ordiantion-mgr-dimitrios

Bisschopswijding van bisschop Dimitrios,
nieuwe Metropoliet van Frankrijk (Oecumenisch Patriarchaat)

ordiantion-mgr-dimitrios De nieuwe metropoliet van Frankrijk, aartsbisschop Dimitrios, is vandaag gewijd tijdens de Goddelijke Liturgie in de patriarchale kerk van het Oecumenisch Patriarchaat van de Heilige Georgios in de Phanar (Istanbul). De liturgie, voorgezeten door Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeos, werd bijgewoond door aartsbisschop Emmanuel, metropoliet van Chalcedon, aartsbisschop Meliton, metropoliet van Philadelphia, aartsbisschop Barnabas, metropoliet van Neapolis en Stavropolis, aartsbisschop Joachim, metropoliet van Proussa, alsmede aartspriester Alexis Struve, bisschoppelijk vicaris van het vicariaat van de H. Maria van Parijs en de H. Alexis. Bij deze gelegenheid hield Mgr. Dimitrios een toespraak in het Frans, waarvan u hieronder de vertaling kunt zien.

Toespraak in het Frans door bisschop Dimitrios
bij zijn bisschopswijding, zondag 25 juli 2021

E7JSicBWYAASHsrSta mij toe om in het Frans te spreken. Allereerst wilSta mij toe om in het Frans te spreken. Allereerst wil ik Uwe Alheiligheid en de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat danken voor het vertrouwen dat u mij vandaag schenkt door mij uit te nodigen de geestelijke verantwoordelijkheid op mij te nemen van het Heilige Aartsbisschop van Frankrijk. Dit is een eer waarvan ik de ernst nauwelijks kan inschatten, ook al heb ik vele jaren in de historische kerk van de Boodschap van de Moeder Gods in Marseille gediend. Allereerst zou ik mijn parochianen willen zeggen hoezeer hun actieve aanwezigheid en genegenheid mij hebben geholpen in mijn pastoraal dienstwerk. Vandaag zou ik hen daarvoor willen bedanken, maar ik zou hen ook willen zeggen dat mijn nieuwe functies, hoewel geografisch wat verder van elkaar verwijderd, mij geestelijk dichterbij zal brengen.
Het overnemen van Zijne Eminentie metropoliet Emmanuel van Chalcedon is zeker geen gemakkelijke taak, zo omvangrijk en beslissend was zijn activiteit voor de orthodoxie in Frankrijk. Ik hoop, met Gods hulp, in zijn voetsporen te kunnen treden en de vele projecten waarvan hij de onvermoeibare initiator was, te kunnen blijven uitvoeren. En als ik kijk naar de taak die nu op mij rust, is het met een gevoel van ongeduld, maar ook van nederigheid dat ik de onontbeerlijke samenwerking met mijn broeders bisschoppen van de Orthodoxe Bischoppenconferentie van Frankrijk wil verdiepen, zodat de getuigenis van onze Kerk kan blijven schitteren in Frankrijk. Ik ben ook bijzonder verheugd over de voortzetting van de oecumenische verbintenis met onze broeders en zusters van verschillende christelijke zusterkerken, zonder de interreligieuze samenwerking te vergeten, die in de context van het Franse secularisme een bizonder belang kent.
Aan alle geestelijken en gelovigen van het Aartsbisdom van Frankrijk, aan haar vele kloostergemeenschappen, wil ik mijn bewondering en dankbaarheid betuigen voor het levend houden van de historische traditie van het orthodoxe geloof in de diaspora. Ik zie ernaar uit u allen te leren kennen en met u samen te werken in de groei van de wijngaard van de Heer. Intussen vertrouw ik mij toe aan uw gebeden opdat de Heer mij helpt en steunt nu mij deze nieuwe verantwoordelijkheden als Metropoliet van Frankrijk worden toevertrouwd.
Ik kan deze bescheiden mededeling niet beëindigen zonder de geestelijkheid en de gelovigen van het vicariaat van de H. Maria van Parijs en de H. Alexis van Ugine te vermelden, dat thans integraal deel uitmaakt van het Aartsbisdom van Frankrijk. Aan haar vertegenwoordigers die hier vandaag aanwezig zijn, en in de eerste plaats aan aartspriester Alexis Struve, zeg ik mijn dankbaarheid en mijn niet aflatende steun toe. Tenslotte zou ik deze boodschap willen eindigen met de woorden van de Heilige Apostel Paulus aan Timoteüs: “Groot is inderdaad het geheimenis der godzaligheid. Hij werd geopenbaard in het vlees, gerechtvaardigd door de Geest, aanschouwd door de engelen, verkondigd onder de heidenen, geloofd in de wereld, verheven in heerlijkheid. (1 Tim. 3, 1-16) Dit mysterie is niets anders dan het leven van de Kerk dat zich in de wereld ontvouwt voor haar verlossing.

Boodschap aan Metropoliet Dimitrios ter gelegenheid
van zijn bisschopswijding

Hieronder vindt u de boodschap aan Monseigneur Dimitrios, aan de vooravond van zijn bisschopswijding, in naam van de geestelijkheid, de monniken en de monialen en de gelovigen van het Aartsbisdom van Frankrijk.

Beste Monseigneur,
Wij, geestelijken, monniken en kloosterzusters van de parochiegemeenschappen en kloosters van het Aartsbisdom van Frankrijk, zijn bijzonder verheugd met uw verkiezing aan het hoofd van ons Aartsbisdom. Wij verheugen ons en sturen u onze hartelijke gelukwensen. Onder uw leiding zullen wij al onze kracht inzetten om te leven en te getuigen van de Blijde Boodschap, waar de Heer ons ook geplaatst heeft. Zoals u weet, bestaat uw Aartsbisdom uit orthodoxen van alle rangen en standen, westerlingen die het geloof ontdekken of herontdekken via de orthodoxie, afstammelingen van immigranten en recente immigranten. Deze verscheidenheid is een rijkdom die de uitdrukking is van het oecumenische karakter van ons Patriarchaat.
Monseigneur, wij verzekeren u van onze gebeden dat uw apostolaat in Frankrijk, dat u reeds kent, bevloeid door de getuigenis van zovele heiligen, onze gemeenschappen zal blijven doen groeien naar de ” volheid van Christus” (Ef 4,13) en het licht van de wereld moge weerkaatsen. Wij geestelijken, monniken en monialen voegen onze stem bij die van alle gelovigen die al uw gemeenschappen in Frankrijk steunen en richten ons uit de grond van ons hart tot u: AXIOS! AXIOS! AXIOS!


Archimandriet Philadelphos Kafalis benoemd
tot vicaris-generaal van ons Aartsbisdom

imageOp zijn naamfeest, de 24e juli 2021, heeft Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras Archiamdnriet Philadelphos Kafalis, directeur van zijn persoonlijk bureau benoemd tot vicaris-generaal van ons Aartsbisdom.

In een korte toespraak tot de nieuwe vicaris-generaal zei Zijne Eminentie: “Vandaag is de tijd aangebroken om Vader Philadelphos, een van mijn goede medewerkers, te benoemen tot vicaris-generaal van ons Aartsbisdom. In de aartsbisdommen van de Oecumenische Troon wordt de vicaris-generaal door de metropoliet benoemd uit de priestermonniken of hiërodiakens. De handoplegging voor deze functie wordt alleen gedaan in het Heilige Centrum van de Orthodoxe Kerk, het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel, door de Patriarch. In de aartsbisdommen is het een loutere benoeming. De functie van de vicaris-generaal brengt kerkelijke, administratieve en sociale verplichtingen met zich mee. De vicaris-generaal is een absoluut vertrouwenspersoon van de metropoliet, die deze bijstaat bij zijn hoge taken, bij het zoeken naar oplossingen voor moeilijkheden en probleemstellingen van het Aartsbisdom. De vicaris-generaal denkt als zijn metropoliet en handelt altijd met zijn toestemming en zegen, precies zoals een monnik niks doet zonder hiervoor de toestemming van zijn abt te hebben bekomen. Hij heeft geen ander programma dan dit van de metropoliet”.

Tot slot wenste Zijne Eminentie de nieuwe vicaris-generaal een goede en waardige diakonia toe. Vader Philadelphos werd in 2016 tot diaken gewijd en in 2019 tot priester. Hij heeft theologie gestudeerd in Thessaloniki en in Chambésy (Genève).

image

Het naamfeest van onze Metropoliet Athenagoras

Op zaterdag 24 juli 2021, feest van de heilige Athenagoras de Apologeet, vierde Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg zijn naamfeest. Hij ging voor in de Goddelijke Liturgie, gevierd in de Orthodoxe Kathedraal in Brussel. Hij was omringd van priesters en diakens.

51333308315_ffd7ff69dd_bAan het einde van de Goddelijke Liturgie dankte Monseigneur Athenagoras de Aartsbisschop van de Syro-Jacobitische Christenen, Mgr Georges Kourie, om hem met zijn aanwezigheid te eren. De twee hiërarchen werden, met een tussenpoos van een paar jaar, opgeleid aan dezelfde Theologische Faculteit van de Aristoteles-Universiteit in Thessaloniki. Metropoliet Athenagoras bedankte de aartsbisschop voor hun goede en harmonieuze samenwerking. Mgr Athenagoras dankte ook dhr. Basilios Zarmpalis, consul-generaal van Griekenland in België, dhr. Stylianos Kymparidis, Archon van de Heilige en Grote Kerk van Christus, dhr. Dimitrios Argyropoulos, voorzitter van de Helleense Gemeenschap van Brussel, en aan alle gelovigen die er hun herder kwamen gelukwensen.

Ten slotte bedankte Zijne Eminentie de leden van de geestelijkheid voor hun deelname en in het bijzonder de priesters en diakens die zijn directe medewerkers zijn en in de eerste plaats de directeur van zijn persoonlijk bureau, Archimandriet Philadelphos Kafalis, die hij op die dag benoemd heeft tot vicaris-generaal van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg.

image

image

Jean Tchékan werd geboren voor de eeuwigheid
op 21 juli 2021

tchekan-scaledOp woensdag, 21 juli 2021, is de 87-jarige dienaar van God Jean Tchékan voor de eeuwigheid geboren. Dhr Jean Tchékan werd geboren in 1933 te Parijs. Hij is zoon, kleinzoon en achterkleinzoonvan orthodoxe priesters. Hij was gehuwd met Xenia en vader van twee kinderen. Zijn studiën van russisch en van philologie voltooide hij aan de Sarbonne. Daarenboven studeerde hij theologie aan het Orthodox Theologisch Instituur St Serge en aan het (katholiek) Hoger Instituut voor Liturgie, beide te Parijs. Hij was assistent voor de russische taal aan het “Institut national des Langues et Civilisations Orientales” , en leidde er ook een seminarie over de religieuze problemen in de U.S.S.R. Hij was lesgever aan het instituut St. Serge(pastorale vormingscursussen). Tenslotte was hij één van de verantwoordelijken van het Coördinatiecomité van de Orthodoxe Jeugd. Als leek, geëngageerd om te getuigen en de Kerk te dienen, stichter van de Orthodoxe Persdienst (SOP), was hij een trouwe dienaar van Christus.
Moge de Heer hem opnemen in zijn Koninkrijk en moge Hij zijn vrouw Xenia, zijn kinderen Serge en Grégoire, zijn kleinkinderen en heel zijn familie tot steun zijn. Eeuwige gedachtenis! De begrafenis zal plaats vinden op dinsdag 27 juli en gevierd worden in het klooster van de Bescherming van de Moeder Gods in Bussy en Othe.

JEAN TCHÉKAN, TEN DIENSTE VAN DE KERK.

Jean Tchékan, die ik heb gekend binnen de Orthodoxe Fraterniteit in West-Europa en tijdens de Europese congressen en regionale raden, blijft voor mij, zoals voor velen die tot de Orthodoxie zijn gekomen, een referentie en een model. Als er één ding is dat hij ons heeft bijgebracht door zijn voorbeeld en zijn wijze raad, dan is het wel de onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige en creatieve dienstbaarheid van de Kerk.
Hijzelf diende het met voortdurende trouw door zijn engagement binnen de Broederschappen, de oprichting met Vadder Michel Evdokimov van de SOP, een belangrijk orgaan van informatie en bezinning dat gedurende verschillende decennia onmisbaar was.
f31797da-5540-48c3-acfe-dc7bf27e744fJean was een kostbare bron voor de Fraterniteit van het Westen, die hij vanaf het begin in de jaren zeventig begeleidde aan de zijde van de echtparen Korotkoff, Zimine en Jean Claude Roberti, door deel te nemen aan onze bijeenkomsten, door onze stamelende koren ter hulp te schieten, door op een toegankelijke manier enkele theologische punten uiteen te zetten en door ons met een opvallend gevoel voor humor te vertellen over het kerkelijk leven.
Deze humor deelde hij met zijn vrienden Vsevolod Gousseff of Nicolas Lossky en wij allen genoten van zijn anekdotes, verteld met zijn talent voor imitatie, wat een hit was op de oecumenische zittingen in Pomeyrol.
Jean heeft ons, net als onze geloofsvaders van deze generatie, die het beste van de traditie in zich dragen, of dat nu Russisch, Grieks, Antiochiaans, Roemeens of… Frans is (met de Vader Boris Bobrinskoy en Cyrille Argenti, en Prof. Olivier Clément…), een levende orthodoxie doen ontdekken, met een menselijk gezicht, welwillend, feestelijk, radicaal vrij en diep geworteld in Christus. Moge de Heer hem een eeuwige herinnering in onze harten schenken en hem in Zijn licht verwelkomen zoals Hij zelf zo velen van ons heeft verwelkomd met zijn vrouw Xenia.

Michèle Nikitine (van de Parochie van de Geboorte van Christus – Le Mans)

Metropoliet Athenagoras van België op het Te Deum
in de Brussels Kathedraal

Op woensdag 21 juli 2021 heeft Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België deelgenomen aan het Te Deum dat in de Sint-Michiels- en-Sint-Goedelekathedraal in Brussel gezongen werd ter gelegenheid van de Belgische Nationale Feestdag. Hunne Majesteiten de Koning en de Koningin, Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Elisabeth, Hertogin van Brabant, Hunne Koninklijke Hoogheden Prins Gabriel, Prins Emmanuel en Prinses Eléonore woonden traditiegetrouw het Te Deum bij voor de nationale feestdag bij.51325496222_41a7861d29_b
Het traditionele Te Deum vond plaats met de nodige veiligheidsmaatregelen binnen en zonder publiek buiten. Aanwezig waren de koninklijke familie, de Voorzitters van de Kamer en van de Senaat, de Eerste Minister, enkele ministers en vertegenwoordigers van de rechterlijke macht, de deken van de diplomaten en enkele prominenten van het land. Ze hadden allen een mondmasker aan.
Het Te Deum werd voorgegaan door Zijne Excellentie Bisschop Jean Kockerols hulpbisschop van Kardinaal Jozef De Kesel die door ziekte beproefd is. Onder de aanwezigen waren ook de hoge vertegenwoordigers van de andere erkende erediensten, w.o. Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, hoofd van de Orthodoxe Kerk in België.
Het Te Deum stond dit jaar in het teken van de natuurramp die ons land enkele dagen geleden zo diep getroffen heeft, maar ook van alle slachtoffers van de coronapandemie.
In de namiddag mocht Metropoliet Athenagoras plaats nemen op de eretribune, vòòr het Koninklijk Paleis, vanwaar hij samen met de vorsten en de leden van de regeringen van ons land het Militair Défilé mocht bijwonen.
God schenke Hunne Majesteiten de Koning en de Koningin, de Koninklijke Familie, de vertegenwoordigers van de regeringen en het volk rijke genadegave, gezondheid en nog vele jaren!

plouis-scaled

Nieuwe Metropoliet van Frankrijk:
Archimandriet Dimitrios Ploumis

plouis-scaledOp deze dag, 20 juli 2021, kwam de Heilige Synode bijeen onder het voorzitterschap van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch. Op zijn voorstel werd de Eerwaarde Archimandriet Dimitrios Ploumis, rector van de historische parochie van het Ontslapen van de Moeder Gods in Marseille en diocesaan leider van de regio Midi, unaniem gekozen aan het hoofd van het Orthodox Aartsbisdom van Frankrijk.

Het pas verkozen hoofd van het orthodox aartsbisdom van Frankrijk vierde de ceremonie van de kleine en grote boodschap en ontving de gelukwensen van de patriarch, en de Metropolieten leden van de Heilige Synode. De wijding van de nieuw verkozen Metropoliet van Frankrijk had plaats in de Patriarchale Kerk op zondag 25 juli 2021. Namens het Secretariaat van de Heilige Synode.

Mijn ervaring in de Orthodoxe
Parochie van Brugge

In september 2021 begon ik aan mijn postgraduaatstudie aan het Europacollege in Brugge, waar ik tien maanden zou doorbrengen. Ik was erg opgewonden, maar aan de andere kant ook erg gestrest en bezorgd, niet alleen over het intense academische leven, maar ook over het leven in deze kleine stad in West-Vlaanderen. Voordat ik vertrok, zocht ik op internet naar interessante plaatsen om te bezoeken in Brugge en ik vroeg me af of er een orthodoxe kerk was tussen het grote aantal prachtige katholieke kerken die deze stad rijk is. Ik was erg blij en verrast toen ik de Orthodoxe Parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena ontdekte! Ik stuurde een bericht naar het emailadres dat ik op de website had gevonden, en vroeg om meer informatie over het uurroster van de liturgieën. Vader Bernard antwoordde binnen het volgende uur en zijn warme woorden en vriendelijke boodschap gaven me het gevoel dat ik in Brugge mijn spirituele thuis had gevonden. Dit was echt belangrijk voor mij, want ik kende niemand in deze nieuwe plaats en het hebben van een kleine maar warme en sterke Orthodoxe kerk in de plaats waar ik de volgende belangrijke maanden van mijn leven zou doorbrengen, gaf me kracht, positiviteit en vulde me met geluk. Ik voelde dat de band met mijn vaderland levend en sterk bleef.

Vader Bernard stond altijd aan mijn zijde en gaf me belangrijke aanwijzingen en informatie over de liturgieën. De eerste keer dat ik naar de parochie ging, was ik verbaasd over de prachtige hagiografieën, het artistieke houten altaarstuk, de gezangen die in drie verschillende talen werden gezongen, maar bovenal voelde ik mij zeer welkom door de mensen die mij uitnodigden om na de liturgieën een kopje koffie te drinken, ook al spraken we niet dezelfde taal. De sfeer was heel warm, ik voelde me meteen thuis en wist dat deze plek me zou bieden wat ik het meest nodig had tijdens deze moeilijke periode van leven in het buitenland en meer bepaald tijdens de pandemische crisis.

Een van de belangrijkste en meest onvergetelijke momenten die ik beleefde als lid van de Orthodoxe Parochie in Brugge was de Paastijd. De Goede Week doorbrengen in de Orthodoxe Kerk van Brugge was voor mij een aparte ervaring. Het was de eerste keer dat ik de belangrijkste orthodoxe viering in een ander land dan het mijne doorbracht en ik zou zeggen dat ik dezelfde ontroering voelde als wanneer ik thuis was. De sfeer was heel mooi, de bloemen van het Epitafios, de gezangen en de voortdurende en toegewijde hulp en organisatie van de liturgieën door Vader Bernard, onder de strenge beperkingen van de pandemie, gaven mij het gevoel alsof ik in Griekenland was.

De voorbereiding van het Epitafios en van de Paasgeschenken voor de behoeftigen op Goede Vrijdag, samen met de liturgie met de Epitafios in de tuin van de kerk, was erg mooi en schiep een sfeer van vroomheid en religieuze opwinding. Op de heilige zaterdag voelde ik me nog meer thuis. We zongen de hymne van de Verrijzenis van Christus in verschillende talen, terwijl we de kaarsen met het heilige licht vasthielden, in de tuin van de kerk. Ik heb geleerd hoe ik “Christus is verrezen” kan zeggen in het Engels, Frans, Grieks, Nederlands, Roemeens, Russisch en Duits. De mensen waren heel vriendelijk en blij dat deze belangrijke viering kon plaatsvinden, zelfs in de moeilijke omstandigheden van de wereldwijde pandemie, door de maatregelen te respecteren en de Orthodoxe Paastradities te beleven.

IMG_6996De laatste zondag dat ik de kerk bezocht, was ook heel belangrijk voor mij. Aan het einde van de liturgie bood Vader Bernard mij een boek aan over de kerk met zeer mooie iconen en de mensen zongen voor mij! Ik voelde me gezegend en heel gelukkig dat ik deze geweldige mensen had ontmoet en vooral Vader Bernard en zijn familie. Dit jaar was heel speciaal, niet alleen voor mij, maar ook voor de hele mensheid. Het levend houden van de Orthodoxie, zelfs in de meest katholieke plaatsen en in landen met verschillende religies, maakt deel uit van de aard van de Orthodoxie. De Orthodoxie is een Kerk die bestand is tegen moeilijkheden en die de mensen in de hele wereld verenigd.

Pinelopi Anyfanti – (Griekse studente aan het Europacollege)

fbe81eda-4cdd-4bbf-aa38-3c79b311713d

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos krijgt vaccin toegediend

Op donderdag 28 januari 2021, kort voor de middag, kreeg Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos het COVID-19 vaccin toegediend in het Universitair Medisch Centrum CAPA in Istanbul.

Zijne Alheiligheid bedankte de artsen en het personeel van het Medisch Centrum, en via hen, alle eerstelijns gezondheidswerkers over de hele wereld voor hun zelfopoffering bij de zorg voor de geïnfecteerden en hun dierbaren.

Het is het vurige gebed van Zijne Heiligheid dat iedereen zich zo snel mogelijk laat vaccineren om dit wereldwijde en dodelijke virus in te dammen.

Heilige Kruisverheffing, patroonheilige van de kerk en parochie Sint-Kruis

In de wondermooie hymne aan de inwoners van Filippi schrijft de apostel Paulus: ‘Hij die bestond in goddelijke majesteit heeft zich niet willen vastklampen aan de gelijkheid met God. Hij heeft zichzelf ontledigd en het bestaan van een slaaf op zich genomen. Hij is aan mensen gelijk geworden (Fil., 2, 6-7). Deze verzen worden voorgelezen in de tweede lezing op het feest van de Heilige Kruisverheffing, 14 september.
Die dag vieren we de patroonheilige van één van de kerken en parochies van de federatie Sint-Kruis Brugge. Enerzijds is de naam verwant aan de Orthodoxe gemeenschap, anderzijds onderhoudt de katholieke gemeenschap al vele jaren een twinning met de Anglicaanse kerk, namelijk met de parochie Saint-Denys Sleaford in het bisdom Lincoln.

-In 2002 worden de eerste contacten gelegd door vicar John Patrick, toenmalige pastoor van Saint-Denys, Sleaford en priester Jan Rossey, toenmalige pastoor van Heilige Kruisverheffing, Sint-Kruis Brugge. De twinning ziet het levenslicht, een jaarlijkse ontmoeting tussen beide parochies wordt in het leven geroepen. Om beurt trekt een twintigtal mensen uit Sint-Kruis naar Sleaford, het ander jaar komt een delegatie van Sleaford naar Sint-Kruis. De ontmoeting gebeurt in het kader van groeiende oecumenische verbondenheid. Er is immers meer dat ons verbindt dan dat ons verdeelt. Het gezamenlijk gebed, zusterlijk en broederlijk, verdiept de eenheid. Een viertal dagen verblijven de bezoekers in gastgezinnen en wordt hen een gevarieerd programma voorgeschoteld. Hoogtepunt is de eucharistieviering op zondag en een ontmoetingsavond waar niet alleen gans de federatie toe is uitgenodigd maar ook de andere christelijke kerken uit Brugge. Wederzijdse vriendschap tussen de gezinnen, die al jaren bestaat, is het geheim van de twinning.

-Wie de neogotische kerk te Sint-Kruis binnentreedt, wordt meteen getroffen door de rijke symboliek die op diverse plaatsen verwijst naar het feest van de heilige Kruisverheffing, dat zijn oorsprong heeft in de vierde eeuw. Keizer Konstantijn is te Rome verwikkeld in een oorlog tegen keizer Maxentius. Op een nacht heeft hij een visioen, hij ziet de woorden aan de hemel: ‘in hoc signo vinces, in dit teken zal je overwinnen’. Deze woorden zijn verwerkt in een hedendaags kunstwerk aan de linkerkant naast de biechtstoel (anno 2000). Konstantijn beveelt het kruis mee te dragen tijdens de volgende veldslag. Hij wint de strijd. Samen met zijn troepenmacht neemt hij het christelijk geloof aan. Ook zijn moeder keizerin Helena bekeert zich. Ze geeft opdracht opgravingen te doen in Jeruzalem op zoek naar het kruis waar Jezus aan gestorven is. Een tempel wordt afgebroken en het kruis gevonden op 13 september 326. Daags er na wordt het kruis plechtig verheven en in processie rondgedragen door de straten van Jeruzalem. Sedertdien is het feest van de Heilige Kruisverheffing op 14 september. De Kruisvinding is uitgebeeld in het rechterretabel van het hoofdaltaar dat volledig is gewijd aan het kruisdood van de Heer. Naast het kruis staat keizerin Helena. Hierdoor hebben wij een bijzondere verwantschap met de Orthodoxe kerkgemeenschap te Brugge die de naam draagt ‘Orthodoxe parochie van de HH. Konstantijn en Helena’. Links vooraan in de Orthodoxe kerk bevindt zich een prachtige icoon van de heilige Konstantijn en de heilige Helena. In de eucharistieviering op zondag volgend op hun feestdag (21 mei) wordt in Sint-Kruis een bijzondere voorbede aan de orthodoxe gemeenschap gewijd.

-‘Hij die bestond in goddelijke majesteit heeft zich niet willen vastklampen aan de gelijkheid met God. Hij heeft zichzelf ontledigd en het bestaan van een slaaf op zich genomen. Hij is aan mensen gelijk geworden’.
Geen pracht, geen praal noch macht maar liefde, goddelijke onweerstaanbare liefde, is Gods Majesteit. God en Jezus zijn één in die liefde. Jezus heeft echter zich er niet willen aan vastklampen. Hij heeft het bestaan van een mens aangenomen en Gods liefde op aarde gebracht. Die liefde deelt Hij met ons. Wij mogen er kwistig mee omspringen.
‘Blijf in mijn liefde’, is het thema van de bidweek (Joh., 15, 5-9).
Allen weten we echter dat liefde vaak gekruisigd is. Het altaar van de Heilige Kruisverheffing is doorweven met kruissymbolen. Ook de eenheid is gekwetst. Zijn we niet allen oecumenisch geroepen om wonden te helen door telkens opnieuw en steeds meer te verblijven in Gods liefde, die er altijd is en altijd eerst? Zijn liefde is de bron van de eenheid.

Wilfried Desrumaux
Parochie Heilige Kruisverheffing

Bidweek voor de eenheid van de christenen (18 – 25 januari 2021)

Blijf in mijn liefde. Dan zal je veel vrucht dragen (Johannes 15,5-9)

Affiche-ontwerp

De mens is een sociaal wezen. Dat zegt men al eeuwen. Het betekent dat iedere mens verbindingen heeft. We behoren tot een bepaalde familie. We hebben een naam en een identiteit. Die hebben alles met onze afkomst te maken. Niet weinig mensen gaan op zoek naar hun voorouders en leggen een genealogie aan. In een ‘stamboom’ wordt dan mooi de geschiedenis en samenstelling van de familie weergegeven. De boom, met wortel, stam, takken en bladeren drukt de evolutie en de verbondenheid uit.

unnamed-1

Als thema voor de oecumenische bidweek 2021 werd voor de verbondenheid gekozen. In het hoofdstuk 15  van het Johannesevangelie vinden we het mooie beeld dat Jezus hiervoor gebruikt: ’Ik ben de wijnstok, jullie de ranken; mijn vader is de wijnbouwer’. Bij de ranken maakt hij een duidelijk onderscheid tussen de vruchtbare ranken, die bijgesnoeid worden, en de onvruchtbare ranken, die weggesneden worden. Vruchtbaarheid vindt zijn oorsprong in de liefde.

Liefde is altijd iets dat mensen verbindt. Uit liefde zijn we allen geboren. Nog anderen zijn in onze familie geboren. Door bloedverwantschap zijn we met elkaar verbonden. Van familieleden die we waarderen en in het hart dragen zijn we graag familie. Het geeft ons een genoegen, vaak niet zonder enige fierheid. Bij het achterhalen van familieverbanden komt men wel eens in het gesprek uit op de zin: ‘Uiteindelijk we allemaal wel ergens familie van mekaar,…langs Adam rond’.

Christenen behoren allemaal tot de christenfamilie, hoe verschillend ze ook zijn. 2021 jaar na Christus bestaat het christendom uit een bonte verscheidenheid aan kerken en gemeenschappen. Tussen die christenen zijn er soms grote verschillen. Maar ze zijn allemaal familie. ‘Langs Christus rond’, zouden we mogen zeggen, zijn alle gedoopte christenen familie van elkaar. De jaarlijkse bidweek voor de eenheid van de christenen brengt dit onder de aandacht.

Bij ‘familie’ horen familiefoto’s. Telkens ik een foto zie van een oecumenische dienst, waarbij de verschillende voorgangers even poseren, heb ik een dubbel gevoel. Mijn eerste gevoel is een goed en positief gevoel: Mooi, prachtig…die christenen uit verschillende kerken slagen erin samen te komen en te bidden! Zoiets zou 50 jaar geleden zeker nog niet mogelijk geweest zijn. Maar een tweede gevoel is eerder negatief: Ze zijn nog altijd niet één! Er blijven verschillen en geschilpunten. Er is nog een weg af te leggen. Er is nog werk in het proces van één worden.

De oecumenische beweging is een lang proces. Pessimisten zien weinig vooruitgang en hebben vaak al de hoop op vereniging opgegeven. Optimisten, daarentegen, trekken zich op aan iedere nieuwe stap tot verzoening. Dat de oecumenische beweging in de voorbije decennia niet is stilgevallen is op zich al bemoedigend. Kardinaal Walter Kasper schreef in 2009 een boek over 40 jaar oecumenische dialoog. Hij koos voor de titel: ‘Een rijke oogst’. Op de voorpagina van de Nederlandstalige editie (van uitgeverij Abdij van Berne) prijkt een passende foto van een bloeiende wijngaard. Zo’n wijngaard uitbouwen vergt veel zorg en tijd. Het is een proces van jaren, precies zoals het oecumenisch proces. Wie erin werkt heeft ijver en geduld nodig, continu en permanent. Pas op die manier kan er groei en vruchtbaarheid zijn.

Bij zijn gebruik van het beeld insisteert Jezus op de intense band tussen rank en wijnstok, dus tussen de leerling en Jezus zelf. Hij zegt: ‘Als iemand in mij blijft en ik in hem, zal hij veel vrucht dragen… Als jullie in mij blijven in mijn woorden in jullie, kun je vragen wat je wilt en het zal gebeuren’. ‘Blijf in mijn liefde’, voegt hij er nog aan toe. Zelf blijft hij in de liefde van de Vader.

Er is dus doorstromende en wederzijdse voeding en bevruchting, dankzij de liefde. Is die er niet, dan verdorren de takken. Een opdracht voor de oecumenische beweging is om  niet te verdorren. Verdorren gebeurt wanneer een rank niet meer verbonden is en geen voeding meer krijgt.
Zo is het noodzakelijk dat alle christelijke kerken met de ene Christus verbonden blijven. ‘Los van mij kun je niets’, zei Jezus. De verbondenheid is essentieel. Geen enkele rank is uit zichzelf vruchtbaar. Zo is een christelijke kerk of gemeenschap, die zich isoleert en niet langer verbonden leeft, gedoemd te verdorren of te verworden tot een losse aparte sekte.

In een kerk of gemeenschap die zich blijvend verbonden weet met Christus kan zijn liefde doorstromen. Dan groeit die in vruchtbaarheid, volgens het gebruikte beeld. Het feit dat alle gedoopte christenen en alle kerken hun voedingsbron in dezelfde Christus hebben maakt hen met elkaar verbonden. Het is goed om dat blijvend te beseffen.
Iedere rank moet ook beseffen dat zij niet de enige rank is. Er zijn ook andere. Geen enkele rank is dezelfde, maar ze zijn alle gegroeid uit en aan dezelfde wijnstok. Het is de wijnbouwer een eer (v. 8) als de ranken goede vrucht dragen. En wat vrucht voortbrengt, dat is de liefde. In die liefde, zo is de boodschap voor de leerlingen, moeten ze blijven!

Eigen aan liefde is dat ze veel kan verdragen. Ze houdt vol, ondanks de bestaande verschillen. Liefde is maar blijvend als men ook kan verzoenen en onenigheden bijleggen. Het geldt voor individuen, maar ook voor groepen mensen.
Kerken zullen het maar volhouden als er intern vergeving en verzoening is. Kerken zullen het met elkaar maar volhouden, als ze, over de verschillen heen, liefde en respect voor elkaar blijven betonen. Iedere vruchtbare rank is waardevol en draagt bij tot een goede en gezonde wijngaard. Zo heeft iedere christelijke kerk haar waarde. Meer zelfs, de ene kerk kan de andere stimuleren en helpen vruchtbaar te worden. Daarin zijn spiritualiteit en solidariteit onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elke christengemeenschap kan maar groeien als ze geworteld is in Christus. Dan is het een vreugde vast te stellen dat er vele christengemeenschappen zijn die groeien en bloeien. Dan kan het, naar de titel van het boek van Kasper, een ‘rijke oogst’ worden.

Soms zijn er mooie en treffende oecumenische momenten. Zo mochten we op zondag
25 oktober in de stad Brugge een mooie viering van ‘500 jaar Reformatie’ meemaken. De viering vond plaats in de Sint-Walburgakerk, een kerk waarin de Rooms-katholieke gemeenschap aan de Protestantse gemeenschap gastvrijheid verleent om er hun vieringen te houden. De viering en werd bijgewoond door de Rooms-katholieke bisschop van Brugge, Lode Aerts. Tevens waren voorgangers en leden aanwezig uit de Orthodoxe, de Anglicaanse kerk en de Pinkstergemeente. Waren er ooit duistere momenten in de geschiedenis van de Reformatie in Brugge, dan was deze bijeenkomst een heel mooi en historisch oecumenisch gebaar.

In het West-Vlaanderen bestaat de  oecumenische studie- en werkgroep, die maandelijks samenkomt. Ze bestaat uit een 30 leden, afkomstig uit verschillende christelijke kerken. De bijeenkomsten kennen een vast stramien: gebedsmoment, broodmaaltijd en werkvergadering.

Er is in de stad Brugge, in de Ezelstraat 83, een oecumenische kapel als bidplaats voor alle christenen. Tevens is er sedert 1979 de overzeese oecumenische link  met de Engelse bisdommen Lincoln (Anglicaans) en Nottingham (Rooms-katholiek).

De oecumenische werking in West-Vlaanderen heeft een eigen weblog: http://kerkeninbrugge.wordpress.com

Ook is er oecumenische info te vinden op de facebookpagina ‘Brugse kerken delen licht’.

Gezien de maatregelen omtrent het Covid-19 virus  kunnen de gebedsmomenten tijdens de Oecumenische bidweek dit jaar niet fysiek plaatsvinden.

Een papieren brochure is er dit jaar ook niet.
Een online-brochure kan gevonden worden op volgend webadres: 
www.cib.brussels

 Laten we de eenheid onder de christenen dit jaar, meer dan anders, opnemen in ons persoonlijk gebed. Door ons gemeenschappelijk geloof en door ons gebed zijn wij op een bijzondere wijze met elkaar verbonden.

Kan. Henk Laridon,
voorzitter Oecumenische Studie- en Werkgroep West-Vlaanderen

Gebed voor de eenheid

Drieëne God, Schepper en Vader,

Wij loven en danken U.
Uit liefde hebt U de wereld en ook ons geschapen.
Eenheid en liefde mogen wij erkennen in U, Vader, Zoon en Heilige Geest.
Geef dat die eenheid en die liefde in ons mogen doorstromen.
Inspireer ons tot dialoog en ontmoeting.
Vergeef ons onze onenigheid en kortzichtigheid.
Vergeef ons onze eigenwijsheid en fanatieke gedachten.
Toon ons altijd weer Uw liefde.
Laat die ons vruchtbaar maken.
Moge ons zoeken naar verbinding en eenheid vruchten dragen.
Maak ons steeds weer aandachtig voor Uw woord.
Maak ons steeds bewust van onze verbondenheid in en door het doopsel.
Geef ons het goede gevoel van verbondenheid met Jezus Christus,
als ranken aan de wijnstok.
Laat christenen en kerken naar elkaar toegroeien.
Breng verzoening tussen mensen en volkeren.
Moge de verbondenheid van alle christenen
bijdragen tot respect en vrede, in onze omgeving en in heel de wereld,
tot Uw lof en eer.

Amen.

 

Momenteel kan u iedere zondag de metten en de Goddelijke Liturgie

volgen vanuit onze Orthodoxe parochie te Brugge via streaming.

068 kopie 2Dierbare broeders en zusters,

De omstandigheden rond het probleem covid-19 laten ons niet toe een volwaardig liturgisch leven te hebben. Dit brengt er ons toe om de Liturgie te vieren in heel beperkte kring (zoals de wet het voorschrijft) en deze te streamen.

Daarom vieren we vanuit onze Orthodoxe Parochie van Brugge nu iedere zondag (van 9:00 tot 11:30) met een beperkte groep en kan u deze via streaming nu volgen via de volgende link: http://www.facebook.com/Orthodoxie.Brugge/live 

We wensen u veel sterkte toe in deze moeilijke periode en wees vooral voorzichtig. Vergeet niet dat God ons nooit in de steek laat en we in elke beproeving een geestelijke sterkte kunnen putten.

Laten wij vooral ons gebed richten tot de Moeder Gods.

Voor een videofragment vanuit onze Kerk : KLIK HIER

Met de heel mooie Hymne Agni Parthene.

Nadien enkele troostwoorden van vader Bernard in coronatijden.

Zondag 22 november 2020

In gebed verbonden

Vader Bernard Peckstadt

ACK-VOORZITTER FELICEERT METROPOLIET AVGOUSTINOS VAN DUITSLAND

Unknown-5Ter gelegenheid van zijn 40e verjaardag als Metropoliet van de Grieks Orthodoxe Kerk in Duitsland feliciteerde de voorzitter van de Werkgroep van Christelijke Kerken in Duitsland (ACK), Zijne Eminentie Metropoliet Avgoustinos met die verjaardag en dankte hem voor zijn toewijding aan de Orthodoxie en Oecumene in Duitsland.

In zijn felicitatiebrief benadrukte Aartspriester Constantinos Miron de vele prestaties van Metropoliet Avgoustinos tijdens zijn 40-jarige ambtstermijn.  Metropoliet Avgoustinos voelt zich, door zijn jarenlange deelname aan het bestuur en algemene vergadering van het ACK, zeer nauw verbonden met oecumene en ACK.  Daarom gedenkt het ACK op deze “speciale dag van eer en respect”  Metropoliet Avgoustinos.  In zijn brief verwees Aartspriester Constantin Miron ook naar de Grieks Orthodoxe Kerk in Duitsland, naar de ontwikkeling van een “gastarbeiderskerk aan de rand van de samenleving naar een landelijke kerk”.  Metropoliet Avgoustinos heeft een aanzienlijk aandeel in de goed georganiseerde kerkelijke structuur met een groeiend potentieel.

Aartspriester Constantin Miron herinnerde zich de oprichting van de Orthodoxe bisschoppen conferentie in Duitsland (OBKD) en het bijhorende proces van “het zich thuisvoelen en integratie van orthodoxe christenen”. Daardoor zijn er vandaag ongeveer 500.000 orthodoxe christenen in Duistland.  Er zijn heel veel parochies, sommige met eigen infrastructuur.

Metropoliet Avgoustinos is door zijn aanwezigheid als het ware een ‘levende icoon van de orthodoxie’ in Duitsland geworden. Naast zijn betrokkenheid bij het ACK als bestuurslid en afgevaardigde in de Algemene Vergadering had Metropoliet Avgoustinos een grote verdienste in de oecumenische beweging.

Concluderend prees Aartspriester Constantin Miron, Metropoliet Avgoustinos als een “bruggenbouwer tussen Grieken en Duitsers” die door zijn rustige aanwezigheid in de Duitse samenleving heeft bijgedragen aan de “fundamentele vorming van het beeld van de Grieken in Duitsland”.

 

Feest van het Oecumenisch Patriarchaat van de Heilige Apostel Andreas 

oec Zijne Heiligheid Paus Franciscus looft de voortrekkersrol van het Oecumenische Patriarchaat van Constantinopel in het streven naar christelijke eenheid.

Een delegatie van het Vaticaan, onder leiding van Kardinaal Kurt Koch, de voorzitter van de Pauselijke Raad voor de Eenheid van de Christenen, woont vandaag in Constantinopel de viering van het feest van de Heilige Andreas bij, de patroonheilige van de Orthodoxe Kerk.

In een boodschap aan Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch van Constantinopel Bartholomeos I, die wordt beschouwd als de opvolger van de Apostel Andreas, schrijft Zijne Heiligheid Paus Franciscus dat hij alle vertrouwen heeft in het herstel van de eenheid van de Rooms-katholieke en orthodoxe Kerk. Hij looft ook de inspanningen van het Oecumenische Patriarchaat voor de eenheid. Wij zijn God dankbaar voor de vooruitgang in de wederzijdse relaties van de Katholieke Kerk en het Oecumenische Patriarchaat in de afgelopen eeuw (…)  Hoewel er nog altijd obstakels zijn, ben ik ervan overtuigd dat we het doel van het herstel van de volledige gemeenschap door samen op pad te gaan en theologische dialoog zullen bereiken.

De Paus heeft ook woorden van of voor de inspanningen van beide kerken voor de vrede en schrijft dat christelijke kerken, samen met andere religieuze tradities, de plicht hebben om een voorbeeld te bieden van dialoog, wederzijds respect en praktische samenwerking.

Met dank overgenomen Bron: VIS/CNA

 

Archbishop-Elpidophoros-of-America-3

Hoe iconen zullen gemaakt worden in de kerk Heilige Nicolaas in New-York

Een van de meest bekende hedendaagse iconografen, Hiëromonnik Loukas van het Xenofontos klooster op de Athos Berg, startte met het “schilderen” van het visioen van Aartsbisschop Elpidorhoros van Amerika dat het Paradijs op aarde wil uitbeelden in de Grieks-Orthodoxe kerk van de Heilige Nicolaas.

loukas-2-19-390805_28_392028_type13265Aartsmonnik Loukas studeerde wiskunde en bereidde de autonomie voor van de Orthodoxe Kerk van Oekraïne. De ernstig bejubelde iconograaf reisde naar New-York om de Grieks-Orthodoxe Kerk van de Heilige Nicolaas te bezoeken, samen met Bisschop Joachim van Amissos, die gespecialiseerd is in de geschiedenis van de Byzantijnse kunst. Ondanks de moeilijke voorwaarden in deze Coronatijd wou ik toch zelf naar de kerk gaan om het werk te superviseren.loukas-pantokrator-19-390804_28_392029_type13283

Zoals vader Loukas aanduidde, wou hij dat ”de aanwezigheid  van de Heilige Nicolaas een troost en hoop zou zijn in de koude atmosfeer van ijzer en glas architectuur, en dat de heilige ons zou beschermen met zijn oneindige mirakelen”.

“Ik doe mijn best om het tijdloze van deze gebeurtenissen te combineren met de tragische gebeurtenissen die hier plaats vonden”, zei de iconograaf van de Broederschap van het Xenophontos klooster op de Athos Berg, waar een sterke artistieke activiteit heerst. De slachtoffers van die rampspoedige dag worden zo evenzeer  herdacht als zij die hun leven lieten om de slachtoffers te redden die gevangen zaten.”

Het doel is om de kerk afgewerkt te krijgen in 2021 en ze in te wijden op 11 september 2021, precies 20 jaar na de terroristische aanvallen op het World Trade Center. “Ook al werden we vernederd zowel als Aartsbisschop of als een Natie, hebben wij niet de hoop verloren, nooit ons geloof verloren, noch onze vastberadenheid om deze kerk te bouwen” zei Aartsbisschop Elpidophoros. Hij beloofde dat het niet alleen een Grieks-Orthodoxe kerk zou zijn, maar een Nationaal Tabernakel zou worden voor alle Orthodoxen, voor de Griekse gemeenschap en voor het Amerikaanse volk.

loukas-3-19-390806_28_392030_type13283

MaKARIOS

ORTHODOX LEVEN IN KENIA – DE IMPACT VAN MISSIES
OP 12 NOVEMBER BEGINT ER EEN REEKS VAN VIER SEMINARIES VIA HET WEB

55666825_2123558454398289_531411115213586432_o

Naar Kenia reizen om er getuige te zijn van het orthodox geloof doe je niet zomaar. Niet iedereen kan zich een reis veroorloven van 9.500 mijl om de levendigheid van het geloof te kunnen ervaren, de vroomheid van het volk, en ondergedompeld te kunnen worden in een nieuwe culturele atmosfeer.

Er valt zoveel te leren van de orthodoxe christenen in Kenia, en dit is voor ons de gelegenheid om te ontdekken hoe het missieprogramma een positieve impact had op de groei van ons geloof en vrijwilligers motiveerde uit de Verenigde Staten om deze zo noodzakelijke inspanning te steunen.
De Grieks Orthodoxe Kerk van de Heilige Johannes de Doper in Beaverton biedt ons een vierdelig web seminarie aan “Orthodox leven in Kenia – De impact van missiewerk”. Tijdens deze livestream seminaries zullen de deelnemers meegenomen worden naar kerken, dorpen en scholen een wereld verwijderd en toch verbonden door ons geloof en onze liefde in Jezus Christus.

Het schema van de seminaries is als volgt:

Orthodox-Life-in-Kenya-Final-Flyer-18-11.7-scaled

• Donderdag 12 november “Effecten van afhankelijkheid” met Dr. William Black

IMG_3346 3

• Donderdag 19 november “Reactie op verandering” met Joël Pleban, Elayne Goldman en Virginia Gathoni

bio-photo-virginia

• Donderdag 3 december “Opvoeding en liturgische noden” met Theodoros en Eleni Karamatskos en Virginia Gathoni

IMG_3345 3

• Donderdag 10 december “Een persoonlijk gesprek met Zijne Eminentie Aartsbisschop Makarios van Kenia” met Dr. William Black

bio-photo-HE-makarios

De vrije Webinars zullen beginnen om 17.00 PST, 20.00 EST,

en zullen in livestream te volgen zijn op de pagina van You Tube

van de parochie van de Heilige Johannes de Doper.

Je moet je niet registreren, klik gewoon en laat je inspireren.

Post eventueel je vragen voor de presentatoren en in de mate van het mogelijke zullen ze beantwoord worden tijdens de livestream sessies.

Kan je niet deelnemen, dan kan je de Webinars ook bekijken na iedere sessie want zij zullen on line gepost worden na iedere sessie.
Dit is een unieke gelegenheid en een die de orthodoxe christenen van over heel de wereld verbindt. Noteer dit in jullie agenda zodat je het niet mist.

Voor meer informatie bezoek http://stjohngoc.org/ministries/missions-evangelism/orthodox-kenya/ of mail naar orthodoxkenya@gmail.com.

50537074661_7b038fc42d_b

Te Deum ter gelegenheid van het feest van 28 oktober in het Aartsbisdom

Zijne Eminentie de Metropoliet van België en Exarch van Nederland en Luxemburg vierde zondag 25 oktober 2020 de Goddelijke Liturgie in de Kathedraal van de Heilige Aartsengelen Michaël en Gabriël van Brussel. Hij was omringd door leden van de geestelijkheid van het aartsbisdom. Er waren eveneens vertegenwoordigers van de Griekse autoriteiten in België en slechts een beperkt aantal gelovigen aanwezig, vanwege de sanitaire maatregelen om de verspreiding van Covid-19 te vertragen.

50537074561_01369553b0_bNa de liturgie werd een Te Deum gezongen ter gelegenheid van de Griekse nationale feestdag, aangezien deze zondag het dichtst bij de jubileumdatum ligt. Onder de deelnemers herkenden we de officiële autoriteiten van het Griekse diplomatieke corps in België en bij de Europese instanties, onder leiding van Zijne Excellentie de heer Dionysios Kalamvrezos, Ambassadeur van Griekenland in België, evenals de militaire autoriteiten van Griekenland in de NAVO met aan hun hoofd vice-admiraal Mr. Ioannis Pavlopoulos.

In zijn toespraak verwees De Ambassadeur van Griekenland in België, de heer Dionysios Kalamvrezos, naar de historische gebeurtenissen, de zelfopoffering en de eenheid die de Grieken destijds tentoon spreidden, eigenschappen die ook in deze moeilijke tijd noodzakelijk zijn.

Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België dankte de ambassadeur voor zijn toespraak en wenste Griekenland al het goede om de huidige moeilijkheden te overwinnen, want “Griekenland”, zei hij, als “vlaggenschip van de democratie en de Europese beschaving heeft de wereld en de hedendaagse samenleving veel te bieden”.

50537074451_8dc7b8e3f0_b

Daarop volgden de nationale hymnen, dat van Griekenland dat allen meezongen, en dat van het gastland.

Tot slot werd een herdenkingsgebed en kranslegging verricht op de begraafplaats waar drie Griekse soldaten liggen.

DSC_0186e kopie

500 jaar protestantisme in Brugge

Laten we elkaar vasthouden,
Laten we elkaar steunen
in solidariteit en liefde
want we zijn allen
broeders en zusters in Christus.

DSC_0144e kopie

De vicevoorzitter van de VPKB ds. Jelle Brouwer, Mgr. Lode Aerts en ds. Jannica de Prenter voor.

Dat was zondag het thema van de oecumenische herdenkingsdienst van de Reformatie op zondag 25 oktober in de mooie St.-Walburgakerk. In een donkere tijd, waarin het coronavirus weer wild om zich heen grijpt, had de protestantse gemeenschap de moed om deze viering door te laten gaan. Het was een historisch moment: in een voormalige Jezuïetenkerk werd 500 jaar protestantisme herdacht in een brede kring van oecumenische zusters en broeders: protestanten, katholieken en orthodoxen, Zevende-dags Adventisten en mensen van de Pinksterbeweging. Zo ver zijn we dus al gekomen in de oecumene.

In de eredienst gingen de vicevoorzitter van de VPKB ds. Jelle Brouwer, Mgr. Lode Aerts en ds. Jannica de Prenter voor.

DSC_0125e kopie

Ds. De Winne (Pinkstergemeente De Kruispoort)

Verscheiden voorgangers vanuit de oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen werkten mee en verzorgden een gebed of lezing: Ds. De Winne (Pinkstergemeente De Kruispoort), Deken Henk Laridon (voorzitter oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen), vader Bernard Peckstadt(Orthodoxe parochie HH Konstantijn en Helena), Nadine Van Parys (Adventskerk Brugge) en Wilfried Desmureaux (pastorale eenheid St.-Kruis).

De muzikale ondersteuning werd verzorgd door organist Dimos de Beun en cantors Brecht Crabeels, Martine Buyle en Annegret Kutsch.

Deken Henk Laridon (voorzitter oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen)

In de preek van Ds. Jannica de Prenter stond 1 Sam 23 centraal. David moet vluchten voor Saul. Opgejaagd en achternezeten trekt hij naar de woestijn van Zif. Ruig en rotsachtig land, waar nauwelijks nog iets groeit. David en zijn mannen verbergen zich. Ze trekken van spelonk naar spelonk en dwars door ravijnen; ze schuilen tussen rotsen en bergkloven. David zoekt zijn toevlucht in Choresa, want hij voelt hoe Saul hem op de hielen zit.

DSC_0132e kopie

Nadine Van Parys (Adventskerk Brugge)

Plotseling straalt er een lichtbundel door de kieren van de grot, want ineens is Jonathan daar: zijn vriend, die hem altijd trouw is gebleven. In feite waren ook David en Jonathan rivalen. Jonathan was immers de kroonprins… ook hij zou op een dag koning van Israël kunnen worden. Maar David en Jonathan kiezen voor een vriendschap voorbij de rivaliteit. Ze beloven trouw te blijven aan elkaar en elkaar te beschermen. Echte vriendschap is warm en hartelijk, oprecht en trouw en laat zich niet kleinkrijgen door afgunst, jaloezie of machtsstrubbelingen. Vriendschap geboren uit liefde verdraagt alles. Altijd blijft ze hopen op verzoening en vrede.

DSC_0162e kopie

Ds. Jannica de Prenter

Ware vriendschap is dat je elkaar steunt,

ook in donkere, moeilijke tijden.

Dat je elkaar hooghoudt en helpen wilt

in onmogelijke omstandigheden.

Dat wij mogen zijn als David en Jonathan.

Laten wij elkaar vasthouden, juist nu.

 

Aan het eind van de viering waren er twee bemoedigende dankwoorden. Ds. Jelle Brouwer benadrukte dat Luther nooit de kerk heeft willen verdelen. Verscheiden voorbeelden van de protestants-katholieke dialoog passeerden de revue, waarbij Paus Franciscus veelvuldig geciteerd werd. Mgr. Lode Aerts sloot de dienst af met deze woorden van Maarten Luther:

Du süße Lieb, schenk uns deine Gunst
Laß uns empfinden der Liebe Brunst
Daß wir uns von Herzen einander lieben
Und im Friede auf einem Sinn blieben.

Zangboek van Wittenberg uit 1524

Vertaling door Ad den Besten:

Geef, heil’ge liefde in overvloed,
Doe ons hart ontvlammen in uw gloed,
Dat wij één van zinnen elkaar beminnen
Alle twist en tweedracht overwinnen.

Kyrieleis

DSC_0191e kopie

In de St.-Walburgakerk klinkt een woord van vriendschap en trouw.

Over kerkmuren heen worden bruggen geslagen, worden verbindingen gelegd.

We zijn op de goede weg.

Verslag: Ds. Jannica de Prenter

n_40929_1

Boodschap van Zijne Heiligheid Oecumenische Patriarch Bartholomeus

op het Interreligieuze Forum van de G20 

(Riyadh, 13-17 oktober 2020)

Uwe Eminentie,

Uwe Excellenties,

bartholomew_patriarchWij wensen u zegeningen bij deze aanvang van het Interreligieuze Forum van de G20, van 13 tot 17 oktober, dat uit Riyad, in het Koninkrijk Saoedi-Arabië, wordt uitgezonden. Wij waarderen de inspanningen van de Saoedi-Arabische autoriteiten om een open ruimte te bieden voor de interreligieuze en interculturele dialoog en om deze vooraanstaande online-bijeenkomst te organiseren.

Het Interreligieuze Forum van de G20 biedt de politieke leiders een buitengewone gelegenheid om samen te komen en na te denken over belangrijke beleidsinitiatieven op mondiaal vlak en die gebruik kunnen maken van de invloed van de grootste economieën ter wereld. Het is ons een voorrecht geweest u te mogen begroeten ter gelegenheid van vorige Forums, en we feliciteren de organisatoren met het aantrekken van zo’n uitgebreide bijeenkomst van religieuze leiders, overheidsfunctionarissen, academici en deskundigen uit het maatschappelijk middenveld. We zijn verheugd te zien dat er in het programma altijd veel aandacht is geweest voor milieukwesties, zowel in plenaire als in gelijktijdige sessies.

We hadden alleen graag gezien dat we er fysiek bij hadden kunnen zijn, wetend en met waardering voor de vrijgevigheid van onze Saudi-Arabische gastheren, die oprecht hadden gehoopt dat we aan zo’n historisch forum zouden kunnen deelnemen. Helaas is onze situatie dit jaar anders dan ooit tevoren, vanwege de COVID-19 pandemie. Het jaar 2020 is voor veel mensen een zeer uitdagende periode geweest vanwege de coronavirusziekte. We zijn zeer bedroefd om te zien dat veel mensen zijn overleden, dat deze nieuwe situatie de kloof tussen arm en rijk heeft vergroot, de gezondheidszorg heeft gecompliceerd en de toegang tot de basisbehoeften aan voedsel, water en onderdak heeft belemmerd.

We zijn ook opnieuw getuige geweest van de situatie van veel migranten, vluchtelingen en asielzoekers die in de Middellandse Zee om het leven zijn gekomen en veel beproevingen hebben moeten doorstaan. Zoals in de Bijbel wordt gezegd: “Als één deel lijdt, lijdt elk deel eronder; als één deel wordt geëerd, verheugt elk deel zich erover” (1 Korintiërs 12,26). “Wanneer dat één lid lijdt, delen ale ledematen in het lijden; wordt één lid geëerd, alle leden delen in de vreugde.”

Dergelijke al te alledaagse taferelen blijven oproepen tot ware solidariteit. Publieke woorden dienen vertaald te worden in publieke daden, in navolging van het evangelie verhaal van de barmhartige Samaritaan. Het centrale punt van onze orthodoxe theologie is de bescherming van de menselijke waardigheid die in onze natuur wordt weerspiegeld als wezens die naar het beeld en de gelijkenis van God zijn geschapen (Genesis 1.26).

Wij willen iedereen die nu deze zitting bijwoont eraan herinneren dat de menselijke waardigheid geen kleur, geslacht, leeftijd, etniciteit of religie kent. Iedereen heeft dezelfde waarde en daarom moet er op elk moment en op elke plaats voor respect en gelijke behandeling van mensen worden gezorgd.

Dit jaar zijn we ook getuige geweest van de opkomst van de Black Lives Matter beweging in de VS. We staan op dezelfde voet als zwarte mensen en mensen van kleur over de hele wereld om de door God gegeven oneindige waarde van ieder mens te bevestigen: een mens kan niet worden gereduceerd tot marktwaarde, tot slechts een product voor uitwisseling. Om het met de woorden van een beroemde filosoof te zeggen: “Alles heeft ofwel een prijs ofwel een waardigheid. Voor datgene wat een prijs heeft, kan ook iets anders in de plaats gesteld worden als equivalent. Wat daarentegen boven elke prijs verheven is [en dat is de menselijke persoon] en derhalve geen equivalent toelaat, heeft een waardigheid. “

Wij willen deze gelegenheid aangrijpen om onze stem te verheffen tegen structurele ongelijkheden, elke vorm en uitdrukking van racisme, etnocentrisme, tribalisme, kasteïsme en classisme. De beleidsmakers en degenen die het beleid uitvoeren moeten weten dat we oproepen tot nultolerantie ten aanzien van onrechtvaardigheid en elke andere vorm van discriminatie.

Ook willen we onze tevredenheid uiten over het feit dat de organisatoren hebben besloten om de kwestie van het behoud en de bescherming van het religieuze en culturele erfgoed aan te pakken. We moeten begrijpen en onthouden dat heilige plaatsen nauw verbonden zijn met onze religieuze identiteit en vroomheid. Helaas hebben we ervaren dat dergelijke dierbare plaatsen wapens of doelwitten kunnen worden bij het verspreiden van etnische en religieuze onverdraagzaamheid. Daarom moeten we proberen om solidariteit, tolerantie en samenwerking te bevorderen, bruggen te bouwen, openheid en vertrouwen te kweken. Samen met de bewustmaking en de sensibilisering van het geweten worden we opgeroepen om concrete gemeenschappelijke initiatieven en acties te lanceren. Een sterkere mobilisatie op het niveau van de acties is echt nodig voor ons allemaal.

Daarom dringen wij er bij de deelnemers aan dit forum op aan om het VN-actieplan voor de bescherming van religieuze sites (Plan of Action to Safeguard Religious Sites) te steunen. We willen ook de opstelling van beleidsaanbevelingen aanmoedigen die de onderlinge afhankelijkheid tussen de bescherming van religieus en cultureel erfgoed en de verbetering van het wederzijds begrip en respect en de interreligieuze toenadering benadrukken. Dit alles vermindert de mogelijkheid van een gevaarlijke botsing van beschavingen en elimineert ongerechtvaardigd wantrouwen tussen volkeren met verschillende religieuze en culturele achtergronden, wat bijdraagt aan de weg naar vrede, gebaseerd op gerechtigheid en solidariteit.

We zijn ons ervan bewust dat het beheer van heilige plaatsen op niet-conflictueuze wijze complex is, maar we zijn er sterk van overtuigd dat onze religieuze en culturele monumenten kunnen fungeren als vitale uitgangspunten voor een eerlijke dialoog. Ze bieden plaatsen waar buren, burgers en naties op vruchtbare wijze bij elkaar kunnen komen. Daarom zult u iets echt belangrijks hebben bereikt als u zulke goede beleidsaanbevelingen kunt ontwikkelen die zelfs voor de economieën van de G20 gunstig kunnen zijn om een betere milieukwaliteit te ondersteunen en de duurzame bescherming van de religieuze identiteit en het culturele erfgoed wereldwijd te versterken.

In deze geest wensen wij u productieve beraadslagingen en inspirerende resultaten toe. U zult kwesties aansnijden die enorme gevolgen hebben voor onze planeet, voor ons samenleven en voor de mensheid en haar spirituele waarden. Wij wensen u onze hartelijke groeten en gebeden en wensen u veel succes.

Dank u voor uw vriendelijke aandacht!

Voor de videoboodschap: KLIK HIER

DSC_0123 kopie

1e Goddelijke Liturgie van Bisschop Joachim van Apollonia in Brugge

DSC_0083Op zondag 11 oktober 2020, de 4e zondag van Lucas en gedachtenis van de Heilige Vaders van het VIIe Oecumenisch Concilie, vierde Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia (hulpbisschop van Metropoliet Athenagoras) een 1e Goddelijke Liturgie in de schoot van de Parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge. Hij werd er omringd door de Aartspriesters Bart D’Huyvetter en Bernard Peckstadt, de rector van de parochie. Het was een heel mooie en serene dienst met een mooie menigte van gelovigen. De Pontificale Liturgie werd op gepaste wijze opgeluisterd door het parochiekoor o.l.v. Stefaan Coudenys.

In zijn homilie verwees Zijne Excellentie naar het feest van de dag alsook naar het Evangelie van de goede zaaier. Daarenboven dankte hij God dat Hij hem waardig heeft geacht om bisschop te mogen worden en hierbij ging zijn dank en liefde ook uit naar Metropoliet Athenagoras, die zich met veel vaderlijke liefde over hem heeft ontfermd. Ook ging zijn grote waardering uit naar het Oecumenische Patriarchaat en in het bijzonder naar Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos die meteen aanvaard heeft hem te promoveren tot één van de bisschoppelijke herders van onze Orthodoxe Kerk.
DSC_0074 kopie
Bisschop Joachim zei vereerd en dankbaar te zijn dat Metropoliet Athenagoras hem de mogelijkheid heeft geboden om als hulpbisschop bij ons in Brugge de Liturgie te komen vieren. Hij vond het prachtig om zoveel gelovigen te zien in de kerk. De Goddelijke Liturgie is namelijk ook afhankelijk van zijn parochianen. Samen vormen we de Kerk van Jezus Christus.

DSC_0105 kopieVerder wees hij erop dat we momenteel in heel moeilijke periode leven. Tijden van Corona (Covid 19), maar ook van andere beproevingen. Het is als Orthodox Christen belangrijk om als eenheid naar de Kerk te komen. Alleen in de kerk, en met de Kerk samen, kan men echte vrede en rust vinden. Jammer genoeg worden sommigen bekoord door hun individualistisch denken.

Verder richt hij een woord van dank tot Vader Bart, die met hem concelebreerde, maar ook tot Vader Bernard, die als rector van de parochie voor een hartelijke verwelkoming zorgt. Tenslotte dankte hij het koor voor de heel mooie verzorging van deze dienst, de acolyten voor hun vriendelijkheid en behulpzaamheid en alle aanwezige gelovigen die deelnamen aan deze Goddelijke Liturgie!

Op zijn beurt verwelkomde Vader Bernard Zijne Excellentie Bisschop Joachim en sprak in naam van de parochie zijn vreugde uit voor zijn aanwezigheid, ditmaal als bisschop. Vader Bernard dankte hem in het bijzonder voor de heel mooie dienst en ook omdat hij zich heeft ingespannen enkele gebeden in de Nederlandse taal voor te bidden.

Tenslotte zong Vader Bernard voor Monseigneur Joachim het Nog vele jaren! Xronia Polla! Wij wensen Bisschop Joachim veel zegen en gezondheid toe en hopen hem spoedig terug te mogen ontvangen in onze parochie te Brugge.

DSC_0121 kopie

50367426682_1b2984c932_b

Parochiefeest van de Heiligen Silouan de Athoniet
en Martinus van Tour en Diakenwijding

Ter gelegenheid van de herdenking van één van haar patroonheiligen, de H. Silouan de Athoniet, ging Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg op zondag 20 september 2020 voor in de Goddelijke Liturgie in de parochie van de Heiligen Silouan de Athoniet en Martinus van Tour in St.- Gillis (Brussel) ter gelegenheid van de de herinnering aan een van zijn beschermers, de heilige Silouane de Athoniet, en wijdde er eveneens de koorleider, de heer Laurent Van Damme, tot de diaken.

50367426402_297a5e995d_bDe nieuw gewijde is architect van opleiding, heeft de Belgische nationaliteit en studeerde af aan het Orthodox Theologisch Instituut van het Aartsbisdom “Heilige Apostel Paulus”. Samen et zijn echtgenote, die uit een klerikale familie stamt, vormen zij een gezin met vier kinderen. De nieuwe diaken zal zijn diaconie uitvoeren in de parochie waar hij tot nu toe als voorzanger heeft gediend.

De parochie van de HH. Silouan de Athoniet en Martinus van Tours is een van de twee Franstalige parochies van Brussel. Zij werd opgericht in 1995 met eerwaarde vader Bartholomeos D’Huyvetter als eerste priester. In 2006 werd de heer Athanase de Theux door toenmalig Metropoliet Panteleimon tot diaken van de parochie gewijd. Zijn priesterwijding in 2008 stelde hem in staat het parochieleven in handen te nemen, waardoor de Franstalige orthodoxen van Brussel verder hun geloof in de eigen taal konden beleven.
Zich inspirerend op de evangelieperikoop van de dag verwees Zijne Eminentie in zijn toespraak tot de kandidaat naar Christus die elke gelovige oproept om zijn kruis te dragen, en moedigde hem aan om deze roeping te aanvaarden in de naam van Christus en van de Heilige Silouan de Athoniet, beschermer van de parochie. “Wat een genade om uw diakenwijding te mogen beleven op de feestdag van de patroonheilige van onze parochie: de Heilige Silouan de Athoniet. Hij is een heilige waar wij westerse orthodoxen erg van houden! Onder de duizenden monniken die naar het monastiek ascetisme leefden op de berg Athos en die aldus het enige spoor van hun leven achterlieten in een register van Athonitische archieven, was deze monnik een baken voor onze tijd en van spirituele uitstraling, waarvan noch zijn oorsprong, noch de bescheidenheid van zijn persoon voorbestemd leken om vele generaties te verlichten. Hij die meer dan veertig jaar de Tuin van de Allerheiligste niet verliet, is nu over de hele wereld bekend … omdat hij een diepmenselijke dimensie had, bestaande uit liefde voor de naaste en mededogen voor alle mensen, wat het op het eerste gezicht zeker toegankelijker leek voor onze tijdgenoten, die verloren zijn in onverschilligheid en ongeloof ”.

Hij besloot met het uiten van zijn vreugde als Metropoliet om een nieuw lid te verwelkomen in de geestelijkheid van zijn Aartsbisdom, een persoon die bereid is zich te wijden aan een goede zaak, altijd trouw aan onze Moederkerk, het Oecumenisch Patriarchaat, dat met weinig middelen onvermoeibaar inzet voor zijn verspreide kudde!

50367426682_1b2984c932_b

Vervolgens dankte Zijne Eminentie, na de nieuwe diaken en de leden van zijn familie te hebben gefeliciteerd, de deelnemers die waren gekomen om dit moment van vreugde voor het Aartsbisdom te delen, al degenen die bijdragen in de parochie, en vooral de rector van de parochie, vader Athanase de Theux, die hij de rang van Oikonomos van het Aartsbisdom toekende.

Voor meer foto’s: KLIK HIER

118765061_10158574348724158_8493339264377344936_o

Protocol Nr. 529

† BARTHOLOMEOS

DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN CONSTANTINOPEL,

NIEUW ROME, EN OECUMENISCH PATRIARCH

MOGE DE GENADE, DE VREDE EN DE BARMHARTIGHEIDVAN ONZE HEER, GOD EN REDDER JEZUS CHRISTUS, DE OORSPRONG VAN DE GEHELE SCHEPPING, MET HET PLEROMA VAN DE KERK ZIJN.

 

Eerbiedwaardige broeders en geliefde kinderen in de Heer,

Meer dan ooit wordt onze natuurlijke omgeving en het milieu waarin wij ons dagelijks begeven, bedreigd. En deze bedreiging treft niet alleen de kwaliteit van het leven als wel het leven zelf en het voorbestaan van de schepping. Deze bedreiging is groter dan er ooit een geweest is in de geschiedenis van de mensheid.

Zoals in de oude griekse mythe Prometheus het vuur uit de hemel had gestolen om het aan de mensen te geven als een geschenk van een onvermoede vernielende kracht, zo staan vandaag de kernwapens overal ter wereld als symbool voor deze steeds groeiende almachtscomplex van de mens, die zich waant God zelf te zijn.

De mens is natuurlijk vrij in zijn groei en ontwikkeling. Maar de menselijke vrijheid kan twee kanten opgaan. Door wetenschap en techniek kan de mens een kracht ontwikkelen die in dienst staat van mens en natuur. Wetenschap en techniek kunnen ertoe bijdragen om steeds efficienter weerstand te bieden aan allerlei ziekten en andere aandoeningen die tot op heden toe als noodlottig werden bestempeld. Wetenschap en techniek kunnen nieuwe perspectieven openen naar een betere en gezondere toekomst van de mensheid. Maar anderzijds kunnen wetenschap en techniek ook leiden tot de vernietiging van onze natuurlijke omgeving, en ook tot de vernieling van de zo rijke biodiversiteit in de dieren- en plantenwereld. Wetenschap en techniek leiden vandaag ook tot de vervuiling van onze grote water voorraden en van de lucht die wij dagelijks inademen; en uiteindelijk tot de grondige verstoring van ons klimaat en de evenwichtige afwisseling van de seizoenen.

Het is toch onverantwoord dat de mensheid vandaag economische beslissingen neemt zonder rekening te houden met het ecologische impact ervan. Economische ontwikkeling mag geen nachtmerrie blijven voor het milieu. Wij zijn er immers zeker van dat een gezond alternatief voor economische ontwikkeling mogelijk is, ter vervanging van het zogenaamde economisme dat louter gericht is op maximale winst. De toekomst van de mens is toch niet de homo “economicus”. In de laatste decennia heeft het oecumenisch Patriarchaat juist daarom een aantal initiatieven ontwikkeld ter bescherming van ons milieu en de geschapen wereld. Zij heeft op die manier een pioniersrol vervuld. En dat zullen wij ook blijven doen in de toekomst. We zullen ecologische conferenties organiseren; wij zullen de gelovigen en de jongeren blijven uitnodigen tot concrete acties ter bescherming van het milieu. Wij zullen deze problemen blijven aankaarten in onze interreligieuze dialogen, alsook in onze kontakten met politieke leiders; wij zullen blijven samenwerken met ecologische  organisaties en bewegingen. Het is gebleken dat deze samenwerking nieuwe mogelijkheden openen tot efficiënte gemeenschappelijke acties.

De milieu-activiteiten van het patriarchaat zijn niet zomaar een eenmalige reactie van een nieuw fenomeen maar zij zijn het logisch gevolg van haar kerkelijk zelfbewustzijn.  Het leven zelf van de kerk is immers toegepaste ecologie. Het sacramenteel leven van de christenen, het godsdienstig engagement van de gelovigen, het teruggetrokken leven van de monniken en monialen in hun kloosters leiden vanzelfsprekend tot een diepere eerbied voor de schepping. De ecologische gevoeligheid van de orthodoxe kerk is geen modeverschijnsel van voorbijgaande aard maar is een essentiële dimensie van het christelijk leven. De hedendaagse acute milieucrisis heeft dit bewustzijn alleen aangescherpt. De strijd voor de bescherming van de schepping is een centrale dimensie van ons geloof. Eerbied voor het milieu is de basis voor de verheelijking van de naam van God. De vernietiging en de beschadiging van de geschapen wereld is daarentegen zondermeer een blaam aan de Schepper zelf.

Geliefde kinderen, het is duidelijk dat het ons aller verantwoordelijkheid is om onze natuurlijke omgeving als een kostbaar gemeengoed te verzorgen en te beschermen. Wij allen  moeten leren leven zonder schade te brengen aan onze natuur. Vandaag is dat een categorieke en dringende oproep tot de gehele mensheid. Wij weten dat vele individuen en ook heel wat gemeenschappen en organisaties zich daarvoor reeds hebben ingezet. Er is inderdaad een nieuwe stroom ontstaan van ecologische verantwoordelijkheidszin. Maar anderzijds stellen wij vast dat de meeste staten eerder beantwoorden aan hun economische impulsen met verwaarlozing van de bescherming van het milieu.

Intussen blijven we staan voor deze cruciale vraag: hoelang kan onze aarde en geheel onze geschapen wereld al die steriele debatten en deze besluiteloosheid der naties verdragen blijven? Een merkwaardige vaststelling is deze: tijdens de huidige Covid-19 pandemie met de opgelegde reisbeperkingen, de sluiting van de fabrieken, de vermindering van de industriële activiteiten, heeft men een vermindering vastgesteld van vervuilende stoffen in de atmosfeer. Het is daardoor eens te meer aangetoond dat onze economische gedrevenheid een absolute prioriteit geeft aan rendabiliteit boven de bescherming van ons zo kostbaar leefmilieu. Meer dan ooit toont dit aan dat er een absolute noodzaak is ontstaan naar een koerswijziging. De vraag wordt meer en meer gesteld naar een ecologisch gerichte economie. We doen een beroep op de orthodoxe jongeren om te beseffen hoe belangrijk het is om als christelijke gelovige te leven in deze moderne wereld. In deze geest wensen we u allen vanuit de Fanar een gelukkig en gezegend nieuw kerkelijk jaar, in dankbaarheid voor de gehele schepping Gods.

Moge door de voorspraak van de Alheilige Moeder Gods de genade en de barmhartigheid van onze algoede God over u nederdalen.

1 september 2020

† Bartholomeos van Constantinopel

vurig voorbidder van jullie allen bij God

 

50217159113_daa86562cc_b

Gisteren, 11 augustus 2020, had in het Klooster van de Moeder Gods Aller Bescherming te Bussy-en-Othe (Frankrijk) de begrafenis plaats van Vader Boris Bobrinskoy, Protopresbyter van de Oecumenische Troon. Het was een bijzondere dag voor de Orthodoxie in West-Europa, een dag van eenheid en verbondenheid. Iets waar onze Kerk vandaag de dag veel nood aan heeft.

image001Vader Boris is in de Heer ontslapen in de nacht van 6 op 7 augustus, in het licht van de Verheerlijking van onze Heer en Verlosser Jezus Christus. Dit is allicht niet toevallig, want Vader Boris was zelf voor velen een waarachtige verlichter, als mens, als theoloog, als priester en vooral als geestelijke vader. Hij was voor ons allen – die hem van nabij gekend hebben – een licht in de duisternis, een voorbeeld tot navolging.

Enkele honderden gelovigen waren samen gekomen om te bidden voor zijn eeuwige zielenrust en hem te begeleiden tot zijn laatste rustplaats, op het kerkhof van Bussy-en-Othe. Eerst werd er een Goddelijke Liturgie gevierd, voorgegaan door Aartspriester Alexis Struve, bisschoppelijk vicaris voor de Parochies van Russische Traditie, die omringd was van priesters en diakens. De Liturgie werd bijzonder mooi gezongen, in het Slavisch, door de monialen van het Klooster, o.l.v. de Abdis Moeder Emiliani. Nadien volgde de Begrafenisdienst voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Emmanuel van Frankrijk, eveneens omringd van priesters en diakens, behorende tot diverse lokale Orthodoxe Kerken. De hymnen werden gezongen in het Frans door een koor o.l.v. Pierre Rehbinder.

De echtgenote van Vader Boris, Matouchka Hélène, en hun kinderen en kleinkinderen zaten aan de zijde van de kist. In de menigte merkte men ook de aanwezigheid op van enkele bisschoppen (Metropoliet Athenagoras van België, Aartsbisschop Job van Telmissos en Bisschop Symeon van Domodedovo), maar ook van Dom Michel Mallèvre, dominicaan en hoofdredacteur van het oecumenisch tijdschrift Istina, en dus vertegenwoordiger van de Rooms-Katholieke Kerk.

Opmerkelijk was hoe de eenheidsfiguur, die Vader Boris was, op zijn uitvaart orthodoxe clerici rond hetzelfde altaar samenbracht om deel te hebben aan het Lichaam en Bloed van Christus. Dit is helaas geen evidentie meer, sinds de orthodoxe christenen in de Diaspora meer dan ooit verdeeld zijn. Zo verbrak het Patriarchaat van Moskou de communio met het Oecumenisch Patriarchaat omwille van de toekenning van de autokefalie aan de Orthodoxe Kerk van Oekraïne. Het verbreken van de communio wordt als bijzonder pijnlijk en onaanvaardbaar ervaren. De orthodoxe christenen in West-Europa willen dat er spoedig een einde komt aan dit droevig besluit en dat we opnieuw samen de Liturgie kunnen vieren. Welke getuigenis van het christen-zijn leggen we af in een wereld die steeds meer afstand doet van God en diens Kerk? Alleen maar van verdeeldheid, daar waar we geroepen worden tot eenheid en naastenliefde. Laten we – zonder uitstel – samen bidden en werken aan het herstel van die eenheid.

50217816966_cf20aed027_bWe zijn ervan overtuigd dat Vader Boris ons hierin zal helpen dit en elk geschil te overstijgen, opdat we voorbeelden zouden zijn van die eenheid die Christus zelf van ons verlangt! Die overtuiging hebben we, omdat Vader Boris zelf de nodige kwaliteiten had om te overbruggen, om te relativeren en om op de juiste wijze pastoraal en geestelijk raad te geven. Zijn blik en enkele woorden volstonden om u terug op het juiste pad te zetten! Hij was ook de man van de dialoog, zowel inter-orthodox als op oecumenisch vlak. Deze kwaliteiten maakten van hem een waarachtige bruggenbouwer, een verzoener en voorbeeld voor ons allen.

Na de uitvaart werd iedereen uitgenodigd om een lichte maaltijd in de binnenkoer van het Klooster, waar clerus en gelovigen de familie en de monialen verder omringden in hun beproeving.

Vader Boris Bobrinskoy werd te Parijs geboren op 25 februari 1925, in een gezin van de Russische emigratie. Na school te hebben gelopen bij de Paters Jezuïeten volgde hij zijn theologische opleiding aan het Orthodox Theologisch Instituut Saint-Serge te Parijs, waaraan hij vele jaren nauw verbonden bleef. Zo werd hij in 1954 professor van dogmatische theologie en in 1993 decaan van het Instituut. De spirituele grondslag van zijn theologische vorming vond hij bij zijn leermeesters, de grote figuren van de zogenaamde Parijse School, zoals Vader Nicolaas Afanassieff, Vader Georges Florovsky en Vader Alexander Schmemann, met een hernieuwde aandacht voor de Kerkvaders, de Bijbelse herbronning en de na-oorlogse liturgische vernieuwing. Hij werd Doctor in de Theologie. Als priester ontplooide hij een heel actieve pastorale activiteit. Einde de jaren zestig werd hij de rector van de Franstalige Parochie van de Heilige Drie-Eenheid te Parijs, gevestigd in de Crypte van de Orthodoxe Kathedraal van de Heilige Alexander Nevsky. Ook als geestelijke vader bleef hij altijd en voor iedereen beschikbaar voor het sacrament van de Biecht. Zo was hij een echt geestelijk toeverlaat voor ontelbaren, ook voor vele jongeren.

Hij was de voorzitter van ‘La Voix de l’Orthodoxie’, een vereniging die hij in 1981 had opgericht om religieuze uitzendingen voor Rusland uit te zenden. Tevens wordt hij geteld onder de oprichters van de Orthodoxe Fraterniteit in West-Europa.

50218038137_7c10e51577_b

Metropoliet Athenagoras van België met Mgr Job en Mgr Symeon.

image002

In de nacht van 6 op 7 augustus 2020 ging Protopresbyter van de Oecumenische Troon Boris Bobrinskoy van ons heen in zijn woonst te Bussy-en-Othe (Dep. Yonne, Bourgondië, Frankrijk). Vader Boris was jarenlang Decaan en Professor Dogmatische Theologie aan het Institut Saint Serge te Parijs, en Rector van de Heilige Drie-eenheidsparochie te Parijs.

60ee6633-68e7-4a1e-878a-56810830b0baBoris Bobrinskoy werd in 1925 geboren in Parijs, als zoon van Russische ouders die naar Frankrijk waren getrokken na de Revolutie van 1917. Na de dood van zijn moeder, toen hij slechts tien was, werd hij naar Namen (België) en Parijs gestuurd, op internaat bij jezuïeten van de byzantijnse ritus. In 1942 werd vader Cyprian Kern zijn geestelijke vader, en diende hij als acoliet in de H. Alexander Nevskikathedraal van het Oecumenisch Patriarchaat.

Na het behalen van zijn baccalaureaat in 1944, begon Bobrinskoy zijn theologische studies aan het Institut St. Serge, in hetzelfde jaar als John Meyendorff. Daar kwam hij onder de invloed van faculteitsleden zoals de vaders George Florovsky, Nicolas Afanasiev, Cyprian Kern, en Alexander Schmemann, en Antony Kartashev en Léon Zander. Hij werd ook sterk beïnvloed door Vladimir Lossky, die Decaan en Professor was aan het Institut St. Denis. In 1949 studeerde hij af met het neerleggen van zijn thesis over het mysterie van het vormsel in de vierde-eeuwse Syrisch-Palestijnse traditie. Bobrinskoy begon zijn licentiaatswerk (master) onder leiding van vader George Florovsky, die het voor hem regelde dat hij twee jaar in Athene (Griekenland) kon studeren.

Bij zijn terugkeer naar St. Serge, begon hij geschiedenis te onderwijzen, maar in 1954 aanvaardde hij de leerstoel in dogmatische theologie (die hij behield tot 2009). Dat werd drie jaar later gevolgd door zijn huwelijk met Hélène Disterlo, met wie hij drie kinderen kreeg. Hij werd diaken gewijd in de lente van 1959 en priester in de herfst. In 1969 werd vader Boris de Rector van de Heilige Drie-eenheidsparochie, de Franstalige gemeenschap die samenkomt in de crypte van de H. Alexander Nevskikathedraal. Hij was zich sterk bewust van de nood aan de inworteling van de Orthodoxe Kerk in de West-Europese realiteit. Daarom was hij een actief lid van de “Fraternité Orthodoxe” (Orthodoxe Broederschap in West-Europa).

Zijn leven lang behoorde hij als priester tot het Oecumenisch Patriarchaat en was hij heel actief in de Oecumenische Beweging. Hij was lid van Geloof en Orde (Wereldraad van Kerken – WCC), nam verschillende keren deel aan de Algemene Vergaderingen van de WCC als lid van de afvaardiging van het Oecumenisch Patriarchaat, maar ook op panorthodoxe bijeenkomsten op hoog niveau te Chambésy, Zwitserland.

Scan 1

Aartspriester Boris tijdens een lezing op het West-Europees Orthodox Congres te Gent in 1983.

Van kindsbeen af had onze Metropoliet Athenagoras een band met vader Boris. Vader Boris was de geestelijke vader van Metropoliet Athenagoras, vader Ignace Peckstadt. Hij had ook een geestelijke band met vader Boris, die een mens met een groot hart was en uitzonderlijke pastorale zorg; iemand die wist hoe te luisteren naar de andere mens, en het kader begreep waarin zijn geestelijke kinderen leefden.

Hij kwam vrij vaak naar België, waar hij lezingen gaf en talrijke vrienden had.

Enkele jaren geleden trok hij zich terug bij het Orthodoxe Klooster van de Bescherming van de Moeder Gods te Bussy-en-Othe (Frankrijk).

Moge God hem de zielenrust schenken! Eeuwige gedachtenis!

w27-181156pasxa4

monk moses1Vandaag valt de deugd van het geduld op door haar afwezigheid. Degenen die geduld hebben, winnen meestal: ongeduld is de bron van veel ernstige problemen.

Geduld in de moeilijkheden van het leven brengt geestelijke volwassenheid. Geduld betekent moed, dapperheid en een wijze ziel. Degenen die geen geduld hebben zijn bang, timide en verliezen. De patiënten, gewonden,  gehandicapten, werklozen en de armen hebben een grote behoefte aan geduld: zonder geduld worden ze gemakkelijk ontmoedigd.

We zeggen vaak tegen anderen dat ze geduld moeten hebben. Het is niet altijd even gemakkelijk. Op de berg Athos wensen ze veel geduld. Geduld is een veelvoorkomend woord, maar moeilijk te bereiken. Het vergt inspanning, hard werken, kennis, nederigheid, verdraagzaamheid, ijver en cultivatie. Ongeduld komt meestal voort uit egoïsme. We moeten het volhouden om echt te kunnen liefhebben. Wie geduldig is, heeft hoop en is daarom bevrijd van ups en downs. Wie  hoopvol is, is optimistisch, geduldig en moedig. We stellen een verstikkend schema op voor onze medemensen, we stellen strenge voorwaarden aan hen en we zijn verdrietig dat ze niet snel reageren. Wat zou het leven zijn als we meer geduld hadden?

Zelfs in het geestelijk leven is er soms een neiging tot onbeschaamdheid. De rechtgeaarde Job is de belichaming van geduld. God vertrouwt de ongeduldige niet. Mensen zoeken snel en gemakkelijk winst. Maar goede dingen worden verworven door te zwoegen. Lichamelijke ziekten kunnen onze geestelijke gezondheid herstellen. Er zijn veel mogelijkheden in het leven: uit verbittering komt het goede. De hindernissen betekenen dat we ver van luiheid, onzorgvuldigheid en verbijstering moeten verrijzen. De ongeduldige heeft geen geestelijke genade, want hij is gevuld met verdriet, depressie, melancholie en frustratie.

We worden in het labyrint gelokt van tegenspoed, schandalen, secularisme, pleziertjes, hebzucht en waanideeën. Wie nederig is en geduld heeft, verzet zich en wint. Geduld zal iemand helpen. Hij zal niet op de knieën worden gebracht, noch tot een scheiding worden geleid, noch de mond gesnoerd worden of onderdrukt worden door allerlei tegenslagen. Het getuigt van sterkte om de bittere gebeurtenissen in je leven zachtmoedig en zonder protest te doorstaan. De vele uitdagingen, eigenaardigheden, grillen en moeilijkheden van het leven geven ruimte voor geduld. Het sterke verlangen van degenen die de anderen al bezitten maakt hen ongeduldig.

Interpersoonlijke relaties vereisen zeker veel geduld. We moeten ons in de plaats van de andere plaatsen, luisteren naar wat hij zegt, zijn pijn voelen, hem toegeeflijk en vriendelijk toespreken: we kunnen niet oordelen. We moeten ook geduld hebben met onszelf, ons innerlijk leren kennen en accepteren. Geduld komt niet alleen voort uit hoop, maar ook uit liefde. Liefde voor God en de mens. Offerliefde. Wie de ander verdraagt is verdraagzaam, zachtmoedig, welwillend, vrijgevig, glimlachend en vredig.

Geduld heeft veel te bieden in het moeilijke moderne leven. We moeten de beroering van de tijd doorstaan, de problemen van anderen, de moeilijkheden van onszelf. Gezegend zijn zij die het tot het einde toe volhouden.

Ecumenical-Patriarch-Bartholomew-is-Expected-to-Visit-the-U.S.-in-July-Copy

De Dag van de Aarde 22 april 2020 

5cf35ee55cdae8168df967ab4afcf905

De Oecumenische Patriarch zegt In zijn boodschap dat “elke dag een gelegenheid is om ‘de aarde te vieren als die van de Heer en dat allen die op de aarde wonen tot de Heer behoren’ (Psalm 24.1). Elke dag is een herinnering aan onze kwetsbaarheid en solidariteit. We worden vandaag meer dan ooit herinnerd aan onze verantwoordelijkheid voor de aarde en voor elkaar in het licht van die onderlinge afhankelijkheid tussen de aarde en al haar bewoners“.

Het bericht vermeld eveneens dat “de crisis een moment van duidelijk en definitief oordeel is. De COVID-19-crisis is een dwingend moment van waarheid en beoordeling van ons respect voor de kostbare gaven die we hebben ontvangen en die ons door God zijn toevertrouwd“.

Oecumenische Patriarch Bartholomeos op de Dag van de Aarde 2020

Patriarch Bartholomeos Pasen 2020Dit jaar is het de 50ste verjaardag van de het ontstaan van de Dag van de Aarde. De opdracht van de Dag van de Aarde bestaat erin om samen te werken met burger- en geloofsgemeenschappen om lokale oplossingen te ontwikkelen voor wereldwijde problemen, waaronder klimaatverandering, de aantasting van het milieu door de plasticvervuiling en bedreigingen voor de biodiversiteit. Earth Day promoot programma’s die variëren van acties met weinig impact tot “een miljard groene daden” om de grootste uitdaging van onze tijd aan te gaan.

Natuurlijk is elke dag  “de Dag van de Aarde”! Elke dag is een gelegenheid om “de aarde te vieren als die van de Heer en dat allen die daarin wonen tot de Heer behoren” (Psalm 24.1). Elke dag is een herinnering aan onze kwetsbaarheid en solidariteit. In feite worden we vandaag meer dan ooit herinnerd aan onze verantwoordelijkheid voor de aarde en voor elkaar in het licht van die onderlinge afhankelijkheid tussen de aarde en al haar bewoners. De ecologische verantwoordelijkheid en het respect voor de heiligheid en de schoonheid van elke mens, van ouderen en gehandicapten, armen en gemarginaliseerden, zieken en diegene die lijden zijn vandaag de universele, categorieke verplichting voor de hele mensheid.

In de afgelopen weken, met de alarmerende verspreiding van het Coronavirus (COVID-19), worden we pijnlijk herinnerd aan de onderlinge verbondenheid tussen de mensen over de hele wereld. We zijn dus verplicht om verder na te denken over de noodzaak en de urgentie van onze reactie op kwesties die steeds meer aan kracht winnen en ons voortbestaan bedreigen.
Hoewel het misschien moeilijk is om grondige vergelijkingen te maken of simplistische verbanden te leggen tussen de menselijke invloed op de natuurlijke omgeving en een wereldwijde crisis zoals COVID-19, kunnen we ons de vraag stellen of het opgelegde menselijke isolement om de verspreiding van het virus te voorkomen heeft geleid tot zuiver water en zuivere lucht en tot een herwaardering van onze relatie met de natuur en haar vermogen om ons te genezen? We voegen daar natuurlijk onmiddellijk aan toe aan toe dat geen enkel verlies aan mensenlevens ooit een ecologische vernieuwing van de planeet kan rechtvaardigen, maar het lijdt geen twijfel dat individuele actie en de reactie van de gemeenschap van vitaal belang zijn in de confrontatie met de klimaatverandering en de pandemie van het coronavirus. We bidden vurig voor de snelle terugkeer van het normale leven in deze surrealistische tijden.
De crisis is een moment van duidelijkheid en een definitief oordeel. En de COVID-19-crisis is een dwingend moment van waarheid en beoordeling van ons respect voor de kostbare gaven die we hebben ontvangen en die ons door God zijn toevertrouwd. In de afgelopen decennia hebben we onderstreept en verklaard dat wanneer we geïsoleerd zijn van God, we onvermijdelijk, zo niet onbedoeld, ook de hulpbronnen van de planeet uitputten. Inderdaad, we hebben herhaaldelijk dergelijk gedrag tegen God’s schepping in verband gebracht en zelfs geïdentificeerd met zonde. Net als wij lijdt ook de aarde aan “isolatie” en vervreemding. “De hele schepping kreunt tot op de dag van vandaag met pijn … en verlangt reikhalzend naar … haar bevrijding door de kinderen van God” (Romeinen 8.19-22). Deze tijd van onzekerheid en onzekerheid heeft ons geleerd om voor elkaar te zorgen. Zullen we eindelijk ook leren om onze impact op het milieu te verminderen?
Als gevolg van de ecologische ontwrichting die door de wereldwijde crisis van deze pandemie is ontstaan, zal de Dag van de Aarde dit jaar in de hele wereld elektronisch worden gevierd. Hoe paradoxaal is het dat de aarde ons blijft inspireren, instrueren en uitnodigen tot een hernieuwd engagement en een hernieuwd verbond met de schepping. Hoe zullen we hierop reageren? Ons gebed is dat dit kritieke moment voor ons allen en voor de hele planeet een gelegenheid zal zijn voor vernieuwing en verlossing, voor bevrijding en transformatie, maar ook voor inspiratie en verlichting.

earthday

Unknown-1

PAASBOODSCHAP
VAN ZIJNE EMINENTIE METROPOLIET ATHENAGORAS VAN BELGIE

EXARCH VAN NEDERLAND EN LUXEMBURG

PASEN 2020

Prot. N°240/2020                            

Dierbare broeders en zusters in Christus,

Christus is verrezen!

image001-1Christus is verrezen uit het graf als de ‘eerstgeborene uit de doden’ en niemand van diegenen die in Hem geloven blijft zonder hoop in het graf. Ook diegenen die rusten in de graven wachten op hun opstanding. Christus is verrezen en wij zullen ook verrijzen!

De poorten van het komende Koninkrijk zijn nu geopend en we worden er ons steeds meer van bewust dat wij door God naar zijn beeld geschapen zijn, om ons te laten deelnemen aan zijn eeuwig l
even. Onze deelname aan het goddelijk leven is ons hier op aarde gegeven door onze deelname aan het sacramentele leven van de Kerk. Ook al kunnen we dit jaar “geen Pasen vieren in de Kerk, bedenk dan dat elk contact met Christus Pasen is. We ontvangen genade in de Goddelijke Liturgie omdat de Heer Jezus daarin aa
nwezig is, Hij voltrekt het sacrament en Hij is de Ene, die aan de gelovigen is verleend. Wanneer we echter Zijn Naam aanroepen, gaan we dezelfde aanwezigheid van Christus binnen en ontvangen we dezelfde genade. Daarom, als de Liturgie ons ontnomen worden, hebben we altijd Zijn Naam, worden we van de Heer niet ontnomen”
, aldus Archimandriet Zacharias van het Patriarchaal Klooster van Essex.

Het is in de Verrijzenis van Christus dat wij het antwoord vinden op alle vragen die de menselijke geest verstoren. Zelfs op de vraag over de zin van het lijden en de dood. Deze vraag stellen we ons des te meer in deze moeilijke dagen van pandemie. Veelal begrijpen wij niet waarom de Heer ons de beproeft. Maar nu weten we één zaak, nl. dat Christus verrezen is en dat ons de mogelijkheid geboden wordt om aan het Licht van zijn Verrijzenis deel te nemen.

Moge dit Paasfeest voor ieder van ons een tijd van grote vreugde, hoop en licht zijn.

Christus is verrezen! Hij is waarlijk verrezen!

Met mijn vaderlijke zegen en liefde in de opgestane Heer,

Metropoliet Athenagoras van België

Exarch van Nederland en Luxemburg

 

 

IMG_6918

Patriarchale boodschap voor het Heilige Pascha – Protocol nr. 270 

B A R T H O L O M E O S
DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN
CONSTANTINOPEL, HET NIEUWE ROME, EN OECUMENISCH PATRIARCH,
MOGE DE VREDE EN DE GENADE VAN DE GLORIERIJK VERREZEN CHRISTUS

MET HET GEHELE PLEROMA VAN DE KERK ZIJN.

Eerbiedwaardige broeders en geliefde kinderen in de Heer,

IMG_6917Bij het bereiken van het Heilige Paasfeest en het delen van de vreugde van de Verrijzenis, zingen we voor de Heer van de heerlijkheid, die door zijn dood de dood overwon, en met Hem Adam, elke mens, deed opstaan, en de deuren van het paradijs voor ons opende.

De roemrijke opstanding van Christus is de verzekering dat niet de dood het leven van de wereld domineert, maar dat het de Heer is die de macht van de dood afschaft, de Heer die eerst bekend stond als niet-geïncarneerde Logos, later als het Woord dat, uit liefde voor de mensheid, voor ons vlees geworden is, stierf als mens en weer opstond op gezag van, en als God, en met glorie zal terugkeren om de goddelijke economie tot stand te brengen.

Als eenwaar gebeurd mysterie en vormt de Verrijzenis de kern van het kerkelijk leven. De stralende aanbidding, de heilige sacramenten, het leven van gebed, vasten en ascese, de pastorale dienst en het goede getuigenis in de wereld, dit alles ademt de geur van paasvreugde uit. Het leven van gelovigen in de Kerk is een dagelijks Pascha; het is een “vreugde van boven”, de “vreugde van de redding”, maar ook “redding als vreugde”.[1]

De diensten van de Heilige Week zijn dus niet somber, maar vervuld met de zegevierende kracht van de Verrijzenis. Ze onthullen dat het Kruis niet het laatste woord heeft in het plan van de redding van mens en wereld. Dit wordt reeds op Lazaruszaterdag aangekondigd. De opstanding uit de dood van de goede vriend van Christus is een voorbode van de “gemeenschappelijke opstanding”. Het opschrift “vandaag hangt aan het kruis” bereikt zijn hoogtepunt met de aanroeping: “toon ons uw heilige Opstanding”.

Voor het Epitafios zingen we: “Ik vier en verheerlijk uw passie, ik bezing uw Graflegging en uw Opstanding”. En tijdens de paasdienst verkondigen we hardop de ware betekenis van het Kruis: “Door het kruis kwam vreugde over de hele wereld”.

De “volmaakt heilige dag” van Pasen is de daggeraad van de “achtste dag”, het begin van “nieuwe schepping”, de ervaring van onze eigen opstanding, het grote “wonder van de redding”.[2] Het is de levende zekerheid dat de Heer voor ons gemarteld en gekruisigd werd, dat Hij voor ons uit de dood is opgestaan en ​​“voor ons de eeuwige opstanding en hemelvaart voor ons voorbereidt”.[3] Tijdens de hele paasperiode zingt de hymnologie met onvergelijkbare poëzie de antropologische betekenis van de roemrijke Opstanding van Christus, de overgang van de mens uit de gebondenheid naar ware vrijheid, “de opkomst, de opgang naar het Beloofde Land”[4]. Deze reddende vernieuwing in Christus vindt plaats in de Kerk als een verlengstuk van het ethos van de eucharistie in de wereld, als een ‘belijdenis van waarheid in liefde’, als samenwerking met God voor de transfiguratie van de wereld, zodat ze de volheid vertegenwoordigt van de laatste openbaring van goddelijke liefde in het koninkrijk van de uiteindelijke bestemming. Leven in de opgestane Christus betekent het Evangelie verkondigen “tot aan de uiteinden van de aarde”, naar het model van de apostelen; het betekent getuigen in daden van de neergedaalde Genade, en de hoop op de “nieuwe schepping”, waar “de dood niet langer zal bestaan; waar geen rouw, geen geween, geen smart meer zal zijn ”[5].

Geloof in de Verrijzenis van Christus en met Hem in onze opstanding doet niets af aan de pijnlijke aanwezigheid van dood, lijden en het kruis in het leven van de wereld. We onderdrukken de wrede realiteit niet; we beschermen onszelf psychologisch niet tegen de dood door het geloof. We weten echter dat het huidige leven niet het volledige leven is, dat we hier slechts “voorbijgangers” zijn; dat we thuishoren in Christus, en op weg zijn naar Zijn eeuwige rijk. De aanwezigheid van lijden en dood, hoe duidelijk ook, is niet de ultieme realiteit. Deze realiteit is de definitieve afschaffing van de dood. In het Koninkrijk van God is er geen lijden of dood, maar eindeloos leven. “Vóór uw eerbiedwaardige Kruisiging” – zingen we – “waren de mensen bang voor de dood; maar na uw glorieuze Passie was het de mens die werd gevreesd door de dood”[6].

Het geloof in Christus geeft kracht, uithoudingsvermogen en geduld om beproevingen te doorstaan. Christus is degene die “alle ziekten geneest en ons van de dood verlost”.[7] Hij heeft voor ons geleden, Hij heeft aan de mensen geopenbaard dat God “altijd voor ons is”, dat de waarheid van God in wezen in Zijn filantropie ligt. Die begeerlijke stem van de goddelijke liefde weerklinkt in de woorden: “wees maar gerust, vriend,” zoals Christus tegen de verlamde zegt,” en “wees maar gerust, mijn dochter,[8]” tegen de vrouw die aan vloeiingen leed, in de woorden “houd moed, ik heb de wereld overwonnen[9]” vóór de Passie en in de woorden “houd moed, Paulus[10]”, die Hij richtte aan de gevangengenomen en met de dood bedreigde apostel der Natiën.

De pandemie van het nieuwe coronavirus heeft aangetoond hoe kwetsbaar de mens is, hoe makkelijk hij in de ban raakt van angst en wanhoop, hoe zwak zijn kennis en zelfvertrouwen is, hoe verouderd het idee is van de dood als een levenseinde markerend feit, waarvoor het volstaat om de dood te vergeten of te onderdrukken om er mee te kunnen omgaan. Extreme situaties tonen aan dat de mens niet in staat zijn om zijn bestaan ​​stevig in handen te houden, wanneer ze geloven dat de dood de onoverwinnelijke realiteit is en de grens die niet kan worden overschreden.

Het is moeilijk voor ons om mens te blijven zonder de hoop op eeuwigheid. Deze hoop leeft in de harten van dokters, verzorgers, vrijwilligers, donateurs en al diegenen die hun lijdende broeders moedig helpen, in een geest van onbaatzuchtigheid en liefde. Zij ademen in deze crisis zonder voorgaande opstanding en hoop uit. Zij zijn de “barmhartige Samaritanen” die, met risico van hun leven, wonden helen door er olie en wijn in te gieten; zij zijn de hedendaagse “mannen van Cyrene” op de Golgotha ​​van de bedlegerige patiënten.

Met deze gedachten, eerbiedwaardige broeders en geliefde kinderen in de Heer, eren we de Naam – die boven elke naam staat – van de Verrezen Heer die leven brengt vanuit  zijn eigen licht en die alles met vreugde laat stralen door het licht van de Verrijzenis. We vragen de genezer van zielen en lichamen, de leverancier van leven en opstanding, in Zijn onuitsprekelijke menslievendheid, om ons waardig te maken en ons te belonen met het kostbare geschenk van de gezondheid, en om ons naar het juiste pad te leiden, zodat met de Goddelijk geschonken vrijheid in de wereld rekening gehouden wordt, als een voorafbeelding van de vervulling ervan in het hemelse koninkrijk van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest.

Christus is Verrezen!

Fanar, Heilig Pasen 2020

† Bartholomeos van Constantinopel

vurig voorbidder van u allen bij God

 

[1] Vader Alexander Schemann, Journal, ed. Akritas, Athene 2003, p. 223

[2] Gregorius van Nazianze, Homilie voor Pasen, ΒΕΠ 60, p. 202

[3] Gregorius Palamas, Over Hemelvaart, PG 151, 277

[4] Gregorius van Nazianze, op. cit. 191.

[5] Ap. 21: 4

[6] Vespers 27 september

[7] Dienst van de ziekenzalving

[8] Mt 9: 2 en 22

[9] Joh 16: 33

[10] Hand: 23: 11

IMG_6921

TROOSTWOORDEN
BIJ HET BEGIN VAN DE GROTE WEEK

VAN Z.A. De OECUMENISCHE PATRIARCH
BARTHOLOMEOS

  – Homilie na de vespers van Palmzondag  –

11 april 2020

Broeders en kinderen in de Heer,

Opnieuw is de Heilige en Grote Vastentijd tot een einde gekomen. Op zaterdag vierden we met vreugde de opstanding van de intieme vriend van Christus, Lazarus, die als prefiguratie van de “gemeenschappelijke verrijzenis dient”. Zondag genieten we van het feest van Palmzondag, wanneer we zullen zingen: “Gezegend zijt Gij die komt in de naam des Heren. Hosanna in de hoge!”

IMG_6913

We gaan de Heilige en Grote Week in met compassie en nederigheid, nadat we de loop van een Grote Vastenperiode hebben doorlopen die anders was dan de vorige. De heersende pandemie heeft ons dagelijks en kerkelijk leven danig veranderd. Onze kerken zijn gesloten. De Heilige smaak van het Heilig Avondmaal, de Heilige communie, ontbreekt aan onze zintuigen. We zien het gezicht van onze broeders en zusters in de kerk niet. We zijn verstoken van de ontroerende diensten en de geur van wierook. Dit alles roept zeker een gevoel van vervreemding op. We blijven in ons huis om ons te beschermen tegen het dodelijke virus; we zijn afwezig in “het huis van de Vader” in wie we ons als orthodoxe niet alleen “thuis” voelen, maar welke “ons thuis” is.

Desalniettemin waren wij genoodzaakt deze kwellende beslissing te nemen en deze regels ook te laten gelden voor de Goede Week, voor de bescherming van iedereen, zonder enige uitzondering.

De mantel van de Patriarch had jullie leven weer moeten bedekken, zoals dit sinds mensenheugenis plaats vindt in de geschiedenis van de Martellaarstroon van Constantinopel.

Beste broeders en kinderen, u moet er zeker van zijn dat als u gekwetst wordt door de gesloten kerken, uw patriarch in nood verkeert en verontrust is. Maar ik verzeker u dat het niet anders kan. In deze kritieke tijd van de pandemie stellen artsen en medische geleerden de verplichte maatregelen voor die door de staat worden opgelegd. Ook wij moeten bijdragen aan de bescherming van onze buren.

Natuurlijk bidden wij tot de God van de liefde, de Geneesheer van onze ziel en ons lichaam, dat Hij de zieken in hun lijden versterkt en het moeilijke werk van de artsen, de verpleegkundigen en al degenen die zich opofferen om dit immense probleem aan te pakken, ondersteunt. Deze ongekende crisis heeft de kracht en de waarde van de liefde en de solidariteit blootgelegd, die alle menselijke normen overstijgen en het zegel van de Goddelijke genade dragen.

IMG_6914

We moeten erkennen en aanvaarden dat deze maatregelen ons geloof niet aantasten. Ze doen helemaal niets af aan de centrale plaats die Tempel inneemt of van zijn heilige diensten in het leven van onze gelovigen. Deze tijdelijke beperkende maatregelen zijn geen beslissingen tegen de Kerk. Ze hebben geen betrekking op onze identiteit als gelovigen, maar alleen op onze identiteit als mensen die “vlees dragen en in de wereld wonen”.
Inderdaad, ook wij blijven deze buitengewone maatregelen consequent uitvoeren. In onze Traditie is Pascha niet de enige “gekozen en heilige dag”: het hele leven van de Kerk is Pascha. De verrijzenis is “de glorie van de Kerk” en “de schatkamer van het Koninkrijk”.

De Opstanding is het hele geloof, de ethos en de cultuur van de Orthodoxie. Elke Goddelijke Liturgie is Pascha. De opstanding is elke nederige kapel, elke heilige tempel. De Heiligen en Martelaren van het geloof, de heilige iconen die we vereren, evenals elke daad van liefde en naastenliefde: dit alles ademt de geur van de Opstanding. Het leven van onze gelovigen is een dagelijkse Pascha. We kennen de betekenis van de Opstanding omdat we de betekenis van het Kruis kennen. Wij zijn de Kerk van het Kruis en de Opstanding. We hebben ervaring met het Kruis en de smaak van de Opstanding en daarom verkondigen we op klinkende wijze: “Zie, door het Kruis is de vreugde van de gehele wereld binnengedrongen”.
Zo zullen deze Heilige Week en Pascha, geliefde Christenen, uw Patriarch en de geestelijken van de Phanar intensiever voor u allen bidden. Hier, in het grote klooster van de Orthodoxie, zullen wij uw namen met liefde neerleggen in de Beker des Levens. Jullie zijn “degenen die om legitieme redenen afwezig zijn”, waarvoor we de Heer smeken: “Red, o Heer, Uw volk en zegen Uw erfenis.”

U zal het “Heilige Licht” niet door de kaars op Pascha ontvangen, maar het zal nog steeds uw hart opwekken. Open uw hart op die stralende Nacht van de Opstanding, zodat het licht van de slapeloze lantaarn van de Heilige Grote Kerk van Christus in uw hart kan schijnen. Maak u vrijelijk “leeg” om verlicht te worden door het ontluikende licht van de opgestane Christus. En dan wordt u eveneens “het licht van de wereld”, zoals onze Heer wenst voor hen die Hem volgen.

 

IMG_6918Broeders en kinderen, deze tijd zal snel voorbijgaan; de pandemie zal verdwijnen; door de genade van God zullen de wonden genezen. Ik bid dat wij allen uit deze crisis tevoorschijn zullen komen, nadat we de dimensie van de diepte in alle dingen hebben ontdekt en de “goede transformatie” hebben ervaren, de kracht van de gemeenschap met God hebben begrepen. God, die “leven en licht” is, en wij de waarde van de goddelijke gaven van gezondheid en leven, van opoffering en verzaking aan de individuele rechten ter wille van de liefde hebben geapprecieerd.

De Heilige Week opent zich voor ons: zie, de Bruidegom komt. Zie, wij stijgen op naar Jeruzalem, terwijl de Heer afdaalt om gekruisigd te worden. Vandaag hangt Hij aan het kruis. We zingen Uw hymnen Uw reddende passie, o Christus en we verheerlijken Uw opstanding. De extreme nederigheid van het Kruis brengt de overwinning van de Koning van de glorie. Wij wensen u allen een vruchtbare strijd, een gunstige reis met Christus op de verlossende weg van het Kruis en de Opstanding.

Nog vele jaren voor iedereen! En een gezegend Pascha!

Fanar, Vespers Palmzondag 2020

† Bartholomeos van Constantinopel

photo-auteur

Corona: verklaring van leiders

alle erkende religies in ons land
De leiders van alle erkende religies in ons land danken de hulpverleners en roepen allen op om ondanks de afstand meer dan ooit verbonden te blijven.
IMG_6707
Het is heel stil geworden. Wat we nu meemaken, is ongezien. We dachten dat zulke zaken niet meer konden gebeuren. Vroeger wel en elders misschien nog. Maar niet in een zo ontwikkelde samenleving als de onze. We waren ons op vele terreinen heer en meester gaan voelen, onaantastbaar. Maar het coronavirus ontneemt ons die illusie: we hebben niet alles in de hand, we zijn broze en kwetsbare mensen. Niet alleen hier of daar, maar wereldwijd.
Te midden van alle onzekerheid en angst is het een teken van hoop en grote kracht te zien hoe juist nu in deze situatie de solidariteit zo groot is. Uitdagingen en problemen waarmee de wereld vandaag geconfronteerd wordt, proberen we soms op te lossen door ze buiten onze grenzen te houden. Maar het virus kent geen grenzen. God heeft ons deze aarde toevertrouwd. Ze is ons gemeenschappelijk huis. We zijn verantwoordelijk voor elkaar.
Onze aandacht gaat uiteraard allereerst uit naar de slachtoffers van het virus: wie besmet raakten, wie in het ziekenhuis liggen. Vooral ook wie gestorven zijn en de families die het van zo nabij meemaken. Ook grote dankbaarheid en eerbied voor allen die hen nabij zijn: dokters, het verplegend personeel en de vele vrijwilligers. En ook wie bij het stilvallen van het sociale leven, toch de noodzakelijke diensten blijven verrichten.
We willen als religieuze leiders van ons land onze waardering uitspreken voor allen die de verspreiding van het virus kordaat tegengaan. In het bijzonder dank voor de tegemoetkomingen aan hen die door deze epidemie in grote financiële moeilijkheden geraken. Waardering ook voor de grote verantwoordelijkheidszin van de hele bevolking van ons land. Jarenlang is in ons land een uitstekende gezondheidszorg en ziekteverzekering opgebouwd waardoor niemand van die zorg is uitgesloten. We beseffen nu maar al te goed hoe belangrijk dit is en in de toekomst zal blijven.
We zijn verplicht afstand te houden van elkaar. Maar dat mag ons niet beletten om, meer dan ooit, verbonden te blijven. In onze culturele en religieuze verscheidenheid is het onze menselijkheid die ons ten diepste met elkaar verbindt. Wie we ook zijn en van welke overtuiging ook: we zijn elkanders lotgenoten, verantwoordelijk voor elkaar.
In synagogen, kerken en moskeeën kunnen onze gemeenschappen nu niet meer samenkomen voor het gebed. Maar ook hier geldt dat de verbondenheid blijft en de opdracht om te bidden.
Daartoe willen we hier uitdrukkelijk oproepen, elk vanuit onze eigen religieuze traditie: laten we bidden voor de zieken en stervenden en voor hen die hen bijstaan. Laten we bidden voor elkaar en voor ons land.
Laten we bidden dat we doorheen deze crisis beter zouden zien waar het in het leven echt op aankomt. Gebed en solidariteit zijn nu onze sterkste wapens.
We hopen allen dat deze crisis vlug mag keren. Maar het is ook onze hoop dat we erna niet al te vlug weer overgaan tot de orde van de dag. Dat we niet te vlug vergeten wat we hebben meegemaakt. Want wie vergeet, wordt nog kwetsbaarder. Deze crisis kan ons de ogen openen en ons helpen onze prioriteiten te herschikken, zowel in ons persoonlijke leven als in de samenleving. Dat we blijven beseffen, ook als de crisis voorbij is, dat we in al onze verscheidenheid elkaar nodig hebben. Dat we zoeken naar nieuwe vormen van gastvrijheid, broederschap en solidariteit. In dat zoeken en herschikken van onze prioriteiten kunnen ook de godsdiensten een belangrijke rol spelen. Het is in die verantwoordelijkheid dat wij als religieuze leiders in ons land eraan houden gezamenlijk langs deze weg het woord te nemen.

De religieuze leiders van België

Namens de joodse, christelijke en moslimgemeenschappen:

Kardinaal Jozef De Kesel
Metropoliet Athenagoras Peckstadt
Ds. Steven Fuite
Kanunnik Jack McDonald
Dr. Geert W. Lorein
Opperrabbijn Albert Guigui
Mr. Philippe Markiewicz
Mehmet Üstün

49712182783_e50e5efc55_b

Belangrijke mededeling van ons Aartsbisdom

 aangaande het Covid-19 (Corona) virus (31 maart 2020)

Aan Zijne Excellentie de Hulpbisschop,
Aan de Eerwaarde Priesters en Diakens,
van ons Aartsbisdom,

Met het verschijnen en verspreiden van het coronavirus maken we ongetwijfeld ongeziene en moeilijke tijden door en we bidden tot de Heer voor elke genadegave!

Bij deze laat ik u een nieuw Communiqué geworden van de Heilige Synode van onze Moederkerk, het Oecumenisch Patriarchaat, die tot nader order om de opschorting van alle liturgische diensten vraagt. Dit is waar ook de autoriteiten van onze landen om vragen.

Ik ben me ervan bewust dat – indien we geen beterschap zien van de situatie – we dit jaar een heel moeilijke Heilige en Grote Week en Feest van de Opstanding van Christus zullen beleven, zonder liturgische diensten, zonder Goddelijke Liturgie, zonder Heilige Communie. We moeten onze gelovigen echter aanmoedigen om thuis, vòòr hun iconen, de diensten te bidden, precies zoals Metropoliet Johannes van Pergamon onlangs aanspoorde in een interview. Wellicht kunnen wij hen op onze websites liturgische teksten aanbieden. Bovendien worden we geroepen om onze gelovigen telefonisch of op een andere manier bij te staan en aan te moedigen in deze bizarre omstandigheden waarin angst intrede doet in hun leven. We weten evenwel dat Christus de overwinnaar is van alle kwaad! Laten we bidden en hopen dat ook wij – met Gods hulp en zo spoedig mogelijk – dit kwaad mogen overwinnen en dat we straks onze intieme gemeenschap met onze algoede en menslievende God, verder kunnen beleven!

Ik dank u ook voor uw gebeden voor onze confrater, Vader Nikolaos Palamianakis, die geleidelijk herstelt! Godzijdank!

Met mijn vaderlijke zegen en liefde in Christus.

Uw Metropoliet,

+ Athenagoras van België

20130726025850Constantinoupolis_coat_of_arms

Mededeling van het Oecumenisch Patriarchaat

 aangaande het Covid-19 (Corona) virus (31 maart 2020)

Met zijn communiqué van 18 maart kondigde het Oecumenisch Patriarchaat het besluit af om alle kerkelijke rituelen en evenementen op zijn grondgebied tot het einde van de maand op te schorten, evenals zijn voornemen om op de kwestie terug te komen, indien dit door recente ontwikkelingen nodig zou worden geacht.

Aangezien het aantal gevallen van COVID-19 zich wereldwijd dramatisch vermenigvuldigt, met vele slachtoffers tot gevolg, en omdat daarom het – terecht – opleggen van strikte en restrictieve maatregelen in bijna elk land voortduurt, zal het bovengenoemde verbod tot nader order, en afhankelijk van het verloop van de pandemie, onvermijdelijk van toepassing blijven voor het Heilig Centrum van de Fanar, en voor de Bisdommen van de Oecumenische Troon over de gehele wereld.

De Moederkerk van Constantinopel bidt en wenst dat snel het juiste effectieve medicijn wordt gevonden om de ziekte te bestrijden, om deze grote crisis te overwinnen en de effecten ervan op de samenleving en de economie aan te pakken.

Vanwege het hoofdsecretariaat
van de Heilige en Gezegende Synode

IMG_6492

 

 

IMG_6297

Herdersbrief van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras
van België en Exarch van Nederland en Luxemburg
m.b.t. het coronavirus

46739333481_85ff59dac2_b

Excellentie,
Eerwaarde vaders,
Eerwaarde moeder en zusters,
Dierbare broeders en zusters,

Laten we, geconfronteerd met de moeilijkheden die in meer of mindere mate door de COVID-19-pandemie worden veroorzaakt, ons vertrouwen in de Heer hernieuwen en deze situatie met christelijke liefde onder ogen zien. Elke situatie is goed voor een christen die vooruitgang wil boeken, maar de situatie is in elk deel van de wereld anders. De gemeenschap van heiligen brengt ons ertoe om van ons alles te maken wat anderen raakt, want “als een lid lijdt, lijden allen met hem” (1 Kor. 12, 26). Laten we bij elke noodsituatie bidden voor degenen die kritieke situaties meemaken, zoals mensen die nu zwaar getroffen zijn door het coronavirus, populaties die gedwongen zijn te emigreren om te overleven (de huidige Syrische exodus), gezinnen die getroffen zijn door een tragedie, enz.

COVID-19 leidde tot een noodsituatie, veranderde het gebruikelijke levensritme en beïnvloedde de algemene gemoedstoestand. Het is goed om te onthouden dat de Heer ons Zijn genade geeft om ons ook in deze onzekere situaties te heiligen. Laten we elkaar helpen om er dag in dag uit mee om te gaan; houd er rekening mee dat wanneer we gedwongen worden ons externe werk te beperken, we ons innerlijk kunnen ontwikkelen.

Om te reageren op de evolutie van de pandemie, voeren de burgerlijke autoriteiten van elk land preventie- en controlemaatregelen in. Weet echter dat wanneer we in onze landen geen liturgische diensten kunnen vieren, daar waar toegestaan is liturgieën gevierd worden voor het leven van de wereld en in diepe spirituele eenheid met het Godsvolk. Laten we fantasierijk zijn in het levend houden van de apostolische zending en het dienen van anderen, nu de voorzichtigheid en gezindheid van de burgerlijke autoriteiten ons niet toelaten elkaar te ontmoeten. Weet ook dat hierin het christelijke leven intenser wordt beleefd.

Maar vergeten we bovenal niet: de Kerk was, is en blijft het Lichaam van Christus. Communicatie met God is persoonlijk en vindt overal en op alle manieren plaats. De Heilige Communie is de verbindende schakel die ons in leven houdt en verbonden met het Lichaam van Christus. De Heilige Communie heeft echter geen magische eigenschappen en als de juiste spirituele omstandigheden er niet zijn, wordt het volgens Apostel Paulus schaamte en kritiek.

Bovendien viert onze Kerk de vijfde zondag van de Heilige en Grote Vasten de Heilige Maria van Egypte, die slechts één keer in haar leven het grote mysterie van de heilige communie heeft ontvangen. De kwalitatieve en kwantitatieve omvang van onze wil is het criterium waarmee onze Heer ons geloof en onze toewijding aan zijn wil zal meten. Het is om deze reden niet de plaats, maar de wijze die telt. De alziende God ziet de onzichtbare strijd van eenieder en geeft het rechtvaardige voordeel aan ieder van ons als rechtvaardig en barmhartig.

Bovendien maakt onze lokale Kerk deel uit van de samenleving waarin we leven. Ze wordt hier gerespecteerd dankzij de onvermoeibare inspanningen van haar vertegenwoordigers. Het spreekt voor zich dat ze leeft en handelt in overeenstemming met de verordeningen van de wettelijk gekozen regering van dit land en diens besluiten. Wanneer ze het niet eens is met richtlijnen, lanceert ze een protest en geeft haar standpunt weer. Soms wordt haar stem gerespecteerd en worden haar verzoeken geaccepteerd.

Dit is de reden waarom de beslissing van ons Aartsbisdom in deze turbulente periode precies in deze context wordt geregeld, in overeenstemming met de beslissing van de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat en de relevante koninklijke en ministeriële besluiten. Deze maatregelen veroorzaken ons natuurlijk veel verdriet, omdat ons liturgisch leven wordt onderbroken en vooral in een periode van intense spirituele strijd. Maar met pijn in het hart moeten we discipline hebben en de richtlijnen van de regering toepassen, uit respect ook voor het leven en de gezondheid van alle mensen.

Laten we vooral de zorgverleners dankbaar zijn, die tegenwoordig een dienst vol opoffering verlenen. Laten we aandachtig voor hen zijn, hen steunen en hen aanmoedigen in hun werk.

Wees verzekerd dat ik als herder van dit Aartsbisdom dagelijks op mijn knieën en met warme tranen zal bidden voor de relikwieën van de heilige en roemrijke Grootmartelares Marina, die zich in de kapel van ons Aartsbisdom bevinden.

Kortom, laten we bidden dat dit moment ook een gelegenheid moge zijn om ons nog dichter tot de Heer toe te vertrouwen, door vrede en vreugde om ons heen te zaaien, en vooral dat God ons helpe deze tragedie voor de hele mensheid zo snel mogelijk te overwinnen.

Met vaderlijke liefde en genegenheid.

Te Brussel, in het Heilig Aartsbisdom, op 18 maart 2020

† Metropoliet Athenagoras van België
Exarch van Nederland en Luxemburg

IMG_5879 kopie

Afbeelding1Veel mensen zijn in verwarring en anderen raken in paniek vanwege de dreiging van de Coronavirus-epidemie die zich over de hele wereld verspreidt. Ik denk echter dat dit niet mag gebeuren, want wat God ook met ons doet, Hij doet het uit liefde.

De God van christenen is een goede God, een God van barmhartigheid en liefdevolle vriendelijkheid, ‘die de mensheid liefheeft’. God heeft ons uit Zijn goedheid geschapen om Zijn leven en zelfs Zijn heerlijkheid met ons te delen. Toen we tot zonde vervielen, stond Hij toe dat de dood ons leven weer binnenkwam uit goedheid, zodat we niet onsterfelijk zouden worden in onze slechtheid, maar om een ​​weg naar redding te zoeken. Hoewel we zijn gevallen, is God nooit gestopt om voor ons te zorgen, niet alleen voor materiële goederen om ons ras te ondersteunen, maar Hij zond ook profeten en rechtvaardigen, bereidde zijn weg zodat Hij zou kunnen komen om onze tragedie op te lossen en eeuwige redding te brengen door het Kruis en de Opstanding van Zijn onvoorstelbare liefde. Hij kwam en nam de vloek van de zonde op zich en Hij toonde Zijn liefde tot het einde: ‘Omdat Hij de Zijnen in de wereld liefhad, hield Hij van hen tot het einde’ (Johannes 13: 1). Alle dingen die God deed toen Hij ons schiep, toen Hij voorzag in goederen om de wereld in stand te houden, toen Hij Zijn weg voor Hem voorbereidde om op aarde te komen, toen Hij Zelf kwam en onze redding op zo’n geweldige manier bewerkstelligde, al deze dingen deed Hij uit goedheid. Zijn goedheid is grenzeloos. Hij redt ons en lijdt zo voor ons, wachtend tot we ‘tot de kennis van de waarheid komen’ (1 Tim. 2: 4) en Hij brengt ware bekering, zodat we voor eeuwig bij Hem kunnen zijn. Dus in elke fase van Zijn relatie met de mens toont onze God alleen Zijn goedheid en barmhartigheid, ‘die beter is dan het leven’ (Ps. 63: 3); goedheid is Zijn natuur en Hij doet alle dingen voor het welzijn en de redding van de mens.
Dus als Hij terugkomt om de wereld te oordelen, zal een andere God haar dan oordelen? Zal het niet dezelfde goede God zijn, de God van barmhartigheid en menslievendheid, Die houdt van de mensheid? Laten we er zeker van zijn dat we niet voor een andere God zullen verschijnen, dan Hij Die ons heeft geschapen en ons heeft gered. En dus zal Hij ons opnieuw met dezelfde genade en liefde oordelen. Om deze reden moeten we niet in paniek raken of aarzelen, want het zal dezelfde God zijn die ons in het andere leven zal ontvangen en ons met dezelfde vriendelijkheid en mededogen zal oordelen. Sommigen vrezen dat het uur van hun einde is gekomen. Deze plaag van Coronavirus heeft ook een positief aspect, omdat we een paar weken hebben vanaf het moment dat het ons zal aanvallen tot ons einde. Daarom kunnen we deze tijd wijden om ons voor te bereiden op onze ontmoeting met God, zodat ons vertrek niet onverwacht en zonder voorbereiding plaatsvindt, maar nadat we ons hele leven hebben overlopen, elke keer dat we in gebed voor God staan, soms met dankzegging tot het einde voor alle dingen die God voor ons heeft gedaan en op andere momenten met berouw, op zoek naar de vergeving van onze overtredingen. Niets kan ons schaden met zo’n God, Die alle dingen uit Zijn goedheid toelaat. We moeten gewoon tot het einde toe dankzeggen en het nederige gebed van bekering tot vergeving van onze zonden.

Wat mijzelf betreft, deze plaag helpt mij. Ik verlangde ernaar het gebed dat ik eerder had, terug te vinden, waarmee ik mijn hele leven vanaf mijn geboorte tot nu toe kan doorlopen, God dankend voor al Zijn weldaden ‘waarvan ik weet en waarvan ik niet weet’; en ook, waarmee ik mijn hele leven kan doorlopen en berouw heb voor al mijn zonden en overtredingen. Het is geweldig om door je leven heen te kunnen bidden terwijl je alle dingen met vastberadenheid voor God brengt. Dan voel je dat je leven verlost is. Daarom helpt deze situatie me echt. Ik raak niet in paniek, maar ‘ik zal spijt krijgen van mijn zonde’ (Ps. 38:18).

We moeten de goedheid van God zien in alle dingen die nu gebeuren. De Heilige Vaders zagen Zijn menslievendheid. Een soortgelijke epidemie vond plaats in de 4de eeuw in de Egyptische woestijn, die meer dan een derde van de monniken oogstte, en de Vaders zeiden met grote inspiratie dat ‘God zielen van heiligen oogst voor Zijn koninkrijk’, en ze aarzelden niet . De Heer Zelf spreekt in het Evangelie over de laatste dagen, over de beproevingen en verdrukkingen die de wereld zal doorstaan ​​vóór Zijn Wederkomst. We onderscheiden echter noch morbide droefheid noch wanhoop in Zijn woorden. De Heer die met bloederig zweet in de tuin van Gethsemane bad voor de redding van de hele wereld, zegt dat als we de vreselijke dingen zien die aan Zijn Wederkomst voorafgaan, we onze hoofden met inspiratie moeten opheffen, want onze verlossing nadert (vgl. Lukas 21:28). Sommigen zeggen me: ‘Moge God Zijn helpende hand uitsteken’. Maar dit is precies de hand van God. Hij verlangt en bewerkt onze redding ‘op verschillende tijden en op verschillende manieren’ (Hebr. 1: 1): ‘Mijn Vader werkte tot nu, en Ik werk’ (Johannes 5:17). Dit virus kan een middel zijn dat God gebruikt om velen tot zichzelf te brengen en tot bekering te komen, en om vele gereedstaande zielen voor Zijn eeuwig Koninkrijk te oogsten. Daarom zullen allen die zich overgeven en zich aan de Voorzienigheid van God toevertrouwen, allemaal voor hun welzijn bijdragen: ‘Alle dingen werken ten goede samen voor hen die God liefhebben’ (Rom. 8:28).

Er is dus geen ruimte voor morbide ontsteltenis. We moeten ons ook niet verzetten tegen de maatregelen die de regering neemt om de verspreiding van de aandoeningen, die we in het leven van zoveel mensen zien, te verminderen. Het is verkeerd om tegen de autoriteiten in te gaan. We moeten doen wat de regering zegt, want ze vragen ons niet ons geloof te ontkennen, ze vragen ons alleen om een ​​paar maatregelen te nemen voor de algemene welvaart van alle mensen, zodat deze bedreiging voorbijgaat, en dit is helemaal niet onredelijk. Sommige mensen nemen het te principieel, ze heffen vlaggen en spelen de martelaren en de biechtvaders. Voor ons bestaat er geen twijfel: we zullen pure onderwerping aan de bevelen van de regering tonen. Het is oneerlijk om de regering ongehoorzaam te zijn, omdat we, als we ziek worden, naar hun ziekenhuizen gaan en het zij zijn die alle kosten en onze zorg voor hun rekening nemen. Waarom naar hen niet luisteren?

Dit is het ethos van Christus dat God toonde in Zijn leven op aarde en dit is het apostolische gebod dat we hebben ontvangen: ‘… onderworpen zijn aan de vorstendommen en bevoegdheden, gehoorzamen aan magistraten, wees klaar voor elk goed werk, spreek kwaad van niemand, wees geen vechters, maar zachtmoedig, betuigend alle zachtmoedigheid jegens alle mensen ‘(vgl. Tit. 3: 1-2); en ‘Onderwerp u aan elke verordening van de mens omwille van de Heer: of het nu de koning is, als allerhoogste…’ (zie 1 Petr. 2: 13-17). Indien we onze bestuurders, die niet veel vragen, niet gehoorzamen, hoe zullen we dan God gehoorzamen, die ons een goddelijke wet geeft, die veel verhevener is dan welke menselijke wet dan ook? Indien we de wet van God houden, staan ​​we boven de menselijke wetten, zoals de apologeten van de 2deeeuw zeiden tijdens het Romeinse rijk, dat de christenen vervolgde. Het is verrassend om te zien in het land waar we wonen, in het Verenigd Koninkrijk, dat de voetballers zulk begrip en onderscheidingsvermogen tonen, zodat ze de eersten zijn die zich met volgzaamheid terugtrekken uit hun activiteiten voor de aanwijzingen van de regering om preventieve maatregelen te nemen. Het zou triest zijn voor ons, gelovigen, om de maat van de voetballers niet te bereiken en dezelfde volgzaamheid te tonen tegenover de autoriteiten waarvoor onze Kerk bidt.

Als ze ons vragen onze kerkdiensten te stoppen, laten we ons dan gewoon overgeven en de voorzienigheid van God zegenen. Bovendien herinnert dit ons aan een oude traditie die de Vaders in Palestina hadden: in de Grote Vasten, op de zondag van de “melkproducten” (de laatste zondag van de Voorvasten of Vergevingszondag als intrede in de Grote Vasten nvdv), zouden ze, na wederzijdse vergeving, veertig dagen zonder liturgie de woestijn ingaan; ze zouden doorgaan enkel met vasten en bidden om zich voor te bereiden en terug te keren op Palmzondag, om op een goddelijke manier de Passie en de Opstanding van de Heer te vieren. En dus dwingen onze huidige omstandigheden ons om opnieuw te beleven wat vanouds bestond in de schoot van de Kerk. Dit wil zeggen, ze dwingen ons om een ​​meer hesychastisch leven te leiden, met meer gebed, dat echter het gebrek aan de Goddelijke Liturgie zal goedmaken en ons zal voorbereiden om met meer verlangen en inspiratie de Passie en Opstanding van de Heer Jezus te vieren . We zullen deze plaag dus veranderen in een triomf van het hesychasme. Hoe dan ook, alles wat God in ons leven toelaat, komt uit Zijn goedheid voor het welzijn van de mens, want Hij wil nooit dat Zijn schepsel op enigerlei wijze wordt geschaad.

Zeker als we de Goddelijke Liturgie voor een langere periode ontnomen zullen worden, kunnen we dit verdragen. Wat ontvangen we in de liturgie? We nemen deel aan het Lichaam en Bloed van Christus, die vervuld zijn met Zijn genade. Dit is een grote eer en voordeel voor ons, maar we ontvangen ook op veel andere manieren de genade van God. Wanneer we hesychastisch gebed beoefenen, blijven we in de tegenwoordigheid van God met de geest in het hart die de heilige Naam van Christus aanroept. De Goddelijke Naam brengt ons de genade van Christus omdat het onafscheidelijk is van Zijn Persoon en leidt ons naar Zijn Aanwezigheid. Deze Aanwezigheid van Christus die zuivert, reinigt ons van onze overtredingen en zonden, vernieuwt en verlicht ons hart zodat daarin het beeld van God, onze Heiland, Christus, kan worden gevormd.

Indien we geen Pasen in de Kerk zullen hebben, bedenk dan dat elk contact met Christus Pasen is. We ontvangen genade in de Goddelijke Liturgie omdat de Heer Jezus daarin aanwezig is, Hij voltrekt het sacrament en Hij is de Ene, die aan de gelovigen is verleend. Wanneer we echter Zijn Naam aanroepen, gaan we dezelfde Aanwezigheid van Christus binnen en ontvangen we dezelfde genade. Daarom, als de Liturgie ons ontnomen worden, hebben we altijd Zijn Naam, worden we van de Heer niet ontnomen. Bovendien hebben we ook Zijn woord, vooral Zijn Evangelie. Indien Zijn woord voortdurend in ons hart vertoeft, indien we het bestuderen en bidden, indien het onze taal wordt waarmee we tot God spreken zoals Hij tot ons sprak, dan zullen we opnieuw de genade van de Heer hebben. Want Zijn woorden zijn woorden van eeuwig leven (Johannes 6:68), en hetzelfde mysterie wordt vervuld, wij ontvangen Zijn genade en worden geheiligd.

Bovendien, elke keer dat we onze broeders goedheid betonen, is de Heer tevreden, vindt Hij dat we het in Zijn Naam hebben gedaan en beloont Hij ons. We tonen vriendelijkheid voor onze broeders en de Heer beloont ons met Zijn genade. Dit is een andere manier waarop we in de Tegenwoordigheid van de Heer kunnen leven. We kunnen de genade van de Heer krijgen door vasten, aalmoezen geven en elke goede daad. Dus als we gedwongen worden om samenkomsten in de kerk te vermijden, kunnen we ook in geest verenigd zijn in deze heilige deugden die gekend zijn in het Lichaam van Christus, de heilige Kerk, en die de eenheid van de gelovigen met Christus en met de ander leden van Zijn Lichaam bewaren. Alle dingen die we voor God doen is een Liturgie, want ze dienen tot onze redding. De Liturgie is de grote gebeurtenis in het leven van de Kerk, waarin gelovigen de mogelijkheid hebben om hun kleine leven uit te wisselen met het grenzeloze leven van God. De kracht van deze gebeurtenis hangt echter af van de voorbereiding die we er voor realiseren, door alle dingen die we hebben genoemd, door gebed, goede daden, vasten, liefde voor de naaste, berouw.

Daarom, mijn dierbare broeders, is het niet nodig om heldhaftige belijdenissen af ​​te leggen tegen de regering vanwege de voorzorgsmaatregelen die zij neemt voor het welzijn van alle mensen. We mogen ook niet wanhopen, maar alleen wijze manieren bedenken om onze levende communicatie met de Persoon van Christus niet te verliezen. Niets kan ons schaden, we moeten gewoon geduld hebben voor een bepaalde periode en God zal ons geduld zien; elk obstakel, elke verleiding wegnemen en we zullen weer de dageraad van vreugdevolle dagen zien, en we zullen onze gemeenschappelijke hoop en liefde vieren die we hebben in Christus Jezus.

Archimandriet Zacharias Zacharou
Klooster van de H. Johannes de Doper en Voorloper en H. Silouan de Athoniet
19 Maart 2020

Vertaling naar het Nederlands – Vader Dominique Verbeke

P.S. Vader Zacharias zou op 25 maart 2020 onze orthodoxe parochie te Brugge bezoeken en er de liturgie voorgaan voor het Feest van de Heilige Boodschap van de Moeder Gods. Maar spijtig genoeg hebben wij dit bezoek ook moeten opschorten! Daarom zijn we heel blij toch deze troostende woorden van Vader Zacharias te kunnen publiceren waarvoor dank aan Vader Dominique voor deze vertaling.

CIMG0419

In deze tijden met het coronaviris waar we allen genoodzaakt zijn
zoveel mogelijk thuis te blijven.

“GODS AANWEZIGHEID ERVAREN”

Zijn wij ontmoedigd? Vinden wij de zin van het leven niet? Zijn wij (nutteloos) angstig, ongerust en bezorgd? Zijn wij in onze stresserende consumptie­maatschappij levensmoe geworden? Hebben wij alle “houvast” verloren, zelfs bij de geliefden die ons omringen?…
 
Weet en besef dan dat de mensgeworden Zoon Gods, Christus – die ons menselijk bestaan in al zijn conse­quenties deelde, behalve in de zonde – ons niet als weeskinderen achterliet. Zoals Hij het beloofd had kwam de Heilige Geest, dezelfde Onzichtbare God op de Apostelen neer, en ook op ons allen. Beseffen wij het wel iedere dag opnieuw dat God aanwezig is en blijft. Hij is geen “afwezige”! Wij zouden slechts onze vrije ont­moeting met Hem in de intimiteit van ons hart missen, indien wij onszelf afsluiten, indien wij “blind” en “doofstom” blijven ten overstaan van Zijn zo verrijkende aanwezigheid. Hij dringt zich echter niet op! Hij eerbiedigt onze menselijke vrijheid, met dewelke Hij ons bij onze schepping heeft bekleed. De Kerkvaders herhaalden het vaak: “God kan alles, behalve de mens te dwingen Hem lief te hebben.”
 
Langs ons persoonlijk gebed kunnen wij God in de intimiteit van ons hart ervaren. Bizonder sterke momenten zijn deze van het ontwaken en opstaan en deze van het slapengaan. Iedere dag opnieuw is een “schenking” van God, maar iedere dag is tevens opnieuw voor ons een grote “onbekende”, waarbij wij Zijn Aanwezigheid zo broodnodig hebben. In feite moeten wij beseffen hoe roekeloos het is het leven aan te gaan zonder Zijn leiding, zonder Zijn bescherming, zonder Zijn liefde, zonder Zijn zegen. Ons morgengebed (dat zo vaak in onze “jachtige” maatschappij vergeten of overgeslagen wordt!…) zal niets anders zijn dan een gesprek met God, een intiem gesprek, waarbij wij ons hart in alle vertrouwen voor Hem openstellen. Vragen wij de Heilige Geest ons hierbij tegemoet te komen… want alleen zijn wij zwak.En iedere avond, vóór het slapengaan, dienen wij opnieuw God te ontmoeten, om Hem te danken voor alles wat Hij ons tijdens de voorbije dag wist te geven. En zelfs mochten wij op die dag tegenkantingen, ziekte, lijden, problemen gehad hebben, dan weten wij dat Hij ons nooit in een hachelijke situatie alleen laat. Onoverkomelijke problemen bestaan voor God niet! “Voor God is alles mogelijk!” (Mat. 19,26). Laten wij Hem tenslotte zeer nederig, in dezelfde intimiteit van ons hart, vergeving vragen voor alles wat wij in de voorbije dag verkeerd deden. Nogmaals: bidden is niets anders dan spreken met de Aanwezige God!
 
Maar ook in onze ontmoetingen met anderen is God aanwezig, op voorwaarde dat wij in Zijn Naam verenigd zijn. Jezus zegt het zelf: “Want waar er twee of drie verenigd zijn in Mijn Naam, daar ben ik in hun midden”  (Mat. 18,20). Onze relatie met de anderen wordt in een heilbrengende realiteit gebracht, wanneer wij God aldus in ons midden hebben. Denken wij vooral aan de realiteit van ons samenzijn in ons gezin. Met God in hun midden zullen echtgenoten bij hun levensproblemen nooit als antagonisten tegenover elkaar staan, maar werkelijk tot het besef komen dat zij met “drie” zijn. Gods aanwezigheid heiligt hun echtelijke liefde. Voor God is trouwens niets “onbekend” of “onzichtbaar” of “verborgen”. Hij doorziet al onze levensangsten, onze frustraties, onze zwakmense­lijke conflicten, en Hij is zo dicht bij ons om dit alles op te lossen, om ons te “omvormen”, te “trans­figureren”. Daar waar de wereld faalt en wanhoopt, daar leidt de aanwezige God, Die in ons midden is, ons op het pad van een harmonisch levensgeluk. Zo gaat het eveneens in onze relatie met onze kinderen, met onze ouders, met familieleden, broers en zusters, met de leden van onze kerkelijke communauteit, met vrienden en kennissen. Als wij maar in Zijn Naam verenigd zijn, is Hij in ons midden … als de Grote Aanwezige.
 
En wat dan zeggen van het “summum” van Zijn Aanwezigheid: Zijn Aanwezigheid in de Heilige Eucharistie! Jezus zegt inderdaad: “Want Mijn Vlees is echt voedsel en Mijn bloed is echte drank. Wie Mijn Vlees eet en Mijn Bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem”  (Joh. 6,56). Bij de Heilige Gaven, waaraan wij in de Goddelijke Liturgie mogen communiceren, ontvangen wij echt het Kostbaar Lichaam en Bloed van Christus in ons. Dit verenigt ons in de diepste intimiteit met Hem. En langs Zijn Eucharistische aanwezigheid in ieder van ons, leden van de Kerkgemeenschap, worden wij ook innig spiritueel met mekaar verbonden, met een goddelijke band die sterker is dan de fysische bloedgemeen­schap. Daarom brengt de Goddelijke Liturgie ons reeds in de dimensie van de eeuwigheid.
En de Christus-Ikoon: ook langs haar manifesteert God Zijn aanwezigheid. Alhoewel onzichtbaar in Zijn wezen wil Hij ons op ondubbelzinnige wijze geruststellen en ons tonen dat Hij aanwezig is en dicht bij ons staat. De “Onzichtbare” ziet en hoort ons. Telkenmale wij de Ikoon aanschouwen weten wij dat de onzichtbare aanwezige God ons eerst heeft aanschouwd. Want steeds is Zijn blik naar ons gericht, vanaf het moment dat wij Hem willen opzoeken en ontmoeten. In het Mysterie van de Ikoon – door de kracht van de Heilige Geest – ervaren wij hoe de onzichtbare “Aanwezige” ons nooit verlaat. Daarom kussen wij de Ikoon, hierbij niet de afbeelding, het hout, de materie op het oog hebbende, maar het “prototype” ervan: de Menslievende God, Die ons aanschouwt. Daarom zal ook de centrale plaats van ons huis, van onze werk- of slaapkamer, de Christus-Ikoon zijn, manifestatie van Zijn aanwezigheid. En die goddelijke aanwezig­heid geeft ons de zekerheid dat alles wat in Zijn handen berust, dat alles wat Hem toevertrouwd wordt, goed is.
 
*  *  *
 
“Gods aanwezigheid ervaren” is voor de christenen de roeping van iedere dag, de roeping van ieder moment. God dringt Zijn aanwezigheid nooit op. Hij wacht … tot wij Hem opmerken, tot wij Hem iets vragen, tot wij Hem onze liefde betuigen, tot wij ons vertrouwen in Hem stellen, tot wij ons hart voor Hem openen, tot wij langs het gebed tot Hem spreken. Geduldig blijft Hij altijd en altijd aanwezig! Niet voldoende kunnen wij Hem hiervoor danken!
 

+ Aartspriester Ignace Peckstadt

Bron: Uit het boek:  “De sterkte van Gods aanwezigheid”

Unknown-9

90434607_101108778205006_1451916945703043072_n

Brugse kerken delen licht is een initiatief van de oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen. Tijdens de coronacrisis willen we kerken uitnodigen om licht te delen met elkaar. Wat is de bedoeling? Steek een kaars aan in jouw kerk en maak daar een foto of video van.

Stuur deze door naar ons mailadres: brugsekerkendelenlicht@gmail.com.

Je kunt bij je berichtje ook een kort gebed, een lied of woorden van bemoediging en troost meegeven. We plaatsen de foto’s en video’s op deze facebookpagina en zo ontstaat er in Brugge een digitale fakkeltocht: licht dat van kerk naar kerk gaat als teken van hoop, liefde en verbinding.

Alle kerkgenootschappen zijn welkom om mee te doen!

KIJK HIER OP DE FACEBOOKPAGINA

DOOR OP ONDERSTAANDE LINK TE KLIKKEN

BRUGSE KERKEN DELEN LICHT

Read more

tumblr_m33kqjewtN1qkynm4

DE KERN VAN ONS “SAMEN-ZIJN”.

De aard van de liefde

Hoe meer men één wordt met zijn naaste, hoe meer men één wordt met God. Ik geef u een beeld, ontleend aan de Vaders, opdat u de kracht van deze onderrichting moogt begrijpen. Stel dat er een cirkel op de grond is getrokken vanuit een middelpunt. Denk dat deze cirkel de wereld is, het middelpunt van de cirkel God, en dat de stralen van de omtrek naar het midden de wegen of levenswijzen van de mensen zijn.

Naarmate de heiligen naar het midden gaan, in hun verlangen tot God te naderen, komen zij als langs een toegangsweg dichter tot God en tot elkaar. Hoe meer zij God naderen, hoe meer zij ook elkaar naderen; en hoe meer zij elkaar naderen, hoe meer zij God naderen. Dat moet u ook denken in omgekeerde richting. Wanneer men zich van God afwendt, keert men zich naar de buitenkant: het is duidelijk dat, hoe meer men zich van God verwijdert, en hoe meer men zich van elkaar verwijdert, hoe verder men zich van God verwijdert.

Zie, dat is de aard van de liefde. Zo lang wij ons aan de buitenkant bevinden en God niet liefhebben, zolang heeft ieder van ons een afstand tot zijn naaste. Maar als wij God liefhebben, verenigen we ons, zoveel als we God naderen door onze liefde tot Hem, ook in liefde met onze naaste; en zoveel als wij ons met onze naaste verenigen, verenigen we ons met God.

H. DOROTHEOS VAN GAZA (6de eeuw), Woestijn Kluizenaar.

unspecified__25798.1488998935

82775839_10156870918561074_5253929696722157568_o

Wijding van Bisschop Joachim van Apollonia,
nieuwe hulpbisschop van het Aartsbisdom van België

Zondag 26 januari 2020 vierde men in de Orthodoxe Kathedraal van Brussel de wijding van de nieuwe hulpbisschop van het Orthodox Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, Zijne Excellentie Joachim, Bisschop van Apollonia.

De plechtigheid werd voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg. De zes andere concelebrerende hiërarchen waren Metropoliet Kyrillos van Kifisia (Kerk van Griekenland), Metropoliet Chrysostomos van Kyrinia (Kerk van Cyprus), Aartsbisschop Job van Telmessos (Oecumenisch Patriarchaat), Bisschop Dositheos (Patriarchaat van Georgië), Bartholomeos van Arianze (Oecumenisch Patriarchaat) en Bisschop Porphyrios van Neapolis (Kerk van Cyprus). Allen waren omringd door vele priesters en diakens.

Andere aanwezigen waren Zijne Excellentie de Ambassadeur van Griekenland in België, de heer Dionysios Kalamvrezos, de militaire vertegenwoordiger van Griekenland bij de NAVO, Admiraal Ioannis Pavlopoulos, Kapitein Symeon Charalambos Psimoulis, Archonten van het Oecumenisch Patriarchaat, leden van de familieleden van de gewijde bisschop, evenals een menigte gelovigen.

Vanuit de zusterkerken werd de ceremonie vereerd met de aanwezigheid van Kardinaal Jozef De Kesel, Aartsbisschop van Mechelen en Brussel, de Apostolische Nuntius in België, Mgr. Augustine Kasujja, de Aartsbisschop van de Syrische kerk, Mgr. Georges Kourie, Eerwaarde Vader Ton Jongstra van de Focolari, Vader Abt van Chevetogne Dom Lambert Vos, de Voorzitter van de Federale Synode van Protestantse en Evangelische Kerken van België Dr. Geert W. Lorein, vertegenwoordigers van de Gemeenschap van Sant’Egidio, evenals andere persoonlijkheden uit de Christelijke Kerken.

49449289757_fd98aba752_b

Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia benadrukte in zijn toespraak onder andere: “Ik weet heel goed dat ik geroepen ben om bisschop te worden in, vanuit een spiritueel oogpunt, moeilijke tijden. Bisschop in een 21ste eeuw waarin het fenomeen van extreme globalisering heerst, het fenomeen van ideologische verwarring en desacralisatie van de samenleving, van de legalisering van zonde, van nihilistisch amoralisme en van de vernedering van de menselijke persoon. Maar ook een tijd waarin honger en dorst naar God nog steeds voortduren, de metafysische zoektocht naar de reddende waarheid. Ik wordt geroepen om mijn persoonlijk getuigenis te geven, om een ​​medereiziger van mijn broeders te zijn, om hen te leiden naar de redding, naar het Koninkrijk van de oneindige liefde. Bijgevolg ben ik geroepen om te getuigen van de orthodoxe spiritualiteit in het centrum van Verenigd Europa, en om een traject van liefde af te leggen, van communicatie en samenwerking, door middel van een interchristelijke dialoog met andere christelijke Kerken, langsheen het pad van eenheid en liefde dat gelegd werd door het Centrum van de Orthodoxie. Ik ben geroepen tot onvermoeibaar werk, liefde voor de mens, werken van barmhartigheid en een voortdurende strijd ”.

49449037971_1e1188046a_b

Bisschopswijding van Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia

Uit de wederspraak van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, wijzen we op deze paar regels: “U wordt, door de Genadegave van onze Heer, bisschop van de Heilige en Grote Kerk van Christus; u wordt met andere woorden diaken van het mysterie van de redding van het volk Gods. Uw voornaamste zending is van dienaar te zijn van het volk Gods en vanuit deze hoogste positie aldus de ononderbroken apostolische successie verder te zetten. Het doel is van op uw levenswandel «alle volkeren tot leerlingen te maken, hen lerende alles te onderhouden wat geboden is», precies zoals de Heer Zijn Heilige Apostelen aanspoorde. U wordt uitgenodigd om het woord van Zijn waarheid altijd en in alles recht te verkondigen”. “En een beetje verder: De plaats waar u zich vandaag bevindt is u gekend. Het is de plaats van de Orthodoxe Diaspora en dat in het centrum van Europa. Daarom zijn onze rol en opdracht werkelijk belangrijk. U neemt vandaag de god-menselijke zending op van bisschop van de Heilige en Grote Kerk van Christus, een zending die als bijzondere kenmerken heeft de edelmoedigheid en de zelfverloochening”.

49448550163_7778b132e7_b

Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia

Na de goddelijke liturgie werd in de parochiezaal van de kathedraal een receptie georganiseerd voor alle gelovigen.

Merken we op dat het de vijfde keer is dat een bisschopswijding wordt gevierd in de kathedraal van Brussel, waarbij de eerste en de vijfde met dezelfde titel van Bisschop van Apollonia: in 1974 ging het om de wijding van de voormalige Metropoliet van België, Mgr. Panteleimon Kontogiannis.

AFFICHE 7122019

UITNODIGING

Graag stellen wij U een optreden voor van een bekend orthodox koor uit Polen“MODERN OPERA ART STUDIO”, onder leiding van Adam Tomaszewski. Dit concert wordt georganiseerd door de orthodoxe parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge.

Modern Opera Art Studiois een Poolse muzikale groep die concerten en opera spektakels organiseert. Zij werken met grote Poolse en andere muzikanten en leiden ook toekomstige zangers op. Zij werken samen met het pedagogisch college van Warschau, en ook met het muzikaal theater van Lublin. Zij verfraaien verschillende toevallige en religieuze  evenementen. Het koor brengt ook muziek van de orthodoxe Kerk. Zij hebben hun eigen orkest waarmee ze oratorio en cantates brengen van componisten uit de Renaissance tot op heden.

Het optreden vindt plaats op zaterdag 7 december 2019in de Sint-Annakerk, te Brugge om 19u30.

Plaatsen zijn beperkt! Gelieve uw inschrijving te bevestigen door door u te registreren hier online.

Inschrijvingen: KLIK HIER

Om alles vlot te laten verlopen dienen registratie en betaling te gebeuren vóór 30 november 2019. Nadien sluiten we de inschrijvingen af.

IMG_4398

Nieuwe Heiligen voor onze kerk

27-11-2019 – De Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat, dat op woensdag 27 november 2019  bijeengeroepen werd, besloot, op de positieve aanbeveling van het Canoniek Comité, ouderling Ieronymos Simonopetritis heilig te verklaren. Tijdens zijn recente bezoek aan de berg Athos kondigde de Oecumenische Patriarch Bartholomeos de heiligverklaring aan van vier Athonitische monniken, waaronder ouderling Ieronymos Simonopetritis. De heilige Ieronymos Simonopetritis was abt van het Simonopetra-klooster en Oikonomos en geestelijk Vader van de metochie van het klooster in Vyronas, in Athene gewijd aan de Hemelvaart.

Scan 3Het Oecumenisch Patriarchaat besloot eveneens de abt en stichter van het Patriarchale Stavropegische klooster van Johannes de Doper in Essex, de Archimandriet Sophrony Sacharov heilig te verklaren. Het klooster van de heilige Johannes de Doper in Tolleshunt Knights, nabij Essex in Groot Brittannië is het oudste orthodoxe klooster in het land.

Het klooster werd gesticht in 1958 door de Oudere Vader Sofrony (Sakharov), het geestelijk kind van de heilige Silouan van de Athos die zelf door heel de orthodoxe wereld geëerd wordt. Vader Archimandriet Sofrony was abt van het klooster tot zijn overgang in 1993.

 

Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, en de geestelijkheid van het Aartsbisdom zijn verheugd met het nieuws van de heiligverklaring van de Eerwaarde Ouderling Sophrony Sacharov.

Tijdens de eerste dag van de gewone zitting van de vergadering van woensdag 27 november 2019 aanvaarde de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat de aanbeveling van het Canoniek Comité en voegde de Abt en schepper van het Patriarchale Stavropegische Klooster van Johannes de Doper, in Essex, Verenigd Koninkrijk, aan de lijst van de Heiligen van de Orthodoxe Kerk toe.

49138160867_1009d81403_o

Metropoliet Athenagoras is al sinds zijn jeugd verbonden met de Heilige Sophrony, toen zijn vader, priester Ignatius Peckstadt  als parochiepriester en geestelijke van de parochie van Apostel Andreas in Gent, met zijn familie en zijn parochianen pelgrimstochten naar Essex maakte.

Het hoogtepunt van de relatie van ouderling Sophrony met de Gentse parochie Apostel Andreas was zijn bezoek aan het feest van de Verheerlijking van het Kostbaar en Levengevend Kruis in september 1980, zijn viering van de Goddelijke Liturgie en zijn toespraak over zijn verwezenlijkingen in de buurt van het klooster.

IMG_4401

© ?????? ?????????

De Oecumenische Patriarch in Luxemburg

In het kader van zijn rondreis door het Aartsbisdom van België  kwam Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch in de namiddag van 13 november 2019 aan in het Groothertogdom Luxemburg. De clerus, vele gelovigen en kinderen die hem bloemen aanboden, heetten Zijne Alheiligheid welkom in de orthodoxe kathedraal van de Heilige Nicolaas, waarna hij voorging in een Te Deum.

ontvangstDe rector van de parochie en bisschoppelijk vicaris voor Luxemburg, Protopresbyter van de Oecumenische Troon Panagiotis Moschonas, begroette hem met een toespraak: “Vreugde en de blijdschap vervulden de harten van ons allemaal, trouwe orthodoxen woonachtig in dit land, toen we vernamen dat Uwe Alheiligheid onze Kathedraal van de Heilige Nicolaas hier in de gemeente Weiler-la-Tour van het Groot-Hertogdom Luxemburg zou bezoeken in het kader van de festiviteiten voor de vijftig jaar van ons Aartsbisdom.

Deze vreugdevolle verwachting heeft vandaag plaatsgemaakt voor het gejuich van de ontmoeting. Vanuit de grond van ons hart en vol emotie wensen we uwe Alheiligheid welkom bij de orthodoxe gemeenschap van Luxemburg, die u respecteert en van u houdt, en die met een vurig hart tot de Heer bidt voor Uwe Alheiligheid! … Wij danken de Schepper van de Kerk, onze Redder en Heer Jezus Christus die ons U heeft gegeven als gids en steun bij de inspanningen voor geloof en waarheid in deze moeilijke en gevaarlijke tijden, U, onze Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeus, die met diep geloof, uiterste pastorale wijsheid, onophoudelijke activiteit en goddelijke ijver de orthodoxe oecumenische Kerk van Christus leidt naar eenheid en vooruitgang in leven en geloof, in volle respect voor de canonieke rechten van alle Heilige Kerken van God, maar met strikte waakzaamheid voor het behoud en de verdediging van de rechten van het Oecumenisch Patriarchaat, de rechten van de Orthodoxie en de erfenis van het orthodoxe volk. En zij die denken dat ze door bedreigingen en druk Uw strijdvaardigheid kunnen vernietigen  moeten weten dat wij een Patriarch hebben die niet bang is omdat hij weet dat hij vecht voor het juiste en voor de waarheid. Precies om die reden is hij in staat om de woorden van zijn voorganger de Heilige Gregorius de Theoloog te herhalen: “Gooi stenen, mis je doel niet. Ik sta hier onwrikbaar als bewaker van de waarheid, met verachting voor het geluid van geruchten en van pijlen (Heilige Gregorius van Nazianzus, Gedicht 14) “, zei onder andere vader Panagiotis.

© ?????? ?????????

Protopresbyter van de Oecumenische Troon Panagiotis Moschonas, de rector van de parochie van Luxemburg

Op zijn beurt sprak Zijn Alheiligheid zijn vreugde uit om opnieuw in Luxemburg, in deze dynamische parochie, te zijn.

« We zijn hier weer bijeen in deze Kathedraal van de Heilige Nicolaas van Luxemburg, 11 jaar na de inwijdiging en op de dag van de herdenking van de Heilige Johannes Chrysostomos, Aartsbisschop van Constantinopel! Toen we het Aartsbisdom van België bezochten ter gelegenheid van zijn zilveren jubileum 25 jaar geleden bestond deze parochie niet. Er was slechts een droom en een project om een orthodoxe kerk te bouwen voor het huisvesten van de devotie van de Griekse orthodoxen, waarvan het aantal alleen maar toenam.

© ?????? ?????????

Vandaag zijn we terug gekomen om jullie te zien, om je vooruitgang te bewonderen, om je loyaliteit aan ons Orthodox erfgoed te prijzen, aan onze nobele tradities en de waarden van onze natie, en samen het Gouden Jubileum te vieren. We voelen diep vanbinnen een emotie en een onmetelijke vreugde bij het zien hoe je je zegel hebt gedrukt op dit dorp van Weiler-la-Tour dat een baken geworden is dat heel Luxemburg verlicht! Ik verheerlijk de Heer voor deze immense zegen! We hopen dat deze tempel doorheen de eeuwen onwrikbaar zal blijven en getuigen van het Oosterse Licht in deze landen van het Westen. Wij danken u voor uw warme woorden, uw hartelijke ontvangst die uw trouw aan het Oecumenisch Patriarchaat laat zien, waarvan u de ware kinderen bent ” sprak Zijne Alheiligheid.

Nadien volgde een receptie in de parochiezaal met Griekse klanken en dansen, en een officieel diner in een bekend restaurant van de stad.

De volgende dag, op 14 november, zou Zijne Alheiligheid Zijne Majesteit Groothertog Henri van Luxemburg ontmoeten in het paleis, om vervolgens terug te keren naar Brussel, om vandaar terug te vliegen naar Constantinopel, na 9 dagen gezegende aanwezigheid in de Benelux.

Oecumenisch Patriarch Bartholomeos in audiëntie ontvangen door Zijne Koninklijke Hoogheid Groothertog Henri van Luxemburg

CGDL Audience Métropolite Athénagoras de Belgique - Luxembourg - Ville - Palais Grand-Ducal - 14/11/2019 - photo: claude piscitelli

CGDL Audience Métropolite Athénagoras de Belgique – Luxembourg – Ville – Palais Grand-Ducal – 14/11/2019 – photo: claude piscitelli

Op donderdag 14 november 2019, de laatste dag van de Gouden Jubileumvieringen van het Orthodoxe Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, werd Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos ontvangen in het Groothertogelijk Paleis in Luxemburg door Zijne Koninklijke Hoogheid Groothertog Henri van Luxemburg. De Oecumenische Patriarch kon lange tijd met de Groothertog praten over verschillende aspecten van de samenleving en het leven van de hedendaagse mens. De twee persoonlijkheden spraken ook over de geweldige ontwikkeling van het Orthodoxe Aartsbisdom van de Benelux, dat dit jaar zijn 50ste verjaardag viert, en al enkele decennia in het Groothertogdom Luxemburg aanwezig is. De Metropoliet van de Oecumenische Troon vertegenwoordigt er de hele Orthodoxe Kerk en onderhoudt contacten met zowel de burgerlijke overheden als met de hoge vertegenwoordigers van de aanwezige erediensten.

De dag voordien werd Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos ontvangen in de Orthodoxe Kathedraal van de Heilige Nicolaas van Luxemburg (Weiler-la-Tour) door de orthodoxe geestelijkheid en een menigte gelovigen, door vertegenwoordigers van de politieke en diplomatieke wereld, en leiders van de aanwezige erediensten. Onder hen bevond zich Kardinaal Jean-Claude Hollerich, Aartsbisschop van Luxemburg en voorzitter van de COMECE. Daarop volgde een galadiner ter ere van de Oecumenische Patriarch en alle hoogwaardigheidsbekleders aanwezig bij de Doxologie.

Photo: ©2019 Cour grand-ducale / Claude Piscitelli alle rechten voorbehouden

49083772607_c011a59bbc_b

De Groene Patriarch op een … groene wandeling in België

13-11-2019 – De Groene Patriarch wandelt door de groene weiden en bossen getooid in herfstkleuren.

49083772667_3fc473ef30_b

Patriarch Bartholomeos, bekend om zijn ecologische interesses, wilde het groene landschap van het gebied waar hij verbleef bewonderen, na een goed gevuld programma van een volledige week. Het landschap van de Ardennen in Wallonië, op iets meer dan 100 kilometer van Brussel was spectaculair.

De vreugde van de Patriarch was duidelijk zichtbaar op zijn gezicht, maar ook op de gezichten van zijn gevolg, Grieken en Belgen, waar ze ongeveer een uur door het weelderige groen liepen.

Enkele uren later vertrokken ze naar Luxemburg, de laatste halte van het langverwachte Patriarchale bezoek aan het Belgische Aartsbisdom, dat wordt geleid door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras, van Vlaamse afkomst, in Griekenland opgeleid, en geliefd bij iedereen, zowel klein als groot, in zijn Kerk.

© Νίκος Μαγγίνας

Bezoek van de Oecumenische Patriarch

aan de abdij Notre-Dame de Saint Rémy – Rochefort

De Oecumenische Patriarch bezocht op 12 november ‘s namiddags de abdij Notre-Dame de Saint-Remy in Rochefort. Zijne Alheiligheid de Oecumenische patriarch Bartholomeos werd hartelijk verwelkomd door het hoofd van de kloostergemeenschap, de Zeer Eerwaarde abt Gilbert Degros, samen met vele gelovigen, vrienden en bezoekers van de abdij. Ook de Hegumen van het Klooster van Chevetogne Dom Lambert De Vos met drie van zijn voorgangers en de gehele broederschap, de Zeer Eerwaarde Hegumen van het klooster van Maredsous Bernard Lorent, evenals andere Hegumens van omliggende kloosters in Frankrijk.

© ?????? ?????????

Latijnse vesperdienst voorgegaan door Zeer Eerwaarde Abt Gilbert Degros van de Abdij van Rochefort

Nadien volgde de Vesperdienst volgens de Latijnse ordo, waarbij het koor van de broederschap van Chevetogne hymnen zong in het Grieks en het Slavisch. Zeer Eerwaarde Abt Gilbert Degros begroette Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch van harte en dankte hem voor de eer aanwezig te zijn in het klooster; de Oecumenische Patriarch beantwoordde de groet met de vreugde om met christelijke broeders in de historische Abdij van Rochefort te zijn, sinds eeuwen een plaats van verheerlijking van de Heer Jezus Christus en zijn Moeder de Allerheiligste aan wie het klooster toegewijd is.

© ?????? ?????????

Hij dankte bij deze gelegenheid ook de Hegumen van dit klooster, dat zich niet hult in stilzwijgen maar dat zich opent naar de wereld omwille van de naastenliefde, voor de uitstekende broederlijke relaties en de substantiële hulp die het klooster rijk biedt aan het Aartsbisdom van België.

Tot slot bood de Oecumenische Patriarch de Hegumen een gesneden houten kruis aan, bedekt met zilver en ontving in ruil daarvoor een luxe koperen Bijbel, een getrouwe kopie van een 14de eeuws exemplaar.

49070226961_9fe62c709a_b

49058884722_ba2bbfd83b_b kopie

 

Oecumenische Patriarch Bartholomeos ontmoet Koning Filip

en Vice-Eerste Minister Koen Geens in Brussel

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeus ontmoette op dinsdag 12 november 2019 Zijne Majesteit Koning Filip in het Koninklijk Paleis van Brussel. Hij werd vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, Diaken Kallinikos Chasapis en de heer Nikolaos Manginas.

49058884722_ba2bbfd83b_bDe Patriarch had een persoonlijke onderhoud met koning Filip. Tijdens dit onderhoud konden ze spreken over onderwerpen van gemeenschappelijk belang. Patriarch Bartholomeus dankte de koning voor alles wat België te lande doet voor de Orthodoxe Kerk. Daarna volgde een kort gesprek met de andere leden van de delegatie.

Daarna ging Zijne Alheiligheid met zijn gevolg naar het kantoor van vice-premier Koen Geens, met wie zij een lang en aangenaam onderhoud hadden. De heer Geens is als minister van Justitie ook verantwoordelijk voor de erediensten. De Patriarch dankte nogmaals de vice-premier en zijn aanwezige medewerkers voor alles wat ze doen voor de Orthodoxe Kerk in België. Daarna volgde hij een discussie over verschillende punten van gemeenschappelijk belang. De Patriarch nodigde tot slot de vice-premier uit voor een bezoek aan Fanar, de hoofdzetel van het Oecumenisch Patriarchaat in Constantinopel.

49058159083_aa40bea424_b

Unknown-4 kopie

Bezoek van Z.A. de Oecumenische Patriarch Barthelomeos

aan de Oecumenische Kapel te Brugge

Wapenstilstand was een bijzondere dag voor de oecumene in Brugge. Op 11 november bezocht oecumenisch Patriarch Bartheolomeos Brugge. Nog voordat katholieke en protestantse kerken begonnen met groene theologie, sprak hij al profetisch over de ecologische crisis. Bartholomeos wordt dan ook terecht de ‘groene patriarch’ genoemd. In de namiddag hield de patriarch een toespraak over de toekomst van de kerken in Europa. Zijn oecumenische hart was daarin voelbaar, want hij citeerde niet alleen Luther, maar ook Paus Franciscus, de aartsbisschop van Canterbury en het WCC, en sprak over vrijheid, hu-maniteit, solidari-teit, en dialoog met de moderniteit en de mensenrechten.

Z.A. Patriarch Barthelomeos sloot af met deze mooie woorden: “our cen-tury must become a century of hu-manity and solidarity, of freedom and solidarity… for christians the protection of humankind is not just a categorical imperative, it is a commandment of the loving God”. Na deze boodschap van christelijke verbondenheid en liefde in de Ene Vader, volgde in de orthodoxe parochie een feestelijk ontvangstmoment, waar zo’n beetje heel oecumenisch Brugge verzameld was. Namens de Protestantse kerk was Ds. Jannica de Prenter aanwezig om mee te vieren en te bidden. Het was een hoogdag voor de orthodoxie en de oecumene in Brugge.

Ds. Jannica de Prenter – Protestantse Kerk

Unknown-4 kopie

Eerst wil ik vooraf zeggen dat ik zeer vereerd en verheugd was dat ik uitgenodigd was. Ik ging dan ook graag op de uitnodiging in en ik nam deze unieke kans dan ook aan.

Voor de aankomst van Patriarch Bartholomeos in de kerk was er een gezonde spanning en verwachting waar te nemen. Eens de Patriarch bezit genomen had van zijn ‘zetel’ (?) waren de gelovigen en de aanwezigen met hem in gebed en zang.

Na de heldere toespraak van Vader Bernard en het antwoord van de Patriarch was er iets gemoedelijks aanwezig. Vooral zijn reactie op de samenvatting van de Metropoliet Athenagoras (je n’ai rein compressor) deed me aanvoelen dat deze man gevoel voor humor heeft en tezelfdertijd ook dat hij een spiritueel man is. Er was geen afstandelijkheid t.o.v de patriarch te bespeuren,  er was eerder een familiale en eenvoudige sfeer. Zijn aanwezigheid en zijn ruime ervaring met velen op wereldvlak doet me zeggen dat ik een eenvoudig doch zeer groot man heb mogen ontmoeten.

Hartelijke groeten,

Zuster Marie Rose Joye

Op 11 november 2019 mocht ik aanwezig zijn in de Orthodoxe kerk in de Ezelstraat in Brugge, dit ter gelegenheid van het bezoek van Z.A. De Oecumenische Patriarch Bartholomeos. Een eerbiedwaardige verschijning met veel aandacht voor de aanwezigen, ook voor de talrijke kinderen.

Na de beklijvende viering werden we ontvangen in het Provenciaal Hof. Het was een hartelijke ontmoeting en tijdens de zeer verzorgde receptie, had Zijn Alheiligheid Bartholomeos persoonlijke aandacht voor iedereen die hem begroette, ook voor mij, katholieke religieuze. Het trof mij! Nogeens mocht ik ervaren dat wij allen heel gelovige mensen zijn, die mekaar willen eerbiedigen en steunen en dat de Oecumenische gedachte hier weer een stukje realiteit werd. Het is heel belangrijk dat wij als christenen samen mogen getuigen van de liefde van de Heer, om die verder uit te stralen in de wereld waarin wij leven. Ik ben blij en dankbaar dat ik erbij mocht zijn. Laten we voor mekaar blijven bidden !

Zuster Marie-Paule Demeyer (Knokke-Heist)

Unknown-2 kopie

DSC_2385 kopie 2

De Oecumenische Patriarch in de Orthodoxe Parochie van Brugge

DSC_2371 kopie

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos kwam in de namiddag van maandag 11 november 2019 aan in de parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena van Brugge, na zijn toespraak aan het Europacollege.

De Oecumenische Patriarch werd hartelijk ontvangen door de rector van de parochie aartspriester Bernard Peckstadt (broer in het vlees van de huidige Metropoliet) en de gelovigen van diverse afkomst die in de regio wonen, met als liturgische taal het Nederlands. Deze parochie werd gesticht door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, toen hij aartsdiaken van het Aartsbisdom van België was.

p-2 kopie

Er werd een Te Deum gezongen en men eindigde met een gebed voor alle overledenen, uitgesproken door Zijne Alheiligheid en ter nagedachtenis van de rust van de ziel van de vader van de Eeuwige Gedachtenis van Zijne Eminentie en vader Bernard, wijlen aartspriester Ignace Peckstadt. De hymnes van ontvangst en het Te Deum werden uitgevoerd door het Nederlandstalige polyfone koor van de parochie.

DSC_2484

In zijn toespraak verwelkomde de rector van de parochie Zijne Alheiligheid, dankte hem om ondanks zijn zeer drukke programma toch een bezoek aan de kleine maar dynamische parochie van Brugge te brengen, en hij verwees ook naar de 30 jaar diaconie de eerste priester van de parochie en de huidige Metropoliet van België.

DSC_2518 kopie 2

Zijne Alheiligheid dankte de priesters van de regio en de gelovigen die hem met vreugde en liefde in Vlaanderen kwamen verwelkomen, terwijl hij zich de eerste ontmoeting met vader Ignace Peckstadt van Eeuwige Gedachtenis in Halki herinnerde, in de maand augustus 1969, waarbij hij ook zijn twee zonen ontmoette, die vandaag met toewijding de Moederkerk en de Eparchie van de Troon dienen in België.

Na de uitwisseling van geschenken bood de parochie een receptie aan ter ere van Zijne Alheiligheid in de centrale hal van het Provinciaal Hof van Brugge, in het hart van de stad.

Nog enkele indrukken bij het bezoek aan onze parochie

Nadien trek ik nu naar de orthodoxe parochiekerk van de HH Konstantijn en Helena te Brugge. Daar zijn Vader Bernard en zijn echtgenote samen, met het efficiënte team van bereidwillige medewerkers reeds druk bezig met het ontvangen van de eerste eregasten en parochianen die van overal toestromen.

De kerk loopt vlug vol en in de passage naar de œcumenische kapel is er geen doorgang meer mogelijk; zodat Emilian die daar beleefd klaar staat met enkele kaarsen voor de Patriarch er nooit zal in slagen om deze hem aan te bieden. Dan doet Zijne Alheiligheid zijn plechtige intrede terwijl het koor de Hymne zingt tot de Moeder Gods. De patriarch begeeft zich naar het heiligdom en vereerd het altaar en zegent het volk in de vier windstreken terwijl het koor Is polla eti despota zingt. (Nog vele jaren aan onze Herder en Vader).

Nadien worden er enkele troparia gezongen en wordt de eindzegen uitgesproken door de Patriarch. Na deze gebedsdienst houdt Vader Bernard een hartelijke en ontroerende welkomst toespraak aan onze Oecumenische Patriarch. Op het einde brengt Nina een mooi boeketje kleurijke bloemen waarop de Patriarch met een grote glimlach haar uitnodigd om plaatsen te nemen op de trede van de bisschopsstoel samen met nog enkele andere kinderen aanwezig.

Nadien worden we onverwacht door de Patriarch uitgenodigd om een nagedachtenisdienst te vieren voor Vader Ignace.  Verder bracht de patriarch nog hulde aan Vader Ignace voor zijn beslissende rol in het ontluiken van de Orthodoxie in Vlaanderen. Hij prijst de pastorale actie van Vader Ignace’s twee zonen, onze Metropoliet Athenagoras en Vader Bernard  en benadrukt daarna voor ons allen met aandrang één van de conclusies van de Grote en Heilige Synode in Kreta in 2016 : “beleef de Liturgie ná de Liturgie en draag ze met woord en daad uit in de wereld”. 

Alvorens ons te verlaten vraagt Zijne Alheiligheid uitdrukkelijk dat de kinderen tot bij Hem zouden komen. Het gezicht van Emilian straalt van blijdschap nu hij zich een weg mag banen tussen de menigte van gelovigen.

Receptie in het Provinciaal hof

Met een even blij gevoel stapte ik nu naar het Provinciaal Hof, waar burgerlijke en geestelijke autoriteiten zich klaarmaken om onze Patriarch een warme ontvangst aan te bieden. Zijne Alheiligheid stapt, sereen en vriendelijk zoals altijd, de zaal binnen, begroet hen en neemt plaats op een mooie maar bescheiden zetel in een hoek. Ieder en elkeen krijgt nu de gelegenheid om Zijn zegen te vragen, enkele woorden met Hem uit te wisselen en desgevallend met Hem gefotografeerd te worden. “Maar hoe houdt die mens het in ‘s hemelsnaam uit?”, vraagt een lijfwacht aan zijn collega. Juist daarom, denk ik : in ‘s hemelsnaam. En kijk, ook ik kan de zegen van Zijne Alheiligheid vragen en eventjes kort met Hem spreken. En s’avonds laat trekt ik weer naar huis door de kou, maar met een warme gloed in mijn ziel.

                           (Getekend door een enthousiaste verslaggever Theophile)

 

 

 

DSC_2298 kopie

Bezoek van de Oecumenische Patriarch aan het stadhuis van Brugge en de Heilig Bloedkapel

Tijdens zijn korte verblijf in Brugge bracht zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos een bezoek aan het stadhuis van de prachtige stad Brugge, waar hij werd verwelkomd door de burgemeester van de stad, de heer Dirk De Fauw. Dit bezoek bood de unieke gelegenheid om de prachtige gotische zaal van dit historische gebouw te bezoeken.

© ?????? ?????????

Vervolgens ging de Oecumenische Patriarch als pelgrim naar de kapel van het Heilig Bloed, naast het stadhuis. Op de gelijkvloerse verdieping is er een kapel in Romaanse stijl, gewijd aan de Heilige Basilius de Grote.

Ze werd gebouwd in het begin van de 12e eeuw, volgens de wensen van de toenmalige van Vlaanderen, Diederik van de Elzas, die het relikwie van het Heilig Bloed had meegebracht, ontvangen in het Heilige Land tijdens de tweede kruistocht. Dit relikwie werd meegebracht uit Jeruzalem en wordt sinds 1150 op deze plaats bewaard. Later werd boven de kapel van de Heilige Basilius een andere kapel gebouwd, die van het Heilig Bloed.

De Patriarch werd er verwelkomd door Zijne Excellentie Lode Aerts, Bisschop van Brugge, de Rector van de kapel, Eerwaarde Libert Bruneel, en leden van de Broederschap van het Heilig Bloed. Hij had de gelegenheid om het relikwie van de Heilige Basilius de Grote te vereren, evenals dat van het Heilig Bloed.

49066433207_826ca7d6fc_b

Conferentie van de Oecumenische Patriarch aan het Europacollege te Brugge

Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeos hield op maandag 11 november om 14.00 uur in het Europacollege te Brugge een conferentie getiteld “De rol van de Kerken in Europa”.

49051938378_d49ab54b7c_b

Zijne Alheiligheid, in België ter gelegenheid van de Gouden Jubileumvieringen van het Aartsbisdom van België, aanvaardde de uitnodiging om het Europacollege te bezoeken, met zijn aanwezigheid te eren en de studenten toe te spreken Het Europacollege is een instituut voor hogere studies dat in het bijzonder toekomstige leidinggevenden van de Europese instellingen voorbereidt. De conferentie werd in het Engels gehouden, voor een grote groep studenten en andere geïnteresseerden in het onderwerp, net na een warme verwelkoming en lunch ter ere van de Patriarch op uitnodiging van de rector van het college.

In zijn toespraak verwees de Oecumenische Patriarch naar de transformaties van de huidige samenleving, de rollen van de Kerken, het belang van de dialoog tussen zowel godsdiensten als tussen de Kerken en de samenleving, en de moderne problemen van de mens, maar ook naar de noodzaak om waarden, zoals vrijheid en rechtvaardigheid, te handhaven in het licht van de hedendaagse uitdagingen.

Uittreksel uit de conferentie van Zijn Alheiligheid

De Oecumenische Patrairch Bartholomeos:

pVandaag staan we voor een snel veranderende wereld, vol nieuwe uitdagingen en onvoorziene mogelijkheden voor ontwikkeling en vooruitgang. Wat is de vereiste houding van de christelijke kerken wanneer ze geconfronteerd worden met de hedendaagse uitdagingen? Hoe kunnen zij hun kostbaar geestelijk en moreel erfgoed, hun diepe antropologische kennis en hun filantropische tradities goed inztten? In de afgelopen decennia zijn we getuige geweest van een herwaardering van de rol van religie voor het menselijk bestaan. Het is geen toeval dat in onze huidige tijd de discussie over de komende “postreligieuze tijd” is vervangen door het discours van de “postseculiere periode”, waarin religies een prominente publieke rol claimen en spelen en zich aansluiten bij alle opmerkelijke inspanningen van de mensheid. Zoals Paus Emeritus Benedictus schrijft: “volledige seculariteit” (Profanität), “die in het Westen werd nagestreefd, is iets dat voor andere beschavingen van de wereld diep vreemd is. Deze beschavingen zijn ervan overtuigd dat een wereld zonder God geen toekomst heeft”.

49052430391_8ff84929b4_b

Zowel op persoonlijk als op sociaal vlak blijft religie een centrale dimensie van het menselijk leven, Zonder verwijzing naar religie is het onmogelijk om het verleden te begrijpen, het heden te analyseren of zich de toekomst van de mensheid voor te stellen. Helaas geven de voortdurende uitbarsting van religieus fundamentalisme en de vreselijke gewelddaden in naam van God en religie de moderne ontkenners van religieuze geloofsargumenten argumenten tegen religies en ondersteunen ze de identificatie van religie met haar negatieve aspecten. De geloofwaardigheid van religies hangt in grote mate af van hun inzet voor de vrede, zoals die in ons land is weggelegd voor de moderne ontkenners van godsdienstige argumenten tegen de godsdiensten en de negatieve aspecten daarvan.

De dialoog is het meest doeltreffende middel om problemen aan te pakken en bevordert het vertrouwen en de wederzijdse aanvaarding. Het is als zodanig een gebaar van solidariteit en een bron van solidariteit. Nooit eerder in de geschiedenis hebben mensen de kans gehad om zoveel positieve veranderingen teweeg te brengen bij zoveel mensen en bij de wereldgemeenschap, eenvoudigweg door middel van ontmoetingen en dialoog. Hoewel het waar is dat dit een tijd van crisis is, moet ook worden benadrukt dat er nog nooit zo’n grote kans op communicatie en samenwerking is geweest. De mensheid wordt opgeroepen om te reageren en samen te handelen en als geheel te werken aan onze gemeenschappelijke aanwezigheid en toekomst. Niemand: noch een natie, noch een staat, noch wetenschap en technologie, noch een kerk of een religie – kan de huidige problemen alleen het hoofd bieden. We hebben elkaar nodig; we hebben gemeenschappelijke mobilisatie, gemeenschappelijke inspanningen, gemeenschappelijke doelen nodig.

Barysimanti-omilia-tou-Oikoumenikou-Patriarxou-sto-Eyropaiko-Kollegio-1

De houding van de orthodoxe kerk ten opzichte van de moderne wereld is niet defensief: wij verwerpen de moderniteit en haar bijdrage aan de vooruitgang niet, noch beschouwen wij het als een bedreiging voor onze identiteit. Wij onderscheiden autonomie van afhankelijkheid, bescherming van individuele rechten tegen individualisme. Tegelijkertijd roepen wij de vertegenwoordigers van de moderniteit vurig op om de orthodoxie niet te vereenzelvigen met anti-modernisme, conservatisme, traditionalisme, orthodoxie en etnofyletisme, noch om de orthodoxie te associëren met de afwijzing van individuele rechten en individualisme en met het onvermogen om de seculiere ethiek en de seculiere staat te accepteren.

Bovenal merken we op dat binnen de orthodoxe traditie en theologie de rede (λόγος) en de vrijheid (ἐλευθερία) zeer gewaardeerd en gerespecteerd worden. We hebben nooit de rede opgeofferd aan een opperste autoriteit. We hebben evenmin de vrijheid en de synergie van de mensheid verworpen in naam van de zondigheid van de gevallen mens. Deze traditie wordt voortgezet door de kernwaarden van orthodoxie: persoonsgerichte ethiek, respect voor de menselijke waardigheid, vrede en verzoening, liefde en filantropie, de bescherming van het milieu, te steunen. Deze prachtige traditie komt duidelijk tot uiting in de documenten van het Heilige en Grote Concilie.

Het Oecumenisch Patriarchaat zet zich ook onwrikbaar in voor openheid. We gaan een interchristelijke, interreligieuze, interculturele dialoog aan met seculiere instellingen, met de hedendaagse filosofie en de moderne wetenschap. Als voorbeeld van onze activiteiten willen we in het bijzonder de nadruk leggen op onze gemeenschappelijke inzet met paus Franciscus in ecologische en sociale kwesties. De Kerk van Constantinopel staat alom bekend om haar milieu-initiatieven. Het Oecumenisch Patriarchaat was het eerste patriarchaat dat de spirituele en ethische dimensies van het ecologische probleem benadrukte, het belang van de bijdrage van de Kerk aan de aanpak ervan benadrukte, de ecologische dimensies van het eucharistische en ascetische ethos van de orthodoxie onder de aandacht bracht en manieren voorstelde om het natuurlijke milieu te beschermen.

Wij richten ons niet alleen tot de orthodoxe gelovigen, tot de christenen en de andere gelovigen, maar ook tot ieder mens van goede wil, waarbij wij ons vertrouwen uitspreken in de verantwoordelijkheid van ieder individu en vooral onze hoop op de positieve bijdrage van allen verbinden. Wij zijn van mening dat de nieuwe generatie – die een wereld voor ogen heeft die als een echt “huis” (οἶκος) voor de hele mensheid zal functioneren en die dit doel nastreeft – vooral geïnteresseerd is in onze boodschap, van groot belang is. Het leven van de Kerk zelf is respect in de daad en zorg voor de schepping in alle tastbare vormen, evenals de bron van haar ecologische acties. De bescherming van de natuur is een verlengstuk van alles wat in de Kerk wordt ervaren: het kerkelijk leven is toegepaste ecologie.

De werkelijke belangen van de mens worden alleen gediend binnen een onbeschadigde omgeving. Daarom beschouwen  wij de aanpak van de sociale problemen in de aanpak van de ecologische crisis als bijzonder belangrijk. Het is onze gemeenschappelijke overtuiging dat de huidige economische ontwikkelingen in het kader van de globalisering de sociale samenhang, de solidariteit en de algemene functie van de intermenselijke relaties vernietigen. Het is juist deze geest die de pauselijke encycliek “Laudato Si” (2015) en onze gemeenschappelijke boodschap met hem, op de Werelddag van gebed voor de schepping (1 september 2017), tot uitdrukking brengt. Van meet af aan hebben wij het idee ondersteund dat het dienen van onze medemensen, het behoud van de natuur, de milieurechtvaardigheid en de sociale rechtvaardigheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het is heel kenmerkend dat de rooms-katholieke Kerk begonnen is met de aanpak van sociale kwesties en in 2015 verder gaat op deze weg met de encycliek “Laudato Si”, die de ecologische kwestie centraal stelt, terwijl het Oecumenisch Patriarchaat, dat zich sinds 1989 bezig houdt met de zorg voor de natuur, zich vandaag ook bezig houdt met de strijd voor een cultuur van solidariteit, de bescherming van de heiligheid van de kindertijd, de hulp aan de vluchtelingen en initiatieven tegen de moderne slavernij. Daarom was het voor ons vanzelfsprekend en nuttig om elkaar op deze gemeenschappelijke weg te ontmoeten.

 

Door bilaterale dialogen en haar lange aanwezigheid in de Wereldraad van Kerken en de Conferentie van Europese Kerken heeft onze kerk ook een vruchtbare ontmoeting en samenwerking met de protestantse wereld. In het kader van deze dialoog wordt het idee van vrijheid in Christus, dat centraal staat in de theologie van Luther, beschouwd als een essentieel referentiepunt, met bijzondere nadruk op de relaties tussen de christelijke vrijheid en het moderne idee van een egocentrische vrijheid, dat wijd verspreid is in de huidige samenleving.

DSC_1748 kopie

Deze moderne vrijheid heeft als basis het idee van de autonome menselijke persoon en uit zich in zelfbeschikking en zelfverwezenlijking. De Reformatie versterkte de positie van het individu: zonder de leer en het handelen van Luther zou de vrijheid van het individu niet de Magna Charta van Europa geworden zijn. In dit opzicht is Luthers’ begrip van vrijheid zeer belangrijk voor de dialoog tussen het christendom en de moderne wereld. Katholieken, orthodoxen en protestanten moeten deze dialoog met theologische ernst en zonder theologisch minimalisme bevorderen, met als onwrikbare doel een gemeenschappelijk christelijk getuigenis in de wereld.

Vandaag stellen we vast dat er in Europa een kloof is tussen de traditie van solidariteit en de mutatie van de samenleving in een gigantische markt. Zelfs kinderen worden via het onderwijs omgevormd tot consumentenspecialisten. Zoals terecht werd opgemerkt, is de term kindertijd in feite synoniem geworden van het aanzetten tot en het uitbuiten van vermeende behoeften en verlangens van de kinderen. Voor ons is Europa echter een groot experiment van solidariteit op een continent dat de afgelopen eeuw de twee bloedigste en vreselijkste oorlogen in de geschiedenis van de mensheid heeft meegemaakt. Europa is een project van vreedzame co-existentie, vrijheid, rechtvaardigheid en van respect voor de mensenrechten en het pluralisme. In deze context is Europa geen “Kopfgeburt”, dat wil zeggen een product van de geest, zoals het in het verleden door de beroemde socioloog Ralph Dahrendorf werd genoemd maar belichaamt het veeleer de hoge menselijke idealen en, zou je kunnen zeggen, een idealisme. Het is onmogelijk dat de Europese Unie alleen maar zou bestaan als een plan voor een uniform economisch beleid en ontwikkeling, gebaseerd op het principe van de “autonomie van de economie”.

Over de rol van het christendom in de opkomst van de mensenrechten bestaat er overeenstemming over de belangrijkste inbreng. De moderne mensenrechten veronderstellen een lange scholing van onze cultuur in het christendom en dragen haar stempel. Hun wortels liggen in de Bijbelse leer over de waardigheid van de menselijke persoon, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God. De aanvankelijk negatieve houding van de Kerken tegen de mensenrechten was niet hoofdzakelijk gebaseerd op theologische criteria, maar op historische omstandigheden en wederzijdse vooroordelen.

In de Orthodoxe Kerk zijn wij er eveneens van overtuigd dat de bestaande spanning tussen de orthodoxe theologie en de moderne mensenrechten niet in de eerste plaats in “principes”, maar wel in historische context is geworteld. Het is bedroevend om vast te stellen dat sommige orthodoxe geleerden het discours over mensenrechten als een “geïmporteerde” discussie beschouwen, als een discussie die niet bekend zou zijn met de orthodoxe traditie. De Orthodoxe Kerk beschouwt de ondersteuning van de sociale inhoud van de mensenrechten als cruciaal. Toch ontslaat de accentuering van de sociale rechten ons niet van de bekommernis om de individuele rechten. De mensenrechten zijn ondeelbaar.

Wij benadrukken in het bijzonder dat de mensenrechten geen bedreiging vormen voor het pluralisme, zoals het postmodernisme beweert, maar veeleer de noodzakelijke voorwaarden waarborgen voor vrije culturele expressie en voor de eerbiediging van verschillen. Universaliteit betekent niet dat er sprake is van uniformiteit. In deze context behoort de vrijheid van godsdienst, die een constante zorg is van onze eigen kant, tot de kernwaarden van de Europese Unie. Het is een fundamenteel recht van de mens om vrijelijk zijn eigen identiteit te cultiveren.  Desondanks is pluralisme alleen creatief op basis van gemeenschappelijke kernwaarden. Anders kan het pluralisme zich ontwikkelen tot nihilisme, tot het postmoderne ideaal van “alles is mogelijk”. Dit is in feite de ontkenning van echt pluralisme, dat bedoeld is als een uitdrukking van vrijheid, of, zoals gesteld door Karl Popper: “het credo van het Westen”.

Natuurlijk is de Europese Unie niet uit het niets ontstaan; ze is gegrond  een lange traditie van waarden, strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid en geloof in de waardigheid van de mens. Zonder deze wortels is het onmogelijk om zich als “Europa” te identificeren. Eén van deze wortels is ongetwijfeld het christendom dat de historische weg en de identiteit van Europa rechtstreeks verbindt met het christendom. Wij zijn ervan overtuigd dat het onmogelijk is de Europese cultuur te begrijpen en te beoordelen zonder te verwijzen naar haar christelijke wortels en haar christelijke verleden. De fundamentele waarden, ethiek, onderwijs (παιδεία), kunst, wetenschap, economie, de sociale en politieke organisatie van de Europeanen hebben een christelijke oorsprong. Het is onze vaste overtuiging dat christelijke kerken vandaag een bijdrage kunnen leveren aan deze cultuur en zo de Europese identiteit kunnen versterken. Wat betreft de bijzondere bijdrage die de Orthodoxe Kerk kan leveren, geloven wij dat dit verband houdt met de centrale sociale dimensie van vrijheid, die bescherming biedt tegen de omzetting van mensenrechten in eindeloos individualistische rechten. Onze eigen visie op Europa heeft een ethische en spirituele basis en oriëntatie.

Wij onderscheiden het concept van een technocratisch en economisch georiënteerd Europa -een Europa met als prioriteit de economie en het functioneren van de markt- van een Europa dat gebaseerd is op menselijke waardigheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Het is heel kenmerkend dat deze beginselen naar voren komen wanneer de eenheid en de toekomst van Europa in het geding zijn.

Deze crisis stelt de fundamentele waarden van de Europese beschaving ter discussie. Het is onmogelijk om de huidige migratie- en vluchtelingencrisis aan te pakken met de waarden van een bureaucratisch, technocratisch en economisch gericht Europa. De oplossing moet gebaseerd zijn op de beginselen van de waarden van mensenrechten en solidariteit, die de bescherming van de menselijke waardigheid als kern hebben. De natuurlijke bondgenoten van de mensenrechten zijn de christelijke kerken die in staat zijn om de vraagstukken van immigratie en vluchtelingen resoluut aan te pakken, door een geest van solidariteit in te voeren en te cultiveren en door relevante initiatieven en tendensen in de politieke en sociale wereld te steunen die de bescherming van de menselijke waardigheid als doel hebben.

Voor ons wordt het humanistische niveau van een samenleving beoordeeld aan de hand van de zorg voor de behoeftige en lijdende mens in de samenleving. De steun aan onze medemensen in nood, onafhankelijk van sociale, politieke en economische perspectieven, vormt de kern van de christelijke ethiek, van het gebod van de liefde (Mt 22,37-39). Maar de ware gelovige die dit gebod werkelijk omarmt en toepast, zal niet alleen tevreden zijn met deze onmiddellijke hulp aan zijn naaste: hij zal de volgende stap zetten: strijden tegen de oorzaken van het onrecht en voor een samenleving ijveren waarin de menselijke waardigheid de hoogste waarde zal hebben.

We horen vaak dat de laatste twee eeuwen een tijd van strijd voor vrijheid en gelijkheid waren. Indien dit waar is, dan moet onze eeuw een tijdperk van broederschap en solidariteit worden. Wij zijn ervan overtuigd dat de toekomst van de mensheid verband houdt met de totstandbrenging van een cultuur van solidariteit. Enerzijds verwijst de term “solidariteit” naar de strijd voor sociale rechtvaardigheid, vrijheid en waardigheid en geeft hij op dynamische wijze uitdrukking aan de sociale en politieke dimensie van de term “broederschap” die geformuleerd is in het drieluik van de Franse Revolutie “Liberté – Égalité – Fraternité”. Maar dit “broederschap” draagt ook het idee uit van recht, sociale rechtvaardigheid en van de sociale inhoud van vrijheid als medevrijheid, voor het algemeen welzijn en als medeverantwoordelijkheid voor het gemeenschappelijke “οἶκος”. Anderzijds wijst solidariteit op de christelijke broederschap, op de onvoorwaardelijke liefde voor onze medemensen en op de ononderbroken band tussen de liefde voor God en de liefde voor de naaste. Op deze wijze houdt “solidariteit” de twee onwrikbare pijlers van het humanisme en de vrijheid samen: enerzijds rechtvaardigheid en anderzijds liefde.

Het optreden van de Kerk kan en wil de politiek niet vervangen. De Kerk kan alle initiatieven, tendensen en ontwikkelingen steunen die leiden tot een verbetering van de sociale normen, tot gerechtigheid en vrede, en bekritiseert alle antipersoonlijke krachten die de sociale cohesie en de solidariteit ondermijnen en de mens veranderen in een consument, ten koste van zijn medemensen en de natuur, en van het leven van toekomstige generaties. De ernstigste hedendaagse dreiging van solidariteit is het economisme, de vergoddelijking van markt en winst. De Kerk verwerpt het “economisch reductionisme”, dat de mens herleidt tot een homo economicus, het identificeren van “zijn” met “hebben”. De Kerk roept op tot het respecteren van de sociale parameters in de economie, die de basis vormen voor een leven in vrijheid en waardigheid.

De geschiedenis van de vrijheid begint niet met de geboorte van de moderne mensenrechten. In Europa en in de hele wereld, werd inderdaad binnen het christelijke kader, echte vrijheid beleefd en waargenomen. De kern van deze vrijheid is niet het opeisen van rechten, maar het afzien van individuele rechten omwille van de liefde, wat niet het belang van de mensenrechten vermindert, maar onze zorg voor de menselijke waardigheid en de grondrechten juist vergroot. In deze zin zijn christenen humanistischer dan de humanisten zelf, omdat de strijd voor de bescherming van de mens niet alleen een morele verplichting is, maar ook een gebod van een liefhebbende God.

Nog een verslag van een deelnemer

Op 11 november 2019 zal voor mij ook zo een dag om nooit te vergeten worden, want die dag mocht ik aanwezig zijn bij het bezoek van Zijne Alheiligheid Patriarch Bartholomeus aan Brugge!

Dit bezoek begon met een voordracht van Zijne Alheiligheid in het Europacollege, en dit voor een tot de nok gevulde aula.  Zijn voordracht werd ingeleid door Dhr. H. Van Rompuy, oud-president van Europa. In zijn in het Engels gehouden toespraak over de rol van de Kerken in Europa sprak Zijne Alheiligheid uitgebreid over de houding die de Kerken moeten aannemen: een houding van liefde, verdraagzaamheid en gastvrijheid tegenover hen die in Europa veiligheid en geborgenheid komen zoeken. Die houding zal niet voortkomen vanuit een politiek standpunt, maar vanuit het hart, vanuit het mededogen, vanuit het geloof in de mens. Verder sprak Zijne Heiligheid uiteraard ook zijn bezorgdheid uit over het milieu. Niet voor niets wordt hij “De groene Patriarch” genoemd.

49052178671_3a2943daf7_b

Hij riep hierbij de vele aanwezige studenten op om zich nu al, en zeker in de uitoefening van hun latere carrière voor dit alles ten volle in te zetten. Voor zijn toespraak werd Zijne Heiligheid met een groots applaus bedankt. Hierna werd Zijne Alheiligheid o.a. nog toegesproken door Dhr. M. Schinas die als Vice-Voorzitter in het Europees Parlement pleitte voor “De bescherming van de Europese levenswijze”.  Dan kwam een afgevaardigde van de studenten aan het woord. Hem verstond ik niet zo heel goed, want hij sprak heel vlug. Ik begreep wel dat hij opkwam voor meer openheid vanwege de Orthodoxe Kerk voor de LGTB-gemeenschap, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat het eerder een verwijt dan een pleidooi was. Bij het buitengaan kon ik Vader Kamalides, priester van de Orthodoxe Kerk in Antwerpen, even begroeten.

Willy Milonas

Synantisi-tou-Oikoumenikou-Patriarxi-me-ton-Kardinalio-Jozef-De-Kesel

Ontmoeting van de Oecumenische Patriarch Bartholomeus

met Kardinaal Jozef De Kesel

Op zondag 10 november 2019 had zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos een ontmoeting met Zijne Eminentie Kardinaal Jozef De Kesel, Aartsbisschop van Mechelen-Brussel. Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België was aanwezig op deze bijeenkomst. Bij die gelegenheid dankte de Oecumenische Patriarch de Rooms-Katholieke Kerk van België voor haar hulp aan de Orthodoxe Kerk en in het bijzonder aan het Orthodoxe Aartsbisdom van België.

Synantisi-tou-Oikoumenikou-Patriarxi-me-ton-Kardinalio-Jozef-De-Kesel

De Oecumenische Patriarch benadrukte het belang dat hij persoonlijk hecht aan de oecumenische dialoog tussen de twee Kerken. Hij zei ook dat ze, sinds het aantreden van Paus Franciscus tot de Troon van Rome, al 10 keer zijn samengekomen en dat ze samen het pad van de eenheid van de Kerken willen voortzetten.Tot slot nodigde Zijn Alheiligheid kardinaal De Kesel opnieuw uit om het Centrum van Orthodoxie, het Oecumenisch Patriarchaat, te bezoeken.

49040059783_0caa542999_b

BEZOEK IN BELGIE

De Oecumenische Patriarch in het hart van Europa

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch werd op zaterdag 9 november 2019 feestelijk onthaald in Brussel. In de namiddag begroetten geestelijken en gelovigen van het Aartsbisdom van België, evenals leden van de Griekse verenigingen in Brussel, de Oecumenische Patriarch aan de poorten van de Kathedraal van Heilige Aartsengelen Michael en Gabriel van Brussel, waarna Zijne Alheiligheid voorging in de Vesperdienst.

49040852897_8ccb87e026_b

Dit historische moment voor de orthodoxie in België werd gekenmerkt door de aanwezigheid van alle leden van de clerus van het Aartsbisdom van België, orthodoxe hiërarchen, leden van de Bisschoppen-conferentie, departementshoofden bij de EU, en Kardinaal van Mechelen-Brussel Mgr. Josef de Kesel vergezeld door bisschoppen van de Katholieke Kerk, vertegenwoordigers van andere denominaties en religies, vertegenwoordigers van het paleis en de politieke wereld van België, diplomaten van orthodoxe landen, archonten van het Patriarchaat uit Europa en Amerika, evenals een grote menigte gelovigen uit alle parochies van het Aartsbisdom.

49040107448_013166388b_b

Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg uitten in zijn welkomstwoord zijn vreugde over het ontvangen van de Patriarch op de hoofdzetel van het Aartsbisdom ter gelegenheid van zijn Gouden Jubileum. Hij gaf een overzicht van de geschiedenis van het Aartsbisdom, met aandacht voor de inspanningen en de zorgen van de vorige priesters die de basis legden voor wat het Aartsbisdom van België zou worden, zonder het heden en zijn toekomst te vergeten.

49040872362_671a32522b_b

De Patriarch antwoordde hem door zijn emotie niet te verbergen terwijl hij luisterde naar het historisch verloop van deze Eparchie van de Troon, de huidige ontwikkeling en de vooruitgang ervan.Ten slotte deelde de Patriarch geschenken uit, souvenirs van de jubileumvieringen.

Goddelijke Patriarchale Liturgie in Brussel

De Patriarchale Goddelijke Liturgie werd op zondag 10 november 2019 gevierd in de Orthodoxe Kathedraal van Heilige Aartsengelen Michael en Gabriel van Brussel door Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos. Hij was omringd door de Metropolieten Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, Alexander van Mantinias en Kynouria, Iossif van Prikonissou, Damaskinos van Kydonia en Apokoronou, Maximos van Zwitserland, Athanasios van Achaia; evenals door Aartsbisschop Job van Telmessos, de Bisschoppen Dossitheos van het Patriarchaat van Georgië, Evmenios van Lefka, Marc de Neamts van het Patriarchaat van Roemenië en Porphyrios van Neapolis van de Kerk van Cyprus.

Liturgia

Voor de politieke, diplomatieke en militaire autoriteiten van Griekenland en België had de Oecumenische Patriarch het in zijn homilie over de belangrijke gebeurtenis van het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België, het leven en de werken van de lokale Kerk zowel in het verleden dan in het heden, met goede vooruitzichten voor de toekomst. Daarop verwees Zijne Alheiligheid naar de evangelieperikope van de dag, de parabel van de Barmhartige Samaritaan, en hij eindigde met enkele raadgevingen aan de kandidaat voor de priesterwijding.

“Vandaag vieren wij in een sfeer van gezelligheid en vreugde, de God van wonderen verheerlijkend voor Zijn heilzame gaven, in eucharistische synaxis bijeen in deze prachtige Kathedraal van de heilige Aartsengelen van Brussel, de voltooiing van vijftig jaar sinds de oprichting van het Aartsbisdom van België. Op dit heilige moment herdenken we onze broeders van eeuwige gedachtenis, de eerste Metropoliet van deze Eparchie van de Oecumenische Troon, Emilianos Zacharopoulos en Bisschop Maximos Mastichis van Evmenia, die beiden enorm veel gegeven hebben voor de ontwikkeling van dit Aartsbisdom. Wij wensen met één stem en één hart Zijn Eminentie onze broeder Panteleimon Kontogiannis de voormalige Metropoliet van België en uw voorganger, beste broeder, gezondheid en een lang leven, en we danken hem voor zijn zo rijke en zo langdurige pastoraal.

49048333302_8acee61a2f_b

Zeer dierbare Athenagoras, wij brengen u de tevredenheid van de Moederkerk en van mijzelf over voor alles wat u sedert 30 jaar als priester verwezenlijkte. Binnen twee dagen, op 12 november, zullen er 30 jaar voorbij zijn sinds uw diakenwijding. Als priester sinds 1996, als hulpbisschop sinds 2003 en nog steeds in goede relatie met je voorganger, en als Metropoliet vanaf 2013, met de zegen en glorie van de Gever van alle goeds, hebt u lichaam en ziel gegeven voor de mensen van deze Eparchie en u hebt hen veel geboden. U hebt het vertrouwen en het respect van de gelovigen verdiend, u wordt erkend en gehoord door de autoriteiten en andere christenen, en in het algemeen weet u hoe u de moderne mens kunt ondersteunen in zijn existentiële problemen en zijn zoektocht. Wij prijzen u, wij zegenen u vaderlijk met de onwrikbare zekerheid dat u uw diaconie zal verderzetten, voortgestuwd door dezelfde dynamiek en enthousiasme.

49048129711_72acf1b0cc_b

Z.A. de Oecumenische Patriarch Bartholomeos

Mijn broeders en mijn kinderen, we leven in een wereld waarin de ‘grote machten’ bestaan uit de economie, de technologie, de politieke macht en verschillende ideologieën die de belangen van deze machten dienen, en in de eerste plaats consumentisme en individualisme. De Kerk kan deze omgeving niet negeren, omdat ze daarin geroepen wordt om haar werk van zegening en pastorale zorg uit te oefenen, gebaseerd op het Evangelie van het geloof, actief door liefde, liefde die niet om zichzelf vraagt en die angst verjaagt, en door gezegende hoop.

De manier waarop we de mens en het doel van zijn leven zien, bepaalt hoe we ons tegenover hem zullen gedragen. Als we de mens als “homme machine” (in het Frans in de originele Griekse tekst) beschouwen, dan zal de mens eenvoudig worden omgevormd tot een object. Als we de mens als een persoon zien, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God, dan is onze houding totaal anders. Een dergelijke benadering verwerpt de objectificatie van de mens in naam van de wetenschappelijke vooruitgang, de vergoddelijking van ons tijdperk van individuele rechten en de transformatie van de mens in homo economicus. De orthodoxe traditie definieert de mens als een “gedeïficeerd dier”, een gebeurtenis die hem een zeer hoge waarde geeft.

49047621893_ef11fc216f_b

In de Kerk en als Kerk zijn we niet de som van individuen, maar een gemeenschap van mensen die deelnemen aan de ‘gemeenschappelijke vrijheid’. Het leven zelf van de Kerk van Christus is vrijheid, het is de overwinning op de machten en de krachten van deze wereld, op de greep van de dood, op het ‘Hebben’ en de zelfvoldoening, op de “dwaze rijken” en de zelfvoorzienende Farizeeën. De Kerk is het getuigenis en de zekerheid dat het kwaad “niet het laatste woord heeft in de geschiedenis”. Het antwoord van de Kerk op elke crisis in de samenleving is de ontwikkeling van, en de nadruk op haar eucharistische en eschatologische karakter. Zoals al gezegd werd, “alleen als we in de werking van de kerk “het ware licht” hebben gezien en “de geest van de hemel” hebben ontvangen, kunnen we “in vrede komen” om de wereld te ontdekken als een terrein van actie en liefde.

De toekomst van de mensheid hangt inderdaad af van het begrip van de waarheid dat de liefde voor God nauw verbonden is met liefde voor de naaste. Zoals vermeld in de tekst van de Heilige en Grote Synode (Kreta, 2016) “De missie van de Orthodoxe Kerk in de moderne wereld”, is de kerk van Christus, op haar reis naar het Koninkrijk en geïnspireerd door deze eerste resultaten ervan, niet alleen niet onverschillig voor de problemen van de mens, ze neemt er ook aan deel, door “de pijn en wonden veroorzaakt door het kwaad in de wereld op zich te nemen als zijn Heer, door, zoals de Goede Samaritaan, olie en wijn op zijn wonden te gieten (Lk 10, 34) door woorden van volharding en vertroosting (Rm15, 4, Hb13, 22) en door concrete liefde”.
De troparia werden conform aan de muzikale traditie van het Patriarchaat, gezongen onder leiding van de eerste zangers Dimitrios Zanganas (Kathedraal van Brussel) en Evangelos Sfakianis.

Priesterwijding van de Aartsdiaken van het Aartsbisdom van België door de Oecumenische Patriarch

Zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos wijdde zondag 10 november de Aartsdiaken van het Aartsbisdom van België, v. Filadelfos Kafalis, tot priester tijdens de Patriarchale Goddelijke Liturgie in de Kathedraal van Heilige Aartsengelen Michael en Gabriël van Brussel. Tijdens zijn homilie gaf Zijne Alheiligheid vaderlijke raad aan de kandidaat en nodigde hem uit om zijn diaconaat voor de Moederkerk en het volk van God getrouw verder te zetten, naar het voorbeeld van de barmhartige Samaritaan.

49048128261_39b116303c_b

“Laten we ons nu wenden tot hij die vandaag de priesterwijding zal ontvangen, de Aartsdiaken van het Aartsbisdom van België, vader Filadelfos. Vader Filadelfos komt uit Eleftheroupolis in de provincie Kavala. Hij studeerde af aan de Faculteit Pastorale en Sociale Theologie van de Aristoteles Universiteit van Thessaloniki, en behaalde een masterdiploma aan de Universiteit van Fribourg en aan het Instituut voor Postgraduate Studies in Orthodoxe Theologie van Chambésy in Genève. Door zijn leraar en voormalig higoumen van het klooster van de Heilige Drie-Eenheid van Halki, zijn Eminentie Aartsbisschop Elpidophoros van Amerika, verbond hij zich met dit klooster. Sinds 2016 dient hij het Aartsbisdom van België als diaken, in 2017 werd hij aartsdiaken en directeur van het kantoor van de Metropoliet in 2018.

49048351877_6ae2a0aa4f_b

De Kerk roept u, dierbare vader Filadelfos, om door de genade van de Heilige Geest, priester van de Allerhoogste te worden, die niet “met een boogje heen zal lopen”, zoals de “zogenaamde” priester en Leviet, rond allen die vallen onder de slagen van verschillende soorten rovers, maar veeleer zoals de Barmhartige Samaritaan olie en wijn op hun wonden zult gieten. We weten allemaal heel goed dat vooral vandaag onze wonden niet alleen lichamelijk zijn. Tegenwoordig veroorzaken de “rovers” diepe geestelijke wonden. De ideologieën van onze tijd leiden de mens af van zijn bestemming voor de eeuwigheid, van de bron van het leven, en leiden hem naar zijn eigen persoon, naar zijn persoonlijke welvaart en rechten, waardoor hij niet in staat is lief te hebben, en weggeleid wordt van God en zijn naaste”.

Je roeping, vader Philadelphos, is om beheerder te worden van de Goddelijke Eucharistie en de andere Goddelijke Sacramenten in de Kerk, je roeping omvat “de liturgie na de liturgie”, de voortzetting van de Goddelijke Eucharistie door liefde en diaconie. Liefde en diaconie samen geven na de Goddelijke Eucharistie een voorsmaakje en de eerste vruchten van de ‘gehele vreugde’ van het Koninkrijk van God.

Liturgia 2

‘De rang van het priesterschap is groot en prachtig’, zegt de voorganger van mijn bescheiden persoon, Johannes Chrysostomos (PG 62, 525-6). Een priester behoort niet zichzelf, maar Christus en de Kerk toe. Priester van de Heer zijn is een grote zegen, vooral om tot de geestelijkheid van de Oecumenische Troon te behoren, de Kerk van de armen van Christus, een Kerk die Kerk van dienstbaarheid is en blijft. Laat de geest van de verlichte Fanar tot uiting komen in alle dimensies van je werk! Deze geest is een onwrikbaar geloof in de traditie van de Orthodoxie en de diaconie van de mens ‘voor wie Christus gestorven is’ (1 Kor 8:11). Je bent het aan jezelf verplicht om je naaste ‘hulp’ en ‘waarheid’ te bieden om zijn leven op aarde en zijn hemelse bestemming te dienen. Deze missie vereist van jou nederigheid, waakzaamheid, onderscheidingsvermogen, opofferingsgeest, jezelf geven. Zoals ooit wijs gezegd werd, wordt het priesterschap opgevat als ‘opoffering en zeker niet als een gemak. We beëindigen de vaderlijke aanmoediging die we tot jou richten, vader Filadelfos, door de woorden van mijn spirituele vader, Metropoliet Meliton van Chalkidon, tijdens de priesterwijding van mijn bescheiden persoon in het klooster van de Heilige Drie-Eenheid in Halki, precies 50 jaar geleden, op 19 oktober 1969: “Dit moment is een moment van diepe meditatie, meer van stilte dan van woorden. Daarom zal ik je maar één woord zeggen: je komt om de genade ontvangen. Dat is het belangrijkste. Zij beslist uiteindelijk. Maar om dat te laten gebeuren, moet je jezelf leeg maken, om plaats te maken voor genade. Zonde en kwaad nemen vele vormen aan, maar de wortel van zonde en kwaad is ons ‘ego’, eigenliefde, eigenbelang, trots en bovenal spirituele trots. Pas op voor dit alles! Zichzelf leegmaken. Zichzelf vernederen. Vooral ruimte maken voor de Goddelijke Genade. En het hele leven, tot het einde, tot het moment om verantwoording af te leggen aan God, geheel gezegend voor God, en geheel gezegend voor de mensen blijven”(Chalkidonia, pp. 65-66).

Na de Goddelijke Liturgie, richtte priestermonnik Filadelfos zich in de parochiezaal tot Zijne Alheiligheid betuigde zijn dankbaarheid voor het geschenk van het priesterschap en zijn toewijding aan de Eerste van de Orthodoxie en de Moederkerk van Constantinopel. “(…) Vandaag, Uwe Alheiligheid, hebt u mij tot beheerder van de Heilige Mysteriën en tot priester van de Kerk van Christus benoemd. Staat u mij toe mijzelf nog steeds als een diaken van de Heilige Moederkerk van Christus te beschouwen, in deze haven van West-Europa, bij mijn Metropoliet, in dienst van het volk van God, met, zoals u mij suggereerde, het voorbeeld van de Barmhartige Samaritaan in de perikoop van het Evangelie van vandaag als leidraad…” zei onder andere vader Filadelfos, die zal het kantoor van de Metropoliet zal blijven leiden.

H Katherinakerk

OFFICIEEL OP BEZOEK IN NEDERLAND

Zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch BARTHOLOMEOS, «primus inter pares» van het orthodox episcopaat, was van 5 tot 13 november 2019 in de Benelux, en dit ter gelegenheid van de 50e verjaardag van de oprichting van het «Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg».

De Oecumenische Patriarch was vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Iossif van Prikonissou, Zijne Eminentie Metropoliet Damaskinos van Kydonias en Apokoronou, de Zeer Eerwaarde Archimandriet Alexios Xenofontinos, de Eerwaarde Patriarchale Diaken Kallinikos en de heer Petros Bazgarlo, griffier van de Patriarchaten.

BEZOEK IN NEDERLAND

De aankomst van de Oecumenische Patriarch in Nederland

Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeos is op dinsdag 5 november 2019 om 12.00 uur op Schiphol International Airport geland. De Prelaat van de Orthodoxie arriveerde in de hoofdstad van Nederland als begin van een reis van enkele dagen in het centrum van Europa om het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg te vieren.

K-GTS_1231-1

De Oecumenische Patriarch werd op het asfalt van de luchthaven ontvangen door de lokale Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, de Ambassadeur van Griekenland in Nederland, de heer Nikolaos Plexidas en de Bisschoppelijke Vicaris voor Nederland, Aartspriester Ioannis Psomas.

Zijne Heiligheid wordt aan het begin van zijn reis in de Benelux vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Iossif van Prikonissou, Zijne Eminentie Metropoliet Damaskinos van Kydonias en Apokoronou, de Zeer Eerwaarde Archimandriet Alexios Xenofontinos, de Eerwaarde Patriarchale Diaken Kallinikos en de heer Petros Bazgarlo, griffier van de Patriarchaten.

49019555842_d8e12ec6de_b

In het begin van de namiddag vereert hij met zijn aanwezigheid het slot van een groot internationaal congres dat momenteel in de Nederlandse hoofdstad wordt gehouden met de titel “Amsterdam International Water Week 2019”, waar hij een toespraak zal houden.

Patriarch Bartholomeos: « Water is een recht voor elke mens en elk wezen»

49023018437_eb476154b0_b

Het Internationale Congres “Water Week” in Amsterdam werd op dinsdagnamiddag 5 november 2019 geëerd door de aanwezigheid van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos, kort na zijn aankomst in Nederland.
Het gaat om de organisatie van een reeks evenementen onder het label “International Water Week” die momenteel in Amsterdam worden gehouden en betrekking hebben op verschillende internationale organisaties, overheden en bedrijven die met water,. waterbehoud en andere beheersmiddelen te maken hebben.
De organisatoren, die sedert lang op de hoogte waren van de komst van de Oecumenische Patriarch in de hoofdstad van Nederland, in het kader van de Gouden Jubileumvieringen van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, hadden hem uitgenodigd om de slottoespraak van het congres te houden. Het was de eerste maal dat de organisatie een spirituele leider als spreker had uitgenodigd, waardoor de Kerk de gelegenheid kreeg om haar opvattingen en mening te uiten over het kostbare goed dat water is.
In zijn toespraak benadrukte Zijne Heiligheid onder andere het belang van wetenschap en kerk die samenwerken op het gebied van ecologie en milieubescherming, en benadrukte hij tegelijkertijd de belangrijke rol van water in het leven van mens en wereld, wat de uitbreiding van de inspanningen tot instandhouding en nieuwe beheersmethoden rechtvaardigt.

49022815031_6278f861cb_b

Hij stelde het volgende: “Alle domeinen van de menselijke kennis worden aangevuld door het hart. Dit brengt ons van de cultuur van uitbuiting en consumentisme naar erkenning en vrijgevigheid … Elke inspanning voor een beter waterbeheer is de roep van een menselijke ziel die water als een geschenk erkent, een geschenk dat de hele schepping moet interesseren. Onze diepe overtuiging is dat water het onschendbare en onvervreemdbare recht is van elke mens en elk wezen. Sinds onze geboorte bewegen wij ons op de golven van water, het houdt ons in leven en geneest ons van onze ziekten. Het maakt onze geest levendiger, reinigt ons lichaam en versterkt onze gedachten. We delen het wonder van water met de hele schepping. Elke mens hier, elke mens ter wereld, is in concreto een oceaan in het klein. Om die reden hebben we twee decennia geleden verklaard dat “het water van de aarde vervuilen voor mensen … komt neer op het begaan van een zonde”! ….. Het is onze verantwoordelijkheid om allen – politici en religieuze leiders, gemeenschappen en individuen, bedrijven en industrieën – water leefbaar, schoon en veilig te houden voor de toekomst van onze steden en mensen, evenals voor alle mensen en onze planeet. Dergelijke duurzaamheid komt niet alleen van de juiste technologie, het juiste bedrijf of het consistente beleid. Een dergelijke levensvatbaarheid is de enige manier om vreedzaam samen te leven en wereldwijd te overleven. We zijn het onze wereld en onze toekomstige generaties verschuldigd.”

Openingsceremonie van de kerk van de Heilige Katarina door de Oecumenische Patriarch

De zegening voor de Opening van de Heilige Katarinakerk in de Amsterdamse voorstad Zaandam werd gecelebreerd door Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeus op dinsdag 5 november 2019, na het beëindigen van het Ecologisch Congres “Amsterdam International Water Week”, waar hij de centrale spreker was.

H Katherinakerk

De parochie van H. Katarina is een voortzetting van de historische orthodoxe parochie van Amsterdam, gesticht in de achttiende eeuw door Griekse handelaren. Na een lange onderbreking werd ze heropend en verwierf haar eigen gebouw in een prachtige buitenwijk van de Nederlandse hoofdstad . De kerk werd twee jaar geleden gekocht door het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, met de bijdrage van de gelovigen van het Aartsbisdom en de hulp van de Rooms-Katholieke kerk. Vandaag is het gebouw gerenoveerd vanaf de fundamenten, en zodoende klaar om te voldoen aan de liturgische behoeften van de parochie.

De geestelijken en de gelovigen van Amsterdam en omgeving verwelkomden Zijne Alheiligheid en zijn gevolg, terwijl de Metropoliet van België hem in zijn toespraak officieel verwelkomde, hem dankte voor de immense zegen van zijn bezoek aan deze kleine maar dynamische parochie van de H. Katarina, evenals voor zijn persoonlijke bijdrage bij de aankoop van de kerk.

Ecologisch congres in Nederland voor de groene Patriarch

De reis van zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos in de Benelux-landen begon met een congres over ecologie.

Speech-by-His-All-Holiness-Ecumenical-Patriarch-Bartholomew-Water-in-Times-of-Climate-Change

In de context van de aanwezigheid van Zijne Alheiligheid in Nederland ter gelegenheid van de festiviteiten rond het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, organiseerde de VU (Vrije Universiteit) Amsterdam een tweedaags ecologisch symposium rond het onderwerp water. De centrale spreker en hoge gast was Zijne Alheiligheid, omringd door andere sprekers uit de academische gemeenschap.

Het congres begon op woensdagochtend 6 november en werd afgesloten op donderdag 7 november. Naast de presentaties vond woensdagnamiddag een boottocht plaats op de Amsterdamse grachten.

Na de inleiding en begroetingen door de voorzitter van de Faculteit Theologie van de universiteit van Amsterdam, Dr. Ruard Ganzevoort, de rector van de universiteit Dr. Vinod Subramaniam en professor Dr. Caroline Nevejan als vertegenwoordiger van de stad Amsterdam, gaf Zijne Alheiligheid de openingsconferentie van het Congres.

De interventies die volgden waren doorspekt met diepgaande discussies rond het beschermen van het milieu, rond water als een geschenk van God aan de wereld en het optimaal beheer ervan.

De Oecumenische Patriarch in Den Haag

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos kwam op donderdagavond 7 november aan in Den Haag, na het succesvolle tweedaagse Ecologische Congres in Amsterdam.

Vooraleer de Nederlandse hoofdstad te verlaten, had Zijne Alheiligheid de gelegenheid om het huis van Anne Frank (Anna Frank Huis – Prinsengracht) te bezoeken en rondgeleid te worden, een Joods meisje wiens dagboek het symbool werd van al diegenen die worden vervolgd en gemarteld in oorlogstijd. Dit bezoek ontroerde Zijne Alheiligheid diep, en bracht hem de tijd in herinnering toen hij, als student aan het Instituut voor Theologie van Halki, het dagboek van Anne Franck had gelezen.

Bij zijn aankomst in Den Haag werd hij tijdens een officiële maaltijd hartelijk begroet door de Griekse ambassadeur, de heer Nikolaos Plexidas. De nieuwe ambassadeur van Griekenland in Nederland dankte de Oecumenische Patriarch in zijn welkomstwoord voor zijn aanwezigheid en vroeg om zijn zegen voor het begin van zijn carrière. Vandaag, vrijdag 8 november, ontmoet Zijne Alheiligheid de leden van de Senaat. Vervolgens zal hij in het Vredespaleis in audiëntie worden ontvangen door Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander van Nederland, om tot slot de Ambassade van Turkije te bezoeken.

De Oecumenische Patriarch ontvangen door de Koning van Nederland

Zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos werd op vrijdagmorgen 8 november 2019 met alle eer ontvangen door Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander.

?????????? ??? ?.?.?. ???? ???r????? ????????????? ??? ????????rWillem-Alexander ??? ????????? ???r?? ???????? Paleis Huis ten Bosch

Paleis Huis ten Bosch

De ontmoeting vond plaats in het Vredespaleis, de woonst van de koning. Zijne Alheiligheid werd vergezeld door de lokale Metropoliet Athenagoras van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, en de Metropolieten Iossif van Prikonissou en Damaskinos van Kydonia, evenals de patriarchale diaken Kallinikos.

De Patriarch had een specifiek interview met de koning over onderwerpen van gemeenschappelijk belang, terwijl Metropoliet Athenagoras daarna het Jubileumboek overhandigde, een boek rijk aan fotografische documenten en teksten over de geschiedenis van de parochies van het Aartsbisdom, uitgegeven ter gelegenheid van zijn Gouden Jubileum.

?????????? ??? ?.?.?. ???? ???r????? ????????????? ??? ????????rWillem-Alexander ??? ????????? ???r?? ???????? Paleis Huis ten Bosch

Patriarchale Vespers in de orthodoxe kathedraal van Rotterdam

Op vrijdag 8 november 2019 ging Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeus voor in een patriarchale vesperdienst gevierd in de kathedraal van de Heilige Nicolaas te Rotterdam, in een herdenking van de Heilige Nektarios.

De Oecumenische Patriarch werd door veel gelovigen, die onder andere ook van naburige parochies gekomen waren, geestdriftig ontvangen op de drempel van de kathedraal, onder het zingen van het troparion van de heilige in het Nederlands, en het uitstrooien van bloemblaadjes door de aanwezige kinderen.

Aan het einde van de dienst reciteerde Zijne Alheiligheid een Trisagion ter nagedachtenis aan de overleden Metropoliet Chrysostomos van Peristeriou, de voormalige Metropoliet van België en huidige van Kos en Nissyros Metropoliet Emilianos, evenals de hulpbisschop Maximos Mastichis van Evgenia.

Onder de menigte deelnemers bevonden zich onder andere de Metropoliet van Nederland en Duitsland Isaak van het Patriarchaat van Antiochië, de Bisschop voor België en Nederland Dositheos van het Patriarchaat van Georgië, de vertegenwoordiger van de Russische Aartsbisschop van Nederland vader Michael Bakker, de Katholieke Bisschop van Rotterdam Mgr Hans van den Hende, Aartsbisschop van de oud-katholieken van Utrecht Mgr Joris Vercammen, de ambassadeur van Griekenland in Nederland de heer Plexidas, de ambassadeur van Cyprus de heer Elpidophoros Ikonomou en vertegenwoordigers van der lokale autoriteiten.

De Bisschoppelijke Vicaris en rector van de parochie bedankte de Patriarch om zijn reis te starten in Rotterdam. Zijn Alheiligheid verwees eerst naar de persoonlijkheid van de Heilige Nectarios, om vervolgens te verwijzen naar de geschiedenis van de aanwezigheid van de orthodoxie in Nederland, waarbij hij melding maakte van het enorme werk van Bisschop van Eeuwige Gedachtenis Maximos van Evmenia. Hij vestigde ook de aandacht op de ontwikkeling van de huidige parochies onder Metropoliet Athenagoras, omringd door zijn veelbelovende nieuwe priesters.

“Wees altijd verenigd tussen u en uw gelovigen, uw Metropoliet en uw priesters, door de band van liefde, vrede en begrip. Dorst altijd naar meer Christus, meer evangelie, meer spirituele, morele, sociale en culturele verrijking. Houd de erfenis van de prachtige tradities van het Hellenisme in u intact! Wees trots op je waardevolle culturele erfgoed! ” zei onder meer Zijne Alheiligheid.

Er volgde een uitwisseling van geschenken, terwijl Zijne Alheiligheid, om het werk van de rector van de parochie te eren, Vader Ioannis bevorderde tot de rang van Protopresbyter van de Oecumenische Troon.

Tot slot dankte Metropoliet Athenagoras Zijne Alheiligheid voor zijn aanwezigheid op de jubileumfestiviteiten van het Aartsbisdom, waarbij hij niet naliet de aanwezige Orthodoxe Metropolieten, de Katholieke Kerk en de Oud-Katholieken voor de uitstekende samenwerking op interorthodox en interchristelijk niveau.

De avond werd afgesloten met een galadiner georganiseerd door alle parochies van Nederland, waarbij ook de burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb, aanwezig was. De patriarch wordt zaterdag verwacht in Brussel, zetel van het Aartsbisdom van België.

©2015 Orthodoxe Parochie Brugge.
Top
Zoeken: