w27-181156pasxa4

monk moses1Vandaag valt de deugd van het geduld op door haar afwezigheid. Degenen die geduld hebben, winnen meestal: ongeduld is de bron van veel ernstige problemen.

Geduld in de moeilijkheden van het leven brengt geestelijke volwassenheid. Geduld betekent moed, dapperheid en een wijze ziel. Degenen die geen geduld hebben zijn bang, timide en verliezen. De patiënten, gewonden,  gehandicapten, werklozen en de armen hebben een grote behoefte aan geduld: zonder geduld worden ze gemakkelijk ontmoedigd.

We zeggen vaak tegen anderen dat ze geduld moeten hebben. Het is niet altijd even gemakkelijk. Op de berg Athos wensen ze veel geduld. Geduld is een veelvoorkomend woord, maar moeilijk te bereiken. Het vergt inspanning, hard werken, kennis, nederigheid, verdraagzaamheid, ijver en cultivatie. Ongeduld komt meestal voort uit egoïsme. We moeten het volhouden om echt te kunnen liefhebben. Wie geduldig is, heeft hoop en is daarom bevrijd van ups en downs. Wie  hoopvol is, is optimistisch, geduldig en moedig. We stellen een verstikkend schema op voor onze medemensen, we stellen strenge voorwaarden aan hen en we zijn verdrietig dat ze niet snel reageren. Wat zou het leven zijn als we meer geduld hadden?

Zelfs in het geestelijk leven is er soms een neiging tot onbeschaamdheid. De rechtgeaarde Job is de belichaming van geduld. God vertrouwt de ongeduldige niet. Mensen zoeken snel en gemakkelijk winst. Maar goede dingen worden verworven door te zwoegen. Lichamelijke ziekten kunnen onze geestelijke gezondheid herstellen. Er zijn veel mogelijkheden in het leven: uit verbittering komt het goede. De hindernissen betekenen dat we ver van luiheid, onzorgvuldigheid en verbijstering moeten verrijzen. De ongeduldige heeft geen geestelijke genade, want hij is gevuld met verdriet, depressie, melancholie en frustratie.

We worden in het labyrint gelokt van tegenspoed, schandalen, secularisme, pleziertjes, hebzucht en waanideeën. Wie nederig is en geduld heeft, verzet zich en wint. Geduld zal iemand helpen. Hij zal niet op de knieën worden gebracht, noch tot een scheiding worden geleid, noch de mond gesnoerd worden of onderdrukt worden door allerlei tegenslagen. Het getuigt van sterkte om de bittere gebeurtenissen in je leven zachtmoedig en zonder protest te doorstaan. De vele uitdagingen, eigenaardigheden, grillen en moeilijkheden van het leven geven ruimte voor geduld. Het sterke verlangen van degenen die de anderen al bezitten maakt hen ongeduldig.

Interpersoonlijke relaties vereisen zeker veel geduld. We moeten ons in de plaats van de andere plaatsen, luisteren naar wat hij zegt, zijn pijn voelen, hem toegeeflijk en vriendelijk toespreken: we kunnen niet oordelen. We moeten ook geduld hebben met onszelf, ons innerlijk leren kennen en accepteren. Geduld komt niet alleen voort uit hoop, maar ook uit liefde. Liefde voor God en de mens. Offerliefde. Wie de ander verdraagt is verdraagzaam, zachtmoedig, welwillend, vrijgevig, glimlachend en vredig.

Geduld heeft veel te bieden in het moeilijke moderne leven. We moeten de beroering van de tijd doorstaan, de problemen van anderen, de moeilijkheden van onszelf. Gezegend zijn zij die het tot het einde toe volhouden.

Ecumenical-Patriarch-Bartholomew-is-Expected-to-Visit-the-U.S.-in-July-Copy

De Dag van de Aarde 22 april 2020 

5cf35ee55cdae8168df967ab4afcf905

De Oecumenische Patriarch zegt In zijn boodschap dat “elke dag een gelegenheid is om ‘de aarde te vieren als die van de Heer en dat allen die op de aarde wonen tot de Heer behoren’ (Psalm 24.1). Elke dag is een herinnering aan onze kwetsbaarheid en solidariteit. We worden vandaag meer dan ooit herinnerd aan onze verantwoordelijkheid voor de aarde en voor elkaar in het licht van die onderlinge afhankelijkheid tussen de aarde en al haar bewoners“.

Het bericht vermeld eveneens dat “de crisis een moment van duidelijk en definitief oordeel is. De COVID-19-crisis is een dwingend moment van waarheid en beoordeling van ons respect voor de kostbare gaven die we hebben ontvangen en die ons door God zijn toevertrouwd“.

Oecumenische Patriarch Bartholomeos op de Dag van de Aarde 2020

Patriarch Bartholomeos Pasen 2020Dit jaar is het de 50ste verjaardag van de het ontstaan van de Dag van de Aarde. De opdracht van de Dag van de Aarde bestaat erin om samen te werken met burger- en geloofsgemeenschappen om lokale oplossingen te ontwikkelen voor wereldwijde problemen, waaronder klimaatverandering, de aantasting van het milieu door de plasticvervuiling en bedreigingen voor de biodiversiteit. Earth Day promoot programma’s die variëren van acties met weinig impact tot “een miljard groene daden” om de grootste uitdaging van onze tijd aan te gaan.

Natuurlijk is elke dag  “de Dag van de Aarde”! Elke dag is een gelegenheid om “de aarde te vieren als die van de Heer en dat allen die daarin wonen tot de Heer behoren” (Psalm 24.1). Elke dag is een herinnering aan onze kwetsbaarheid en solidariteit. In feite worden we vandaag meer dan ooit herinnerd aan onze verantwoordelijkheid voor de aarde en voor elkaar in het licht van die onderlinge afhankelijkheid tussen de aarde en al haar bewoners. De ecologische verantwoordelijkheid en het respect voor de heiligheid en de schoonheid van elke mens, van ouderen en gehandicapten, armen en gemarginaliseerden, zieken en diegene die lijden zijn vandaag de universele, categorieke verplichting voor de hele mensheid.

In de afgelopen weken, met de alarmerende verspreiding van het Coronavirus (COVID-19), worden we pijnlijk herinnerd aan de onderlinge verbondenheid tussen de mensen over de hele wereld. We zijn dus verplicht om verder na te denken over de noodzaak en de urgentie van onze reactie op kwesties die steeds meer aan kracht winnen en ons voortbestaan bedreigen.
Hoewel het misschien moeilijk is om grondige vergelijkingen te maken of simplistische verbanden te leggen tussen de menselijke invloed op de natuurlijke omgeving en een wereldwijde crisis zoals COVID-19, kunnen we ons de vraag stellen of het opgelegde menselijke isolement om de verspreiding van het virus te voorkomen heeft geleid tot zuiver water en zuivere lucht en tot een herwaardering van onze relatie met de natuur en haar vermogen om ons te genezen? We voegen daar natuurlijk onmiddellijk aan toe aan toe dat geen enkel verlies aan mensenlevens ooit een ecologische vernieuwing van de planeet kan rechtvaardigen, maar het lijdt geen twijfel dat individuele actie en de reactie van de gemeenschap van vitaal belang zijn in de confrontatie met de klimaatverandering en de pandemie van het coronavirus. We bidden vurig voor de snelle terugkeer van het normale leven in deze surrealistische tijden.
De crisis is een moment van duidelijkheid en een definitief oordeel. En de COVID-19-crisis is een dwingend moment van waarheid en beoordeling van ons respect voor de kostbare gaven die we hebben ontvangen en die ons door God zijn toevertrouwd. In de afgelopen decennia hebben we onderstreept en verklaard dat wanneer we geïsoleerd zijn van God, we onvermijdelijk, zo niet onbedoeld, ook de hulpbronnen van de planeet uitputten. Inderdaad, we hebben herhaaldelijk dergelijk gedrag tegen God’s schepping in verband gebracht en zelfs geïdentificeerd met zonde. Net als wij lijdt ook de aarde aan “isolatie” en vervreemding. “De hele schepping kreunt tot op de dag van vandaag met pijn … en verlangt reikhalzend naar … haar bevrijding door de kinderen van God” (Romeinen 8.19-22). Deze tijd van onzekerheid en onzekerheid heeft ons geleerd om voor elkaar te zorgen. Zullen we eindelijk ook leren om onze impact op het milieu te verminderen?
Als gevolg van de ecologische ontwrichting die door de wereldwijde crisis van deze pandemie is ontstaan, zal de Dag van de Aarde dit jaar in de hele wereld elektronisch worden gevierd. Hoe paradoxaal is het dat de aarde ons blijft inspireren, instrueren en uitnodigen tot een hernieuwd engagement en een hernieuwd verbond met de schepping. Hoe zullen we hierop reageren? Ons gebed is dat dit kritieke moment voor ons allen en voor de hele planeet een gelegenheid zal zijn voor vernieuwing en verlossing, voor bevrijding en transformatie, maar ook voor inspiratie en verlichting.

earthday

Unknown-1

PAASBOODSCHAP
VAN ZIJNE EMINENTIE METROPOLIET ATHENAGORAS VAN BELGIE

EXARCH VAN NEDERLAND EN LUXEMBURG

PASEN 2020

Prot. N°240/2020                            

Dierbare broeders en zusters in Christus,

Christus is verrezen!

image001-1Christus is verrezen uit het graf als de ‘eerstgeborene uit de doden’ en niemand van diegenen die in Hem geloven blijft zonder hoop in het graf. Ook diegenen die rusten in de graven wachten op hun opstanding. Christus is verrezen en wij zullen ook verrijzen!

De poorten van het komende Koninkrijk zijn nu geopend en we worden er ons steeds meer van bewust dat wij door God naar zijn beeld geschapen zijn, om ons te laten deelnemen aan zijn eeuwig l
even. Onze deelname aan het goddelijk leven is ons hier op aarde gegeven door onze deelname aan het sacramentele leven van de Kerk. Ook al kunnen we dit jaar “geen Pasen vieren in de Kerk, bedenk dan dat elk contact met Christus Pasen is. We ontvangen genade in de Goddelijke Liturgie omdat de Heer Jezus daarin aa
nwezig is, Hij voltrekt het sacrament en Hij is de Ene, die aan de gelovigen is verleend. Wanneer we echter Zijn Naam aanroepen, gaan we dezelfde aanwezigheid van Christus binnen en ontvangen we dezelfde genade. Daarom, als de Liturgie ons ontnomen worden, hebben we altijd Zijn Naam, worden we van de Heer niet ontnomen”
, aldus Archimandriet Zacharias van het Patriarchaal Klooster van Essex.

Het is in de Verrijzenis van Christus dat wij het antwoord vinden op alle vragen die de menselijke geest verstoren. Zelfs op de vraag over de zin van het lijden en de dood. Deze vraag stellen we ons des te meer in deze moeilijke dagen van pandemie. Veelal begrijpen wij niet waarom de Heer ons de beproeft. Maar nu weten we één zaak, nl. dat Christus verrezen is en dat ons de mogelijkheid geboden wordt om aan het Licht van zijn Verrijzenis deel te nemen.

Moge dit Paasfeest voor ieder van ons een tijd van grote vreugde, hoop en licht zijn.

Christus is verrezen! Hij is waarlijk verrezen!

Met mijn vaderlijke zegen en liefde in de opgestane Heer,

Metropoliet Athenagoras van België

Exarch van Nederland en Luxemburg

 

 

IMG_6918

Patriarchale boodschap voor het Heilige Pascha – Protocol nr. 270 

B A R T H O L O M E O S
DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN
CONSTANTINOPEL, HET NIEUWE ROME, EN OECUMENISCH PATRIARCH,
MOGE DE VREDE EN DE GENADE VAN DE GLORIERIJK VERREZEN CHRISTUS

MET HET GEHELE PLEROMA VAN DE KERK ZIJN.

Eerbiedwaardige broeders en geliefde kinderen in de Heer,

IMG_6917Bij het bereiken van het Heilige Paasfeest en het delen van de vreugde van de Verrijzenis, zingen we voor de Heer van de heerlijkheid, die door zijn dood de dood overwon, en met Hem Adam, elke mens, deed opstaan, en de deuren van het paradijs voor ons opende.

De roemrijke opstanding van Christus is de verzekering dat niet de dood het leven van de wereld domineert, maar dat het de Heer is die de macht van de dood afschaft, de Heer die eerst bekend stond als niet-geïncarneerde Logos, later als het Woord dat, uit liefde voor de mensheid, voor ons vlees geworden is, stierf als mens en weer opstond op gezag van, en als God, en met glorie zal terugkeren om de goddelijke economie tot stand te brengen.

Als eenwaar gebeurd mysterie en vormt de Verrijzenis de kern van het kerkelijk leven. De stralende aanbidding, de heilige sacramenten, het leven van gebed, vasten en ascese, de pastorale dienst en het goede getuigenis in de wereld, dit alles ademt de geur van paasvreugde uit. Het leven van gelovigen in de Kerk is een dagelijks Pascha; het is een “vreugde van boven”, de “vreugde van de redding”, maar ook “redding als vreugde”.[1]

De diensten van de Heilige Week zijn dus niet somber, maar vervuld met de zegevierende kracht van de Verrijzenis. Ze onthullen dat het Kruis niet het laatste woord heeft in het plan van de redding van mens en wereld. Dit wordt reeds op Lazaruszaterdag aangekondigd. De opstanding uit de dood van de goede vriend van Christus is een voorbode van de “gemeenschappelijke opstanding”. Het opschrift “vandaag hangt aan het kruis” bereikt zijn hoogtepunt met de aanroeping: “toon ons uw heilige Opstanding”.

Voor het Epitafios zingen we: “Ik vier en verheerlijk uw passie, ik bezing uw Graflegging en uw Opstanding”. En tijdens de paasdienst verkondigen we hardop de ware betekenis van het Kruis: “Door het kruis kwam vreugde over de hele wereld”.

De “volmaakt heilige dag” van Pasen is de daggeraad van de “achtste dag”, het begin van “nieuwe schepping”, de ervaring van onze eigen opstanding, het grote “wonder van de redding”.[2] Het is de levende zekerheid dat de Heer voor ons gemarteld en gekruisigd werd, dat Hij voor ons uit de dood is opgestaan en ​​“voor ons de eeuwige opstanding en hemelvaart voor ons voorbereidt”.[3] Tijdens de hele paasperiode zingt de hymnologie met onvergelijkbare poëzie de antropologische betekenis van de roemrijke Opstanding van Christus, de overgang van de mens uit de gebondenheid naar ware vrijheid, “de opkomst, de opgang naar het Beloofde Land”[4]. Deze reddende vernieuwing in Christus vindt plaats in de Kerk als een verlengstuk van het ethos van de eucharistie in de wereld, als een ‘belijdenis van waarheid in liefde’, als samenwerking met God voor de transfiguratie van de wereld, zodat ze de volheid vertegenwoordigt van de laatste openbaring van goddelijke liefde in het koninkrijk van de uiteindelijke bestemming. Leven in de opgestane Christus betekent het Evangelie verkondigen “tot aan de uiteinden van de aarde”, naar het model van de apostelen; het betekent getuigen in daden van de neergedaalde Genade, en de hoop op de “nieuwe schepping”, waar “de dood niet langer zal bestaan; waar geen rouw, geen geween, geen smart meer zal zijn ”[5].

Geloof in de Verrijzenis van Christus en met Hem in onze opstanding doet niets af aan de pijnlijke aanwezigheid van dood, lijden en het kruis in het leven van de wereld. We onderdrukken de wrede realiteit niet; we beschermen onszelf psychologisch niet tegen de dood door het geloof. We weten echter dat het huidige leven niet het volledige leven is, dat we hier slechts “voorbijgangers” zijn; dat we thuishoren in Christus, en op weg zijn naar Zijn eeuwige rijk. De aanwezigheid van lijden en dood, hoe duidelijk ook, is niet de ultieme realiteit. Deze realiteit is de definitieve afschaffing van de dood. In het Koninkrijk van God is er geen lijden of dood, maar eindeloos leven. “Vóór uw eerbiedwaardige Kruisiging” – zingen we – “waren de mensen bang voor de dood; maar na uw glorieuze Passie was het de mens die werd gevreesd door de dood”[6].

Het geloof in Christus geeft kracht, uithoudingsvermogen en geduld om beproevingen te doorstaan. Christus is degene die “alle ziekten geneest en ons van de dood verlost”.[7] Hij heeft voor ons geleden, Hij heeft aan de mensen geopenbaard dat God “altijd voor ons is”, dat de waarheid van God in wezen in Zijn filantropie ligt. Die begeerlijke stem van de goddelijke liefde weerklinkt in de woorden: “wees maar gerust, vriend,” zoals Christus tegen de verlamde zegt,” en “wees maar gerust, mijn dochter,[8]” tegen de vrouw die aan vloeiingen leed, in de woorden “houd moed, ik heb de wereld overwonnen[9]” vóór de Passie en in de woorden “houd moed, Paulus[10]”, die Hij richtte aan de gevangengenomen en met de dood bedreigde apostel der Natiën.

De pandemie van het nieuwe coronavirus heeft aangetoond hoe kwetsbaar de mens is, hoe makkelijk hij in de ban raakt van angst en wanhoop, hoe zwak zijn kennis en zelfvertrouwen is, hoe verouderd het idee is van de dood als een levenseinde markerend feit, waarvoor het volstaat om de dood te vergeten of te onderdrukken om er mee te kunnen omgaan. Extreme situaties tonen aan dat de mens niet in staat zijn om zijn bestaan ​​stevig in handen te houden, wanneer ze geloven dat de dood de onoverwinnelijke realiteit is en de grens die niet kan worden overschreden.

Het is moeilijk voor ons om mens te blijven zonder de hoop op eeuwigheid. Deze hoop leeft in de harten van dokters, verzorgers, vrijwilligers, donateurs en al diegenen die hun lijdende broeders moedig helpen, in een geest van onbaatzuchtigheid en liefde. Zij ademen in deze crisis zonder voorgaande opstanding en hoop uit. Zij zijn de “barmhartige Samaritanen” die, met risico van hun leven, wonden helen door er olie en wijn in te gieten; zij zijn de hedendaagse “mannen van Cyrene” op de Golgotha ​​van de bedlegerige patiënten.

Met deze gedachten, eerbiedwaardige broeders en geliefde kinderen in de Heer, eren we de Naam – die boven elke naam staat – van de Verrezen Heer die leven brengt vanuit  zijn eigen licht en die alles met vreugde laat stralen door het licht van de Verrijzenis. We vragen de genezer van zielen en lichamen, de leverancier van leven en opstanding, in Zijn onuitsprekelijke menslievendheid, om ons waardig te maken en ons te belonen met het kostbare geschenk van de gezondheid, en om ons naar het juiste pad te leiden, zodat met de Goddelijk geschonken vrijheid in de wereld rekening gehouden wordt, als een voorafbeelding van de vervulling ervan in het hemelse koninkrijk van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest.

Christus is Verrezen!

Fanar, Heilig Pasen 2020

† Bartholomeos van Constantinopel

vurig voorbidder van u allen bij God

 

[1] Vader Alexander Schemann, Journal, ed. Akritas, Athene 2003, p. 223

[2] Gregorius van Nazianze, Homilie voor Pasen, ΒΕΠ 60, p. 202

[3] Gregorius Palamas, Over Hemelvaart, PG 151, 277

[4] Gregorius van Nazianze, op. cit. 191.

[5] Ap. 21: 4

[6] Vespers 27 september

[7] Dienst van de ziekenzalving

[8] Mt 9: 2 en 22

[9] Joh 16: 33

[10] Hand: 23: 11

IMG_6921

TROOSTWOORDEN
BIJ HET BEGIN VAN DE GROTE WEEK

VAN Z.A. De OECUMENISCHE PATRIARCH
BARTHOLOMEOS

  – Homilie na de vespers van Palmzondag  –

11 april 2020

Broeders en kinderen in de Heer,

Opnieuw is de Heilige en Grote Vastentijd tot een einde gekomen. Op zaterdag vierden we met vreugde de opstanding van de intieme vriend van Christus, Lazarus, die als prefiguratie van de “gemeenschappelijke verrijzenis dient”. Zondag genieten we van het feest van Palmzondag, wanneer we zullen zingen: “Gezegend zijt Gij die komt in de naam des Heren. Hosanna in de hoge!”

IMG_6913

We gaan de Heilige en Grote Week in met compassie en nederigheid, nadat we de loop van een Grote Vastenperiode hebben doorlopen die anders was dan de vorige. De heersende pandemie heeft ons dagelijks en kerkelijk leven danig veranderd. Onze kerken zijn gesloten. De Heilige smaak van het Heilig Avondmaal, de Heilige communie, ontbreekt aan onze zintuigen. We zien het gezicht van onze broeders en zusters in de kerk niet. We zijn verstoken van de ontroerende diensten en de geur van wierook. Dit alles roept zeker een gevoel van vervreemding op. We blijven in ons huis om ons te beschermen tegen het dodelijke virus; we zijn afwezig in “het huis van de Vader” in wie we ons als orthodoxe niet alleen “thuis” voelen, maar welke “ons thuis” is.

Desalniettemin waren wij genoodzaakt deze kwellende beslissing te nemen en deze regels ook te laten gelden voor de Goede Week, voor de bescherming van iedereen, zonder enige uitzondering.

De mantel van de Patriarch had jullie leven weer moeten bedekken, zoals dit sinds mensenheugenis plaats vindt in de geschiedenis van de Martellaarstroon van Constantinopel.

Beste broeders en kinderen, u moet er zeker van zijn dat als u gekwetst wordt door de gesloten kerken, uw patriarch in nood verkeert en verontrust is. Maar ik verzeker u dat het niet anders kan. In deze kritieke tijd van de pandemie stellen artsen en medische geleerden de verplichte maatregelen voor die door de staat worden opgelegd. Ook wij moeten bijdragen aan de bescherming van onze buren.

Natuurlijk bidden wij tot de God van de liefde, de Geneesheer van onze ziel en ons lichaam, dat Hij de zieken in hun lijden versterkt en het moeilijke werk van de artsen, de verpleegkundigen en al degenen die zich opofferen om dit immense probleem aan te pakken, ondersteunt. Deze ongekende crisis heeft de kracht en de waarde van de liefde en de solidariteit blootgelegd, die alle menselijke normen overstijgen en het zegel van de Goddelijke genade dragen.

IMG_6914

We moeten erkennen en aanvaarden dat deze maatregelen ons geloof niet aantasten. Ze doen helemaal niets af aan de centrale plaats die Tempel inneemt of van zijn heilige diensten in het leven van onze gelovigen. Deze tijdelijke beperkende maatregelen zijn geen beslissingen tegen de Kerk. Ze hebben geen betrekking op onze identiteit als gelovigen, maar alleen op onze identiteit als mensen die “vlees dragen en in de wereld wonen”.
Inderdaad, ook wij blijven deze buitengewone maatregelen consequent uitvoeren. In onze Traditie is Pascha niet de enige “gekozen en heilige dag”: het hele leven van de Kerk is Pascha. De verrijzenis is “de glorie van de Kerk” en “de schatkamer van het Koninkrijk”.

De Opstanding is het hele geloof, de ethos en de cultuur van de Orthodoxie. Elke Goddelijke Liturgie is Pascha. De opstanding is elke nederige kapel, elke heilige tempel. De Heiligen en Martelaren van het geloof, de heilige iconen die we vereren, evenals elke daad van liefde en naastenliefde: dit alles ademt de geur van de Opstanding. Het leven van onze gelovigen is een dagelijkse Pascha. We kennen de betekenis van de Opstanding omdat we de betekenis van het Kruis kennen. Wij zijn de Kerk van het Kruis en de Opstanding. We hebben ervaring met het Kruis en de smaak van de Opstanding en daarom verkondigen we op klinkende wijze: “Zie, door het Kruis is de vreugde van de gehele wereld binnengedrongen”.
Zo zullen deze Heilige Week en Pascha, geliefde Christenen, uw Patriarch en de geestelijken van de Phanar intensiever voor u allen bidden. Hier, in het grote klooster van de Orthodoxie, zullen wij uw namen met liefde neerleggen in de Beker des Levens. Jullie zijn “degenen die om legitieme redenen afwezig zijn”, waarvoor we de Heer smeken: “Red, o Heer, Uw volk en zegen Uw erfenis.”

U zal het “Heilige Licht” niet door de kaars op Pascha ontvangen, maar het zal nog steeds uw hart opwekken. Open uw hart op die stralende Nacht van de Opstanding, zodat het licht van de slapeloze lantaarn van de Heilige Grote Kerk van Christus in uw hart kan schijnen. Maak u vrijelijk “leeg” om verlicht te worden door het ontluikende licht van de opgestane Christus. En dan wordt u eveneens “het licht van de wereld”, zoals onze Heer wenst voor hen die Hem volgen.

 

IMG_6918Broeders en kinderen, deze tijd zal snel voorbijgaan; de pandemie zal verdwijnen; door de genade van God zullen de wonden genezen. Ik bid dat wij allen uit deze crisis tevoorschijn zullen komen, nadat we de dimensie van de diepte in alle dingen hebben ontdekt en de “goede transformatie” hebben ervaren, de kracht van de gemeenschap met God hebben begrepen. God, die “leven en licht” is, en wij de waarde van de goddelijke gaven van gezondheid en leven, van opoffering en verzaking aan de individuele rechten ter wille van de liefde hebben geapprecieerd.

De Heilige Week opent zich voor ons: zie, de Bruidegom komt. Zie, wij stijgen op naar Jeruzalem, terwijl de Heer afdaalt om gekruisigd te worden. Vandaag hangt Hij aan het kruis. We zingen Uw hymnen Uw reddende passie, o Christus en we verheerlijken Uw opstanding. De extreme nederigheid van het Kruis brengt de overwinning van de Koning van de glorie. Wij wensen u allen een vruchtbare strijd, een gunstige reis met Christus op de verlossende weg van het Kruis en de Opstanding.

Nog vele jaren voor iedereen! En een gezegend Pascha!

Fanar, Vespers Palmzondag 2020

† Bartholomeos van Constantinopel

photo-auteur

Corona: verklaring van leiders

alle erkende religies in ons land
De leiders van alle erkende religies in ons land danken de hulpverleners en roepen allen op om ondanks de afstand meer dan ooit verbonden te blijven.
IMG_6707
Het is heel stil geworden. Wat we nu meemaken, is ongezien. We dachten dat zulke zaken niet meer konden gebeuren. Vroeger wel en elders misschien nog. Maar niet in een zo ontwikkelde samenleving als de onze. We waren ons op vele terreinen heer en meester gaan voelen, onaantastbaar. Maar het coronavirus ontneemt ons die illusie: we hebben niet alles in de hand, we zijn broze en kwetsbare mensen. Niet alleen hier of daar, maar wereldwijd.
Te midden van alle onzekerheid en angst is het een teken van hoop en grote kracht te zien hoe juist nu in deze situatie de solidariteit zo groot is. Uitdagingen en problemen waarmee de wereld vandaag geconfronteerd wordt, proberen we soms op te lossen door ze buiten onze grenzen te houden. Maar het virus kent geen grenzen. God heeft ons deze aarde toevertrouwd. Ze is ons gemeenschappelijk huis. We zijn verantwoordelijk voor elkaar.
Onze aandacht gaat uiteraard allereerst uit naar de slachtoffers van het virus: wie besmet raakten, wie in het ziekenhuis liggen. Vooral ook wie gestorven zijn en de families die het van zo nabij meemaken. Ook grote dankbaarheid en eerbied voor allen die hen nabij zijn: dokters, het verplegend personeel en de vele vrijwilligers. En ook wie bij het stilvallen van het sociale leven, toch de noodzakelijke diensten blijven verrichten.
We willen als religieuze leiders van ons land onze waardering uitspreken voor allen die de verspreiding van het virus kordaat tegengaan. In het bijzonder dank voor de tegemoetkomingen aan hen die door deze epidemie in grote financiële moeilijkheden geraken. Waardering ook voor de grote verantwoordelijkheidszin van de hele bevolking van ons land. Jarenlang is in ons land een uitstekende gezondheidszorg en ziekteverzekering opgebouwd waardoor niemand van die zorg is uitgesloten. We beseffen nu maar al te goed hoe belangrijk dit is en in de toekomst zal blijven.
We zijn verplicht afstand te houden van elkaar. Maar dat mag ons niet beletten om, meer dan ooit, verbonden te blijven. In onze culturele en religieuze verscheidenheid is het onze menselijkheid die ons ten diepste met elkaar verbindt. Wie we ook zijn en van welke overtuiging ook: we zijn elkanders lotgenoten, verantwoordelijk voor elkaar.
In synagogen, kerken en moskeeën kunnen onze gemeenschappen nu niet meer samenkomen voor het gebed. Maar ook hier geldt dat de verbondenheid blijft en de opdracht om te bidden.
Daartoe willen we hier uitdrukkelijk oproepen, elk vanuit onze eigen religieuze traditie: laten we bidden voor de zieken en stervenden en voor hen die hen bijstaan. Laten we bidden voor elkaar en voor ons land.
Laten we bidden dat we doorheen deze crisis beter zouden zien waar het in het leven echt op aankomt. Gebed en solidariteit zijn nu onze sterkste wapens.
We hopen allen dat deze crisis vlug mag keren. Maar het is ook onze hoop dat we erna niet al te vlug weer overgaan tot de orde van de dag. Dat we niet te vlug vergeten wat we hebben meegemaakt. Want wie vergeet, wordt nog kwetsbaarder. Deze crisis kan ons de ogen openen en ons helpen onze prioriteiten te herschikken, zowel in ons persoonlijke leven als in de samenleving. Dat we blijven beseffen, ook als de crisis voorbij is, dat we in al onze verscheidenheid elkaar nodig hebben. Dat we zoeken naar nieuwe vormen van gastvrijheid, broederschap en solidariteit. In dat zoeken en herschikken van onze prioriteiten kunnen ook de godsdiensten een belangrijke rol spelen. Het is in die verantwoordelijkheid dat wij als religieuze leiders in ons land eraan houden gezamenlijk langs deze weg het woord te nemen.

De religieuze leiders van België

Namens de joodse, christelijke en moslimgemeenschappen:

Kardinaal Jozef De Kesel
Metropoliet Athenagoras Peckstadt
Ds. Steven Fuite
Kanunnik Jack McDonald
Dr. Geert W. Lorein
Opperrabbijn Albert Guigui
Mr. Philippe Markiewicz
Mehmet Üstün

49712182783_e50e5efc55_b

Belangrijke mededeling van ons Aartsbisdom

 aangaande het Covid-19 (Corona) virus (31 maart 2020)

Aan Zijne Excellentie de Hulpbisschop,
Aan de Eerwaarde Priesters en Diakens,
van ons Aartsbisdom,

Met het verschijnen en verspreiden van het coronavirus maken we ongetwijfeld ongeziene en moeilijke tijden door en we bidden tot de Heer voor elke genadegave!

Bij deze laat ik u een nieuw Communiqué geworden van de Heilige Synode van onze Moederkerk, het Oecumenisch Patriarchaat, die tot nader order om de opschorting van alle liturgische diensten vraagt. Dit is waar ook de autoriteiten van onze landen om vragen.

Ik ben me ervan bewust dat – indien we geen beterschap zien van de situatie – we dit jaar een heel moeilijke Heilige en Grote Week en Feest van de Opstanding van Christus zullen beleven, zonder liturgische diensten, zonder Goddelijke Liturgie, zonder Heilige Communie. We moeten onze gelovigen echter aanmoedigen om thuis, vòòr hun iconen, de diensten te bidden, precies zoals Metropoliet Johannes van Pergamon onlangs aanspoorde in een interview. Wellicht kunnen wij hen op onze websites liturgische teksten aanbieden. Bovendien worden we geroepen om onze gelovigen telefonisch of op een andere manier bij te staan en aan te moedigen in deze bizarre omstandigheden waarin angst intrede doet in hun leven. We weten evenwel dat Christus de overwinnaar is van alle kwaad! Laten we bidden en hopen dat ook wij – met Gods hulp en zo spoedig mogelijk – dit kwaad mogen overwinnen en dat we straks onze intieme gemeenschap met onze algoede en menslievende God, verder kunnen beleven!

Ik dank u ook voor uw gebeden voor onze confrater, Vader Nikolaos Palamianakis, die geleidelijk herstelt! Godzijdank!

Met mijn vaderlijke zegen en liefde in Christus.

Uw Metropoliet,

+ Athenagoras van België

20130726025850Constantinoupolis_coat_of_arms

Mededeling van het Oecumenisch Patriarchaat

 aangaande het Covid-19 (Corona) virus (31 maart 2020)

Met zijn communiqué van 18 maart kondigde het Oecumenisch Patriarchaat het besluit af om alle kerkelijke rituelen en evenementen op zijn grondgebied tot het einde van de maand op te schorten, evenals zijn voornemen om op de kwestie terug te komen, indien dit door recente ontwikkelingen nodig zou worden geacht.

Aangezien het aantal gevallen van COVID-19 zich wereldwijd dramatisch vermenigvuldigt, met vele slachtoffers tot gevolg, en omdat daarom het – terecht – opleggen van strikte en restrictieve maatregelen in bijna elk land voortduurt, zal het bovengenoemde verbod tot nader order, en afhankelijk van het verloop van de pandemie, onvermijdelijk van toepassing blijven voor het Heilig Centrum van de Fanar, en voor de Bisdommen van de Oecumenische Troon over de gehele wereld.

De Moederkerk van Constantinopel bidt en wenst dat snel het juiste effectieve medicijn wordt gevonden om de ziekte te bestrijden, om deze grote crisis te overwinnen en de effecten ervan op de samenleving en de economie aan te pakken.

Vanwege het hoofdsecretariaat
van de Heilige en Gezegende Synode

IMG_6492

 

 

IMG_6297

Herdersbrief van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras
van België en Exarch van Nederland en Luxemburg
m.b.t. het coronavirus

46739333481_85ff59dac2_b

Excellentie,
Eerwaarde vaders,
Eerwaarde moeder en zusters,
Dierbare broeders en zusters,

Laten we, geconfronteerd met de moeilijkheden die in meer of mindere mate door de COVID-19-pandemie worden veroorzaakt, ons vertrouwen in de Heer hernieuwen en deze situatie met christelijke liefde onder ogen zien. Elke situatie is goed voor een christen die vooruitgang wil boeken, maar de situatie is in elk deel van de wereld anders. De gemeenschap van heiligen brengt ons ertoe om van ons alles te maken wat anderen raakt, want “als een lid lijdt, lijden allen met hem” (1 Kor. 12, 26). Laten we bij elke noodsituatie bidden voor degenen die kritieke situaties meemaken, zoals mensen die nu zwaar getroffen zijn door het coronavirus, populaties die gedwongen zijn te emigreren om te overleven (de huidige Syrische exodus), gezinnen die getroffen zijn door een tragedie, enz.

COVID-19 leidde tot een noodsituatie, veranderde het gebruikelijke levensritme en beïnvloedde de algemene gemoedstoestand. Het is goed om te onthouden dat de Heer ons Zijn genade geeft om ons ook in deze onzekere situaties te heiligen. Laten we elkaar helpen om er dag in dag uit mee om te gaan; houd er rekening mee dat wanneer we gedwongen worden ons externe werk te beperken, we ons innerlijk kunnen ontwikkelen.

Om te reageren op de evolutie van de pandemie, voeren de burgerlijke autoriteiten van elk land preventie- en controlemaatregelen in. Weet echter dat wanneer we in onze landen geen liturgische diensten kunnen vieren, daar waar toegestaan is liturgieën gevierd worden voor het leven van de wereld en in diepe spirituele eenheid met het Godsvolk. Laten we fantasierijk zijn in het levend houden van de apostolische zending en het dienen van anderen, nu de voorzichtigheid en gezindheid van de burgerlijke autoriteiten ons niet toelaten elkaar te ontmoeten. Weet ook dat hierin het christelijke leven intenser wordt beleefd.

Maar vergeten we bovenal niet: de Kerk was, is en blijft het Lichaam van Christus. Communicatie met God is persoonlijk en vindt overal en op alle manieren plaats. De Heilige Communie is de verbindende schakel die ons in leven houdt en verbonden met het Lichaam van Christus. De Heilige Communie heeft echter geen magische eigenschappen en als de juiste spirituele omstandigheden er niet zijn, wordt het volgens Apostel Paulus schaamte en kritiek.

Bovendien viert onze Kerk de vijfde zondag van de Heilige en Grote Vasten de Heilige Maria van Egypte, die slechts één keer in haar leven het grote mysterie van de heilige communie heeft ontvangen. De kwalitatieve en kwantitatieve omvang van onze wil is het criterium waarmee onze Heer ons geloof en onze toewijding aan zijn wil zal meten. Het is om deze reden niet de plaats, maar de wijze die telt. De alziende God ziet de onzichtbare strijd van eenieder en geeft het rechtvaardige voordeel aan ieder van ons als rechtvaardig en barmhartig.

Bovendien maakt onze lokale Kerk deel uit van de samenleving waarin we leven. Ze wordt hier gerespecteerd dankzij de onvermoeibare inspanningen van haar vertegenwoordigers. Het spreekt voor zich dat ze leeft en handelt in overeenstemming met de verordeningen van de wettelijk gekozen regering van dit land en diens besluiten. Wanneer ze het niet eens is met richtlijnen, lanceert ze een protest en geeft haar standpunt weer. Soms wordt haar stem gerespecteerd en worden haar verzoeken geaccepteerd.

Dit is de reden waarom de beslissing van ons Aartsbisdom in deze turbulente periode precies in deze context wordt geregeld, in overeenstemming met de beslissing van de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat en de relevante koninklijke en ministeriële besluiten. Deze maatregelen veroorzaken ons natuurlijk veel verdriet, omdat ons liturgisch leven wordt onderbroken en vooral in een periode van intense spirituele strijd. Maar met pijn in het hart moeten we discipline hebben en de richtlijnen van de regering toepassen, uit respect ook voor het leven en de gezondheid van alle mensen.

Laten we vooral de zorgverleners dankbaar zijn, die tegenwoordig een dienst vol opoffering verlenen. Laten we aandachtig voor hen zijn, hen steunen en hen aanmoedigen in hun werk.

Wees verzekerd dat ik als herder van dit Aartsbisdom dagelijks op mijn knieën en met warme tranen zal bidden voor de relikwieën van de heilige en roemrijke Grootmartelares Marina, die zich in de kapel van ons Aartsbisdom bevinden.

Kortom, laten we bidden dat dit moment ook een gelegenheid moge zijn om ons nog dichter tot de Heer toe te vertrouwen, door vrede en vreugde om ons heen te zaaien, en vooral dat God ons helpe deze tragedie voor de hele mensheid zo snel mogelijk te overwinnen.

Met vaderlijke liefde en genegenheid.

Te Brussel, in het Heilig Aartsbisdom, op 18 maart 2020

† Metropoliet Athenagoras van België
Exarch van Nederland en Luxemburg

IMG_5879 kopie

Afbeelding1Veel mensen zijn in verwarring en anderen raken in paniek vanwege de dreiging van de Coronavirus-epidemie die zich over de hele wereld verspreidt. Ik denk echter dat dit niet mag gebeuren, want wat God ook met ons doet, Hij doet het uit liefde.

De God van christenen is een goede God, een God van barmhartigheid en liefdevolle vriendelijkheid, ‘die de mensheid liefheeft’. God heeft ons uit Zijn goedheid geschapen om Zijn leven en zelfs Zijn heerlijkheid met ons te delen. Toen we tot zonde vervielen, stond Hij toe dat de dood ons leven weer binnenkwam uit goedheid, zodat we niet onsterfelijk zouden worden in onze slechtheid, maar om een ​​weg naar redding te zoeken. Hoewel we zijn gevallen, is God nooit gestopt om voor ons te zorgen, niet alleen voor materiële goederen om ons ras te ondersteunen, maar Hij zond ook profeten en rechtvaardigen, bereidde zijn weg zodat Hij zou kunnen komen om onze tragedie op te lossen en eeuwige redding te brengen door het Kruis en de Opstanding van Zijn onvoorstelbare liefde. Hij kwam en nam de vloek van de zonde op zich en Hij toonde Zijn liefde tot het einde: ‘Omdat Hij de Zijnen in de wereld liefhad, hield Hij van hen tot het einde’ (Johannes 13: 1). Alle dingen die God deed toen Hij ons schiep, toen Hij voorzag in goederen om de wereld in stand te houden, toen Hij Zijn weg voor Hem voorbereidde om op aarde te komen, toen Hij Zelf kwam en onze redding op zo’n geweldige manier bewerkstelligde, al deze dingen deed Hij uit goedheid. Zijn goedheid is grenzeloos. Hij redt ons en lijdt zo voor ons, wachtend tot we ‘tot de kennis van de waarheid komen’ (1 Tim. 2: 4) en Hij brengt ware bekering, zodat we voor eeuwig bij Hem kunnen zijn. Dus in elke fase van Zijn relatie met de mens toont onze God alleen Zijn goedheid en barmhartigheid, ‘die beter is dan het leven’ (Ps. 63: 3); goedheid is Zijn natuur en Hij doet alle dingen voor het welzijn en de redding van de mens.
Dus als Hij terugkomt om de wereld te oordelen, zal een andere God haar dan oordelen? Zal het niet dezelfde goede God zijn, de God van barmhartigheid en menslievendheid, Die houdt van de mensheid? Laten we er zeker van zijn dat we niet voor een andere God zullen verschijnen, dan Hij Die ons heeft geschapen en ons heeft gered. En dus zal Hij ons opnieuw met dezelfde genade en liefde oordelen. Om deze reden moeten we niet in paniek raken of aarzelen, want het zal dezelfde God zijn die ons in het andere leven zal ontvangen en ons met dezelfde vriendelijkheid en mededogen zal oordelen. Sommigen vrezen dat het uur van hun einde is gekomen. Deze plaag van Coronavirus heeft ook een positief aspect, omdat we een paar weken hebben vanaf het moment dat het ons zal aanvallen tot ons einde. Daarom kunnen we deze tijd wijden om ons voor te bereiden op onze ontmoeting met God, zodat ons vertrek niet onverwacht en zonder voorbereiding plaatsvindt, maar nadat we ons hele leven hebben overlopen, elke keer dat we in gebed voor God staan, soms met dankzegging tot het einde voor alle dingen die God voor ons heeft gedaan en op andere momenten met berouw, op zoek naar de vergeving van onze overtredingen. Niets kan ons schaden met zo’n God, Die alle dingen uit Zijn goedheid toelaat. We moeten gewoon tot het einde toe dankzeggen en het nederige gebed van bekering tot vergeving van onze zonden.

Wat mijzelf betreft, deze plaag helpt mij. Ik verlangde ernaar het gebed dat ik eerder had, terug te vinden, waarmee ik mijn hele leven vanaf mijn geboorte tot nu toe kan doorlopen, God dankend voor al Zijn weldaden ‘waarvan ik weet en waarvan ik niet weet’; en ook, waarmee ik mijn hele leven kan doorlopen en berouw heb voor al mijn zonden en overtredingen. Het is geweldig om door je leven heen te kunnen bidden terwijl je alle dingen met vastberadenheid voor God brengt. Dan voel je dat je leven verlost is. Daarom helpt deze situatie me echt. Ik raak niet in paniek, maar ‘ik zal spijt krijgen van mijn zonde’ (Ps. 38:18).

We moeten de goedheid van God zien in alle dingen die nu gebeuren. De Heilige Vaders zagen Zijn menslievendheid. Een soortgelijke epidemie vond plaats in de 4de eeuw in de Egyptische woestijn, die meer dan een derde van de monniken oogstte, en de Vaders zeiden met grote inspiratie dat ‘God zielen van heiligen oogst voor Zijn koninkrijk’, en ze aarzelden niet . De Heer Zelf spreekt in het Evangelie over de laatste dagen, over de beproevingen en verdrukkingen die de wereld zal doorstaan ​​vóór Zijn Wederkomst. We onderscheiden echter noch morbide droefheid noch wanhoop in Zijn woorden. De Heer die met bloederig zweet in de tuin van Gethsemane bad voor de redding van de hele wereld, zegt dat als we de vreselijke dingen zien die aan Zijn Wederkomst voorafgaan, we onze hoofden met inspiratie moeten opheffen, want onze verlossing nadert (vgl. Lukas 21:28). Sommigen zeggen me: ‘Moge God Zijn helpende hand uitsteken’. Maar dit is precies de hand van God. Hij verlangt en bewerkt onze redding ‘op verschillende tijden en op verschillende manieren’ (Hebr. 1: 1): ‘Mijn Vader werkte tot nu, en Ik werk’ (Johannes 5:17). Dit virus kan een middel zijn dat God gebruikt om velen tot zichzelf te brengen en tot bekering te komen, en om vele gereedstaande zielen voor Zijn eeuwig Koninkrijk te oogsten. Daarom zullen allen die zich overgeven en zich aan de Voorzienigheid van God toevertrouwen, allemaal voor hun welzijn bijdragen: ‘Alle dingen werken ten goede samen voor hen die God liefhebben’ (Rom. 8:28).

Er is dus geen ruimte voor morbide ontsteltenis. We moeten ons ook niet verzetten tegen de maatregelen die de regering neemt om de verspreiding van de aandoeningen, die we in het leven van zoveel mensen zien, te verminderen. Het is verkeerd om tegen de autoriteiten in te gaan. We moeten doen wat de regering zegt, want ze vragen ons niet ons geloof te ontkennen, ze vragen ons alleen om een ​​paar maatregelen te nemen voor de algemene welvaart van alle mensen, zodat deze bedreiging voorbijgaat, en dit is helemaal niet onredelijk. Sommige mensen nemen het te principieel, ze heffen vlaggen en spelen de martelaren en de biechtvaders. Voor ons bestaat er geen twijfel: we zullen pure onderwerping aan de bevelen van de regering tonen. Het is oneerlijk om de regering ongehoorzaam te zijn, omdat we, als we ziek worden, naar hun ziekenhuizen gaan en het zij zijn die alle kosten en onze zorg voor hun rekening nemen. Waarom naar hen niet luisteren?

Dit is het ethos van Christus dat God toonde in Zijn leven op aarde en dit is het apostolische gebod dat we hebben ontvangen: ‘… onderworpen zijn aan de vorstendommen en bevoegdheden, gehoorzamen aan magistraten, wees klaar voor elk goed werk, spreek kwaad van niemand, wees geen vechters, maar zachtmoedig, betuigend alle zachtmoedigheid jegens alle mensen ‘(vgl. Tit. 3: 1-2); en ‘Onderwerp u aan elke verordening van de mens omwille van de Heer: of het nu de koning is, als allerhoogste…’ (zie 1 Petr. 2: 13-17). Indien we onze bestuurders, die niet veel vragen, niet gehoorzamen, hoe zullen we dan God gehoorzamen, die ons een goddelijke wet geeft, die veel verhevener is dan welke menselijke wet dan ook? Indien we de wet van God houden, staan ​​we boven de menselijke wetten, zoals de apologeten van de 2deeeuw zeiden tijdens het Romeinse rijk, dat de christenen vervolgde. Het is verrassend om te zien in het land waar we wonen, in het Verenigd Koninkrijk, dat de voetballers zulk begrip en onderscheidingsvermogen tonen, zodat ze de eersten zijn die zich met volgzaamheid terugtrekken uit hun activiteiten voor de aanwijzingen van de regering om preventieve maatregelen te nemen. Het zou triest zijn voor ons, gelovigen, om de maat van de voetballers niet te bereiken en dezelfde volgzaamheid te tonen tegenover de autoriteiten waarvoor onze Kerk bidt.

Als ze ons vragen onze kerkdiensten te stoppen, laten we ons dan gewoon overgeven en de voorzienigheid van God zegenen. Bovendien herinnert dit ons aan een oude traditie die de Vaders in Palestina hadden: in de Grote Vasten, op de zondag van de “melkproducten” (de laatste zondag van de Voorvasten of Vergevingszondag als intrede in de Grote Vasten nvdv), zouden ze, na wederzijdse vergeving, veertig dagen zonder liturgie de woestijn ingaan; ze zouden doorgaan enkel met vasten en bidden om zich voor te bereiden en terug te keren op Palmzondag, om op een goddelijke manier de Passie en de Opstanding van de Heer te vieren. En dus dwingen onze huidige omstandigheden ons om opnieuw te beleven wat vanouds bestond in de schoot van de Kerk. Dit wil zeggen, ze dwingen ons om een ​​meer hesychastisch leven te leiden, met meer gebed, dat echter het gebrek aan de Goddelijke Liturgie zal goedmaken en ons zal voorbereiden om met meer verlangen en inspiratie de Passie en Opstanding van de Heer Jezus te vieren . We zullen deze plaag dus veranderen in een triomf van het hesychasme. Hoe dan ook, alles wat God in ons leven toelaat, komt uit Zijn goedheid voor het welzijn van de mens, want Hij wil nooit dat Zijn schepsel op enigerlei wijze wordt geschaad.

Zeker als we de Goddelijke Liturgie voor een langere periode ontnomen zullen worden, kunnen we dit verdragen. Wat ontvangen we in de liturgie? We nemen deel aan het Lichaam en Bloed van Christus, die vervuld zijn met Zijn genade. Dit is een grote eer en voordeel voor ons, maar we ontvangen ook op veel andere manieren de genade van God. Wanneer we hesychastisch gebed beoefenen, blijven we in de tegenwoordigheid van God met de geest in het hart die de heilige Naam van Christus aanroept. De Goddelijke Naam brengt ons de genade van Christus omdat het onafscheidelijk is van Zijn Persoon en leidt ons naar Zijn Aanwezigheid. Deze Aanwezigheid van Christus die zuivert, reinigt ons van onze overtredingen en zonden, vernieuwt en verlicht ons hart zodat daarin het beeld van God, onze Heiland, Christus, kan worden gevormd.

Indien we geen Pasen in de Kerk zullen hebben, bedenk dan dat elk contact met Christus Pasen is. We ontvangen genade in de Goddelijke Liturgie omdat de Heer Jezus daarin aanwezig is, Hij voltrekt het sacrament en Hij is de Ene, die aan de gelovigen is verleend. Wanneer we echter Zijn Naam aanroepen, gaan we dezelfde Aanwezigheid van Christus binnen en ontvangen we dezelfde genade. Daarom, als de Liturgie ons ontnomen worden, hebben we altijd Zijn Naam, worden we van de Heer niet ontnomen. Bovendien hebben we ook Zijn woord, vooral Zijn Evangelie. Indien Zijn woord voortdurend in ons hart vertoeft, indien we het bestuderen en bidden, indien het onze taal wordt waarmee we tot God spreken zoals Hij tot ons sprak, dan zullen we opnieuw de genade van de Heer hebben. Want Zijn woorden zijn woorden van eeuwig leven (Johannes 6:68), en hetzelfde mysterie wordt vervuld, wij ontvangen Zijn genade en worden geheiligd.

Bovendien, elke keer dat we onze broeders goedheid betonen, is de Heer tevreden, vindt Hij dat we het in Zijn Naam hebben gedaan en beloont Hij ons. We tonen vriendelijkheid voor onze broeders en de Heer beloont ons met Zijn genade. Dit is een andere manier waarop we in de Tegenwoordigheid van de Heer kunnen leven. We kunnen de genade van de Heer krijgen door vasten, aalmoezen geven en elke goede daad. Dus als we gedwongen worden om samenkomsten in de kerk te vermijden, kunnen we ook in geest verenigd zijn in deze heilige deugden die gekend zijn in het Lichaam van Christus, de heilige Kerk, en die de eenheid van de gelovigen met Christus en met de ander leden van Zijn Lichaam bewaren. Alle dingen die we voor God doen is een Liturgie, want ze dienen tot onze redding. De Liturgie is de grote gebeurtenis in het leven van de Kerk, waarin gelovigen de mogelijkheid hebben om hun kleine leven uit te wisselen met het grenzeloze leven van God. De kracht van deze gebeurtenis hangt echter af van de voorbereiding die we er voor realiseren, door alle dingen die we hebben genoemd, door gebed, goede daden, vasten, liefde voor de naaste, berouw.

Daarom, mijn dierbare broeders, is het niet nodig om heldhaftige belijdenissen af ​​te leggen tegen de regering vanwege de voorzorgsmaatregelen die zij neemt voor het welzijn van alle mensen. We mogen ook niet wanhopen, maar alleen wijze manieren bedenken om onze levende communicatie met de Persoon van Christus niet te verliezen. Niets kan ons schaden, we moeten gewoon geduld hebben voor een bepaalde periode en God zal ons geduld zien; elk obstakel, elke verleiding wegnemen en we zullen weer de dageraad van vreugdevolle dagen zien, en we zullen onze gemeenschappelijke hoop en liefde vieren die we hebben in Christus Jezus.

Archimandriet Zacharias Zacharou
Klooster van de H. Johannes de Doper en Voorloper en H. Silouan de Athoniet
19 Maart 2020

Vertaling naar het Nederlands – Vader Dominique Verbeke

P.S. Vader Zacharias zou op 25 maart 2020 onze orthodoxe parochie te Brugge bezoeken en er de liturgie voorgaan voor het Feest van de Heilige Boodschap van de Moeder Gods. Maar spijtig genoeg hebben wij dit bezoek ook moeten opschorten! Daarom zijn we heel blij toch deze troostende woorden van Vader Zacharias te kunnen publiceren waarvoor dank aan Vader Dominique voor deze vertaling.

CIMG0419

In deze tijden met het coronaviris waar we allen genoodzaakt zijn
zoveel mogelijk thuis te blijven.

“GODS AANWEZIGHEID ERVAREN”

Zijn wij ontmoedigd? Vinden wij de zin van het leven niet? Zijn wij (nutteloos) angstig, ongerust en bezorgd? Zijn wij in onze stresserende consumptie­maatschappij levensmoe geworden? Hebben wij alle “houvast” verloren, zelfs bij de geliefden die ons omringen?…
 
Weet en besef dan dat de mensgeworden Zoon Gods, Christus – die ons menselijk bestaan in al zijn conse­quenties deelde, behalve in de zonde – ons niet als weeskinderen achterliet. Zoals Hij het beloofd had kwam de Heilige Geest, dezelfde Onzichtbare God op de Apostelen neer, en ook op ons allen. Beseffen wij het wel iedere dag opnieuw dat God aanwezig is en blijft. Hij is geen “afwezige”! Wij zouden slechts onze vrije ont­moeting met Hem in de intimiteit van ons hart missen, indien wij onszelf afsluiten, indien wij “blind” en “doofstom” blijven ten overstaan van Zijn zo verrijkende aanwezigheid. Hij dringt zich echter niet op! Hij eerbiedigt onze menselijke vrijheid, met dewelke Hij ons bij onze schepping heeft bekleed. De Kerkvaders herhaalden het vaak: “God kan alles, behalve de mens te dwingen Hem lief te hebben.”
 
Langs ons persoonlijk gebed kunnen wij God in de intimiteit van ons hart ervaren. Bizonder sterke momenten zijn deze van het ontwaken en opstaan en deze van het slapengaan. Iedere dag opnieuw is een “schenking” van God, maar iedere dag is tevens opnieuw voor ons een grote “onbekende”, waarbij wij Zijn Aanwezigheid zo broodnodig hebben. In feite moeten wij beseffen hoe roekeloos het is het leven aan te gaan zonder Zijn leiding, zonder Zijn bescherming, zonder Zijn liefde, zonder Zijn zegen. Ons morgengebed (dat zo vaak in onze “jachtige” maatschappij vergeten of overgeslagen wordt!…) zal niets anders zijn dan een gesprek met God, een intiem gesprek, waarbij wij ons hart in alle vertrouwen voor Hem openstellen. Vragen wij de Heilige Geest ons hierbij tegemoet te komen… want alleen zijn wij zwak.En iedere avond, vóór het slapengaan, dienen wij opnieuw God te ontmoeten, om Hem te danken voor alles wat Hij ons tijdens de voorbije dag wist te geven. En zelfs mochten wij op die dag tegenkantingen, ziekte, lijden, problemen gehad hebben, dan weten wij dat Hij ons nooit in een hachelijke situatie alleen laat. Onoverkomelijke problemen bestaan voor God niet! “Voor God is alles mogelijk!” (Mat. 19,26). Laten wij Hem tenslotte zeer nederig, in dezelfde intimiteit van ons hart, vergeving vragen voor alles wat wij in de voorbije dag verkeerd deden. Nogmaals: bidden is niets anders dan spreken met de Aanwezige God!
 
Maar ook in onze ontmoetingen met anderen is God aanwezig, op voorwaarde dat wij in Zijn Naam verenigd zijn. Jezus zegt het zelf: “Want waar er twee of drie verenigd zijn in Mijn Naam, daar ben ik in hun midden”  (Mat. 18,20). Onze relatie met de anderen wordt in een heilbrengende realiteit gebracht, wanneer wij God aldus in ons midden hebben. Denken wij vooral aan de realiteit van ons samenzijn in ons gezin. Met God in hun midden zullen echtgenoten bij hun levensproblemen nooit als antagonisten tegenover elkaar staan, maar werkelijk tot het besef komen dat zij met “drie” zijn. Gods aanwezigheid heiligt hun echtelijke liefde. Voor God is trouwens niets “onbekend” of “onzichtbaar” of “verborgen”. Hij doorziet al onze levensangsten, onze frustraties, onze zwakmense­lijke conflicten, en Hij is zo dicht bij ons om dit alles op te lossen, om ons te “omvormen”, te “trans­figureren”. Daar waar de wereld faalt en wanhoopt, daar leidt de aanwezige God, Die in ons midden is, ons op het pad van een harmonisch levensgeluk. Zo gaat het eveneens in onze relatie met onze kinderen, met onze ouders, met familieleden, broers en zusters, met de leden van onze kerkelijke communauteit, met vrienden en kennissen. Als wij maar in Zijn Naam verenigd zijn, is Hij in ons midden … als de Grote Aanwezige.
 
En wat dan zeggen van het “summum” van Zijn Aanwezigheid: Zijn Aanwezigheid in de Heilige Eucharistie! Jezus zegt inderdaad: “Want Mijn Vlees is echt voedsel en Mijn bloed is echte drank. Wie Mijn Vlees eet en Mijn Bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem”  (Joh. 6,56). Bij de Heilige Gaven, waaraan wij in de Goddelijke Liturgie mogen communiceren, ontvangen wij echt het Kostbaar Lichaam en Bloed van Christus in ons. Dit verenigt ons in de diepste intimiteit met Hem. En langs Zijn Eucharistische aanwezigheid in ieder van ons, leden van de Kerkgemeenschap, worden wij ook innig spiritueel met mekaar verbonden, met een goddelijke band die sterker is dan de fysische bloedgemeen­schap. Daarom brengt de Goddelijke Liturgie ons reeds in de dimensie van de eeuwigheid.
En de Christus-Ikoon: ook langs haar manifesteert God Zijn aanwezigheid. Alhoewel onzichtbaar in Zijn wezen wil Hij ons op ondubbelzinnige wijze geruststellen en ons tonen dat Hij aanwezig is en dicht bij ons staat. De “Onzichtbare” ziet en hoort ons. Telkenmale wij de Ikoon aanschouwen weten wij dat de onzichtbare aanwezige God ons eerst heeft aanschouwd. Want steeds is Zijn blik naar ons gericht, vanaf het moment dat wij Hem willen opzoeken en ontmoeten. In het Mysterie van de Ikoon – door de kracht van de Heilige Geest – ervaren wij hoe de onzichtbare “Aanwezige” ons nooit verlaat. Daarom kussen wij de Ikoon, hierbij niet de afbeelding, het hout, de materie op het oog hebbende, maar het “prototype” ervan: de Menslievende God, Die ons aanschouwt. Daarom zal ook de centrale plaats van ons huis, van onze werk- of slaapkamer, de Christus-Ikoon zijn, manifestatie van Zijn aanwezigheid. En die goddelijke aanwezig­heid geeft ons de zekerheid dat alles wat in Zijn handen berust, dat alles wat Hem toevertrouwd wordt, goed is.
 
*  *  *
 
“Gods aanwezigheid ervaren” is voor de christenen de roeping van iedere dag, de roeping van ieder moment. God dringt Zijn aanwezigheid nooit op. Hij wacht … tot wij Hem opmerken, tot wij Hem iets vragen, tot wij Hem onze liefde betuigen, tot wij ons vertrouwen in Hem stellen, tot wij ons hart voor Hem openen, tot wij langs het gebed tot Hem spreken. Geduldig blijft Hij altijd en altijd aanwezig! Niet voldoende kunnen wij Hem hiervoor danken!
 

+ Aartspriester Ignace Peckstadt

Bron: Uit het boek:  “De sterkte van Gods aanwezigheid”

Unknown-9

90434607_101108778205006_1451916945703043072_n

Brugse kerken delen licht is een initiatief van de oecumenische studie- en werkgroep West-Vlaanderen. Tijdens de coronacrisis willen we kerken uitnodigen om licht te delen met elkaar. Wat is de bedoeling? Steek een kaars aan in jouw kerk en maak daar een foto of video van.

Stuur deze door naar ons mailadres: brugsekerkendelenlicht@gmail.com.

Je kunt bij je berichtje ook een kort gebed, een lied of woorden van bemoediging en troost meegeven. We plaatsen de foto’s en video’s op deze facebookpagina en zo ontstaat er in Brugge een digitale fakkeltocht: licht dat van kerk naar kerk gaat als teken van hoop, liefde en verbinding.

Alle kerkgenootschappen zijn welkom om mee te doen!

KIJK HIER OP DE FACEBOOKPAGINA

DOOR OP ONDERSTAANDE LINK TE KLIKKEN

BRUGSE KERKEN DELEN LICHT

Read more

tumblr_m33kqjewtN1qkynm4

DE KERN VAN ONS “SAMEN-ZIJN”.

De aard van de liefde

Hoe meer men één wordt met zijn naaste, hoe meer men één wordt met God. Ik geef u een beeld, ontleend aan de Vaders, opdat u de kracht van deze onderrichting moogt begrijpen. Stel dat er een cirkel op de grond is getrokken vanuit een middelpunt. Denk dat deze cirkel de wereld is, het middelpunt van de cirkel God, en dat de stralen van de omtrek naar het midden de wegen of levenswijzen van de mensen zijn.

Naarmate de heiligen naar het midden gaan, in hun verlangen tot God te naderen, komen zij als langs een toegangsweg dichter tot God en tot elkaar. Hoe meer zij God naderen, hoe meer zij ook elkaar naderen; en hoe meer zij elkaar naderen, hoe meer zij God naderen. Dat moet u ook denken in omgekeerde richting. Wanneer men zich van God afwendt, keert men zich naar de buitenkant: het is duidelijk dat, hoe meer men zich van God verwijdert, en hoe meer men zich van elkaar verwijdert, hoe verder men zich van God verwijdert.

Zie, dat is de aard van de liefde. Zo lang wij ons aan de buitenkant bevinden en God niet liefhebben, zolang heeft ieder van ons een afstand tot zijn naaste. Maar als wij God liefhebben, verenigen we ons, zoveel als we God naderen door onze liefde tot Hem, ook in liefde met onze naaste; en zoveel als wij ons met onze naaste verenigen, verenigen we ons met God.

H. DOROTHEOS VAN GAZA (6de eeuw), Woestijn Kluizenaar.

unspecified__25798.1488998935

82775839_10156870918561074_5253929696722157568_o

Wijding van Bisschop Joachim van Apollonia,
nieuwe hulpbisschop van het Aartsbisdom van België

Zondag 26 januari 2020 vierde men in de Orthodoxe Kathedraal van Brussel de wijding van de nieuwe hulpbisschop van het Orthodox Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, Zijne Excellentie Joachim, Bisschop van Apollonia.

De plechtigheid werd voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg. De zes andere concelebrerende hiërarchen waren Metropoliet Kyrillos van Kifisia (Kerk van Griekenland), Metropoliet Chrysostomos van Kyrinia (Kerk van Cyprus), Aartsbisschop Job van Telmessos (Oecumenisch Patriarchaat), Bisschop Dositheos (Patriarchaat van Georgië), Bartholomeos van Arianze (Oecumenisch Patriarchaat) en Bisschop Porphyrios van Neapolis (Kerk van Cyprus). Allen waren omringd door vele priesters en diakens.

Andere aanwezigen waren Zijne Excellentie de Ambassadeur van Griekenland in België, de heer Dionysios Kalamvrezos, de militaire vertegenwoordiger van Griekenland bij de NAVO, Admiraal Ioannis Pavlopoulos, Kapitein Symeon Charalambos Psimoulis, Archonten van het Oecumenisch Patriarchaat, leden van de familieleden van de gewijde bisschop, evenals een menigte gelovigen.

Vanuit de zusterkerken werd de ceremonie vereerd met de aanwezigheid van Kardinaal Jozef De Kesel, Aartsbisschop van Mechelen en Brussel, de Apostolische Nuntius in België, Mgr. Augustine Kasujja, de Aartsbisschop van de Syrische kerk, Mgr. Georges Kourie, Eerwaarde Vader Ton Jongstra van de Focolari, Vader Abt van Chevetogne Dom Lambert Vos, de Voorzitter van de Federale Synode van Protestantse en Evangelische Kerken van België Dr. Geert W. Lorein, vertegenwoordigers van de Gemeenschap van Sant’Egidio, evenals andere persoonlijkheden uit de Christelijke Kerken.

49449289757_fd98aba752_b

Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia benadrukte in zijn toespraak onder andere: “Ik weet heel goed dat ik geroepen ben om bisschop te worden in, vanuit een spiritueel oogpunt, moeilijke tijden. Bisschop in een 21ste eeuw waarin het fenomeen van extreme globalisering heerst, het fenomeen van ideologische verwarring en desacralisatie van de samenleving, van de legalisering van zonde, van nihilistisch amoralisme en van de vernedering van de menselijke persoon. Maar ook een tijd waarin honger en dorst naar God nog steeds voortduren, de metafysische zoektocht naar de reddende waarheid. Ik wordt geroepen om mijn persoonlijk getuigenis te geven, om een ​​medereiziger van mijn broeders te zijn, om hen te leiden naar de redding, naar het Koninkrijk van de oneindige liefde. Bijgevolg ben ik geroepen om te getuigen van de orthodoxe spiritualiteit in het centrum van Verenigd Europa, en om een traject van liefde af te leggen, van communicatie en samenwerking, door middel van een interchristelijke dialoog met andere christelijke Kerken, langsheen het pad van eenheid en liefde dat gelegd werd door het Centrum van de Orthodoxie. Ik ben geroepen tot onvermoeibaar werk, liefde voor de mens, werken van barmhartigheid en een voortdurende strijd ”.

49449037971_1e1188046a_b

Bisschopswijding van Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia

Uit de wederspraak van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, wijzen we op deze paar regels: “U wordt, door de Genadegave van onze Heer, bisschop van de Heilige en Grote Kerk van Christus; u wordt met andere woorden diaken van het mysterie van de redding van het volk Gods. Uw voornaamste zending is van dienaar te zijn van het volk Gods en vanuit deze hoogste positie aldus de ononderbroken apostolische successie verder te zetten. Het doel is van op uw levenswandel «alle volkeren tot leerlingen te maken, hen lerende alles te onderhouden wat geboden is», precies zoals de Heer Zijn Heilige Apostelen aanspoorde. U wordt uitgenodigd om het woord van Zijn waarheid altijd en in alles recht te verkondigen”. “En een beetje verder: De plaats waar u zich vandaag bevindt is u gekend. Het is de plaats van de Orthodoxe Diaspora en dat in het centrum van Europa. Daarom zijn onze rol en opdracht werkelijk belangrijk. U neemt vandaag de god-menselijke zending op van bisschop van de Heilige en Grote Kerk van Christus, een zending die als bijzondere kenmerken heeft de edelmoedigheid en de zelfverloochening”.

49448550163_7778b132e7_b

Zijne Excellentie Bisschop Joachim van Apollonia

Na de goddelijke liturgie werd in de parochiezaal van de kathedraal een receptie georganiseerd voor alle gelovigen.

Merken we op dat het de vijfde keer is dat een bisschopswijding wordt gevierd in de kathedraal van Brussel, waarbij de eerste en de vijfde met dezelfde titel van Bisschop van Apollonia: in 1974 ging het om de wijding van de voormalige Metropoliet van België, Mgr. Panteleimon Kontogiannis.

AFFICHE 7122019

UITNODIGING

Graag stellen wij U een optreden voor van een bekend orthodox koor uit Polen“MODERN OPERA ART STUDIO”, onder leiding van Adam Tomaszewski. Dit concert wordt georganiseerd door de orthodoxe parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge.

Modern Opera Art Studiois een Poolse muzikale groep die concerten en opera spektakels organiseert. Zij werken met grote Poolse en andere muzikanten en leiden ook toekomstige zangers op. Zij werken samen met het pedagogisch college van Warschau, en ook met het muzikaal theater van Lublin. Zij verfraaien verschillende toevallige en religieuze  evenementen. Het koor brengt ook muziek van de orthodoxe Kerk. Zij hebben hun eigen orkest waarmee ze oratorio en cantates brengen van componisten uit de Renaissance tot op heden.

Het optreden vindt plaats op zaterdag 7 december 2019in de Sint-Annakerk, te Brugge om 19u30.

Plaatsen zijn beperkt! Gelieve uw inschrijving te bevestigen door door u te registreren hier online.

Inschrijvingen: KLIK HIER

Om alles vlot te laten verlopen dienen registratie en betaling te gebeuren vóór 30 november 2019. Nadien sluiten we de inschrijvingen af.

IMG_4398

Nieuwe Heiligen voor onze kerk

27-11-2019 – De Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat, dat op woensdag 27 november 2019  bijeengeroepen werd, besloot, op de positieve aanbeveling van het Canoniek Comité, ouderling Ieronymos Simonopetritis heilig te verklaren. Tijdens zijn recente bezoek aan de berg Athos kondigde de Oecumenische Patriarch Bartholomeos de heiligverklaring aan van vier Athonitische monniken, waaronder ouderling Ieronymos Simonopetritis. De heilige Ieronymos Simonopetritis was abt van het Simonopetra-klooster en Oikonomos en geestelijk Vader van de metochie van het klooster in Vyronas, in Athene gewijd aan de Hemelvaart.

Scan 3Het Oecumenisch Patriarchaat besloot eveneens de abt en stichter van het Patriarchale Stavropegische klooster van Johannes de Doper in Essex, de Archimandriet Sophrony Sacharov heilig te verklaren. Het klooster van de heilige Johannes de Doper in Tolleshunt Knights, nabij Essex in Groot Brittannië is het oudste orthodoxe klooster in het land.

Het klooster werd gesticht in 1958 door de Oudere Vader Sofrony (Sakharov), het geestelijk kind van de heilige Silouan van de Athos die zelf door heel de orthodoxe wereld geëerd wordt. Vader Archimandriet Sofrony was abt van het klooster tot zijn overgang in 1993.

 

Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, en de geestelijkheid van het Aartsbisdom zijn verheugd met het nieuws van de heiligverklaring van de Eerwaarde Ouderling Sophrony Sacharov.

Tijdens de eerste dag van de gewone zitting van de vergadering van woensdag 27 november 2019 aanvaarde de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat de aanbeveling van het Canoniek Comité en voegde de Abt en schepper van het Patriarchale Stavropegische Klooster van Johannes de Doper, in Essex, Verenigd Koninkrijk, aan de lijst van de Heiligen van de Orthodoxe Kerk toe.

49138160867_1009d81403_o

Metropoliet Athenagoras is al sinds zijn jeugd verbonden met de Heilige Sophrony, toen zijn vader, priester Ignatius Peckstadt  als parochiepriester en geestelijke van de parochie van Apostel Andreas in Gent, met zijn familie en zijn parochianen pelgrimstochten naar Essex maakte.

Het hoogtepunt van de relatie van ouderling Sophrony met de Gentse parochie Apostel Andreas was zijn bezoek aan het feest van de Verheerlijking van het Kostbaar en Levengevend Kruis in september 1980, zijn viering van de Goddelijke Liturgie en zijn toespraak over zijn verwezenlijkingen in de buurt van het klooster.

IMG_4401

© ?????? ?????????

De Oecumenische Patriarch in Luxemburg

In het kader van zijn rondreis door het Aartsbisdom van België  kwam Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch in de namiddag van 13 november 2019 aan in het Groothertogdom Luxemburg. De clerus, vele gelovigen en kinderen die hem bloemen aanboden, heetten Zijne Alheiligheid welkom in de orthodoxe kathedraal van de Heilige Nicolaas, waarna hij voorging in een Te Deum.

ontvangstDe rector van de parochie en bisschoppelijk vicaris voor Luxemburg, Protopresbyter van de Oecumenische Troon Panagiotis Moschonas, begroette hem met een toespraak: “Vreugde en de blijdschap vervulden de harten van ons allemaal, trouwe orthodoxen woonachtig in dit land, toen we vernamen dat Uwe Alheiligheid onze Kathedraal van de Heilige Nicolaas hier in de gemeente Weiler-la-Tour van het Groot-Hertogdom Luxemburg zou bezoeken in het kader van de festiviteiten voor de vijftig jaar van ons Aartsbisdom.

Deze vreugdevolle verwachting heeft vandaag plaatsgemaakt voor het gejuich van de ontmoeting. Vanuit de grond van ons hart en vol emotie wensen we uwe Alheiligheid welkom bij de orthodoxe gemeenschap van Luxemburg, die u respecteert en van u houdt, en die met een vurig hart tot de Heer bidt voor Uwe Alheiligheid! … Wij danken de Schepper van de Kerk, onze Redder en Heer Jezus Christus die ons U heeft gegeven als gids en steun bij de inspanningen voor geloof en waarheid in deze moeilijke en gevaarlijke tijden, U, onze Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeus, die met diep geloof, uiterste pastorale wijsheid, onophoudelijke activiteit en goddelijke ijver de orthodoxe oecumenische Kerk van Christus leidt naar eenheid en vooruitgang in leven en geloof, in volle respect voor de canonieke rechten van alle Heilige Kerken van God, maar met strikte waakzaamheid voor het behoud en de verdediging van de rechten van het Oecumenisch Patriarchaat, de rechten van de Orthodoxie en de erfenis van het orthodoxe volk. En zij die denken dat ze door bedreigingen en druk Uw strijdvaardigheid kunnen vernietigen  moeten weten dat wij een Patriarch hebben die niet bang is omdat hij weet dat hij vecht voor het juiste en voor de waarheid. Precies om die reden is hij in staat om de woorden van zijn voorganger de Heilige Gregorius de Theoloog te herhalen: “Gooi stenen, mis je doel niet. Ik sta hier onwrikbaar als bewaker van de waarheid, met verachting voor het geluid van geruchten en van pijlen (Heilige Gregorius van Nazianzus, Gedicht 14) “, zei onder andere vader Panagiotis.

© ?????? ?????????

Protopresbyter van de Oecumenische Troon Panagiotis Moschonas, de rector van de parochie van Luxemburg

Op zijn beurt sprak Zijn Alheiligheid zijn vreugde uit om opnieuw in Luxemburg, in deze dynamische parochie, te zijn.

« We zijn hier weer bijeen in deze Kathedraal van de Heilige Nicolaas van Luxemburg, 11 jaar na de inwijdiging en op de dag van de herdenking van de Heilige Johannes Chrysostomos, Aartsbisschop van Constantinopel! Toen we het Aartsbisdom van België bezochten ter gelegenheid van zijn zilveren jubileum 25 jaar geleden bestond deze parochie niet. Er was slechts een droom en een project om een orthodoxe kerk te bouwen voor het huisvesten van de devotie van de Griekse orthodoxen, waarvan het aantal alleen maar toenam.

© ?????? ?????????

Vandaag zijn we terug gekomen om jullie te zien, om je vooruitgang te bewonderen, om je loyaliteit aan ons Orthodox erfgoed te prijzen, aan onze nobele tradities en de waarden van onze natie, en samen het Gouden Jubileum te vieren. We voelen diep vanbinnen een emotie en een onmetelijke vreugde bij het zien hoe je je zegel hebt gedrukt op dit dorp van Weiler-la-Tour dat een baken geworden is dat heel Luxemburg verlicht! Ik verheerlijk de Heer voor deze immense zegen! We hopen dat deze tempel doorheen de eeuwen onwrikbaar zal blijven en getuigen van het Oosterse Licht in deze landen van het Westen. Wij danken u voor uw warme woorden, uw hartelijke ontvangst die uw trouw aan het Oecumenisch Patriarchaat laat zien, waarvan u de ware kinderen bent ” sprak Zijne Alheiligheid.

Nadien volgde een receptie in de parochiezaal met Griekse klanken en dansen, en een officieel diner in een bekend restaurant van de stad.

De volgende dag, op 14 november, zou Zijne Alheiligheid Zijne Majesteit Groothertog Henri van Luxemburg ontmoeten in het paleis, om vervolgens terug te keren naar Brussel, om vandaar terug te vliegen naar Constantinopel, na 9 dagen gezegende aanwezigheid in de Benelux.

Oecumenisch Patriarch Bartholomeos in audiëntie ontvangen door Zijne Koninklijke Hoogheid Groothertog Henri van Luxemburg

CGDL Audience Métropolite Athénagoras de Belgique - Luxembourg - Ville - Palais Grand-Ducal - 14/11/2019 - photo: claude piscitelli

CGDL Audience Métropolite Athénagoras de Belgique – Luxembourg – Ville – Palais Grand-Ducal – 14/11/2019 – photo: claude piscitelli

Op donderdag 14 november 2019, de laatste dag van de Gouden Jubileumvieringen van het Orthodoxe Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, werd Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos ontvangen in het Groothertogelijk Paleis in Luxemburg door Zijne Koninklijke Hoogheid Groothertog Henri van Luxemburg. De Oecumenische Patriarch kon lange tijd met de Groothertog praten over verschillende aspecten van de samenleving en het leven van de hedendaagse mens. De twee persoonlijkheden spraken ook over de geweldige ontwikkeling van het Orthodoxe Aartsbisdom van de Benelux, dat dit jaar zijn 50ste verjaardag viert, en al enkele decennia in het Groothertogdom Luxemburg aanwezig is. De Metropoliet van de Oecumenische Troon vertegenwoordigt er de hele Orthodoxe Kerk en onderhoudt contacten met zowel de burgerlijke overheden als met de hoge vertegenwoordigers van de aanwezige erediensten.

De dag voordien werd Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos ontvangen in de Orthodoxe Kathedraal van de Heilige Nicolaas van Luxemburg (Weiler-la-Tour) door de orthodoxe geestelijkheid en een menigte gelovigen, door vertegenwoordigers van de politieke en diplomatieke wereld, en leiders van de aanwezige erediensten. Onder hen bevond zich Kardinaal Jean-Claude Hollerich, Aartsbisschop van Luxemburg en voorzitter van de COMECE. Daarop volgde een galadiner ter ere van de Oecumenische Patriarch en alle hoogwaardigheidsbekleders aanwezig bij de Doxologie.

Photo: ©2019 Cour grand-ducale / Claude Piscitelli alle rechten voorbehouden

49083772607_c011a59bbc_b

De Groene Patriarch op een … groene wandeling in België

13-11-2019 – De Groene Patriarch wandelt door de groene weiden en bossen getooid in herfstkleuren.

49083772667_3fc473ef30_b

Patriarch Bartholomeos, bekend om zijn ecologische interesses, wilde het groene landschap van het gebied waar hij verbleef bewonderen, na een goed gevuld programma van een volledige week. Het landschap van de Ardennen in Wallonië, op iets meer dan 100 kilometer van Brussel was spectaculair.

De vreugde van de Patriarch was duidelijk zichtbaar op zijn gezicht, maar ook op de gezichten van zijn gevolg, Grieken en Belgen, waar ze ongeveer een uur door het weelderige groen liepen.

Enkele uren later vertrokken ze naar Luxemburg, de laatste halte van het langverwachte Patriarchale bezoek aan het Belgische Aartsbisdom, dat wordt geleid door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras, van Vlaamse afkomst, in Griekenland opgeleid, en geliefd bij iedereen, zowel klein als groot, in zijn Kerk.

© Νίκος Μαγγίνας

Bezoek van de Oecumenische Patriarch

aan de abdij Notre-Dame de Saint Rémy – Rochefort

De Oecumenische Patriarch bezocht op 12 november ‘s namiddags de abdij Notre-Dame de Saint-Remy in Rochefort. Zijne Alheiligheid de Oecumenische patriarch Bartholomeos werd hartelijk verwelkomd door het hoofd van de kloostergemeenschap, de Zeer Eerwaarde abt Gilbert Degros, samen met vele gelovigen, vrienden en bezoekers van de abdij. Ook de Hegumen van het Klooster van Chevetogne Dom Lambert De Vos met drie van zijn voorgangers en de gehele broederschap, de Zeer Eerwaarde Hegumen van het klooster van Maredsous Bernard Lorent, evenals andere Hegumens van omliggende kloosters in Frankrijk.

© ?????? ?????????

Latijnse vesperdienst voorgegaan door Zeer Eerwaarde Abt Gilbert Degros van de Abdij van Rochefort

Nadien volgde de Vesperdienst volgens de Latijnse ordo, waarbij het koor van de broederschap van Chevetogne hymnen zong in het Grieks en het Slavisch. Zeer Eerwaarde Abt Gilbert Degros begroette Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch van harte en dankte hem voor de eer aanwezig te zijn in het klooster; de Oecumenische Patriarch beantwoordde de groet met de vreugde om met christelijke broeders in de historische Abdij van Rochefort te zijn, sinds eeuwen een plaats van verheerlijking van de Heer Jezus Christus en zijn Moeder de Allerheiligste aan wie het klooster toegewijd is.

© ?????? ?????????

Hij dankte bij deze gelegenheid ook de Hegumen van dit klooster, dat zich niet hult in stilzwijgen maar dat zich opent naar de wereld omwille van de naastenliefde, voor de uitstekende broederlijke relaties en de substantiële hulp die het klooster rijk biedt aan het Aartsbisdom van België.

Tot slot bood de Oecumenische Patriarch de Hegumen een gesneden houten kruis aan, bedekt met zilver en ontving in ruil daarvoor een luxe koperen Bijbel, een getrouwe kopie van een 14de eeuws exemplaar.

49070226961_9fe62c709a_b

49058884722_ba2bbfd83b_b kopie

 

Oecumenische Patriarch Bartholomeos ontmoet Koning Filip

en Vice-Eerste Minister Koen Geens in Brussel

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeus ontmoette op dinsdag 12 november 2019 Zijne Majesteit Koning Filip in het Koninklijk Paleis van Brussel. Hij werd vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, Diaken Kallinikos Chasapis en de heer Nikolaos Manginas.

49058884722_ba2bbfd83b_bDe Patriarch had een persoonlijke onderhoud met koning Filip. Tijdens dit onderhoud konden ze spreken over onderwerpen van gemeenschappelijk belang. Patriarch Bartholomeus dankte de koning voor alles wat België te lande doet voor de Orthodoxe Kerk. Daarna volgde een kort gesprek met de andere leden van de delegatie.

Daarna ging Zijne Alheiligheid met zijn gevolg naar het kantoor van vice-premier Koen Geens, met wie zij een lang en aangenaam onderhoud hadden. De heer Geens is als minister van Justitie ook verantwoordelijk voor de erediensten. De Patriarch dankte nogmaals de vice-premier en zijn aanwezige medewerkers voor alles wat ze doen voor de Orthodoxe Kerk in België. Daarna volgde hij een discussie over verschillende punten van gemeenschappelijk belang. De Patriarch nodigde tot slot de vice-premier uit voor een bezoek aan Fanar, de hoofdzetel van het Oecumenisch Patriarchaat in Constantinopel.

49058159083_aa40bea424_b

Unknown-4 kopie

Bezoek van Z.A. de Oecumenische Patriarch Barthelomeos

aan de Oecumenische Kapel te Brugge

Wapenstilstand was een bijzondere dag voor de oecumene in Brugge. Op 11 november bezocht oecumenisch Patriarch Bartheolomeos Brugge. Nog voordat katholieke en protestantse kerken begonnen met groene theologie, sprak hij al profetisch over de ecologische crisis. Bartholomeos wordt dan ook terecht de ‘groene patriarch’ genoemd. In de namiddag hield de patriarch een toespraak over de toekomst van de kerken in Europa. Zijn oecumenische hart was daarin voelbaar, want hij citeerde niet alleen Luther, maar ook Paus Franciscus, de aartsbisschop van Canterbury en het WCC, en sprak over vrijheid, hu-maniteit, solidari-teit, en dialoog met de moderniteit en de mensenrechten.

Z.A. Patriarch Barthelomeos sloot af met deze mooie woorden: “our cen-tury must become a century of hu-manity and solidarity, of freedom and solidarity… for christians the protection of humankind is not just a categorical imperative, it is a commandment of the loving God”. Na deze boodschap van christelijke verbondenheid en liefde in de Ene Vader, volgde in de orthodoxe parochie een feestelijk ontvangstmoment, waar zo’n beetje heel oecumenisch Brugge verzameld was. Namens de Protestantse kerk was Ds. Jannica de Prenter aanwezig om mee te vieren en te bidden. Het was een hoogdag voor de orthodoxie en de oecumene in Brugge.

Ds. Jannica de Prenter – Protestantse Kerk

Unknown-4 kopie

Eerst wil ik vooraf zeggen dat ik zeer vereerd en verheugd was dat ik uitgenodigd was. Ik ging dan ook graag op de uitnodiging in en ik nam deze unieke kans dan ook aan.

Voor de aankomst van Patriarch Bartholomeos in de kerk was er een gezonde spanning en verwachting waar te nemen. Eens de Patriarch bezit genomen had van zijn ‘zetel’ (?) waren de gelovigen en de aanwezigen met hem in gebed en zang.

Na de heldere toespraak van Vader Bernard en het antwoord van de Patriarch was er iets gemoedelijks aanwezig. Vooral zijn reactie op de samenvatting van de Metropoliet Athenagoras (je n’ai rein compressor) deed me aanvoelen dat deze man gevoel voor humor heeft en tezelfdertijd ook dat hij een spiritueel man is. Er was geen afstandelijkheid t.o.v de patriarch te bespeuren,  er was eerder een familiale en eenvoudige sfeer. Zijn aanwezigheid en zijn ruime ervaring met velen op wereldvlak doet me zeggen dat ik een eenvoudig doch zeer groot man heb mogen ontmoeten.

Hartelijke groeten,

Zuster Marie Rose Joye

Op 11 november 2019 mocht ik aanwezig zijn in de Orthodoxe kerk in de Ezelstraat in Brugge, dit ter gelegenheid van het bezoek van Z.A. De Oecumenische Patriarch Bartholomeos. Een eerbiedwaardige verschijning met veel aandacht voor de aanwezigen, ook voor de talrijke kinderen.

Na de beklijvende viering werden we ontvangen in het Provenciaal Hof. Het was een hartelijke ontmoeting en tijdens de zeer verzorgde receptie, had Zijn Alheiligheid Bartholomeos persoonlijke aandacht voor iedereen die hem begroette, ook voor mij, katholieke religieuze. Het trof mij! Nogeens mocht ik ervaren dat wij allen heel gelovige mensen zijn, die mekaar willen eerbiedigen en steunen en dat de Oecumenische gedachte hier weer een stukje realiteit werd. Het is heel belangrijk dat wij als christenen samen mogen getuigen van de liefde van de Heer, om die verder uit te stralen in de wereld waarin wij leven. Ik ben blij en dankbaar dat ik erbij mocht zijn. Laten we voor mekaar blijven bidden !

Zuster Marie-Paule Demeyer (Knokke-Heist)

Unknown-2 kopie

DSC_2385 kopie 2

De Oecumenische Patriarch in de Orthodoxe Parochie van Brugge

DSC_2371 kopie

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos kwam in de namiddag van maandag 11 november 2019 aan in de parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena van Brugge, na zijn toespraak aan het Europacollege.

De Oecumenische Patriarch werd hartelijk ontvangen door de rector van de parochie aartspriester Bernard Peckstadt (broer in het vlees van de huidige Metropoliet) en de gelovigen van diverse afkomst die in de regio wonen, met als liturgische taal het Nederlands. Deze parochie werd gesticht door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, toen hij aartsdiaken van het Aartsbisdom van België was.

p-2 kopie

Er werd een Te Deum gezongen en men eindigde met een gebed voor alle overledenen, uitgesproken door Zijne Alheiligheid en ter nagedachtenis van de rust van de ziel van de vader van de Eeuwige Gedachtenis van Zijne Eminentie en vader Bernard, wijlen aartspriester Ignace Peckstadt. De hymnes van ontvangst en het Te Deum werden uitgevoerd door het Nederlandstalige polyfone koor van de parochie.

DSC_2484

In zijn toespraak verwelkomde de rector van de parochie Zijne Alheiligheid, dankte hem om ondanks zijn zeer drukke programma toch een bezoek aan de kleine maar dynamische parochie van Brugge te brengen, en hij verwees ook naar de 30 jaar diaconie de eerste priester van de parochie en de huidige Metropoliet van België.

DSC_2518 kopie 2

Zijne Alheiligheid dankte de priesters van de regio en de gelovigen die hem met vreugde en liefde in Vlaanderen kwamen verwelkomen, terwijl hij zich de eerste ontmoeting met vader Ignace Peckstadt van Eeuwige Gedachtenis in Halki herinnerde, in de maand augustus 1969, waarbij hij ook zijn twee zonen ontmoette, die vandaag met toewijding de Moederkerk en de Eparchie van de Troon dienen in België.

Na de uitwisseling van geschenken bood de parochie een receptie aan ter ere van Zijne Alheiligheid in de centrale hal van het Provinciaal Hof van Brugge, in het hart van de stad.

Nog enkele indrukken bij het bezoek aan onze parochie

Nadien trek ik nu naar de orthodoxe parochiekerk van de HH Konstantijn en Helena te Brugge. Daar zijn Vader Bernard en zijn echtgenote samen, met het efficiënte team van bereidwillige medewerkers reeds druk bezig met het ontvangen van de eerste eregasten en parochianen die van overal toestromen.

De kerk loopt vlug vol en in de passage naar de œcumenische kapel is er geen doorgang meer mogelijk; zodat Emilian die daar beleefd klaar staat met enkele kaarsen voor de Patriarch er nooit zal in slagen om deze hem aan te bieden. Dan doet Zijne Alheiligheid zijn plechtige intrede terwijl het koor de Hymne zingt tot de Moeder Gods. De patriarch begeeft zich naar het heiligdom en vereerd het altaar en zegent het volk in de vier windstreken terwijl het koor Is polla eti despota zingt. (Nog vele jaren aan onze Herder en Vader).

Nadien worden er enkele troparia gezongen en wordt de eindzegen uitgesproken door de Patriarch. Na deze gebedsdienst houdt Vader Bernard een hartelijke en ontroerende welkomst toespraak aan onze Oecumenische Patriarch. Op het einde brengt Nina een mooi boeketje kleurijke bloemen waarop de Patriarch met een grote glimlach haar uitnodigd om plaatsen te nemen op de trede van de bisschopsstoel samen met nog enkele andere kinderen aanwezig.

Nadien worden we onverwacht door de Patriarch uitgenodigd om een nagedachtenisdienst te vieren voor Vader Ignace.  Verder bracht de patriarch nog hulde aan Vader Ignace voor zijn beslissende rol in het ontluiken van de Orthodoxie in Vlaanderen. Hij prijst de pastorale actie van Vader Ignace’s twee zonen, onze Metropoliet Athenagoras en Vader Bernard  en benadrukt daarna voor ons allen met aandrang één van de conclusies van de Grote en Heilige Synode in Kreta in 2016 : “beleef de Liturgie ná de Liturgie en draag ze met woord en daad uit in de wereld”. 

Alvorens ons te verlaten vraagt Zijne Alheiligheid uitdrukkelijk dat de kinderen tot bij Hem zouden komen. Het gezicht van Emilian straalt van blijdschap nu hij zich een weg mag banen tussen de menigte van gelovigen.

Receptie in het Provinciaal hof

Met een even blij gevoel stapte ik nu naar het Provinciaal Hof, waar burgerlijke en geestelijke autoriteiten zich klaarmaken om onze Patriarch een warme ontvangst aan te bieden. Zijne Alheiligheid stapt, sereen en vriendelijk zoals altijd, de zaal binnen, begroet hen en neemt plaats op een mooie maar bescheiden zetel in een hoek. Ieder en elkeen krijgt nu de gelegenheid om Zijn zegen te vragen, enkele woorden met Hem uit te wisselen en desgevallend met Hem gefotografeerd te worden. “Maar hoe houdt die mens het in ‘s hemelsnaam uit?”, vraagt een lijfwacht aan zijn collega. Juist daarom, denk ik : in ‘s hemelsnaam. En kijk, ook ik kan de zegen van Zijne Alheiligheid vragen en eventjes kort met Hem spreken. En s’avonds laat trekt ik weer naar huis door de kou, maar met een warme gloed in mijn ziel.

                           (Getekend door een enthousiaste verslaggever Theophile)

 

 

 

DSC_2298 kopie

Bezoek van de Oecumenische Patriarch aan het stadhuis van Brugge en de Heilig Bloedkapel

Tijdens zijn korte verblijf in Brugge bracht zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos een bezoek aan het stadhuis van de prachtige stad Brugge, waar hij werd verwelkomd door de burgemeester van de stad, de heer Dirk De Fauw. Dit bezoek bood de unieke gelegenheid om de prachtige gotische zaal van dit historische gebouw te bezoeken.

© ?????? ?????????

Vervolgens ging de Oecumenische Patriarch als pelgrim naar de kapel van het Heilig Bloed, naast het stadhuis. Op de gelijkvloerse verdieping is er een kapel in Romaanse stijl, gewijd aan de Heilige Basilius de Grote.

Ze werd gebouwd in het begin van de 12e eeuw, volgens de wensen van de toenmalige van Vlaanderen, Diederik van de Elzas, die het relikwie van het Heilig Bloed had meegebracht, ontvangen in het Heilige Land tijdens de tweede kruistocht. Dit relikwie werd meegebracht uit Jeruzalem en wordt sinds 1150 op deze plaats bewaard. Later werd boven de kapel van de Heilige Basilius een andere kapel gebouwd, die van het Heilig Bloed.

De Patriarch werd er verwelkomd door Zijne Excellentie Lode Aerts, Bisschop van Brugge, de Rector van de kapel, Eerwaarde Libert Bruneel, en leden van de Broederschap van het Heilig Bloed. Hij had de gelegenheid om het relikwie van de Heilige Basilius de Grote te vereren, evenals dat van het Heilig Bloed.

49066433207_826ca7d6fc_b

Conferentie van de Oecumenische Patriarch aan het Europacollege te Brugge

Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeos hield op maandag 11 november om 14.00 uur in het Europacollege te Brugge een conferentie getiteld “De rol van de Kerken in Europa”.

49051938378_d49ab54b7c_b

Zijne Alheiligheid, in België ter gelegenheid van de Gouden Jubileumvieringen van het Aartsbisdom van België, aanvaardde de uitnodiging om het Europacollege te bezoeken, met zijn aanwezigheid te eren en de studenten toe te spreken Het Europacollege is een instituut voor hogere studies dat in het bijzonder toekomstige leidinggevenden van de Europese instellingen voorbereidt. De conferentie werd in het Engels gehouden, voor een grote groep studenten en andere geïnteresseerden in het onderwerp, net na een warme verwelkoming en lunch ter ere van de Patriarch op uitnodiging van de rector van het college.

In zijn toespraak verwees de Oecumenische Patriarch naar de transformaties van de huidige samenleving, de rollen van de Kerken, het belang van de dialoog tussen zowel godsdiensten als tussen de Kerken en de samenleving, en de moderne problemen van de mens, maar ook naar de noodzaak om waarden, zoals vrijheid en rechtvaardigheid, te handhaven in het licht van de hedendaagse uitdagingen.

Uittreksel uit de conferentie van Zijn Alheiligheid

De Oecumenische Patrairch Bartholomeos:

pVandaag staan we voor een snel veranderende wereld, vol nieuwe uitdagingen en onvoorziene mogelijkheden voor ontwikkeling en vooruitgang. Wat is de vereiste houding van de christelijke kerken wanneer ze geconfronteerd worden met de hedendaagse uitdagingen? Hoe kunnen zij hun kostbaar geestelijk en moreel erfgoed, hun diepe antropologische kennis en hun filantropische tradities goed inztten? In de afgelopen decennia zijn we getuige geweest van een herwaardering van de rol van religie voor het menselijk bestaan. Het is geen toeval dat in onze huidige tijd de discussie over de komende “postreligieuze tijd” is vervangen door het discours van de “postseculiere periode”, waarin religies een prominente publieke rol claimen en spelen en zich aansluiten bij alle opmerkelijke inspanningen van de mensheid. Zoals Paus Emeritus Benedictus schrijft: “volledige seculariteit” (Profanität), “die in het Westen werd nagestreefd, is iets dat voor andere beschavingen van de wereld diep vreemd is. Deze beschavingen zijn ervan overtuigd dat een wereld zonder God geen toekomst heeft”.

49052430391_8ff84929b4_b

Zowel op persoonlijk als op sociaal vlak blijft religie een centrale dimensie van het menselijk leven, Zonder verwijzing naar religie is het onmogelijk om het verleden te begrijpen, het heden te analyseren of zich de toekomst van de mensheid voor te stellen. Helaas geven de voortdurende uitbarsting van religieus fundamentalisme en de vreselijke gewelddaden in naam van God en religie de moderne ontkenners van religieuze geloofsargumenten argumenten tegen religies en ondersteunen ze de identificatie van religie met haar negatieve aspecten. De geloofwaardigheid van religies hangt in grote mate af van hun inzet voor de vrede, zoals die in ons land is weggelegd voor de moderne ontkenners van godsdienstige argumenten tegen de godsdiensten en de negatieve aspecten daarvan.

De dialoog is het meest doeltreffende middel om problemen aan te pakken en bevordert het vertrouwen en de wederzijdse aanvaarding. Het is als zodanig een gebaar van solidariteit en een bron van solidariteit. Nooit eerder in de geschiedenis hebben mensen de kans gehad om zoveel positieve veranderingen teweeg te brengen bij zoveel mensen en bij de wereldgemeenschap, eenvoudigweg door middel van ontmoetingen en dialoog. Hoewel het waar is dat dit een tijd van crisis is, moet ook worden benadrukt dat er nog nooit zo’n grote kans op communicatie en samenwerking is geweest. De mensheid wordt opgeroepen om te reageren en samen te handelen en als geheel te werken aan onze gemeenschappelijke aanwezigheid en toekomst. Niemand: noch een natie, noch een staat, noch wetenschap en technologie, noch een kerk of een religie – kan de huidige problemen alleen het hoofd bieden. We hebben elkaar nodig; we hebben gemeenschappelijke mobilisatie, gemeenschappelijke inspanningen, gemeenschappelijke doelen nodig.

Barysimanti-omilia-tou-Oikoumenikou-Patriarxou-sto-Eyropaiko-Kollegio-1

De houding van de orthodoxe kerk ten opzichte van de moderne wereld is niet defensief: wij verwerpen de moderniteit en haar bijdrage aan de vooruitgang niet, noch beschouwen wij het als een bedreiging voor onze identiteit. Wij onderscheiden autonomie van afhankelijkheid, bescherming van individuele rechten tegen individualisme. Tegelijkertijd roepen wij de vertegenwoordigers van de moderniteit vurig op om de orthodoxie niet te vereenzelvigen met anti-modernisme, conservatisme, traditionalisme, orthodoxie en etnofyletisme, noch om de orthodoxie te associëren met de afwijzing van individuele rechten en individualisme en met het onvermogen om de seculiere ethiek en de seculiere staat te accepteren.

Bovenal merken we op dat binnen de orthodoxe traditie en theologie de rede (λόγος) en de vrijheid (ἐλευθερία) zeer gewaardeerd en gerespecteerd worden. We hebben nooit de rede opgeofferd aan een opperste autoriteit. We hebben evenmin de vrijheid en de synergie van de mensheid verworpen in naam van de zondigheid van de gevallen mens. Deze traditie wordt voortgezet door de kernwaarden van orthodoxie: persoonsgerichte ethiek, respect voor de menselijke waardigheid, vrede en verzoening, liefde en filantropie, de bescherming van het milieu, te steunen. Deze prachtige traditie komt duidelijk tot uiting in de documenten van het Heilige en Grote Concilie.

Het Oecumenisch Patriarchaat zet zich ook onwrikbaar in voor openheid. We gaan een interchristelijke, interreligieuze, interculturele dialoog aan met seculiere instellingen, met de hedendaagse filosofie en de moderne wetenschap. Als voorbeeld van onze activiteiten willen we in het bijzonder de nadruk leggen op onze gemeenschappelijke inzet met paus Franciscus in ecologische en sociale kwesties. De Kerk van Constantinopel staat alom bekend om haar milieu-initiatieven. Het Oecumenisch Patriarchaat was het eerste patriarchaat dat de spirituele en ethische dimensies van het ecologische probleem benadrukte, het belang van de bijdrage van de Kerk aan de aanpak ervan benadrukte, de ecologische dimensies van het eucharistische en ascetische ethos van de orthodoxie onder de aandacht bracht en manieren voorstelde om het natuurlijke milieu te beschermen.

Wij richten ons niet alleen tot de orthodoxe gelovigen, tot de christenen en de andere gelovigen, maar ook tot ieder mens van goede wil, waarbij wij ons vertrouwen uitspreken in de verantwoordelijkheid van ieder individu en vooral onze hoop op de positieve bijdrage van allen verbinden. Wij zijn van mening dat de nieuwe generatie – die een wereld voor ogen heeft die als een echt “huis” (οἶκος) voor de hele mensheid zal functioneren en die dit doel nastreeft – vooral geïnteresseerd is in onze boodschap, van groot belang is. Het leven van de Kerk zelf is respect in de daad en zorg voor de schepping in alle tastbare vormen, evenals de bron van haar ecologische acties. De bescherming van de natuur is een verlengstuk van alles wat in de Kerk wordt ervaren: het kerkelijk leven is toegepaste ecologie.

De werkelijke belangen van de mens worden alleen gediend binnen een onbeschadigde omgeving. Daarom beschouwen  wij de aanpak van de sociale problemen in de aanpak van de ecologische crisis als bijzonder belangrijk. Het is onze gemeenschappelijke overtuiging dat de huidige economische ontwikkelingen in het kader van de globalisering de sociale samenhang, de solidariteit en de algemene functie van de intermenselijke relaties vernietigen. Het is juist deze geest die de pauselijke encycliek “Laudato Si” (2015) en onze gemeenschappelijke boodschap met hem, op de Werelddag van gebed voor de schepping (1 september 2017), tot uitdrukking brengt. Van meet af aan hebben wij het idee ondersteund dat het dienen van onze medemensen, het behoud van de natuur, de milieurechtvaardigheid en de sociale rechtvaardigheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het is heel kenmerkend dat de rooms-katholieke Kerk begonnen is met de aanpak van sociale kwesties en in 2015 verder gaat op deze weg met de encycliek “Laudato Si”, die de ecologische kwestie centraal stelt, terwijl het Oecumenisch Patriarchaat, dat zich sinds 1989 bezig houdt met de zorg voor de natuur, zich vandaag ook bezig houdt met de strijd voor een cultuur van solidariteit, de bescherming van de heiligheid van de kindertijd, de hulp aan de vluchtelingen en initiatieven tegen de moderne slavernij. Daarom was het voor ons vanzelfsprekend en nuttig om elkaar op deze gemeenschappelijke weg te ontmoeten.

 

Door bilaterale dialogen en haar lange aanwezigheid in de Wereldraad van Kerken en de Conferentie van Europese Kerken heeft onze kerk ook een vruchtbare ontmoeting en samenwerking met de protestantse wereld. In het kader van deze dialoog wordt het idee van vrijheid in Christus, dat centraal staat in de theologie van Luther, beschouwd als een essentieel referentiepunt, met bijzondere nadruk op de relaties tussen de christelijke vrijheid en het moderne idee van een egocentrische vrijheid, dat wijd verspreid is in de huidige samenleving.

DSC_1748 kopie

Deze moderne vrijheid heeft als basis het idee van de autonome menselijke persoon en uit zich in zelfbeschikking en zelfverwezenlijking. De Reformatie versterkte de positie van het individu: zonder de leer en het handelen van Luther zou de vrijheid van het individu niet de Magna Charta van Europa geworden zijn. In dit opzicht is Luthers’ begrip van vrijheid zeer belangrijk voor de dialoog tussen het christendom en de moderne wereld. Katholieken, orthodoxen en protestanten moeten deze dialoog met theologische ernst en zonder theologisch minimalisme bevorderen, met als onwrikbare doel een gemeenschappelijk christelijk getuigenis in de wereld.

Vandaag stellen we vast dat er in Europa een kloof is tussen de traditie van solidariteit en de mutatie van de samenleving in een gigantische markt. Zelfs kinderen worden via het onderwijs omgevormd tot consumentenspecialisten. Zoals terecht werd opgemerkt, is de term kindertijd in feite synoniem geworden van het aanzetten tot en het uitbuiten van vermeende behoeften en verlangens van de kinderen. Voor ons is Europa echter een groot experiment van solidariteit op een continent dat de afgelopen eeuw de twee bloedigste en vreselijkste oorlogen in de geschiedenis van de mensheid heeft meegemaakt. Europa is een project van vreedzame co-existentie, vrijheid, rechtvaardigheid en van respect voor de mensenrechten en het pluralisme. In deze context is Europa geen “Kopfgeburt”, dat wil zeggen een product van de geest, zoals het in het verleden door de beroemde socioloog Ralph Dahrendorf werd genoemd maar belichaamt het veeleer de hoge menselijke idealen en, zou je kunnen zeggen, een idealisme. Het is onmogelijk dat de Europese Unie alleen maar zou bestaan als een plan voor een uniform economisch beleid en ontwikkeling, gebaseerd op het principe van de “autonomie van de economie”.

Over de rol van het christendom in de opkomst van de mensenrechten bestaat er overeenstemming over de belangrijkste inbreng. De moderne mensenrechten veronderstellen een lange scholing van onze cultuur in het christendom en dragen haar stempel. Hun wortels liggen in de Bijbelse leer over de waardigheid van de menselijke persoon, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God. De aanvankelijk negatieve houding van de Kerken tegen de mensenrechten was niet hoofdzakelijk gebaseerd op theologische criteria, maar op historische omstandigheden en wederzijdse vooroordelen.

In de Orthodoxe Kerk zijn wij er eveneens van overtuigd dat de bestaande spanning tussen de orthodoxe theologie en de moderne mensenrechten niet in de eerste plaats in “principes”, maar wel in historische context is geworteld. Het is bedroevend om vast te stellen dat sommige orthodoxe geleerden het discours over mensenrechten als een “geïmporteerde” discussie beschouwen, als een discussie die niet bekend zou zijn met de orthodoxe traditie. De Orthodoxe Kerk beschouwt de ondersteuning van de sociale inhoud van de mensenrechten als cruciaal. Toch ontslaat de accentuering van de sociale rechten ons niet van de bekommernis om de individuele rechten. De mensenrechten zijn ondeelbaar.

Wij benadrukken in het bijzonder dat de mensenrechten geen bedreiging vormen voor het pluralisme, zoals het postmodernisme beweert, maar veeleer de noodzakelijke voorwaarden waarborgen voor vrije culturele expressie en voor de eerbiediging van verschillen. Universaliteit betekent niet dat er sprake is van uniformiteit. In deze context behoort de vrijheid van godsdienst, die een constante zorg is van onze eigen kant, tot de kernwaarden van de Europese Unie. Het is een fundamenteel recht van de mens om vrijelijk zijn eigen identiteit te cultiveren.  Desondanks is pluralisme alleen creatief op basis van gemeenschappelijke kernwaarden. Anders kan het pluralisme zich ontwikkelen tot nihilisme, tot het postmoderne ideaal van “alles is mogelijk”. Dit is in feite de ontkenning van echt pluralisme, dat bedoeld is als een uitdrukking van vrijheid, of, zoals gesteld door Karl Popper: “het credo van het Westen”.

Natuurlijk is de Europese Unie niet uit het niets ontstaan; ze is gegrond  een lange traditie van waarden, strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid en geloof in de waardigheid van de mens. Zonder deze wortels is het onmogelijk om zich als “Europa” te identificeren. Eén van deze wortels is ongetwijfeld het christendom dat de historische weg en de identiteit van Europa rechtstreeks verbindt met het christendom. Wij zijn ervan overtuigd dat het onmogelijk is de Europese cultuur te begrijpen en te beoordelen zonder te verwijzen naar haar christelijke wortels en haar christelijke verleden. De fundamentele waarden, ethiek, onderwijs (παιδεία), kunst, wetenschap, economie, de sociale en politieke organisatie van de Europeanen hebben een christelijke oorsprong. Het is onze vaste overtuiging dat christelijke kerken vandaag een bijdrage kunnen leveren aan deze cultuur en zo de Europese identiteit kunnen versterken. Wat betreft de bijzondere bijdrage die de Orthodoxe Kerk kan leveren, geloven wij dat dit verband houdt met de centrale sociale dimensie van vrijheid, die bescherming biedt tegen de omzetting van mensenrechten in eindeloos individualistische rechten. Onze eigen visie op Europa heeft een ethische en spirituele basis en oriëntatie.

Wij onderscheiden het concept van een technocratisch en economisch georiënteerd Europa -een Europa met als prioriteit de economie en het functioneren van de markt- van een Europa dat gebaseerd is op menselijke waardigheid, vrijheid en rechtvaardigheid. Het is heel kenmerkend dat deze beginselen naar voren komen wanneer de eenheid en de toekomst van Europa in het geding zijn.

Deze crisis stelt de fundamentele waarden van de Europese beschaving ter discussie. Het is onmogelijk om de huidige migratie- en vluchtelingencrisis aan te pakken met de waarden van een bureaucratisch, technocratisch en economisch gericht Europa. De oplossing moet gebaseerd zijn op de beginselen van de waarden van mensenrechten en solidariteit, die de bescherming van de menselijke waardigheid als kern hebben. De natuurlijke bondgenoten van de mensenrechten zijn de christelijke kerken die in staat zijn om de vraagstukken van immigratie en vluchtelingen resoluut aan te pakken, door een geest van solidariteit in te voeren en te cultiveren en door relevante initiatieven en tendensen in de politieke en sociale wereld te steunen die de bescherming van de menselijke waardigheid als doel hebben.

Voor ons wordt het humanistische niveau van een samenleving beoordeeld aan de hand van de zorg voor de behoeftige en lijdende mens in de samenleving. De steun aan onze medemensen in nood, onafhankelijk van sociale, politieke en economische perspectieven, vormt de kern van de christelijke ethiek, van het gebod van de liefde (Mt 22,37-39). Maar de ware gelovige die dit gebod werkelijk omarmt en toepast, zal niet alleen tevreden zijn met deze onmiddellijke hulp aan zijn naaste: hij zal de volgende stap zetten: strijden tegen de oorzaken van het onrecht en voor een samenleving ijveren waarin de menselijke waardigheid de hoogste waarde zal hebben.

We horen vaak dat de laatste twee eeuwen een tijd van strijd voor vrijheid en gelijkheid waren. Indien dit waar is, dan moet onze eeuw een tijdperk van broederschap en solidariteit worden. Wij zijn ervan overtuigd dat de toekomst van de mensheid verband houdt met de totstandbrenging van een cultuur van solidariteit. Enerzijds verwijst de term “solidariteit” naar de strijd voor sociale rechtvaardigheid, vrijheid en waardigheid en geeft hij op dynamische wijze uitdrukking aan de sociale en politieke dimensie van de term “broederschap” die geformuleerd is in het drieluik van de Franse Revolutie “Liberté – Égalité – Fraternité”. Maar dit “broederschap” draagt ook het idee uit van recht, sociale rechtvaardigheid en van de sociale inhoud van vrijheid als medevrijheid, voor het algemeen welzijn en als medeverantwoordelijkheid voor het gemeenschappelijke “οἶκος”. Anderzijds wijst solidariteit op de christelijke broederschap, op de onvoorwaardelijke liefde voor onze medemensen en op de ononderbroken band tussen de liefde voor God en de liefde voor de naaste. Op deze wijze houdt “solidariteit” de twee onwrikbare pijlers van het humanisme en de vrijheid samen: enerzijds rechtvaardigheid en anderzijds liefde.

Het optreden van de Kerk kan en wil de politiek niet vervangen. De Kerk kan alle initiatieven, tendensen en ontwikkelingen steunen die leiden tot een verbetering van de sociale normen, tot gerechtigheid en vrede, en bekritiseert alle antipersoonlijke krachten die de sociale cohesie en de solidariteit ondermijnen en de mens veranderen in een consument, ten koste van zijn medemensen en de natuur, en van het leven van toekomstige generaties. De ernstigste hedendaagse dreiging van solidariteit is het economisme, de vergoddelijking van markt en winst. De Kerk verwerpt het “economisch reductionisme”, dat de mens herleidt tot een homo economicus, het identificeren van “zijn” met “hebben”. De Kerk roept op tot het respecteren van de sociale parameters in de economie, die de basis vormen voor een leven in vrijheid en waardigheid.

De geschiedenis van de vrijheid begint niet met de geboorte van de moderne mensenrechten. In Europa en in de hele wereld, werd inderdaad binnen het christelijke kader, echte vrijheid beleefd en waargenomen. De kern van deze vrijheid is niet het opeisen van rechten, maar het afzien van individuele rechten omwille van de liefde, wat niet het belang van de mensenrechten vermindert, maar onze zorg voor de menselijke waardigheid en de grondrechten juist vergroot. In deze zin zijn christenen humanistischer dan de humanisten zelf, omdat de strijd voor de bescherming van de mens niet alleen een morele verplichting is, maar ook een gebod van een liefhebbende God.

Nog een verslag van een deelnemer

Op 11 november 2019 zal voor mij ook zo een dag om nooit te vergeten worden, want die dag mocht ik aanwezig zijn bij het bezoek van Zijne Alheiligheid Patriarch Bartholomeus aan Brugge!

Dit bezoek begon met een voordracht van Zijne Alheiligheid in het Europacollege, en dit voor een tot de nok gevulde aula.  Zijn voordracht werd ingeleid door Dhr. H. Van Rompuy, oud-president van Europa. In zijn in het Engels gehouden toespraak over de rol van de Kerken in Europa sprak Zijne Alheiligheid uitgebreid over de houding die de Kerken moeten aannemen: een houding van liefde, verdraagzaamheid en gastvrijheid tegenover hen die in Europa veiligheid en geborgenheid komen zoeken. Die houding zal niet voortkomen vanuit een politiek standpunt, maar vanuit het hart, vanuit het mededogen, vanuit het geloof in de mens. Verder sprak Zijne Heiligheid uiteraard ook zijn bezorgdheid uit over het milieu. Niet voor niets wordt hij “De groene Patriarch” genoemd.

49052178671_3a2943daf7_b

Hij riep hierbij de vele aanwezige studenten op om zich nu al, en zeker in de uitoefening van hun latere carrière voor dit alles ten volle in te zetten. Voor zijn toespraak werd Zijne Heiligheid met een groots applaus bedankt. Hierna werd Zijne Alheiligheid o.a. nog toegesproken door Dhr. M. Schinas die als Vice-Voorzitter in het Europees Parlement pleitte voor “De bescherming van de Europese levenswijze”.  Dan kwam een afgevaardigde van de studenten aan het woord. Hem verstond ik niet zo heel goed, want hij sprak heel vlug. Ik begreep wel dat hij opkwam voor meer openheid vanwege de Orthodoxe Kerk voor de LGTB-gemeenschap, maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat het eerder een verwijt dan een pleidooi was. Bij het buitengaan kon ik Vader Kamalides, priester van de Orthodoxe Kerk in Antwerpen, even begroeten.

Willy Milonas

Synantisi-tou-Oikoumenikou-Patriarxi-me-ton-Kardinalio-Jozef-De-Kesel

Ontmoeting van de Oecumenische Patriarch Bartholomeus

met Kardinaal Jozef De Kesel

Op zondag 10 november 2019 had zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos een ontmoeting met Zijne Eminentie Kardinaal Jozef De Kesel, Aartsbisschop van Mechelen-Brussel. Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België was aanwezig op deze bijeenkomst. Bij die gelegenheid dankte de Oecumenische Patriarch de Rooms-Katholieke Kerk van België voor haar hulp aan de Orthodoxe Kerk en in het bijzonder aan het Orthodoxe Aartsbisdom van België.

Synantisi-tou-Oikoumenikou-Patriarxi-me-ton-Kardinalio-Jozef-De-Kesel

De Oecumenische Patriarch benadrukte het belang dat hij persoonlijk hecht aan de oecumenische dialoog tussen de twee Kerken. Hij zei ook dat ze, sinds het aantreden van Paus Franciscus tot de Troon van Rome, al 10 keer zijn samengekomen en dat ze samen het pad van de eenheid van de Kerken willen voortzetten.Tot slot nodigde Zijn Alheiligheid kardinaal De Kesel opnieuw uit om het Centrum van Orthodoxie, het Oecumenisch Patriarchaat, te bezoeken.

49040059783_0caa542999_b

BEZOEK IN BELGIE

De Oecumenische Patriarch in het hart van Europa

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch werd op zaterdag 9 november 2019 feestelijk onthaald in Brussel. In de namiddag begroetten geestelijken en gelovigen van het Aartsbisdom van België, evenals leden van de Griekse verenigingen in Brussel, de Oecumenische Patriarch aan de poorten van de Kathedraal van Heilige Aartsengelen Michael en Gabriel van Brussel, waarna Zijne Alheiligheid voorging in de Vesperdienst.

49040852897_8ccb87e026_b

Dit historische moment voor de orthodoxie in België werd gekenmerkt door de aanwezigheid van alle leden van de clerus van het Aartsbisdom van België, orthodoxe hiërarchen, leden van de Bisschoppen-conferentie, departementshoofden bij de EU, en Kardinaal van Mechelen-Brussel Mgr. Josef de Kesel vergezeld door bisschoppen van de Katholieke Kerk, vertegenwoordigers van andere denominaties en religies, vertegenwoordigers van het paleis en de politieke wereld van België, diplomaten van orthodoxe landen, archonten van het Patriarchaat uit Europa en Amerika, evenals een grote menigte gelovigen uit alle parochies van het Aartsbisdom.

49040107448_013166388b_b

Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg uitten in zijn welkomstwoord zijn vreugde over het ontvangen van de Patriarch op de hoofdzetel van het Aartsbisdom ter gelegenheid van zijn Gouden Jubileum. Hij gaf een overzicht van de geschiedenis van het Aartsbisdom, met aandacht voor de inspanningen en de zorgen van de vorige priesters die de basis legden voor wat het Aartsbisdom van België zou worden, zonder het heden en zijn toekomst te vergeten.

49040872362_671a32522b_b

De Patriarch antwoordde hem door zijn emotie niet te verbergen terwijl hij luisterde naar het historisch verloop van deze Eparchie van de Troon, de huidige ontwikkeling en de vooruitgang ervan.Ten slotte deelde de Patriarch geschenken uit, souvenirs van de jubileumvieringen.

Goddelijke Patriarchale Liturgie in Brussel

De Patriarchale Goddelijke Liturgie werd op zondag 10 november 2019 gevierd in de Orthodoxe Kathedraal van Heilige Aartsengelen Michael en Gabriel van Brussel door Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos. Hij was omringd door de Metropolieten Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, Alexander van Mantinias en Kynouria, Iossif van Prikonissou, Damaskinos van Kydonia en Apokoronou, Maximos van Zwitserland, Athanasios van Achaia; evenals door Aartsbisschop Job van Telmessos, de Bisschoppen Dossitheos van het Patriarchaat van Georgië, Evmenios van Lefka, Marc de Neamts van het Patriarchaat van Roemenië en Porphyrios van Neapolis van de Kerk van Cyprus.

Liturgia

Voor de politieke, diplomatieke en militaire autoriteiten van Griekenland en België had de Oecumenische Patriarch het in zijn homilie over de belangrijke gebeurtenis van het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België, het leven en de werken van de lokale Kerk zowel in het verleden dan in het heden, met goede vooruitzichten voor de toekomst. Daarop verwees Zijne Alheiligheid naar de evangelieperikope van de dag, de parabel van de Barmhartige Samaritaan, en hij eindigde met enkele raadgevingen aan de kandidaat voor de priesterwijding.

“Vandaag vieren wij in een sfeer van gezelligheid en vreugde, de God van wonderen verheerlijkend voor Zijn heilzame gaven, in eucharistische synaxis bijeen in deze prachtige Kathedraal van de heilige Aartsengelen van Brussel, de voltooiing van vijftig jaar sinds de oprichting van het Aartsbisdom van België. Op dit heilige moment herdenken we onze broeders van eeuwige gedachtenis, de eerste Metropoliet van deze Eparchie van de Oecumenische Troon, Emilianos Zacharopoulos en Bisschop Maximos Mastichis van Evmenia, die beiden enorm veel gegeven hebben voor de ontwikkeling van dit Aartsbisdom. Wij wensen met één stem en één hart Zijn Eminentie onze broeder Panteleimon Kontogiannis de voormalige Metropoliet van België en uw voorganger, beste broeder, gezondheid en een lang leven, en we danken hem voor zijn zo rijke en zo langdurige pastoraal.

49048333302_8acee61a2f_b

Zeer dierbare Athenagoras, wij brengen u de tevredenheid van de Moederkerk en van mijzelf over voor alles wat u sedert 30 jaar als priester verwezenlijkte. Binnen twee dagen, op 12 november, zullen er 30 jaar voorbij zijn sinds uw diakenwijding. Als priester sinds 1996, als hulpbisschop sinds 2003 en nog steeds in goede relatie met je voorganger, en als Metropoliet vanaf 2013, met de zegen en glorie van de Gever van alle goeds, hebt u lichaam en ziel gegeven voor de mensen van deze Eparchie en u hebt hen veel geboden. U hebt het vertrouwen en het respect van de gelovigen verdiend, u wordt erkend en gehoord door de autoriteiten en andere christenen, en in het algemeen weet u hoe u de moderne mens kunt ondersteunen in zijn existentiële problemen en zijn zoektocht. Wij prijzen u, wij zegenen u vaderlijk met de onwrikbare zekerheid dat u uw diaconie zal verderzetten, voortgestuwd door dezelfde dynamiek en enthousiasme.

49048129711_72acf1b0cc_b

Z.A. de Oecumenische Patriarch Bartholomeos

Mijn broeders en mijn kinderen, we leven in een wereld waarin de ‘grote machten’ bestaan uit de economie, de technologie, de politieke macht en verschillende ideologieën die de belangen van deze machten dienen, en in de eerste plaats consumentisme en individualisme. De Kerk kan deze omgeving niet negeren, omdat ze daarin geroepen wordt om haar werk van zegening en pastorale zorg uit te oefenen, gebaseerd op het Evangelie van het geloof, actief door liefde, liefde die niet om zichzelf vraagt en die angst verjaagt, en door gezegende hoop.

De manier waarop we de mens en het doel van zijn leven zien, bepaalt hoe we ons tegenover hem zullen gedragen. Als we de mens als “homme machine” (in het Frans in de originele Griekse tekst) beschouwen, dan zal de mens eenvoudig worden omgevormd tot een object. Als we de mens als een persoon zien, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God, dan is onze houding totaal anders. Een dergelijke benadering verwerpt de objectificatie van de mens in naam van de wetenschappelijke vooruitgang, de vergoddelijking van ons tijdperk van individuele rechten en de transformatie van de mens in homo economicus. De orthodoxe traditie definieert de mens als een “gedeïficeerd dier”, een gebeurtenis die hem een zeer hoge waarde geeft.

49047621893_ef11fc216f_b

In de Kerk en als Kerk zijn we niet de som van individuen, maar een gemeenschap van mensen die deelnemen aan de ‘gemeenschappelijke vrijheid’. Het leven zelf van de Kerk van Christus is vrijheid, het is de overwinning op de machten en de krachten van deze wereld, op de greep van de dood, op het ‘Hebben’ en de zelfvoldoening, op de “dwaze rijken” en de zelfvoorzienende Farizeeën. De Kerk is het getuigenis en de zekerheid dat het kwaad “niet het laatste woord heeft in de geschiedenis”. Het antwoord van de Kerk op elke crisis in de samenleving is de ontwikkeling van, en de nadruk op haar eucharistische en eschatologische karakter. Zoals al gezegd werd, “alleen als we in de werking van de kerk “het ware licht” hebben gezien en “de geest van de hemel” hebben ontvangen, kunnen we “in vrede komen” om de wereld te ontdekken als een terrein van actie en liefde.

De toekomst van de mensheid hangt inderdaad af van het begrip van de waarheid dat de liefde voor God nauw verbonden is met liefde voor de naaste. Zoals vermeld in de tekst van de Heilige en Grote Synode (Kreta, 2016) “De missie van de Orthodoxe Kerk in de moderne wereld”, is de kerk van Christus, op haar reis naar het Koninkrijk en geïnspireerd door deze eerste resultaten ervan, niet alleen niet onverschillig voor de problemen van de mens, ze neemt er ook aan deel, door “de pijn en wonden veroorzaakt door het kwaad in de wereld op zich te nemen als zijn Heer, door, zoals de Goede Samaritaan, olie en wijn op zijn wonden te gieten (Lk 10, 34) door woorden van volharding en vertroosting (Rm15, 4, Hb13, 22) en door concrete liefde”.
De troparia werden conform aan de muzikale traditie van het Patriarchaat, gezongen onder leiding van de eerste zangers Dimitrios Zanganas (Kathedraal van Brussel) en Evangelos Sfakianis.

Priesterwijding van de Aartsdiaken van het Aartsbisdom van België door de Oecumenische Patriarch

Zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos wijdde zondag 10 november de Aartsdiaken van het Aartsbisdom van België, v. Filadelfos Kafalis, tot priester tijdens de Patriarchale Goddelijke Liturgie in de Kathedraal van Heilige Aartsengelen Michael en Gabriël van Brussel. Tijdens zijn homilie gaf Zijne Alheiligheid vaderlijke raad aan de kandidaat en nodigde hem uit om zijn diaconaat voor de Moederkerk en het volk van God getrouw verder te zetten, naar het voorbeeld van de barmhartige Samaritaan.

49048128261_39b116303c_b

“Laten we ons nu wenden tot hij die vandaag de priesterwijding zal ontvangen, de Aartsdiaken van het Aartsbisdom van België, vader Filadelfos. Vader Filadelfos komt uit Eleftheroupolis in de provincie Kavala. Hij studeerde af aan de Faculteit Pastorale en Sociale Theologie van de Aristoteles Universiteit van Thessaloniki, en behaalde een masterdiploma aan de Universiteit van Fribourg en aan het Instituut voor Postgraduate Studies in Orthodoxe Theologie van Chambésy in Genève. Door zijn leraar en voormalig higoumen van het klooster van de Heilige Drie-Eenheid van Halki, zijn Eminentie Aartsbisschop Elpidophoros van Amerika, verbond hij zich met dit klooster. Sinds 2016 dient hij het Aartsbisdom van België als diaken, in 2017 werd hij aartsdiaken en directeur van het kantoor van de Metropoliet in 2018.

49048351877_6ae2a0aa4f_b

De Kerk roept u, dierbare vader Filadelfos, om door de genade van de Heilige Geest, priester van de Allerhoogste te worden, die niet “met een boogje heen zal lopen”, zoals de “zogenaamde” priester en Leviet, rond allen die vallen onder de slagen van verschillende soorten rovers, maar veeleer zoals de Barmhartige Samaritaan olie en wijn op hun wonden zult gieten. We weten allemaal heel goed dat vooral vandaag onze wonden niet alleen lichamelijk zijn. Tegenwoordig veroorzaken de “rovers” diepe geestelijke wonden. De ideologieën van onze tijd leiden de mens af van zijn bestemming voor de eeuwigheid, van de bron van het leven, en leiden hem naar zijn eigen persoon, naar zijn persoonlijke welvaart en rechten, waardoor hij niet in staat is lief te hebben, en weggeleid wordt van God en zijn naaste”.

Je roeping, vader Philadelphos, is om beheerder te worden van de Goddelijke Eucharistie en de andere Goddelijke Sacramenten in de Kerk, je roeping omvat “de liturgie na de liturgie”, de voortzetting van de Goddelijke Eucharistie door liefde en diaconie. Liefde en diaconie samen geven na de Goddelijke Eucharistie een voorsmaakje en de eerste vruchten van de ‘gehele vreugde’ van het Koninkrijk van God.

Liturgia 2

‘De rang van het priesterschap is groot en prachtig’, zegt de voorganger van mijn bescheiden persoon, Johannes Chrysostomos (PG 62, 525-6). Een priester behoort niet zichzelf, maar Christus en de Kerk toe. Priester van de Heer zijn is een grote zegen, vooral om tot de geestelijkheid van de Oecumenische Troon te behoren, de Kerk van de armen van Christus, een Kerk die Kerk van dienstbaarheid is en blijft. Laat de geest van de verlichte Fanar tot uiting komen in alle dimensies van je werk! Deze geest is een onwrikbaar geloof in de traditie van de Orthodoxie en de diaconie van de mens ‘voor wie Christus gestorven is’ (1 Kor 8:11). Je bent het aan jezelf verplicht om je naaste ‘hulp’ en ‘waarheid’ te bieden om zijn leven op aarde en zijn hemelse bestemming te dienen. Deze missie vereist van jou nederigheid, waakzaamheid, onderscheidingsvermogen, opofferingsgeest, jezelf geven. Zoals ooit wijs gezegd werd, wordt het priesterschap opgevat als ‘opoffering en zeker niet als een gemak. We beëindigen de vaderlijke aanmoediging die we tot jou richten, vader Filadelfos, door de woorden van mijn spirituele vader, Metropoliet Meliton van Chalkidon, tijdens de priesterwijding van mijn bescheiden persoon in het klooster van de Heilige Drie-Eenheid in Halki, precies 50 jaar geleden, op 19 oktober 1969: “Dit moment is een moment van diepe meditatie, meer van stilte dan van woorden. Daarom zal ik je maar één woord zeggen: je komt om de genade ontvangen. Dat is het belangrijkste. Zij beslist uiteindelijk. Maar om dat te laten gebeuren, moet je jezelf leeg maken, om plaats te maken voor genade. Zonde en kwaad nemen vele vormen aan, maar de wortel van zonde en kwaad is ons ‘ego’, eigenliefde, eigenbelang, trots en bovenal spirituele trots. Pas op voor dit alles! Zichzelf leegmaken. Zichzelf vernederen. Vooral ruimte maken voor de Goddelijke Genade. En het hele leven, tot het einde, tot het moment om verantwoording af te leggen aan God, geheel gezegend voor God, en geheel gezegend voor de mensen blijven”(Chalkidonia, pp. 65-66).

Na de Goddelijke Liturgie, richtte priestermonnik Filadelfos zich in de parochiezaal tot Zijne Alheiligheid betuigde zijn dankbaarheid voor het geschenk van het priesterschap en zijn toewijding aan de Eerste van de Orthodoxie en de Moederkerk van Constantinopel. “(…) Vandaag, Uwe Alheiligheid, hebt u mij tot beheerder van de Heilige Mysteriën en tot priester van de Kerk van Christus benoemd. Staat u mij toe mijzelf nog steeds als een diaken van de Heilige Moederkerk van Christus te beschouwen, in deze haven van West-Europa, bij mijn Metropoliet, in dienst van het volk van God, met, zoals u mij suggereerde, het voorbeeld van de Barmhartige Samaritaan in de perikoop van het Evangelie van vandaag als leidraad…” zei onder andere vader Filadelfos, die zal het kantoor van de Metropoliet zal blijven leiden.

H Katherinakerk

OFFICIEEL OP BEZOEK IN NEDERLAND

Zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch BARTHOLOMEOS, «primus inter pares» van het orthodox episcopaat, was van 5 tot 13 november 2019 in de Benelux, en dit ter gelegenheid van de 50e verjaardag van de oprichting van het «Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg».

De Oecumenische Patriarch was vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Iossif van Prikonissou, Zijne Eminentie Metropoliet Damaskinos van Kydonias en Apokoronou, de Zeer Eerwaarde Archimandriet Alexios Xenofontinos, de Eerwaarde Patriarchale Diaken Kallinikos en de heer Petros Bazgarlo, griffier van de Patriarchaten.

BEZOEK IN NEDERLAND

De aankomst van de Oecumenische Patriarch in Nederland

Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeos is op dinsdag 5 november 2019 om 12.00 uur op Schiphol International Airport geland. De Prelaat van de Orthodoxie arriveerde in de hoofdstad van Nederland als begin van een reis van enkele dagen in het centrum van Europa om het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg te vieren.

K-GTS_1231-1

De Oecumenische Patriarch werd op het asfalt van de luchthaven ontvangen door de lokale Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, de Ambassadeur van Griekenland in Nederland, de heer Nikolaos Plexidas en de Bisschoppelijke Vicaris voor Nederland, Aartspriester Ioannis Psomas.

Zijne Heiligheid wordt aan het begin van zijn reis in de Benelux vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Iossif van Prikonissou, Zijne Eminentie Metropoliet Damaskinos van Kydonias en Apokoronou, de Zeer Eerwaarde Archimandriet Alexios Xenofontinos, de Eerwaarde Patriarchale Diaken Kallinikos en de heer Petros Bazgarlo, griffier van de Patriarchaten.

49019555842_d8e12ec6de_b

In het begin van de namiddag vereert hij met zijn aanwezigheid het slot van een groot internationaal congres dat momenteel in de Nederlandse hoofdstad wordt gehouden met de titel “Amsterdam International Water Week 2019”, waar hij een toespraak zal houden.

Patriarch Bartholomeos: « Water is een recht voor elke mens en elk wezen»

49023018437_eb476154b0_b

Het Internationale Congres “Water Week” in Amsterdam werd op dinsdagnamiddag 5 november 2019 geëerd door de aanwezigheid van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos, kort na zijn aankomst in Nederland.
Het gaat om de organisatie van een reeks evenementen onder het label “International Water Week” die momenteel in Amsterdam worden gehouden en betrekking hebben op verschillende internationale organisaties, overheden en bedrijven die met water,. waterbehoud en andere beheersmiddelen te maken hebben.
De organisatoren, die sedert lang op de hoogte waren van de komst van de Oecumenische Patriarch in de hoofdstad van Nederland, in het kader van de Gouden Jubileumvieringen van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, hadden hem uitgenodigd om de slottoespraak van het congres te houden. Het was de eerste maal dat de organisatie een spirituele leider als spreker had uitgenodigd, waardoor de Kerk de gelegenheid kreeg om haar opvattingen en mening te uiten over het kostbare goed dat water is.
In zijn toespraak benadrukte Zijne Heiligheid onder andere het belang van wetenschap en kerk die samenwerken op het gebied van ecologie en milieubescherming, en benadrukte hij tegelijkertijd de belangrijke rol van water in het leven van mens en wereld, wat de uitbreiding van de inspanningen tot instandhouding en nieuwe beheersmethoden rechtvaardigt.

49022815031_6278f861cb_b

Hij stelde het volgende: “Alle domeinen van de menselijke kennis worden aangevuld door het hart. Dit brengt ons van de cultuur van uitbuiting en consumentisme naar erkenning en vrijgevigheid … Elke inspanning voor een beter waterbeheer is de roep van een menselijke ziel die water als een geschenk erkent, een geschenk dat de hele schepping moet interesseren. Onze diepe overtuiging is dat water het onschendbare en onvervreemdbare recht is van elke mens en elk wezen. Sinds onze geboorte bewegen wij ons op de golven van water, het houdt ons in leven en geneest ons van onze ziekten. Het maakt onze geest levendiger, reinigt ons lichaam en versterkt onze gedachten. We delen het wonder van water met de hele schepping. Elke mens hier, elke mens ter wereld, is in concreto een oceaan in het klein. Om die reden hebben we twee decennia geleden verklaard dat “het water van de aarde vervuilen voor mensen … komt neer op het begaan van een zonde”! ….. Het is onze verantwoordelijkheid om allen – politici en religieuze leiders, gemeenschappen en individuen, bedrijven en industrieën – water leefbaar, schoon en veilig te houden voor de toekomst van onze steden en mensen, evenals voor alle mensen en onze planeet. Dergelijke duurzaamheid komt niet alleen van de juiste technologie, het juiste bedrijf of het consistente beleid. Een dergelijke levensvatbaarheid is de enige manier om vreedzaam samen te leven en wereldwijd te overleven. We zijn het onze wereld en onze toekomstige generaties verschuldigd.”

Openingsceremonie van de kerk van de Heilige Katarina door de Oecumenische Patriarch

De zegening voor de Opening van de Heilige Katarinakerk in de Amsterdamse voorstad Zaandam werd gecelebreerd door Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeus op dinsdag 5 november 2019, na het beëindigen van het Ecologisch Congres “Amsterdam International Water Week”, waar hij de centrale spreker was.

H Katherinakerk

De parochie van H. Katarina is een voortzetting van de historische orthodoxe parochie van Amsterdam, gesticht in de achttiende eeuw door Griekse handelaren. Na een lange onderbreking werd ze heropend en verwierf haar eigen gebouw in een prachtige buitenwijk van de Nederlandse hoofdstad . De kerk werd twee jaar geleden gekocht door het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, met de bijdrage van de gelovigen van het Aartsbisdom en de hulp van de Rooms-Katholieke kerk. Vandaag is het gebouw gerenoveerd vanaf de fundamenten, en zodoende klaar om te voldoen aan de liturgische behoeften van de parochie.

De geestelijken en de gelovigen van Amsterdam en omgeving verwelkomden Zijne Alheiligheid en zijn gevolg, terwijl de Metropoliet van België hem in zijn toespraak officieel verwelkomde, hem dankte voor de immense zegen van zijn bezoek aan deze kleine maar dynamische parochie van de H. Katarina, evenals voor zijn persoonlijke bijdrage bij de aankoop van de kerk.

Ecologisch congres in Nederland voor de groene Patriarch

De reis van zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos in de Benelux-landen begon met een congres over ecologie.

Speech-by-His-All-Holiness-Ecumenical-Patriarch-Bartholomew-Water-in-Times-of-Climate-Change

In de context van de aanwezigheid van Zijne Alheiligheid in Nederland ter gelegenheid van de festiviteiten rond het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, organiseerde de VU (Vrije Universiteit) Amsterdam een tweedaags ecologisch symposium rond het onderwerp water. De centrale spreker en hoge gast was Zijne Alheiligheid, omringd door andere sprekers uit de academische gemeenschap.

Het congres begon op woensdagochtend 6 november en werd afgesloten op donderdag 7 november. Naast de presentaties vond woensdagnamiddag een boottocht plaats op de Amsterdamse grachten.

Na de inleiding en begroetingen door de voorzitter van de Faculteit Theologie van de universiteit van Amsterdam, Dr. Ruard Ganzevoort, de rector van de universiteit Dr. Vinod Subramaniam en professor Dr. Caroline Nevejan als vertegenwoordiger van de stad Amsterdam, gaf Zijne Alheiligheid de openingsconferentie van het Congres.

De interventies die volgden waren doorspekt met diepgaande discussies rond het beschermen van het milieu, rond water als een geschenk van God aan de wereld en het optimaal beheer ervan.

De Oecumenische Patriarch in Den Haag

Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos kwam op donderdagavond 7 november aan in Den Haag, na het succesvolle tweedaagse Ecologische Congres in Amsterdam.

Vooraleer de Nederlandse hoofdstad te verlaten, had Zijne Alheiligheid de gelegenheid om het huis van Anne Frank (Anna Frank Huis – Prinsengracht) te bezoeken en rondgeleid te worden, een Joods meisje wiens dagboek het symbool werd van al diegenen die worden vervolgd en gemarteld in oorlogstijd. Dit bezoek ontroerde Zijne Alheiligheid diep, en bracht hem de tijd in herinnering toen hij, als student aan het Instituut voor Theologie van Halki, het dagboek van Anne Franck had gelezen.

Bij zijn aankomst in Den Haag werd hij tijdens een officiële maaltijd hartelijk begroet door de Griekse ambassadeur, de heer Nikolaos Plexidas. De nieuwe ambassadeur van Griekenland in Nederland dankte de Oecumenische Patriarch in zijn welkomstwoord voor zijn aanwezigheid en vroeg om zijn zegen voor het begin van zijn carrière. Vandaag, vrijdag 8 november, ontmoet Zijne Alheiligheid de leden van de Senaat. Vervolgens zal hij in het Vredespaleis in audiëntie worden ontvangen door Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander van Nederland, om tot slot de Ambassade van Turkije te bezoeken.

De Oecumenische Patriarch ontvangen door de Koning van Nederland

Zijn Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos werd op vrijdagmorgen 8 november 2019 met alle eer ontvangen door Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander.

?????????? ??? ?.?.?. ???? ???r????? ????????????? ??? ????????rWillem-Alexander ??? ????????? ???r?? ???????? Paleis Huis ten Bosch

Paleis Huis ten Bosch

De ontmoeting vond plaats in het Vredespaleis, de woonst van de koning. Zijne Alheiligheid werd vergezeld door de lokale Metropoliet Athenagoras van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, en de Metropolieten Iossif van Prikonissou en Damaskinos van Kydonia, evenals de patriarchale diaken Kallinikos.

De Patriarch had een specifiek interview met de koning over onderwerpen van gemeenschappelijk belang, terwijl Metropoliet Athenagoras daarna het Jubileumboek overhandigde, een boek rijk aan fotografische documenten en teksten over de geschiedenis van de parochies van het Aartsbisdom, uitgegeven ter gelegenheid van zijn Gouden Jubileum.

?????????? ??? ?.?.?. ???? ???r????? ????????????? ??? ????????rWillem-Alexander ??? ????????? ???r?? ???????? Paleis Huis ten Bosch

Patriarchale Vespers in de orthodoxe kathedraal van Rotterdam

Op vrijdag 8 november 2019 ging Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeus voor in een patriarchale vesperdienst gevierd in de kathedraal van de Heilige Nicolaas te Rotterdam, in een herdenking van de Heilige Nektarios.

De Oecumenische Patriarch werd door veel gelovigen, die onder andere ook van naburige parochies gekomen waren, geestdriftig ontvangen op de drempel van de kathedraal, onder het zingen van het troparion van de heilige in het Nederlands, en het uitstrooien van bloemblaadjes door de aanwezige kinderen.

Aan het einde van de dienst reciteerde Zijne Alheiligheid een Trisagion ter nagedachtenis aan de overleden Metropoliet Chrysostomos van Peristeriou, de voormalige Metropoliet van België en huidige van Kos en Nissyros Metropoliet Emilianos, evenals de hulpbisschop Maximos Mastichis van Evgenia.

Onder de menigte deelnemers bevonden zich onder andere de Metropoliet van Nederland en Duitsland Isaak van het Patriarchaat van Antiochië, de Bisschop voor België en Nederland Dositheos van het Patriarchaat van Georgië, de vertegenwoordiger van de Russische Aartsbisschop van Nederland vader Michael Bakker, de Katholieke Bisschop van Rotterdam Mgr Hans van den Hende, Aartsbisschop van de oud-katholieken van Utrecht Mgr Joris Vercammen, de ambassadeur van Griekenland in Nederland de heer Plexidas, de ambassadeur van Cyprus de heer Elpidophoros Ikonomou en vertegenwoordigers van der lokale autoriteiten.

De Bisschoppelijke Vicaris en rector van de parochie bedankte de Patriarch om zijn reis te starten in Rotterdam. Zijn Alheiligheid verwees eerst naar de persoonlijkheid van de Heilige Nectarios, om vervolgens te verwijzen naar de geschiedenis van de aanwezigheid van de orthodoxie in Nederland, waarbij hij melding maakte van het enorme werk van Bisschop van Eeuwige Gedachtenis Maximos van Evmenia. Hij vestigde ook de aandacht op de ontwikkeling van de huidige parochies onder Metropoliet Athenagoras, omringd door zijn veelbelovende nieuwe priesters.

“Wees altijd verenigd tussen u en uw gelovigen, uw Metropoliet en uw priesters, door de band van liefde, vrede en begrip. Dorst altijd naar meer Christus, meer evangelie, meer spirituele, morele, sociale en culturele verrijking. Houd de erfenis van de prachtige tradities van het Hellenisme in u intact! Wees trots op je waardevolle culturele erfgoed! ” zei onder meer Zijne Alheiligheid.

Er volgde een uitwisseling van geschenken, terwijl Zijne Alheiligheid, om het werk van de rector van de parochie te eren, Vader Ioannis bevorderde tot de rang van Protopresbyter van de Oecumenische Troon.

Tot slot dankte Metropoliet Athenagoras Zijne Alheiligheid voor zijn aanwezigheid op de jubileumfestiviteiten van het Aartsbisdom, waarbij hij niet naliet de aanwezige Orthodoxe Metropolieten, de Katholieke Kerk en de Oud-Katholieken voor de uitstekende samenwerking op interorthodox en interchristelijk niveau.

De avond werd afgesloten met een galadiner georganiseerd door alle parochies van Nederland, waarbij ook de burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb, aanwezig was. De patriarch wordt zaterdag verwacht in Brussel, zetel van het Aartsbisdom van België.

Synaxis Clerge Benelux 2019

EEN TERUGBLIK OP DE DERDE SYNAXIS

Op uitnodiging van onze Metropoliet Athenagoras kwam de clerus van ons aartsbisdom samen, van donderdag 31 oktober t/m zaterdag 1 november. Het voorgestelde thema van deze synaxis was dit jaar een reflexie over het sacrament van de Biecht en over het geestelijk Vaderschap in de traditie van de orthodoxe Kerk. Zoals bij de vorige keren had deze synaxis plaats in La Roche en Ardennes, één der prachtigste natuurgebieden van ons land. Deze locatie nodigde op zichzelf reeds uit tot een herbronning. Ook dit jaar waren er meer dan 60 priesters en diakens komen opdagen.

Synaxis Clerge Benelux 2019

Synaxis Clerge Benelux 2019

Het thema van deze dagen werd ingeleid door Monseigneur Stefanos, Metropoliet van Talinn (Estland), door Archimandriet…en door …. Deze drie ervaren zielenherders reikten hun toehoorders heel wat vernieuwende aspecten en inzichten aan, zowel over het sacrament van de Biecht als over het geestelijk Vaderschap. Deze twee pastorale taken worden meestal in één persoon verenigd nl. de priester van de parochie of een andere priester die daartoe een speciale zegen van de bisschop heeft ontvangen. Evenwel kunnen gelovigen voor hun persoonlijk leven zich ook richten naar een zelf gekozen geestelijke vader die niet de biechtvader is. Er is immers een onderscheid mogelijk tussen de rol van de biechtvader, die in naam van God en de kerk, de zonden vergeeft en de rol van de spirituele Vader of spirituele Moeder tot wie gelovigen zich in alle vrijheid kunnen wenden met hun vragen, problemen, ervaring, in hun zoektocht naar God. Deze kan zowel een monnik als een monniale zijn of een leek die hen op hun weg begeleiden kan.

Tijdens de nabespreking en de vragenronde werd door meerdere priesters vastgesteld dat sommige gelovigen de waarde en het belang van het biechtsacrament niet inzien, en dat zij daarom weinig of nooit gaan biechten. Door sommigen wordt de Biecht ten onrechte beschouwd als een kerkelijke verplichting om toegelaten te worden tot de Heilige Communie. Zeer zeker is een oprechte Biecht een heilzame voorbereiding daartoe, en noodzakelijk voor degenen die zeer weinig of slechts maar één keer per jaar te communie gaan, maar de Biecht mag niet begrepen worden als een soort “toegangsticket” tot de H. Communie. De Biecht is vooral een bron van een zeer grote genade en een hernieuwing van onze doopbeloften.  Doorheen de woorden van de priester en de oplegging van zijn handen met het epitrachilion, op het hoofd van de biechteling, ontvangt deze niet alleen de vergeving van al zijn beleden zonden, maar ook de kracht tot genezing van de zwakheden van zijn ziel en een verlichting en inzicht om te leven volgens Gods Wil. In de biecht staan wij niet voor een tribunaal van een oordelende en straffende God maar veeleer tegenover de Geneesheer van onze ziel, die zelf gezegd heeft dat Hij gekomen is om te zoeken en te redden wat verloren is, om geestelijk zieken te genezen, om geestelijk verlamden te helpen gaan.

Komt allen tot Mij, gij die vermoeid zijt en belast, 

En Ik zal u verkwikken”

 De essentie van het sacrament van de biecht is wat men in het grieks noemt metanoia, of met andere woorden: de innerlijke ommekeer, zoals in de parabel van de verloren zoon (Lc 15). De drie etappes van een dergelijke metanoia zijn: inkeer, ommekeer, terugkeer.

Zoals bij de andere synaxen was deze bijeenkomst gekenmerkt door de vreugde van het broederlijk samenzijn. Daarom werd deze synaxis ook nu besloten met een feestelijke maaltijd en ook nu opgeluisterd met uitbundige gezangen en liederen uit het rijke repertorium van vlaamse, russische, franse, poolse, griekse folklore en volkse tradities, en natuurlijk met een onvergetelijke aria uit volle borst gezongen door Vader Cyprian.

Nota: Voor een heilzame voorbereiding tot de biecht verwijzen wij graag naar de gele folder op de offerande-tafel achterin onze Kerk: “Het sacrament van de Biecht in de Orthodoxe Kerk”.

DSC_2149 kopie

FEESTELIJKE BIJEENKOMST VAN DE ORTHODOXE JEUGD VAN DE BENELUX

40-jaar OJB-JOB (1979-2019)

Van 18 tot 20 oktober 2019 kwamen ongeveer 70 jonge orthodoxen van twaalf verschillende nationaliteiten uit verschillende parochies van het Aartsbisdom van België en het Exarchaat van Nederland en Luxemburg bijeen rond het voorgestelde thema: “Hoe het orthodoxe geloof vandaag beleven?”.

DSC_2100 kopieDe ontmoeting werd geanimeerd door discussies, gemeenschappelijk gebed, biecht, uitwisseling, wandelingen en andere activiteiten die aan de jongeren werden aangeboden om hun geloof en orthodoxe beleving te verdiepen. De conferentie van Priestermonnik Macarius van het Klooster van Simonos Petras (Athosberg) was gericht op het overbrengen van de vreugde van de Opstanding als een bevoorrechte manier om vandaag te getuigen van het orthodoxe geloof in een wereld die meer en meer zonder God wil leven.

De jongeren hadden de gelegenheid om te spreken tijdens de 4 workshops (Frans, Nederlands, Engels en Grieks) en om te communiceren met de animators (eerwaarde Protopresbyter van de Oecumenische Troon Dominique Verbeke, de aartspriesters Patriciu Vlaicu en Pawel Cecha, en Priester Antonios Tarlizos) rond de concrete aspecten van het leven in Christus in de wereld van vandaag.

DSC_2176 kopie

De diensten vormden sterke momenten van dankzegging en gebed voor de jongerenwerking die ons Aartsbisdom 40 jaar lang onvermoeibaar heeft gevoerd, en waarvan het vandaag de vruchten plukt ondanks de vele moeilijkheden. In aanwezigheid van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, voormalig lid van de Orthodoxe Jeugdwerking in België, werden de zaterdagvespers gevierd door de actoren van de beweging: Protopresbyter van de Oecumenische Troon Dominique Verbeke (oprichter en verantwoordelijke tussen 1979-1989), Aartspriester Bernard Peckstadt (1990 – 2000), Diaken Barnabas Genbrugge (2000 – 2008) en Aartspriester Ciprian Popescu (2008 – …).

DSC_2260 kopie

In zijn homilie dankte vader Dominique de Metropolieten van België, Mgr Emilianos, Mgr Panteleimon en Mgr Athenagoras, maar ook Aartsbisschop George van Syracuse van Eeuwige Gedachtenis, en de Aartspriesters Marc Nicaise en Ignace Peckstadt, voor het vertrouwen dat ze verleenden aan de initiatieven van jonge orthodoxen en hij wenste dat de schoonheid van het leven in Christus, gedeeld door jonge mensen van eender welke afkomst, in de toekomst nog intenser zou worden beleefd.

De Goddelijke Liturgie werd gevierd door priestermonnik Macarius van het Klooster van Simonos Petras (Athosberg), omringd door de vaders Dominique en Ciprian en door diaken Barnabas Genbrugge. In zijn homilie moedigde vader Macarius de jongeren aan om apostelen van de vreugde en de opstanding van Christus te worden.

Het jeugdkoor, onder leiding van priester Antonios Tarlizos, nam actief deel aan de diensten en verleende een uitzonderlijk aura aan de gemeenschappelijke gebeden.

MIJN INDRUKKEN OVER HET JONGERENWEEKEND

Onlangs heb ik voor de derde keer geparticipeerd aan de jaarlijkse bijeenkomst der jonge orthodoxen van de Benelux-landen (J.O.B.) van 18-20 oktober.  Ook deze keer ben ik door deze ontmoeting bijzonder geraakt. ‘t Is echter niet zo eenvoudig om daar iets over neer te schrijven, en ‘k heb er een hele tijd over gedaan enkele van mijn persoonlijke indrukken weer te geven. Ik denk trouwens dat elke deelnemer op een  eigen wijze geraakt is geweest, door een of andere bijzondere ontmoeting, door een of ander spiritueel inzicht. Hoewel mijn persoonlijke indrukken wellicht subjectief zullen zijn, toch denk ik dat vele anderen zichzelf daarin zullen herkennen. ‘t Is de derde keer dat ik aan een dergelijke bijeenkomst heb kunnen participeren en ik stel vast dat ook dit weekend mij  weer ten diepste heeft geraakt. Er waren weerom van die onvergetelijke ontmoetingen en van die onvergetelijke gesprekken en discussies die bij mij nog altijd naklinken.

DSC_2275 kopie

Vandaag leven wij in een wereld waarin mensen volledig naast elkaar leven,waar ieder mens voor een ander een vreemde lijkt te zijn. Dat is zowat de algemene regel. …maar in onze bijeenkomsten van jonge orthodoxen heb ik ervaren dat het er helemaal anders aan toe gaat. De algemeen geldende regels tellen hier niet. Hier zijn wij geen vreemden voor elkaar, want hier kunnen wij elkaar ontmoeten en meteen erkennen in iets wat in ons allen leeft: ons gemeenschappelijk geloof in Jezus Christus!  Dàt is het wat ik vanaf het eerste moment  in deze ontmoeting heb ervaren. Welke onze taal, welke onze nationaliteit, welke afkomst ook moge zijn, door alle onze verschillen heen loopt er immers een sterke brug die ons ten diepste verbindt: want wij allen die hier zijn samen gekomen herkennen elkaar als orthodoxe christenen.

Het besef daarvan heb ik op het sterkste ervaren tijdens de viering van de Goddelijke Liturgie en eveneens tijdens de andere gemeenschappelijke gebedsdiensten. ‘t Is immers tijdens deze gebedstijden dat wij ons allen werkelijk ervaren als broeders en zusters, innig met elkaar verbonden in éénzelfde Traditie van geloof, van gebed, van liefde. Ook al behoren wij tot diverse culturen, ook al spreken wij niet dezelfde taal, ook al worden sommige delen van de Liturgie en de andere gebedsdiensten gezongen of gereciteerd in een taal die wij niet begrijpen: wij stellen allemaal vast dat dit tenslotte van geen belang is! Want het geheel van deze gebedsdiensten is sinds eeuwen onveranderlijk doorgegeven van generatie tot generatie, en de diverse vertalingen ervan bleven getrouw aan de oorspronkelijke Griekse verwoording. Zowel de Nederlandse, als de Franse, als de Roemeense, of de Slavische, of de Engelse vertalingen klonken ons vertrouwd in de oren! Nooit heb ik enige hinder ondervonden om van harte mee te leven bij deze gebedsdiensten in welke taal dan ook zij gevierd werden. Voor een buitenstaander kan dit wellicht een wat vreemde bedoening lijken, zulke samenkomst met zoveel mensen die niet eens elkaars taal kenden! Hier wordt niet eens van iedereen verwacht of veronderstelt dat hij of zij tweetalig of drietalig zou zijn. Toch hebben wij in deze bijeenkomst duidelijk bewezen dat onze onderlinge verschillen geen hinder meer zijn om elkaar te ontmoeten maar wel in tegendeel.DSC_2239 kopie

Tijdens dergelijke weekends van de orthodoxe jongeren is het juist tijdens de viering van de Goddelijke Liturgie dat ik de waarde van deze onderlinge verschillen ten diepste heb beseft. Juist in de diversiteit van onze orthodoxe jongerengemeenschap heb ik de dieper liggende eenheid ervan mogen ervaren. Hoe prachtig is dit toch! In onze orthodoxe thuislanden hebben wij wellicht nooit de rijkdom van deze diversiteit mogen beleven. Daar immers vieren wij doorgaans de Liturgie in de ene eigen taal van ons volk. Nu dank ik God van ganser harte dat Hij mij de kans heeft gegeven om een dergelijke openheid van geest te mogen ontdekken.

Dan is er nog iets anders dat ik niet kan nalaten  dankbaar te vermelden: de deugddoende aanwezigheid van het priesterteam!! Zij waren altijd zo bereidwillig om naar ons te luisteren, zij deden ons lachen met hun kleine leuke opmerkingen, zij straalden van vreugde. Daarom wil ik jullie allemaal van harte bedanken. Weet dat vele van ons in jullie aanwezigheid een echte steun hebben beleefd. Jullie goed humeur was voor ons werkelijk aanstekelijk.

Tenslotte wil ik een heel bijzondere dank richten aan Vader Makarios, hieromonnik van het monasterie van Simonos  Petra op de H.Berg Athos. Hij heeft ons tijdens dit weekend begeleid en bezield. En nu kijk ik uit naar het volgend weekend der jonge orthodoxen. En ik hoop stellig dat daar nog veel meer jonge orthodoxen zullen komen. Aan alle jongeren die dit lezen zeg ik dus.  “Tot volgend jaar”

 Marta Pytel (vertaling Vader Bart)

DSC_2176 kopie

Orthodox jeugd weekend 2019

Dit jaar was het de eerste maal dat ik deelnam aan het Orthodox jeugdweekend. Ik ben ontzettend blij met deze beslissing en ik raad het echt elke jongere aan om te doen. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten en heb het gewoon op mij af laten komen. Dit maakte het voor mij des te mooier en interessanter.

Ik vond het vooral leuk om jongeren te leren kennen van verschillende nationaliteiten, maar met één hetzelfde raakvlak: ons geloof. Bovendien heb ik dit weekend zoveel geleerd op zo korte tijd. De gegeven workshop met het vragen stellen heeft mij persoonlijk heel sterk geraakt. Ik ben er heel wat wijzer uit geworden. Ik ben daar alle Vaders zeer dankbaar voor. Het was bovendien een hele eer om te mogen luisteren naar Vader Makarios. Een moment om nooit te vergeten.  Volgend jaar, als God het Wil, zou ik zeker teruggaan.

Dank u wel aan alle Vaders.

Dimitra Chaniotakis

IMG_3641 kopie

Synantisi-tou-Oikoumenikou-Patriarxou-kai-tou-Rosou-Arxiepiskopou-stis-Bryxelles

Ontmoeting van de Oecumenische Patriarch Bartholomeos

met Aartsbisschop Simon van het Patriarchaat van Moskou

Zijne Alheiligheid Oecumenisch Patriarch Bartholomeos ontmoette Zijne Excellentie Aartsbisschop Simon van het Patriarchaat van Moskou tijdens zijn verblijf in België. Eerst nam Aartsbisschop Simon deel aan het galadiner georganiseerd door het aartsbisdom van België ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum sinds de oprichting in het Hotel Steigenberger in Brussel.

Veel persoonlijkheden, zoals de minister van Binnenlandse Zaken, de heer Pieter De Crem, een vertegenwoordiger van het Koninklijk Paleis, kardinaal Jozef De Kesel, de Apostolische Nuntius en andere Katholieke Bisschoppen, ambassadeurs en tal van gelovigen waren aanwezig op dit Gala. Op dinsdag 12 november 2019 ontmoette Aartsbisschop Simon zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeus een tweede maal in het kleine museum van het Orthodoxe Aartsbisdom van België, naast de kathedraal. Het was Aartsbisschop Simon zelf die deze audiëntie had gevraagd om zijn respect en genegenheid te uiten in de persoon van Patriarch Bartholomeos.

De bijeenkomst vond plaats in een zeer broederlijke en vreugdevolle sfeer, maar ook vol hoop. Mgr. Simon zei dat hij sinds zijn aankomst in België tot 1988 tot op heden steeds uitst ekende relaties heeft gehad met de Metropoliet van de Oecumenische Troon in België. Tijdens deze bijeenkomst werd de Oecumenische Patriarch vergezeld door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, terwijl Aartsbisschop Simon aartspriester Pavel Nedossekin aan zijn zijde had.
Na de bijeenkomst zongen alle deelnemers het troparion (apolytikion) van Pinksteren in het Grieks en Slavisch.

DSC_0996 kopie

Het klooster van de heilige Johannes de Doper in Tolleshunt Knights, nabij Essex in Groot Brittannië is het oudste orthodoxe klooster in het land. Het klooster werd gesticht in 1958 door de Oudere Vader Sofrony (Sakharov), het geestelijk kind van de heilige Silouan van de Athos die zelf door heel de orthodoxe wereld geëerd wordt. Vader Archimandriet Sofrony was abt van het klooster tot zijn overgang in 1993.

De taak van abt werd dan overgenomen door Archimandriet Kyrillos tot eerder dit jaar, toen hij een stap terugzette omwille van zijn door de leeftijd te zwak geworden gezondheid. Hij kon de Liturgie slechts één keer per jaar voorgaan en is nu de nieuwe abt aan het inleiden.

DSC_0994 kopieVolgens een goede vriend van Vader Peter en een gesprek van het klooster met “Ortho-Christian”, koos het klooster, dat zowel een mannelijke als een vrouwelijke gemeenschap telt, als nieuwe abt vader Peter (Vryzas).

Vader Peter is een relatieve jonge monnik en de nauwste leerling van Oudere Vader Zacharias (Zacharon), die zelf een dichte leerling was van Oudere Vader Sofrony.

De nieuwe abt is geboren in Griekenland in 1977. Hij trad in het klooster in 2002 toen hij 25 was, maar leefde toen al sinds 17 jaar in monastieke gehoorzaamheid.

Zijn werk over het mysterie van het ontvangen en doorgeven van Gods woord in de leringen van Vader Sofrony, werd onlangs als zijn eerste boek uitgegeven.

Kelly Vlahakis-Hanks, President & CEO of Earth Friendly Products; Ecumenical Patriarch Bartholomew I; and Mike Manatos, President of Manatos & Manatos (PRNewsfoto/Earth Friendly Products)

Zijne Al Heiligheid Oecumenisch Patriarch Bartolomeus I, ontving op vrijdag laatstleden de prijs voor uitzonderlijk leiderschap bij de bescherming van het milieu, zo maakt de Griekse verslaggever bekend.

De Oecumenische Patriarch ontving deze prestigieuze prijs voor zijn levenslange pleidooi en wereldwijde invloed voor de bescherming van het milieu. De prijs werd overhandigd aan de Oecumenische Patriarch op zijn hoofdkwartier in Istanbul, Turkije, door de president en CEO van “Wereldvriendelijke Producten”, Kelly Vlahakis-Hanks.

Wereld vriendelijke Producten, die ook ECOS, milieuvriendelijke reinigingsproducten maken, ontwierp de jaarlijkse ECOS & Milieuprijs om wereldleiders te bedanken die een sterke invloed hebben op de bescherming van ons milieu en de gezondheid van de aarde en haar bewoners.

Dit is het derde jaar dat de prijs uitgereikt werd. De vorige gingen naar de U.S. Senator voor Californië en de Presidentskandidaat voor de USA, Kamala Harris.

Earth Friendly Products

Earth Friendly Products

De prijs werd een eerste maal uitgereikt in 2017, bij de viering van het 50 jarig bestaan van Wereldvriendelijke Producten.

De Oecumenische Patriarch Bartolomeus speelde een grote rol als verdediger van het milieu, in zijn functie als leider van de Orthodoxe Christelijke Kerk. Hij benadrukte alom het belang van spirituele waarden bij het bepalen van ethiek en acties voor het milieu.

Zijn levenswerk voor het beschermen van het milieu bezorgde hem de tittel “Groene Patriarch”, werd op een munt weergegeven en formeel gemaakt door de Vicepresident van de Verenigde Staten en mede-ijveraar voor het milieu Al Gore.

In 2008 noemde Time Magazine de Oecumenische Patriarch een van de 100 meest invloedrijke mensen in de wereld voor “het benoemen van de strijd voor het milieu als een spirituele verantwoordelijkheid”.

 

huwelijk Slobodan - Hristina 20.07.2019 126 kopie

Eind mei kregen Marie-Christine en ik een uitnodiging van Slobodan en Hristina voor hun huwelijk in hun geboorteland Noord Macedonië. Zo’n uitnodiging van zo’n fantastische lieve mensen kun je toch niet afslaan. Gabriel en Sylwia waren uitgenodigd als peter (getuigen) van he bruidspaar, dus konden we met hen meevliegen. Vliegen is nu ook niet mijn favoriete hobby. Getuigen zijn ginder zeer belangrijk bij een huwelijk. Dit mochten we ook ervaren vorig jaar op het huwelijk van Gabriel en Sylwia.

huwelijk Slobodan - Hristina 20.07.2019 107Op de luchthaven van Skopje, de hoofdstad van Noord Macedonië, werden we opgewacht door de vader van Slobodan, en zeer vriendelijke en warme man. De ontvangst bleek een voorproefje te zijn van de rest van de dagen. Gelukkig voor ons woont de familie van Slobodan in België en konden we zo ook nog Nederlands spreken.
Op de weg tussen Skopje en Tetovo konden we zien in welk prachtig land we terecht gekomen waren, overal bergen en veel groen. Eenmaal in het hotel in Tetovo moesten Gabriel en Sylwia naar een vrijgezellenfeest, Gabriel bij de heren en Sylwia bij de dames.

De dag voor het huwelijk bezochten we met zijn vieren Skopje. Een zeer mooie, oude stad met prachtige Orthodoxe kerken ook een veel moskeeën.
De zaterdag werd het hoogtepunt van ons verblijf. Voor het huwelijk werden we reeds om 10u afgehaald aan het hotel. Door een prachtig landschap reden we naar het geboortedorp van Slobodan, een zeer mooi, rustig dorp. Zijn huis was helemaal versierd met linten, bloemen en strikken. Buiten speelden muzikanten traditionele muziek op 2 trompetten, een accordeon en een traditionele trom. Het ging het er luid aan toe; het ganse dorp moest toch horen dat er een huwelijk is. Ook de Macedonische vlaggen werden overal meegedragen. Iedereen werd ook nog uitgenodigd om binnen in huis te genieten van lekkere hapjes. In de kamer waar wij zaten waren zeer veel Macedonieërs die in Vlaanderen wonen.

Na de maaltijd reden we in een toeterende kolonne naar het huis van Hristina op zo’n 40 km van Slobodan zijn huis. Opnieuw waren de auto’s versierd met vlaggen, linten en strikken. Het geboortedorp van Hristina is ook zo’n lieflijk klein dorpje met achter haar huis een riviertje. Heerlijk zo’n rustig plattelandsdorp.
Ook hier hetzelfde senario als bij Slobodan. De muzikanten waren ook meegekomen om te spelen en te zingen zodat ook hier gans het dorp kan horen dat er een huwelijk is. De peters moeten de bruid uit haar kamer begeleiden en ze tot bij de bruidegom brengen. Ondertussen kunnen de gasten opnieuw genieten van lekkere hapjes. Opnieuw wordt er gedanst, gezongen en muziek gespeeld. Heerlijk om dat mee te maken. Het geluk straalde van Hristina en Slobodan hun gezicht.IMG_0506 kopie

En dan in kolonne naar Leshok. In de kerk behorend aan een Orthodox klooster zou de kerkelijke plechtigheid plaatsvinden. De kerk van Leshok, toegewijd aan de Heilige Athanasius en een deel van het dorp werden in 2001 door de Albanezen met granaten totaal vernietigd. Ondertussen is de kerk heel gerestaureerd. In de kerk is ook een mooie fresco van de HH Constantijn en Helena. Zo is de band met onze parochie nog groter.
De dienst werd voorgegaan door de parochiepriester van Slobodan. Daar waar de dienst bij Gabriel en Sylwia zeer gelijklopend is met hoe wij het hier bij ons vieren, zijn er in Macedonië toch een paar verschillen. Zo wordt een bruid en bruidegom tot 3 maal toe gevraagd of ze wel willen huwen waarop ze uiteraard antwoorden met ‘DA’ (Ja). Op het moment dat bruid en bruidegom elkaars hand nemen worden 3 doeken rond de handen gebonden. Ook hier een zeer mooie en ontroerende plechtigheid.

Daarna kon het feest beginnen. In kolonne , met uiteraard de vlaggen en veel getoeter reden we naar de zeer mooie zaal in Tetovo. Een prachtig versierde zaal met wederom tradionele muziek. Het feest werd geopend met een openingsdans van het pas gehuwde bruidspaar. Het live orkest met zangeres zong en speelde tradionele muziek en wij konden ondertussen traditionele dansen meedansen en/of heerlijk eten. Gabriel danste zelfs zo mooi en goed dat vrienden van het bruidspaar niet konden geloven dat hij geen Macedoniër was. Om 1u ’s nachts was het feest ten einde.

’s Anderdaags, de zondag, waren we opnieuw te gast bij de familie van Slobodan. Met hapjes en drankjes werd er verder gekeuveld over het mooie feest. De tante van Hristina had een speciale bruidstaart gebakken. Een cake versierd met massa’s slagroom. Niet zomaar versierd maar het was een echt kunstwerk, zo mooi !!! En lekker! Zo heb ik dat nog maar zelden gegeten. Toen alles op zijn einde liep heeft Slobodan nog eens zijn mooi dorp getoond.

We hebben een fantastische tijd beleefd bij zeer lieve, warme, gastvrije mensen. Ik benijd die mensen omdat ze zo fier zijn op hun vaderland en daar ook openlijk voor durven uitkomen. Tradities worden in ere gehouden, hun vlag gekoesterd. Op You tube zijn mooie filmpjes te zien met Macedonische muziek en volksdans.
Bedankt Hristina en Slobodan voor de uitnodiging en de fijne tijd die we bij jullie mochten doorbrengen. Heel veel geluk en voorspoed in jullie leven samen.
Patrick en Marie-Christine

(verslag) Patrick Dezillie, lector

DSC_0665 kopie

EEN THUIS WEG VAN HUIS

Iulita Osichenko –

student Europacollege Brugge

Een jaar geleden zat ik in mij kamer in Sofia en zocht ik op het internet naar een orthodoxe kerk in Brugge, waar ik voor een jaar zou gaan studeren. Vandaag zit ik terug in dezelfde kamer terwijl ik mij bedenk dat, hoewel mijn studiejaar voorbij is, de kerk in Brugge voor altijd als een thuis zal aanvoelen voor mij.

DSC_0351 kopieEen bleekgeel gebouw, bijna onopvallend in de Ezelstraat, in een rij met andere gebouwen. Enkel de gebrandschilderde ramen en het plakkaat op de deur onthullen dat het geen gewoon gebouw is; er staat te lezen – “Orthodoxe Kerk H. Konstantijn en Helena, Brugge.”

Ik ging er de eerste zondag na mijn aankomst naartoe. De kerk was mooi – de warme kleuren deden je thuis voelen, alles leek er vertrouwd – de rijen stoelen aan de zijkant van de kerk, de ikonen op de muren. De dienst was in het Nederlands, maar voor iemand die de woorden kent, was het niet moeilijk om te weten waar we ons tijdens de liturgie bevonden. Natuurlijk voelden sommige dingen anders aan, maar de essentie en de geest waren dezelfde.

Ik ging iedere zondag, leerde de mensen beter en beter kennen, bleef voor de koffie na de dienst, maar het beste overkwam mij in september, toen vader Bernard mij uitnodigde om mee te zingen in het koor. “Maar het is in het Nederlands !” – zei ik. “Ik spreek helemaal geen Nederlands !” Maar hij had gelijk dat dit er niet toe deed – natuurlijk struikelde ik heel vaak tijdens de eerste weken (of maanden), maar stilaan kropen het gevoel en de melodie van de taal naar binnen en voelde ik dat ik beter en beter werd in het ontcijferen van de lange woorden. Hoewel het dezelfde dienst en dezelfde gebeden zijn, klinken ze toch steeds anders in elke taal – een nieuwe laag van betekenis komt naar boven en het was boeiend om de van kinds af aan vertrouwde diensten in een nieuw licht te zien verschijnen. Maar nog meer vreugde gaf het om te zien hoe deze ene gemeenschappelijke taal alle mensen in de kerk kon verenigen, hoewel ze uit meer dan tien landen afkomstig waren – België, Nederland, Roemenië, Bulgarije, Polen, Griekenland, Georgië, Rusland, Moldavië, Syrië en nog meer. Om met Pasen “Christus is verrezen” in al deze talen te horen, was een ongelofelijk moment!

IMG_6788Ieder van mijn vrienden die mij kwamen bezoeken, vertelden mij nadien hoe gelukkig ze waren dat ze gekomen waren. Twee zeer goede vrienden van mij kwamen voor Pasen en ze zeiden dat het een mooie en vreugdevolle viering was en dat het hen toeliet om een glimp van de Orthodoxie op te vangen die hen diep raakte. Verschillende van mijn orthodoxe collega’s van het Europacollege die er ook waren met Pasen, waren zeer geraakt door het feit dat ze het paastroparion in hun eigen taal hoorden zingen – Roemeens, Georgisch… Ze zeiden : “We hadden dit nooit verwacht ! We waren zo gelukkig om hier een stukje van thuis te kunnen horen !” Een andere goede vriendin van mij die hier was, schreef in haar jaarboek dat de beste herinnering van het ganse jaar de “morgen in de Orthodoxe kerk” was. Het is ongelofelijk hoe elke persoon die deze kerk binnenstapte, haar met zulke warmte en voldoening herinnert ! Ik kan voor mezelf hetzelfde zeggen – ik was het gelukkigst iedere keer dat ik de kerk binnenstapte en het bracht mij bij mensen wiens vriendschap ik voor altijd zal koesteren.

Om een deel van deze gemeenschap te worden, om mensen te horen vragen “Wanneer vertrek je ? Kom je terug?” en zo gelukkig te zijn wetende dat ik de kans zal krijgen om ooit terug te keren ! Dit alles was het meest ongelofelijke geschenk van boven en ik heb te weinig woorden om God ervoor te danken. Voor de thuis die ik er vond, voor alle vriendschappen en steun, de lange gesprekken bij de koffie en thee, het zingen en het koor, en voor iedere dienst waar ik deel van uitmaakte – deze kerk maakte een zeer belangrijk deel uit van mijn jaar in Brugge, en ik hoop dat het hier niet eindigt ! Met liefde voor iedereen die ik ontmoette in deze wonderlijke parochie.

 Sofia, 17 juli 2019

NOG EEN GETUIGENIS

 

Tihomir Tsenkulowvski –

student Europacollege Brugge

 

Het was een vriendin van mij van het Europacollege – Iulita – ook een studente uit Bulgarije – die mij voor het eerst uitnodigde in de Orthodoxe kerk te Brugge. Ik was onder de indruk van de schoonheid van het interieur en het herinnerde mij in grote mate aan de verbazingwekkende antieke kerken in mijn thuisland. Wat meer is, het straalde dezelfde warmte en boeiende mystiek uit.

Na de liturgie gingen we allen naar boven voor een kleine bijeenkomst en ik was blij verrast door de gemeenschapsatmosfeer. Vader Bernard gaf ons een warm welkom en ik was blij om de mensen uit België, Roemenië, Georgië, Rusland en Griekenland die regelmatig naar de zondagsliturgie komen, te mogen ontmoeten en spreken. Er was een familiale sfeer. Ik bezocht de kerk verschillende keren gedurende mijn academisch jaar in het Europacollege.IMG_9422 kopie

In het begin van 2019 ontving ik het droevige nieuws van het overlijden van mijn dierbare grootmoeder Ivanka, toen mijn broer Petar mij bezocht, en we gingen de volgende dag allebei naar de kerk om wat troost en vrede te vinden. Het heeft voor mij altijd veel betekend om een kaars in de kerk aan te steken en een gebed op te zeggen – voor vrede in onze wereld, voor gezondheid en voorspoed, maar ook voor de zielen van onze geliefde, overleden verwanten. Het was voornamelijk mijn grootmoeder die mij als kind bij de hand naar de kerk in mijn thuisstad meenam en die mij in aanraking bracht met de schoonheid van het Orthodoxe, Christelijke geloof. Nu is het voor mij moeilijk te aanvaarden dat ze er niet langer is maar ze zal altijd bij mij in mijn hart zijn.

Dank u, vader Bernard, voor uw vriendelijkheid en om ons te verwelkomen in de Orthodoxe gemeenschap te Brugge. Ik kijk ernaar uit om u te bezoeken telkens ik in Brugge ben

Asten2

Op zaterdag 22 juni 2019 vierde Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België de Goddelijke Liturgie in het klooster van de Geboorte van de Moeder van God.

asten-mnimosinoDe viering vond plaats in het onlangs gerenoveerde heiligdom en werd afgesloten met de gedachtenisdienst voor het derde jaar van de ontslaping in de Heer van wijlen de oprichtster en abdis van het klooster, moeder Maria. Moeder Maria van eeuwige gedachtenis was van Nederlandse afkomst. Zij omarmde de Orthodoxie, en wijdde zich toe aan God via het monachisme, in deze traditie gevormd door haar verblijf in diverse kloosters in Griekenland, om daarna terug te keren naar haar vaderland en er dit klooster, gewijd aan de Moeder van God, te stichten. Het is een ware spirituele oase, niet alleen voor Nederland, maar voor heel Centraal-Europa.Asten2

Metropoliet Athenagoras verwees in zijn homilie naar de grote persoonlijkheid van Moeder Maria: haar openheid van geest, oprechtheid van haar geloof, haar enthousiasme om het kloosterleven en het geestelijk leven van de Orthodoxen van Centraal-Europa verder te ontwikkelen en haar toewijding aan de Heer en de Moeder van God, aan wie zij haar klooster heeft gewijd.

De grondige renovatie van het heiligdom van het klooster was een droom en een oude wens van de overleden oprichtster. Dit werk rust nu op de schouders van de huidige overste Moeder Ioanna en haar kleine gemeenschap, ondersteund door de zegen van de plaatselijke Metropoliet, en bijdragen van verscheidene parochies in de Benelux en vrienden van het klooster in heel Midden-Europa.

Na de Goddelijke Liturgie volgde het trisagion op het graf van Moeder Maria en een kleine receptie voor haar nagedachtenis.

DSC_0002 kopie

Op 22 juli 2019 werd in onze kerk van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge en in de schoot van onze parochie het heilig sacrament van het Huwelijk toegediend aan Franky en Aurora. Het sacrament dat gecelebreerd werd door Vader Bernard Peckstadt, rector van de parochie in de schoot van onze parochie te Brugge.

DSC_0003 kopieWij feliciteren de jonggehuwden van harte. Moge de Heilige Geest op hen neerkomen, hen in hun liefde sterken en hen in vrede en geluk doen opgaan in hun gezin.

“Heer, bewaar uw dienaar Franky en uw dienares Aurora, die Gij met elkaar verbonden hebt, in vrede en eendracht. Doe hen opgroeien als de ceder van de Libanon. Laat hen zijn een overvloedige wijnstok.” De huwelijksgetuigen waren Dary Depetter en Maria-Magdalena Traistaru.

God schenke Franky en Aurora nog vele vreugdevolle en gezegende jaren!

NOG VELE JAREN! LA MULTI ANI!

20190717_140144 kopie 2

KAP-kamp op bezoek in de Orthodoxe parochie te Brugge en de oecumenische kapel

Op woensdag 17 juli ontving de Protestantse Kerk Brugge de jongeren van het KAP-Kamp. Het KAP-kamp is een zomerkamp dat uitgaat van de Verenigde Protestantse Kerk in België, waarbij jongeren uit België (zowel Vlaanderen als Wallonië), Duitsland, Rwanda en Zuid-Afrika elkaar ontmoeten. Op 17 juli waren ze op uitstap in Brugge. In de voormiddag leerden ze bij over het protestantisme in Brugge en de geschiedenis van de Brugse protestantse gemeente.

20190717_140144 kopie 2Na een heerlijke maaltijd in ’t Keerske en een historische wandeling, togen ze naar de orthodoxe parochie. Een interessant contrast: van iconoclasme naar de wereld van de orthodoxie, met haar rijkdom aan iconen en fresco’s. Voor de jongeren ging een nieuwe wereld open, want van goddelijke liturgie hadden de meesten nog nooit gehoord. Stefaan hield een mooi betoog (in het Engels!) over iconen als deuropeningen naar het mysterie van God. Ook vertelde hij over een spiritualiteit van de Drie-Eenheid, en de heilige act van het schilderen.

De bezichtiging eindigde in de oecumenische kapel, waar Stefaan en Jannica de jongeren vertelden over het werk van de oecumenische studiegroep in Brugge.

Uiteraard bekeken ze ook de prachtige tuin. Een waar paradijsje. De protestantse gemeente is Stefaan en vader Bernard zeer dankbaar. Dankzij deze samenwerking, hebben de jongeren iets meegekregen van oecumenisch Brugge, en de vriendschap die vandaag steeds meer begint te groeien tussen katholieke, protestantse en orthodoxe christenen.

 Verslag Ds. Jannica de Prenter

65318857_10217680300733416_4675274362159366144_n

“De overdracht van de relieken van de heilige Petrus

van Rome aan Constantinopel is een profetisch teken”

Exclusief interview met Aartsbisschop Job

Was het gebaar van de Paus om een deel van de relieken van de heilige Petrus over te dragen aan de Oecumenische Patriarch vooraf aangekondigd, of was het een verrassing voor u en de delegatie die met u naar het Vaticaan ging?

Het was een verrassing voor ons allen en ook voor Vaticaan zelf … misschien ook wel voor de Paus zelf? Op het feest van de heilige apostelen Petrus en Paulus, 29 juni laatstleden, na de mis in de basiliek, waar de Paus voorging, daalde ik met Paus Franciscus af naar de graftombe van de Heilige Petrus om met hem daar te bidden zoals gebruikelijk was, en hij fluisterde mij toe, wacht hierna op mij, ik heb een geschenk voor u voor de Kerk van Constantinopel. Iets waar ik vorige nacht op dacht tijdens mijn gebeden.

EXCLUSIVE-Interview-with-Archbishop-Job-The-transfer-of-the-relics-of-St.-Peter-from-Rome-to-Constantinople-is-a-prophetic-sign.-Copy

Aartsbisschop Job

Ik wist niet wat hij in gedachten had. Ik was verrast want wij hadden elkaar al geschenken overhandigd tijdens zijn privé audiëntie met onze delegatie. Enkele minuten later bracht hij me naar het Pontificale Paleis, naar de kapel van de Paus. Ik dacht dat hij mij die wou tonen, of er even wilde halt houden om te bidden, maar op dat moment vertelde hij mij dat deze kapel de relieken van de heilige Petrus herbergde destijds vanuit de basiliek naar hier gebracht door Paus Paulus VI. Wij vereerden ze samen en toen zei hij: “Ik leef hier niet, ik gebruik de kapel niet. Wij hebben de relieken van de heilige Petrus onder de basiliek. Tijdens mijn gebeden vorige nacht, dacht bij mezelf: deze relieken hier zouden beter in Constantinopel bewaard worden. Neem ze mee. Geef ze aan mijn broeder Bartolomeus. Dit is geen geschenk van mij, maar van God.

Wat voelde u toen u de beslissing van de Paus vernam om deze relieken over te dragen?

Ik kon het niet geloven! Ik was zo geroerd dat ik niet wist wat te zeggen of te doen. De Paus had mij het hele bronzen reliekschrijn gegeven dat door Paus Paulus VI aangevraagd was, met daarin negen fragmenten. Ik herinner mij gelezen te hebben dat dit een uiterst kostbaar geschenk was aangezien deze de enige fragmenten waren die bewaard bleven buiten de graftombe van de heilige Petrus van alle relieken die ontdekt werden in de jaren 50 tijdens archeologische opgravingen onder de basiliek onder leiding van Margaretha Guardacci in een smalle ruimte nabij een muur met een Griekse tekst: “Petros eni”(Petrus is hier). Wetenschappelijk onderzoek bevestigde dat het hier om de overblijfselen ging van een man die leefde in het begin van de eerste eeuw, met een stevig lichaamsbouw en die stierf op hoge leeftijd.

Bij het skelet werden ook overblijfselen gevonden van purperen textiel met goud. Dit unieke reliekschrijn was het enige dat ooit aan het publiek getoond werd in Rome bij heel bijzondere gelegenheden zoals in 2013, bij de sluiting van het jaar van het geloof. De rest van de relieken werden enkel aangetroffen in de smalle ruimte waar ze voor eeuwen begraven waren en niet vereerd konden worden. Eens terug in het Heilige Margareta Huis, waar onze delegatie gehuisvest was, met de relikwie in mijn handen, tot verbazing van allen, moesten in allerijl regelingen treffen om ze naar Constantinopel over te brengen. Maar voor de rest van de dag, voelde ik mij in de zevende hemel. Ik kon niet geloven wat er gebeurd was!

Voor de orthodoxen maken relieken een integraal deel uit van het liturgische leven: kunt u het belang beschrijven van deze specifieke relieken vanuit het standpunt van een Oosterse Christen?

 Wij, Orthodoxen, vereren heilige relieken net zoals wij het kruis en de heilige iconen vereren. Heilige relieken waren in de Orthodoxie altijd een reisdoel voor pelgrims. Volgens het Orthodox geloof, is de goddelijke genade die de heiligen gezegend heeft aanwezig in de heilige relieken, en daarom, vereren wij ze met vroomheid en eerbied en bidden wij tot de heiligen voor hun relieken. De heiligen zijn dragers van de goddelijke genade.65318857_10217680300733416_4675274362159366144_n

Fragmenten van relieken van heilige martelaren worden altijd geplaatst onder de altaartafel bij de inzegening van een nieuwe kerk omdat de heilige martelaren beschouwd worden als getuigen van Christus. Relieken van de heiligen worden vereerd op hun feestdag. In de kloosters van de Heilige Berg, worden heilige relieken elke avond tijdens de Completen tentoongesteld om vereerd te worden. De eer die wij de heilige relieken betonen bij hun verering gat van de relieken over naar de heilige. Nu kunnen de relieken van de heilige Petrus vereerd worden in de Patriarchale Kerk (van de heilige Gregorios)  in het Oecumenisch Patriarchaat in Constantinopel!

Er is heel wat te doen geweest om dit historisch gebaar van Paus Franciscus, incluis vergelijkingen met de overhandiging van relieken van de heilige Johannes Chrysostomos en Gregorius de Theoloog van Rome aan Constantinopel.  Kunt u dit recente nieuws in een bredere historische context plaatsen?

Na het Tweede Vaticaanse Concilie van de Rooms Katholieke Kerk en de opheffing in 1965 van de anathemas (ἀνάθημα) van 1054, werden vele relieken, die gestolen werden in het Oosten door de Kruisvaarders, vooral in 1204, door de Rooms Katholieke Kerk teruggeven aan hun oorspronkelijke plaats als een gebaar van liefde en een teken van berouw. Maar in het geval van de heilige relieken van de heilige Petrus, die dit jaar (29 juni) aan de Kerk van Constantinopel werden gegeven, ging het niet om eerder gestolen relieken die werden teruggeven maar om een geschenk van relieken.

De relieken van de heilige Petrus werden al in Rome bewaard sinds de eerste eeuw, in een graf in de oude necropolis nabij het Circus Gauis, waar de heilige Petrus gekruisigd werd. Keizer Constantijn bouwde de eerste basiliek erbovenop rond het jaar 324. Deze werd sindsdien verschillende malen heropgebouwd. Daarom was Rome altijd een pelgrimsbestemming. Onbereikbaar sinds de negende eeuw, werden de heilige relieken van St. Petrus herontdekt in de jaren 1950 tijdens archeologische opgravingen, zoals ik al zei. En nu, voor het eerst in de geschiedenis, verlieten fragmenten van de heilige relieken van St. Petrus Rome om aan de Kerk van Constantinopel te schenken!

In haar officiële documenten zegt het Heilige en Grote Concilie het volgende:

De verantwoordelijkheid van de Orthodoxe Kerk voor haar eenheid en ook haar oecumenische missie werden benadrukt door de Oecumenische Concilies. Deze beklemtonen vooral de onlosmakelijke band tussen ware geloof en sacramentele communie.

Hoe moet men de transfer van de relieken van de heilige Petrus in een oecumenische context zien, vooral de symboliek van het gebeuren tegenover de impact ervan op eenheid “tussen waar geloof en sacramentele communie”?

Sinds de opheffing in 1965 van de anathemas (kerkelijke ban) uit 1054, bevinden zich de Kerk van Rome en de Kerk van Constantinopel niet meer in een totaal schisma maar blijft er momenteel nog wel een scheiding van communie. Om de communie te herstellen tussen beide Kerken werd er in 1980 een gezamenlijke commissie opgesteld voor de Theologische Dialoog tussen beide Kerken om tot een “dialoog van de waarheid” te komen. Deze commissie onderzoekt de doctrinaire en canonieke problemen die moeten opgelost worden. Dit is een lang en precies werk, nodig voor het herstel van communie tussen beide Kerken.

De overdracht van de relieken van de heilige Petrus van Rome naar Constantinopel is een profetisch gebaar dat ons allen moed geeft “een geschenk van God” zoals Paus Franciscus het zo mooi stelde. Daarom kunnen we spreken van “oecumenische heiligen”. In het verleden koppelde de Rooms Katholieke Kerk vaak haar primaatschap aan de aanwezigheid in Rome van de heilige Petrus, het hoofd van de Apostelen. Door overgebracht te worden naar de Kerk van Constantinopel, worden zijn relieken samengebracht bij die van de heilige Apostel Andreas, zijn oudere broer en stichter van de Kerk van Constantinopel. De relieken van de twee broers die nu verenigd zijn in Constantinopel is een profetisch teken voor d eenheid van de twee zuster Kerken. Wij geloven dan ook, Katholieken en Orthodoxen, dat de Heilige Apostelen bemiddelen bij onze Heer en Redder Jezus Christus voor de eenheid van de gescheiden Christenen!

Nikodemos

(Vertaling Wim Charlet)

 

elpidoforos-of-america1-thumb-large-thumb-large

De nieuwe leider van het Orthodoxe Aartsbisdom van Amerika, Elpidophoros, zal worden belast met het behandelen van een hele reeks existentiële kwesties die de Orthodoxe Amerikaanse gemeenschap de afgelopen decennia hebben getest. Deze variëren van de mate waarin de Kerk betrokken is bij de seculiere activiteiten van de gemeenschap of de netelige kwestie van de taal, tot de samenwerking met andere orthodoxe gemeenschappen in Amerika, voornamelijk met betrekking tot de mate waarin zij dezelfde boodschap en de reikwijdte van het Grieks zullen projecteren en de rol van de Orthodoxe Kerk.

elpidoforos-of-america1-thumb-large-thumb-large

Aartsbisschop Elpidoforos van Amerika

De 52-jarige aartsbisschop moet de problemen zorgvuldig in de gaten houden, het milieu beoordelen en beslissen wie en wat hij moet veranderen. De keuzes die hij maakt – hopelijk met respect voor het verleden, maar ook met het oog op de toekomst – kunnen een nieuwe start geven. Zijn relatieve jeugd staat hem toe om een langetermijnplan voor het aartsbisdom van Amerika te ontwerpen en te implementeren, maar ook voor de Grieks-Amerikaanse gemeenschap in het algemeen, omdat – in voor- en tegenspoed – de rol van de Kerk in de aangelegenheden van de diaspora niet wordt beperkt tot de gelovigen, maar zich uitstrekt tot zaken van de hele gemeenschap, waarvan het één pijler is. De nieuwe aartsbisschop zal een verenigende rol krijgen, rivaliteit tussen individuen en groepen beperken en wonden helpen genezen die de gemeenschap hebben geschaad.

Van hun kant moeten de seculiere leiders van de diaspora de aartsbisschop hun volledige steun geven, zodat er echt een nieuw begin kan zijn dat de capaciteiten en verbindingen van sommige oudere leden zal respecteren en in sommige gevallen zal gebruiken, maar vooral zal streven om de instelling met nieuwe impulsen te injecteren, zodat deze representatiever is en uiteindelijk effectief.

Het feit dat de nieuwe aartsbisschop niet uit de Grieks-Amerikaanse gemeenschap komt, kan daartoe helpen, omdat hij wordt beschermd tegen onderlinge beïnvloeding. De voormalige abt van het Klooster van de Heilige Drie-eenheid in Chalki wordt beschouwd als een van de meest actieve geestelijken van de Kerk, heeft een vooraanstaande academische carrière, spreekt vijf talen en heeft een veelheid aan initiatieven geleid, zowel lokaal als internationaal. Hij heeft ook het bijkomend voordeel van een hechte band van vertrouwen met Oecumenische Patriarch Bartholomeos.

De vooruitzichten voor de ambtstermijn van Elpidophoros lijken positief, toch is de taak niet gemakkelijk. Zijn succes zal een succes worden voor de gehele Orthodoxe gemeenschap in Amerika, het krachtigste segment van de Griekse diaspora.

 

 

Metropolitan-Nikitas-Elected-Archbishop-of-Thyateira-and-Great-Britain-Copy

Interview met aartsbisschop Nikitas:

“De enige echte hoop en oplossing is Christus.”

 

Hoe voelde u zich toen u werd geïnformeerd dat de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat u tot de volgende aartsbisschop van Thyateira en Groot-Brittannië heeft gekozen?

Ik werd midden in de nacht opgebeld en kreeg te horen dat ik werd gekozen tot aartsbisschop van Thyateira en Groot-Brittannië. Eerst dacht ik dat ik aan het dromen was. Terwijl de realiteit begon door te dringen, belde ik mijn broer en deed ik langzaam een ​​paar andere telefoontjes. Nadat ik van de eerste schok was bekkomen, belde ik de Kerkvaders van de Heilige Athos berg en vroeg om hun gebeden. Ik vroeg één van hen om naar de icoon van de “Axion Estin” te gaan en de Theotokos te vragen mijn stappen op het pad van waarheid en liefde te leiden.

Terwijl ik zat te denken, begon ik de enorme taak te begrijpen die mij werd aangeboden. Ik dacht aan mijn onwaardigheid en vroeg me af hoe ik moest beginnen. Natuurlijk was ik ook ontroerd door het feit dat ik werd geselecteerd door de Oecumenische Patriarch voor deze grote eer. Het is inderdaad een grote eer maar brengt ook grote uitdagingen met zich mee.

Welke zijn uw belangrijkste prioriteiten en aandachtspunten die u van plan bent om te volgen na uw troonsbestijging?

Ik denk dat de hoogste prioriteit onderwijs is, op veel niveaus. Ten eerste moeten we de geestelijkheid helpen en hen beter voorbereiden op het dienen van de mensen. We moeten hen de juiste middelen bieden om te voldoen aan de groeiende en dringende behoeften van de gemeenschap. We staan ​​tegenwoordig voor zoveel nieuwe en zich ontwikkelende problemen – we moeten in staat zijn om daarop te reageren en een orthodox antwoord te bieden – een antwoord gebaseerd op de traditie van ons geloof.

We moeten ook onze mensen opleiden, zodat ze weten wat we echt geloven. Te vaak denken mensen dat ze weten wat we geloven, maar ze hebben geen duidelijk begrip van onze doctrines. Ik heb al met de geestelijkheid gesproken over het beginnen met een programma van ‘volwasseneneducatie’. Via de bestaande scholen voor de kinderen (zowel de Catechetische en Griekstalige scholen), kunnen we ook de waarheden delen die aan ons zijn toevertrouwd. We moeten kijken om het opleidingsniveau van onze gemeenschap te verhogen, zodat zij begrijpen wie zij zijn als orthodoxe christenen.

Ik geloof ook dat het nodig is, zo niet noodzakelijk, is om het grote publiek te informeren over de Orthodoxe Kerk. Veel mensen hebben van ons gehoord, maar zij weten niets over ons. We moeten de deuren openen en delen wat we hebben.

U hebt eerder in Azië en in de Verenigde Staten gediend; hoe hebben die ervaringen u voorbereid op het dienen van de noden van de Orthodoxe gelovigen in Europa?

Metropolitan-Nikitas-Elected-Archbishop-of-Thyateira-and-Great-Britain-CopyAzië was voor mij een heel speciale gelegenheid, omdat ik als zendeling predikant kon dienen. Dit was een duidelijke herinnering aan mij dat de Kerk altijd een missionaire visie moet hebben. Te vaak zitten we in onze comfortzone van onze gemeenschappen en parochies en komen we niet in contact met de zendingskerk of onthouden we ons er van. Soms moet iemand een nieuwe en andere ‘taal’ ontwikkelen om het geloof te communiceren. Het moet op een manier worden gedaan dat mensen de waarheden ervan begrijpen en accepteren. De ervaring om in Azië te zijn, samen met wat ik in de Verenigde Staten (als predikant en opvoeder) heb geleefd, heeft me de wereld en het leven op een andere manier laten zien. Wanneer je buiten je eigen “comfortzone” leeft, leer je veel dingen, vooral respect voor de ander en zijn / haar levenswijze en levenspatronen. Zoals sommigen weten, heb ik een goed oor voor taal en kan ik in verschillende talen dienen. Dit was een geweldige bron voor mij door de jaren heen, niet alleen in Azië, maar ook in de Verenigde Staten. Soms maakt dit het creëren van een gevoel van verbondenheid mogelijk en trekken mensen dichter bij ons, de Kerk is tenslotte onze familie. De maatschappij ervaart vele veranderingen en uitdagingen, sommigen zouden ingrijpende veranderingen zeggen; wat zie je als de rol van een Orthodoxe hiërarch in de eenentwintigste eeuw? De samenleving is inderdaad aan het veranderen en de Kerk moet een leidende rol spelen in het helpen genezen van de maatschappij. Het is noodzakelijk dat ik, als een hiërarch en vertegenwoordiger van Christus, het belang van de familie en gemeenschap benadruk. Ik denk dat jongeren en de maatschappij zich in het algemeen concentreren op individualisme – ik, de mijne en het zelf. De Kerk is een gemeenschap en we moeten de mensen daaraan herinneren. En dat er een plaats is voor iedereen in de Kerk, want het is in de Kerk dat we genezen, herstellen en geheiligd worden. De Kerk moet het anker zijn in de stormen des levens. Ik geloof dat mijn tijd in Berkeley en mijn gesprekken met de jongeren daar me hebben voorbereid op de uitdagingen die voor mij liggen. Onze jongeren zoeken, net als anderen, naar antwoorden op hun vragen en problemen. Sommigen willen hoop, terwijl anderen troost nodig hebben. Het is door liefhebbende en geruststellende woorden dat we mensen kunnen begeleiden en langzaam het pad kunnen veranderen dat de wereld neemt. Ik zeg vaak – kijk naar onze politieke leiders – ze beloven allemaal ons antwoorden en oplossingen voor alle problemen van het leven. En toch worden hun beloftes nooit realiteit. De enige echte hoop en oplossing is Christus. Als we volgens Zijn woord leven, zouden veel van de problemen verdwijnen. Mijn rol is om te proberen volgens deze boodschap te leven.

Samen met uw verkiezing hebben de recente intronisaties van de Aartsbisschoppen Elpidophoros (Verenigde Staten) en Makarios (Australië) nieuw leven ingeblazen in de Kerk en met name in het oecumenisch patriarchaat. Hoe ziet u deze hiërarchische veranderingen in de evolutie van de Kerk, in de intra-orthodoxe relaties van de Phanar in de toekomst?

Het is interessant om op te merken dat de drie verkiezingen voor Engels sprekende eparchies waren. Hoewel we elk onze eigen uitdagingen hebben, delen we veel dingen met elkaar, vooral over kwesties rond de jongere generaties, het gebruik van taal, vertalingen en nog veel meer. Hopelijk kunnen we hun behoeften aanpassen in een taal die ze begrijpen. Hiermee bedoel ik niet Engels, ik bedoel dat we de instrumenten van taal moeten gebruiken – uitdrukkingen, idiomatische uitdrukkingen, communicatiemiddelen, sociale media en nog veel meer waar ze dagelijks mee omgaan en gebruiken.

Ik kom uit een land waar we bekend zijn met intra-orthodoxe relaties, oecumenische activiteiten, zelfs interreligieuze dialoog en ik geloof dat mijn bekendheid met deze in mijn nieuwe bediening als een grote hulpbron voor mij zal dienen. Ik kan mijn ervaring en deze middelen gebruiken om andere orthodoxe christenen en mensen van andere tradities te omarmen en met hen samen te werken. Het Verenigd Koninkrijk is een samenleving van verschillende volkeren, identiteiten en tradities – ze moeten over ons leren en we moeten er meer over leren. Ik heb namens het Oecumenisch Patriarchaat enkele dingen gedaan, vooral op het gebied van mensenhandel en moderne slavernij, met de Anglicaanse Kerk en de aartsbisschop van Canterbury. Dit is een overtreffen van onze kant en een teken dat we iets te bieden hebben in deze bediening. We hebben een partnerschap opgezet en opgebouwd – we zijn allemaal van plan om meer te bouwen.

Ik geloof dat het Oecumenisch Patriarchaat ons heeft gekozen (de nieuwe aartsbisschoppen), in de hoop dat we onze bedieningen kunnen uitbreiden en een boodschap van hoop kunnen brengen aan de wereld. Wij zijn de stem van de Phanar buiten Turkije.

Nikodemos

“De orthodoxe wereld”

 

f88bdd8e-c4a7-4b68-af84-29f4504e4d32

f88bdd8e-c4a7-4b68-af84-29f4504e4d32In het schooljaar 2018 studeerde Ioana Zasheva uit Bulgarije met een Erasmus project bijna een half jaar aan de Hogeschool Vives in Brugge. Tijdens haar studieperiode vond ze ook onze orthodoxe parochie te Brugge en sinds dien kwam ze voor bijna al liturgische diensten naar onze kerk. Zo smeedde ze ook vriendschapsbanden met leden uit onze parochie, waaronder Diana. Eind januari kwam ze ons nog eens een bezoek brengen, samen met haar vriend George.

En enkele weken later ontvingen wij het goede nieuws dat George haar te huwelijk had gevraagd. Zo werden Vader Bernard en Catherine, Diana en Melania ook uitgenodigd voor haar huwelijk in Montana Bulgarije.  Diana en Melania gingen op deze uitnodiging in en vertegenwoordigden daar onze parochie.

Op 7 juli 2019 werd het huwelijk toegediend aan Ioana en George in de kerk van de Heilige Geest te Montana (Bulgarije).Het sacrament dat gecelebreerd werd door Z.E. Metropoliet Danil van Vidin in concelebratie met de priesters Dimitar, Samuil en Evgeni. Wij feliciteren de jonggehuwden van harte. God schenke Ioana en George nog vele vreugdevolle en gezegende jaren! MNOGA LJETTA

e77d179b-0826-4b26-bfbc-e133f274b257

Donderdag 9 mei overleed archimandriet Emilianos, de vorige abt van het klooster van Simonos Petras, spirituele vader van vele monniken, kloosterzusters en leken, in het klooster van de Aankondiging te Ormylia (Chalkidiki), op de leeftijd van 85 jaar, na een lange ziekte.

e77d179b-0826-4b26-bfbc-e133f274b257Archimandriet Emilianos, in de wereld Alexander Vafeidis, die abt was van het klosster Simonos Petras op de Heilige Berg van 1973 tot 2000, werd geboren in Nikaia, nabij Piraeus, in 1934 als kind van vrome ouders en voorouders uit Klein Azië. Hij studeerde rechten aan de universiteit van Athene gedurende twee jaar om dan over te schakelen naar theologie in dezelfde universiteit. Tijdens zijn studentenjaren organiseerde hij, met vrienden die dezelfde interesse deelden, catecheselessen, schreef hij homelies en andere werken waarbij zijn spirituele gaven en zijn organisatietalent tot uiting kwamen. Op het einde van zijn studies wijdde hij zich, zoals toen de gewoonte was, aan externe opdrachten.

Hij besloot echter toch dat het wenselijk was zich hiertoe voor te bereiden in een klooster en dit onder de leiding van de metropoliet van Trikkaet Stagi Denis. Vader Aimilianos kwam in Trikala in 1960. De metropoliet Denis gaf hem de tonsuur van monnik en de naam Emilianos. Hij werd ingeschreven als monnik van het klooster Heilige Bessarion te Doussiko. Op de elfde van dezelfde maand werd hij diaken gewijd in de kerk van de Heilige Paraskevas van Trikala en werd vervolgens op zending gezonden naar verschillende kloosters van de Meteorieten, die te lijden hadden onder een gebrek aan monniken.

In 1961 werd vader Emilianos priester gewijd in het klooster van Vytouma te Trikala, op de dag van de Ontslaping van de Moeder Gods. Na zijn priesterwijding verbleef hij in het klooster van de heilige Bessarion. Eind 1961 werd hij uit Doussiko teruggeroepen door metropoliet Denis die hem aanstelde als abt van de “Grote Meteoor”, het klooster van de Transfiguratie. Abt Emilianos verzamelde rond zich in de loop der jaren een dynamische gemeenschap van jonge monniken. Na het overlijden van metropoliet Denis in 1970 werd het duidelijk dat de toeloop van toeristen op de Meteoren er best gezocht werd naar een meer geschikte plaats voor het kloosterleven.

316916.bTegelijkertijd vroeg het klooster van Simonos Petras, dat kampte met een tekort aan monniken, om zich met deze jonge gemeenschap daar te komen vestigen. En zo kwam de kloostergemeenschap van de Transfiguratie uit de Meteoren aan in Simonos Petras. En omdat de abt van dit klooster, vader Charalampos, overleden was koos de gemeenschap vader Emilianos als abt op 25 november 1973. Hij werd plechtig aangesteld op 17 december door de Heilige Gemeenschap.

Vader Emilianos was gedurende meer dan 20 jaar de spirituele gids van de gemeenschap van Simonos Petras en het klooster van de Aankondiging van de zusters te Ormylia in Chalkidiki.

Hij nam ook de gemeenschap van vader Placide Deseille (+2018) uit Frankrijk met zijn Metochia (drie onderafdelingen) onder zijn vleugels. In 1995 moest hij omwille van ziekte de leiding van het klooster opgeven.

In 2000 gaf hij de fakkel door aan vader Elisée. Om dezelfde reden, moest hij zijn zozeer beminde Heilige Berg verlaten. Hij was langdurig ziek en werd verzorgd in het klooster van Ormylia. Hij liet ons heel wat homelies achter, waarvan een deel vertaald werden in het Frans en uitgegeven door het klooster van Solan. De begrafenisdienst werd gehouden op vrijdag 10 mei in het klooster van de Blijde Boodschap te Ormylia.

Eeuwige gedachtenis!

Jivko Panev

(Vertaling Wim Charlet)

48145220106_552e0dacfb_b

Het redactiecomité van de Officiële Theologische Dialoog tussen de Orthodoxe Kerk en de Anglicaanse gemeenschap kwam bijeen in Canterbury.

48145220106_552e0dacfb_bDe vergaderingen van het redactiecomité van de Officiële Theologische Dialoog tussen de Orthodoxe Kerk en de Anglicaanse Gemeenscha vond plaats in de Kathedraal van Christus van Canterbury, in het zuidoosten van Engeland, op donderdag 27 en vrijdag 28 juni, 2019.
De vertegenwoordiging van de Orthodoxe Kerk was samengesteld uit Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, orthodoxe medevoorzitter, vergezeld door aartsdiaken Philadelphos Kafalis, aartspriester Dr. Christos Christakis, orthodoxe co-secretaris van de raad, en de heer Miltiadis Konstantinou, professor aan de faculteit theologie van de Aristoteles Universiteit van Thessaloniki. De Zeer Eerwaarde Dr. Richard Clarke, Aartsbisschop van de Anglicaanse Kerk van Ierland en Anglicaanse medevoorzitter van de Dialoog, de Zeer Eerwaarde Bisschop Graham Usher, kanunniken Dr. Alison Joyce en Philip Hobson en Eerwaarde Neil Vigers vertegenwoordigden de Anglicaanse Gemeenschap.

Het belangrijkste thema van deze bijeenkomst was de voorbereiding van de volgende plenaire vergadering van de officiële Theologische Dialoog tussen de Orthodoxe Kerk en de Anglicaanse Gemeenschap, die wordt gehouden in Engeland in oktober aanstaande.
48145220411_74a3b9018d_bHet comité boog zich over de onderwerpen euthanasie, levenseinde en het ecologische probleem. Deze staan op de agenda van de plenaire vergadering met de bedoeling de teksten te onderzoeken, te corrigeren en te komen tot een definitieve overeenkomst en een gemeenschappelijke aanpak.

Als deel van de werkzaamheden van het redactiecomité, werden de leden van de twee vertegenwoordigingen op 28 juni ‘s middags ontvangen door Zijne Genade de Aartsbisschop van Canterbury en Primaat van Engeland Dr Justin Welby Portal, die zowel de orthodoxen als de Anglicanen welkom heette in zijn historische zetel en hen feliciteerde met de ontwikkeling van de dialoog.

Hij nodigde hen uit voor een officiële lunch in zijn woning en wenste hen veel succes met het werk van de plenaire vergadering.

Voor meer informatie over ons Aartsbisdom kan u vinden
op de WEBSITE van ons Aartsbisdom : http://www.orthodoxia.be

DSC_1086
Unknown-3

Aartspriester Ignace Peckstadt: Eeuwige gedachtenis.

Op zondag 12 mei 2019, Zondag van de Myrondragende Vrouwen, had de na de Goddelijke Liturgie de nagedachtenis plaats van Aartspriester Ignace Peckstadt (1926-2016). Het was inderdaad op 7 mei 2016 dat Vader Ignace in de Heer ontslapen is.

De Liturgie werd voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, die omringd was van Archimandriet Ioakim Archontos, Protopresbyter van de Oecumenische Troon Dominique Verbeke, de Aartspriesters Bernard Peckstadt, Paolo Perletti en Konstantinos Kenanidis; Aartsdiaken Philadelphos Kafalis en Diaken Barnabas Genbrugge.
Vader Ignace was de stichter en jarenlang de rector van de Orthodoxe Parochie van de Heilige Apostel Andreas te Gent. Algemeen wordt hij gezien als de pionier van de Orthodoxie in Vlaanderen. Zo heeft hij ontelbare voordrachten gehouden in alle mogelijke steden en gemeenten van het Vlaamse land, maar heeft hij ook onvermoeid deelgenomen aan activiteiten van inter-orthodoxe, oecumenische en inter-religieuze aard.
 
Vanuit de Parochie van Gent zijn rechtstreeks en onrechtstreeks tal van andere orthodoxe parochiegemeenschappen opgericht, zoals in Eindhoven, Kortrijk, Brugge, Oostende en Hasselt.
 
Metropoliet Athenagoras heeft in zijn toespraak op het einde van de Liturgie gezegd dat het zo mooi en zinvol is dat we elk jaar opnieuw zijn nagedachtenis mogen vieren in de vreugdevolle periode van Christus’ Verrijzenis. Vader Ignace is uiteindelijk ook ontslapen op de zaterdag van de stralende week van het jaar 2016. Christus is de overwinnaar van de dood en dit geeft ons vreugde en vooral hoop, omdat we nu ook kunnen deelhebben aan het eeuwige leven!
 
God schenke Vader Ignace de eeuwige zielenrust en de vergeving van alle bewuste en onbewuste zonden!
Zijn gedachtenis zij eeuwig!
DSC_1086-nagedachtenis V Igance kopie
Voor meer foto’s: KLIK HIER
Priest and youth Gathering of the Metropolis of Benelux (1.5.2019)

DAG VAN GEBED EN SAMENZIJN

VAN JONGEREN EN GEESTELIJKEN

“Het leven na de dood”

 1 mei 2019 – Domein Castelhof  van Dilbeek

DSC_0703 kopieOp woensdag 1 mei 2019 organiseerde het aartsbisdom van België zijn traditionele ontmoeting tussen de geestelijkheid en de orthodoxe jeugd in de regio Dilbeek, in de buurt van Brussel. Het onderwerp van de bijeenkomst dit jaar “Leven na de dood” was gerelateerd aan de Opstanding van Christus en de strijd van de gelovigen om te blijven leven, zelfs na het verlaten van deze aardse wereld.

De dag begon met de Goddelijke Liturgie, gevierd in verschillende talen door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg. Aan het eind van de dienst uitte Metropoliet Athenagoras zijn vreugde om de Synaxis van geestelijken met jongeren van het Aartsbisdom werkelijkheid te zien worden, benadrukte hij het belang van het versterken van het pastorale werk van de kerk met betrekking tot jeugd, en wenste openhartig succes voor het verloop van het rijke dagprogramma.

Priest and youth Gathering of the Metropolis of Benelux (1.5.2019)Na het ontbijt woonden we de belangrijkste voordracht bij met de titel “Leven na de dood”, onder leiding van de eerwaarde Protopresbyter de Oecumenische Troon en directeur van het Nederlandstalige deel van het Instituut voor Orthodoxe Theologie Apostel Paulus van het Aartsbisdom, Dominique Verbeke, die uitweidde over het thema van leven en dood doorheen de geschiedenis van de mensheid, waardoor onderwerpen van discussie zijn ontstaan.

Aan het einde van de conferentie, verzamelden de aanwezige leden van de clerus zich rond de Metropoliet om bepaalde elementen van de toekomstige activiteiten van het Aartsbisdom en van pastorale zorg te bespreken, terwijl de jongeren een zeer vruchtbare discussie met de vader Verbeke aangingen over het onderwerp van zijn lezing.

Na de middag, na een feestelijke maaltijd in de prachtige natuurlijke omgeving van het kasteel waar deze Jongerendag doorging, werden de deelnemers gesplitst in taalgroepen en hadden dus de kans om vragen te stellen, opinies uit te drukken en te delen over het onderwerp leven en dood, evenals onderwerpen die een jonge orthodoxe Europeaan vandaag aanbelangen.

Tijdens de conclusies op het einde van de dag dankte Metropoliet Athenagoras zowel de geestelijken als de jongeren, die uit verschillende hoeken van het bisdom gekomen waren om deel te nemen aan de Synaxis. “Onze vreugde vandaag is groot, niet alleen omdat we door de periode van de Wederopstanding gaan, maar ook omdat we ons nogmaals, geestelijkheid en jeugd, samen op één plek bevinden. Vandaag, dichtbij jullie, is mijn vreugde geweldig. Vandaag, bij jullie, ben ik een gelukkige bisschop …

DSC_0837 kopie

Straks gaan we naar huis naar onze parochies, geroepen om te spreken over wat we vandaag hier hebben beleefd, gehoord en gezien. Wij worden geroepen om de vreugde die de opgestane Christus ons en geheel onze gemeenschap heeft gegeven, als nieuwe Apostelen en nieuwe Myrrondragende vrouwen, uit te sturen naar de wereld waarin we leven en werken … … “, benadrukte onder anderen de Metropoliet.

Ten slotte maakten de jongeren afspraak voor de volgende driedaagse bijeenkomst die in oktober van dit jaar in België zal plaatsvinden.

DSC_0823 kopie

Vader Philippe en Vader Bernard met enkele jongeren

 

DSC_0698-COLLAGE OJB

Voor meer foto’s: KLIK HIER

??????????? ?. ???????????? ?????? - ??????????

In de Kathedraal van de Aartsengelen te Brussel ging Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg voor in de Goddelijke Liturgie van zondag maart 31 2019, de derde zondag van de vasten, omringd door leden van de clerus van het Aartsbisdom.

Tijdens de Goddelijke Liturgie werd  diaken Konstantinos Psallas priester gewijd.  Hij is een gehuwde geestelijke die tot nu toe diende als diaken in de kathedraal en die dat zal blijven doen in zijn nieuwe functie als priester.

32572811987_6ec4b84319_bMetropoliet Athenagoras sprak vaderlijke woorden toe aan de jonge vicaris van de kathedraal met nadruk op het Kruis van het priesterschap, namelijk dat hij geroepen is om het te blijven opnemen, met nog meer verantwoordelijkheid en strijd.

“Als priester ga je door met je diaconie, want we blijven allemaal diakens van God, en mensen, ongeacht onze rang. ….

De soutane is tegelijkertijd een voorwerp van aanbidding en haat, van respect en denigratie. Telkens je zal worden gehonoreerd, draag dan de eer op aan de Heer, de Goede Herder. …… Vergeet niet dat de priester in de schijnwerpers staat, en dat de blikken van allen, gelovigen en niet-gelovigen, op hem vallen … … Geen talent, geen kennis, noch enige glorie of diploma kan het verlangen naar heiligheid vervangen. Heiligheid is het eerste en belangrijkste doel van de priester.

Zijn persoonlijke heiligheid, maar ook de heiligheid van zijn familie en uiteindelijk de heiligheid van de zielen die de Kerk hem toevertrouwde … “benadrukte Zijne Eminentie onder anderen.

Na de Goddelijke Liturgie werd overgegaan tot de officiële Doxologie voor de Nationale Dag van Griekenland, die verplaatst was naar de zondag volgend op 25 maart. Dit was in aanwezigheid van de diplomatieke instanties van Griekenland in België en ambassadeur mevrouw Eleftheria Galathianaki, en van militaire vertegenwoordigers van Griekenland bij de NAVO onder leiding van admiraal M. Konstantin Karageorgis.

image001

Brussel 17 maart 2019 – Ook dit jaar werd in het Aartsbisdom van België, op zondag 17 maart 2019, het feest van de Zondag van de Orthodoxie feestelijk gevierd. Aan de orthodoxe viering in de Brusselse kathedraal van de HH. Aartsengelen Michael en Gabriël, voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, namen Zijne Eminentie Metropoliet Chrysostomos van Kyrineia (Kerk van Cyprus), Zijne Excellentie Bisschop Dositheos (Patriarchaat van Georgië), evenals zeer vele leden van de clerus van diverse orthodoxe aanwezigheden in België deel.

Het was dit jaar een historische viering wegens de zeer hoge aanwezigheid van Zijne Majesteit Koning Filip van België. Zijn aanwezigheid opende de feestelijkheden in het kader van het Gouden Jubileum van het Aartsbisdom van België, 50 jaar na zijn oprichting in de zomer van 1969.

47381390132_dd476cdb28_b

Koning Filip, die bekend staat als een gelovig man en om het onderhouden van goede betrekkingen tussen de staat en de erediensten, aanvaardde de uitnodiging van de verantwoordelijke en enige officiële vertegenwoordiger van het geheel van de Orthodoxe Kerk in België, Metropoliet Athenagoras, en woonde de Goddelijke Liturgie van de Heilige Basilios de Grote bij, in bewondering voor de grootsheid van de orthodoxe traditie en de plechtigheid van de Moederkerk van Constantinopel. Voor de eerste maal bezocht een gekroond staatshoofd de Orthodoxe Kerk sedert haar officiële erkenning door de staat in 1985 en het officiële bezoek van Koning Boudewijn aan de Orthodoxe Parochie van de H. Apostel Andreas te Gent in 1980, ter gelegenheid van de 150ste verjaardag van het bestaan van het Koninkrijk België.

Deze historische gebeurtenis voor het Aartsbisdom van België werd eveneens bijgewoond door Zijne Excellentie de Minister van Justitie en Erediensten, de heer Koen Geens, Zijne Eminentie Kardinaal Jozef De Kesel, Aartsbisschop van Mechelen-Brussel, de Apostolische Nuntius, de hoofden van de erkende erediensten in België en andere vertegenwoordigers van religies, ambassadeurs en andere diplomaten van de diverse orthodoxe landen in België, onder leiding van de Ambassadeur van Griekenland, mevrouw Eleftheria Galathianaki, de politieke autoriteiten van België en Griekenland, de hoogwaardigheidsbekleders van het Oecumenisch Patriarchaat, en vertegenwoordigers van diverse Brusselse verenigingen en vele gelovigen.

 

Aan het einde van de Goddelijke Liturgie dankte Metropoliet Athenagoras koning Filip hartelijk voor de eer om de uitnodiging te hebben aanvaard en zo zelf de rijkdom van de orthodoxe traditie, alsmede haar Eenheid in de diversiteit mee te ervaren. De Koning ontving een mooi geschilderde icoon van de Heilige Apostel Filip en een ruiker bloemen. Hij dankte ook minister Koen Geens voor de uitstekende samenwerking en steun voor de noden van de orthodoxe kerk, evenals al diegenen die gekomen waren om dit unieke moment bij te wonen. De Minister ontving een icoon van de HH. Kyrillos en Methodios, patroonheiligen van Europa. Kardinaal De Kesel ontving van Metropoliet Athenagoras een zilveren borstkruis.

De Orthodoxe Kerk is sinds de 19e eeuw in België aanwezig en heeft tegenwoordig parochies verspreid over het hele land. In België zijn zo een 150.000 orthodoxe christenen.
Zie ook hieronder de toespraak van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België.

Toespraak van Metropoliet Athenagoras van België gericht
aan Zijne Majesteit Koning Filip

Orthodoxe Kathedraal Brussel – 17 maart 2019

Sire,
Dat wij vandaag, hier, Zijne Majesteit onze Koning in deze orthodoxe kathedraal mogen ontvangen betekent voor allen hier aanwezig een uitzonderlijk genoegen en een bijzondere vreugde.

We hebben geopteerd Uwe Majesteit uit te nodigen op de Zondag van de Orthodoxie, die de overwinning op het iconoclasme herdenkt, en dus het herstel van de verering van iconen. Het was het 7e en laatste Oecumenisch Concilie – dat in 787 te Nicea bijeengeroepen werd en gemeenschappelijk is voor alle christenen – dat verklaarde dat de iconen dienen te worden vereerd, precies zoals het kostbare en levendmakend kruis en de Heilige Bijbel. Sinds 1983 is de Zondag van de Orthodoxie één van de hoogtepunten van de uitdrukking van de eenheid van de Orthodoxie in België, wat gevierd wordt door een gezamenlijke Goddelijke Liturgie, met de deelname van orthodoxe christenen van diverse nationaliteit.

Dit jaar vieren wij de 50e verjaardag van de oprichting van ons Aartsbisdom, dat jurisdictie heeft over België, Nederland en Luxemburg. De aanwezigheid van de Orthodoxie in de Benelux brengt ons echter naar 1752, waanneer in Amsterdam enkele Griekse kooplieden een eerste orthodoxe parochie uit de grond stampten, toegewijd aan de Heilige Katherina. De Orthodoxie was in het Westen toen de grote onbekende. Daarom ook gaven diezelfde kooplui in 1760 een liturgisch boekje uit met de vertaling van de Goddelijke Liturgie van de Heilige Johannes Chrysostomos in het Nederlands. Toen Griekenland onafhankelijk werd – in dezelfde periode van ons land – keerden de Griekse handelaars terug naar hun land en werd de kapel gebruikt door Anna Pavlovna, die Koningin was geworden van Nederland. Vooraleer ze Koningin werd in Nederland, verbleef Anna Pavlovna regelmatig in Brussel, in wat vandaag gekend is onder het Paleis der Academiën, en pal naast het Koninklijk Paleis ligt. In dit Paleis liet ze een orthodoxe kapel bouwen, die wellicht de eerste orthodoxe kapel in ons land moet zijn geweest. Een tweede kapel vonden we terug in 1862 in de gebouwen van de Russische Ambassade in Brussel. Deze was bestemd voor het personeel van deze Ambassade.

In het jaar 1900 wordt een eerste orthodoxe parochie opgericht, in Antwerpen, voor de Griekse zeelui. Sindsdien zien we een permanente orthodoxe aanwezigheid tot ontwikkeling komen, met als hoogtepunt de massale komst van Griekse gastarbeiders, op de uitnodiging van onze burgerlijk autoriteiten. Dit heeft uiteindelijk geleid tot de oprichting van het Orthodox Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, van dewelke we dit jaar de 50e verjaardag vieren. In november dit jaar vieren we dit Gouden Jubileum met Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos, die in deze Kathedraal zal voorgaan in de Goddelijke Liturgie.

In 1985 werd de orthodoxe eredienst in ons land officieel erkend en zo kon onze Kerk zich verder ontwikkelen tot een kleine en dynamische Kerk, die groeiend is door migratie. Ze heeft een plaats gekregen in onze samenleving en werkt in harmonie samen met de hoge vertegenwoordigers van de andere christelijke Kerken en monotheïstische religies. De Metropoliet-Aartsbisschop van het Oecumenisch Patriarchaat vertegenwoordigt het geheel van de Orthodoxe Kerk in ons land, met inbegrip van de Oud-Orientaalse Kerken.

Het is ons dan ook een waar genoegen hier de Minister van Justitie, Koen Geens, en de vertegenwoordigers van de erkende erediensten te verwelkomen, in het bijzonder Kardinaal Jozef De Kesel, die ik ken van toen ik leerling was aan het College waar hij lesgaf. Met dhr. Koen Geens hebben we een Minister van Justitie die ons steunt als nooit tevoren en die met zijn team zorgt voor de goede samenwerking tussen de Staat en de erediensten.

Sire, Onze Kerk is heel dankbaar voor de plaats die ze toebedeeld krijgt in onze samenleving en is er zich van bewust dat we samen moeten werken voor een gezegende toekomst voor ons land en diens bevolking. We weten welke voorname rol Uwe Majesteit hierin kan spelen. Daarom ook bidden we in elke orthodoxe kerk en tijdens elke liturgische viering “voor onze Koning Filip en Koningin Mathilde, voor de regering van ons land en voor allen die er wonen”.

Wij allen die hier vandaag rondom U staan, zullen aan uw bezoek een onvergetelijke en uitstekende herinnering bewaren. Moge dit bezoek en deze ontmoeting ook voor U, Sire, een mooie herinnering blijven. Het weze ons daarom toegelaten U als aandenken aan dit bezoek een icoon te schenken van uw patroonheilige, de Heilige Apostel Filip en bloemen.

We bidden opdat God Uwe Majesteit een goede gezondheid schenke en nog vele jaren.

DSC_0227 kopie 2

DSC_0229 kopieOp vrijdag 22 maart 2019 ontvingen wij in onze Orthodoxe kerk, van de HH Konstantijn en Helena te Brugge, de nieuwe député van de provincie West-Vlaanderen, de heer Bart Naeyaert, samen met enkele medewerkers.
Wij ervaarden dit bezoek als zeer positief. De heer député B. Naeyaert en zijn medewerkers hebben aangetoond dat ze niet enkel wensen bezig te zijn met dossiers en cijfers maar dat zij ook meer inzicht willen over de wijze waarop de subsidies ingezet worden.

Vader Bernard ontving hen samen met zijn echtgenote Catherine en gaf de nodige uitleg over de geschiedenis van onze parochie. Uit het niets hebben wij toch heel wat kunnen realiseren. Beginnend in mei 1995 in de Oecumenische kapel, de vroegere Sint Jooskapel. Nadien werd een huurpacht met het OCMW afgesloten en restaureerde de jonge parochie, met eigen middelen, het reeds 20 jaar onbewoonde Passantenhuis tot Orthodoxe kapel en parochiezaal.

Vader Bernard ging kort na zijn priesterwijding op zoek naar een grotere kerk en zo kwam er een wissel tussen de Oecumenische kapel, die ondergebracht werd in de benedenverdieping van het Passantenhuis, en de Orthodoxe kerk ondergebracht in de Oecumenische kapel (Sint Jooskapel). Ondertussen werd de Orthodoxe parochie van Brugge erkend en werd de kapel grondig gerestaureerd en ingericht tot een volwaardige Orthodoxe kerk. De hele geschiedenis van bijna 25 jaar met deze grote realisatie is heel mooi weergegeven in het kunstboek “Van Godshuis Sint-Joos tot orthodoxe kerk Brugge”.

Na de toelichting werd de delegatie uitgenodigd voor een ontbijt in de parochiezaal op de eerste verdieping. Het was een heel aangenaam bezoek waar we heel wat met elkaar hebben kunnen uitwisselen.

We zijn de heer député Bart Naeyaert en zijn delegatie dankbaar voor hun bezoek en de interesse die ze toonden voor onze parochie. Verder zijn we de gouverneur en de voltallige deputatie van West-Vlaanderen dankbaar voor hun steun gedurende de voorbije jaren.

Tenslotte ontving de gedeputeerde en zijn gevolg het kunstboek “Van Godshuis Sint-Joos tot orthodoxe kerk Brugge” als herinnering aan hun bezoek.

JOH_5256 kopie

Tijdens de oecumenische Vespers in de Brugse Kathedraal naar aanleiding van de bidweek hoorden we een prachtige homilie van de nog aan te stellen predikant van de Verenigde protestantse kerk van Brugge Dr . Jannica Anna De Prenter. Een dame met de gave van het woord en die ontzettend kan begeesteren. Toen vertelde ze ook dat ze uit een katholiek gezin komt en een innerlijke strijd voerde om ten slotte protestant te worden. Ze is de belichaming van zeeuwse wapenspreuk : Luctor et Emergo. (Ik worstel en kom boven). Toen nodigde ze ons uit op haar aanstelling.

JOH_5254 kopie

Gisteren 7 april 2019, een warme zonnige voorjaarszondag, Abdij Zevenkerke. Met een volle kerk vierden we de liturgie inzegening en bevestigingsdienst van Dr. Jannica Anna De Prenter. Er waren vrij veel Nederlanders onder de aanwezigen. Ja de nieuwe dominee is afkomstig uit Axel in Zeeuws-Vlaanderen. De abt van Zevenkerke met een aantal monniken, Deken Henk Laridon van Oeucumene, de Brugse deken Lieven Soetaert en Vader Bernard Peckstadt waren onder de genodigden. Ook de schepen van Cultuur, Nico Blontrock was aanwezig.

De dienst begon gebeden en gezangen. De synodevoorzitter nodigde Jannica uit haar geloften te doen om dienst te doen als predikant. Een zeer mooi moment was toen alle aanwezige dominees haar de handen oplegden. Nadien waren er 2 diakenen van de VPKB Brugge die de nieuwe predikante de stola overhandigden. Een ontroerend moment. Een ander ontroerend moment was toen de synodevoorzitter de aanwezige predikanten uitnodigde om een welkomswoord met een passsende bijbeltekst uit te spreken.

JOH_5271 kopie

Dan kwam de bevestiging door de gemeente. Ontroerend om te horen hoe iedereen van de gemeente mee bad. In haar homilie verwees de nieuwe predikante terug naar haar innerlijke strijd om te kiezen tussen het katholisme en het protestantisme. Ze dankte haar man omdat die zijn geboortestad Axel en het mooie Zeeuwse landschap (een landje apart noemen ze de streek hier) achterlaat om haar te volgen. Met veel gebeden en gezangen, voorgegaan door de nieuwe predikante, eindigde de mooie dienst. Aan de kerkpoort bedankte de nieuwe predikante iedere aanwezige persoonlijk. Met een receptie in een zaal van de abdijschool eindigde de mooie dienst.

Lector Patrick Dezillie

IMG_4563 kopie

Op 2 april 2019 na een aangename voormiddag verwelkomen we graag ons namiddagprogramma. Een grotere tegenstelling met ons bezoek aan het Frietmuseum in de voormiddag kan je je niet indenken. IMG_4566 kopie
We werden verwacht in de Ezelstraat voor een bezoek aan de Orthodoxe Kerk.

De Orthodoxe Parochie HH. Konstantijn en Helena werd in Brugge opgericht in 1995 en gebruikte tot 2007 de kleine benedenruimte van het voormalige passantenhuis in de Ezelstraat. Eind 2007 nam de orthodoxe gemeenschap haar intrek in de vroegere Sint-Joos-kapel uit 1449.

Vader Bernard vertelt ons rustig over het ontstaan van het Orthodoxe geloof en de parochie. Hij geeft ons inzicht in de situatie van de Orthodoxe en de Katholieke Kerk, in dat waarin zij van elkaar verschillen en in hun gemeenschappelijke waarden en waarheden.

IMG_4562Vader Bernard geeft duiding bij de beelden en symbolen in de prachtig versierde kerk zowel op de iconostase als op de fresco’s. Hij beschrijft de rituelen van de Orthodoxie, hun trouw aan de leer. Hij beantwoordt empatisch en diplomatisch al onze vragen.

Wie wil voelen hoe het eraan toegaat is welkom op de vieringen op zaterdag en zondag.
We kunnen met een dankbaar hart huiswaarts keren. Bedankt, vader Bernard in naam van de dames van de Zilveren Passer uit Oostende.

Verslag Roos De Vos

IMG_4557 kopie

DSC_0271 kopie

Op 28 maart 2019 bezochten we met de vrouwenclub “Zilveren Passer 4” van Knokke de Orthodoxe kerk te Brugge, welke is gehuisvest in een prachtig historisch pand met een charmante binnentuin.
We werden verwacht en verwelkomd door priester Bernard Peckstadt die ons vertelde dat de Orthodoxe parochie en hun kerk “HH. Konstantijn en Helena” te Brugge een twintigtal jaren geleden werd opgericht en erkend en ongeveer tien jaar geleden zijn intrek nam in het huidige pand.
De Orthodoxe kerk wil voornamelijk een ontmoetingsplaats zijn voor alle mensen. Om het even welke nationaliteit of welke taal je spreekt, iedereen is welkom!
Al van bij het binnenkomen in de kapel werden we overweldigd door de pracht en praal en de rijkelijke versieringen zoals de majestueuze luster aan het plafond, de mooie lambrisering in Grieks hout met statige stoelen rondom rond, de schitterende iconen van Maria, van Christus en van Johannes de Doper, maar ook de kleurrijke muurschilderingen van hun belangrijkste heiligen spraken tot de verbeelding.
Zeer gedreven gaf Vader Bernard uitleg over het belang van de iconostase met gescheiden altaar, de betekenis van de liturgie en de sacramenten met onder andere het doopsel en de communie, het maken van het kruisteken, de biecht enz.
Opmerkelijk is hun grote respect en toewijding voor de Moeder Gods die een centrale plaats inneemt in hun geloof.

Bij velen onder ons werd de nieuwsgierigheid geprikkeld dewelke zich uitte in de vele vragen aan het einde van het bezoek. Bedankt Vader Bernard voor de interessante rondleiding!

©2015 Orthodoxe Parochie Brugge.
Top
Zoeken: