Verslag kindercatechese

Datum: 18 februari 2017

Thema: Jezus de genezer van ons geest en lichaam

DSC_0563

Jezus  heeft gekozen om mensen te genezen om Zijn goddelijke kracht te tonen. Dit is logisch. Iedereen kan bevestigen dat dit een echte wonder was want iedereen kent wel  iemand die langdurig ziek is . Voor de genezene zelf is het gevoel van het wonder zo tastbaar aanwezig. Op die manier kan niemand nog twijfelen. In vergelijking met Jezus die over het water wandelde en de reactie van de apostelen hierop (het is een spook), zijn genezingswonderen duidelijk ervaarbare wonderen.  Die soort wonderen kunnen worden veroordeeld als een soort illusie maar de genezing op zich is zonder twijfel  door iedereen  aanvaard.

Jezus genas iedereen die naar Hem kwam onafhankelijk van zijn geloof, afkomst, cultuur, ras of niveau van spiritualiteit. Iedereen was welkom. Gezondheid en liefde zijn de belangrijkste dingen die elk mens zoekt. De mensen die Jezus kenden waren zoveel veranderd in goede zin dat ze niet meer terug konden naar dezelfde levensstijl van vroeger. De woorden en gebaren van Jezus waren simpel, mooi en met heel veel kracht. Zo krachtig dat zelfs twee duizend jaar later deze worden genezen en liefde brengen aan alle mensen die het willen horen. De genezing door Jezus is compleet: fysiek, energetisch, psychologisch, intellectueel en spiritueel.

“22En Hij zei tot zijn discipelen: Daarom zeg Ik u: Weest niet bezorgd over uw leven, wat gij zult eten of over uw lichaam, waarmede gij u zult kleden. 23Want het leven is meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding. 24Let op de raven, zij zaaien niet en zij maaien niet, zij hebben geen voorraadkamer of schuur, en toch voedt God ze. Hoe ver gaat gij de vogelen te boven! 25Wie van u kan door bezorgd te zijn een el aan zijn lengte toevoegen? 26Indien gij dan zelfs het geringste niet kunt, wat zult gij u bezorgd maken om het overige? 27Let op de leliën, hoe zij spinnen noch weven, en Ik zeg u, dat zelfs Salomo in al zijn heerlijkheid niet bekleed was als een van deze. 28Indien nu God het gras op het veld, dat er heden is en morgen in de oven geworpen wordt, zó bekleedt, hoeveel te meer u, kleingelovigen? 29En gij, zoekt niet wat gij eten of drinken zult en weest niet verontrust, 30want naar al deze dingen gaat het zoeken van de volken der wereld uit. Doch uw Vader weet, dat gij deze dingen behoeft. 31Maar zoekt zijn Koninkrijk, en die dingen zullen u bovendien geschonken worden.” Lucas 12: 22-31.

Als we oplossingen zoeken door ons zorgen te maken, zullen we geen oplossingen vinden. Als we reageren vol met hoop en veel minder bezorgd, zullen we het licht van de oplossing op een of andere manier zien. We moeten gewoon proberen. Er is niks te verliezen! Blijven hopen met blijheid en niet hopen met bezorgdheid.

DSC_0389

Bezoek van de Markante dames
van de Brugse binnenstad

Op maandag 12 december 2016 hadden wij als markante dames van de Brugse binnenstad een afspraak met vader Bernard Peckstadt in de Ezelstraat 85. Een aantal dames brachten hun partner mee.

De Orthodoxe Kerk in Brugge bezoeken, als aanloop tot het Kerst gebeuren, leek ons bij de planning van het jaarprogramma een bijzonder goed idee. En gelijk kregen we. Benieuwd en nieuwsgierig stapten we de kerk binnen. De eerste indruk of misschien wel voor een aantal onder ons de tweede of de derde indruk; omdat er reeds bij een andere gelegenheid een bezoekje aan de kerk had plaats gevonden; was een bewonderende stilte.

Een stilte die de stilte vervolgens doorbrak door indrukken met elkaar uit te wisselen. We namen de warme ziel van deze kleurrijke unieke parel in de binnenstad in ons op. Nadat we ons hadden genesteld in de banken gaf Vader Bernard, ons zeer begeesterd een geschiedkundig overzicht zodat wij de stichting van deze kerk beter in de tijd konden plaatsen. Zowel over de hiërarchie binnen de Orthodoxe kerk als over de iconografie had hij het uitvoerig. Wat een zuiverheid, zo puur, zo dicht bij de bron. Het werd een zeer boeiende avond waarvoor we Vader Bernard van harte danken.

Hierbij wensen we de Orthodoxe gemeenschap in de stad maar ook daarbuiten alvast alle goeds toe tijdens deze periode van het jaar.

Hilde Baert

Bestuurslid Markant Brugge Binnenstad

DSC_0392

LODE AERTS NIEUWE BISSCHOP VAN BRUGGE

Mgr. Lode Aerts mag zich voortaan bisschop van het bisdom Brugge noemen. De 57-jarige deken van de stad Gent werd op zondag 4 december 2016 in de Sint-Salvatorskathedraal gewijd door kardinaal Jozef De Kesel.

Kort voor de wijding blikte Aerts vooruit op zijn nieuwe functie. “Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet stond te springen voor deze taak. Ik wou aanvankelijk nee zeggen, maar ik wou niet laf zijn. Ik heb al zoveel gekregen, ik wou iets terugdoen”, aldus Aerts, die tot vandaag deken was in het bisdom Gent. Lode Aerts wil het geloof in God herstellen. “We moeten onze positie als christen hervinden. We moeten het vertrouwen vinden in God. Er is een hoop die sterker is dan alle miserie. Ik wil het dan ook niet hebben over gebouwen, de indeling van parochies of de pikorde binnen de kerk, maar wel over het geloof. Ik wil nederig zijn, net zoals paus Franciscus, die toch een voorbeeld is voor mij.” Aerts wil dan ook niet dat de wijding zijn feest is. “Dit is een feest voor het hele bisdom. Het is een dag van de kerk.”

Stipt om 15 uur begon in een nokvolle Sint-Salvatorskathedraal in Brugge de bisschopswijding van monseigneur Lode Aerts. Kardinaal Jozef De Kesel, aartsbisschop van Mechelen-Brussel, ging voor als hoofd-consecrator in de pontificale eucharistieviering in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge. Hij wijdde Lode Aerts tot bisschop. Na de wijdingsritus nam de nieuwgewijde bisschop de zetel van het bisdom Brugge in bezit als de 27ste bisschop van Brugge.

Dat gebeurde in aanwezigheid van (aarts)bisschoppen uit binnen- en buitenland, vertegenwoordigers van de andere christelijke Kerken en tal van prominenten uit de politieke en culturele wereld.

De Orthodoxe Kerk in België werd vertegenwoordigd door Metropoliet Athenagoras van België. Verder waren aanwezig Archimandriet Thomas van het klooster van de Moeder Gods der Bedroefden (Patriarchaat van Moskou), Protopresbyter van de Oecumenische Troon Dominique Verbeke (Gent) en Aartspriester Bernard Peckstadt (Brugge-Oostende). Omwille van de restauratiewerken in de kathedraal was het aantal zitplaatsen noodgedwongen tot 700 beperkt. Vele mensen namen een kijkje rond de kathedraal en volgen ook daar de wijding. In de site Oud Sint-Jan was er plaats voorzien voor een vijfhonderdtal mensen die de viering konden volgen op groot scherm. Ook die zaal zat ruim een uur voor de viering al helemaal vol. Een honderdtal mensen stond een tijdje buiten te wachten, maar kon uiteindelijk de uitzending van de viering al staande bijwonen. Vóór de wijding ging Aerts luid applaus de vele aanwezigen in Oud Sint-Jan nog begroeten. Hij werd er onder onthaald. Aerts nam ook nog ruim de tijd om iedereen te begroeten en de gelovigen in de zaal toe te spreken. “Laten we hier vooral bidden voor mekaar”, sprak Aerts.

Nieuwe_bisschop_Brugge1

Mgr Lode Aerts – 27ste bisschop van Brugge

De 57-jarige Lode Aerts werd op 2 oktober 1959 geboren in Geraardsbergen en studeerde aan het college in Eeklo. Na studies filosofie en theologie werd hij in 1984 tot priester gewijd. In 1988 behaalde hij een doctoraat Bijbel-wetenschappen aan de Gregoriaanse Universiteit in Rome. Van 1988 tot 2002 doceerde hij eerst filosofie en daarna dogmatische theologie aan het seminarie in Gent en van 1992 tot 2002 was hij ook geestelijk directeur van het Grootseminarie van Gent.

In 1992 werd hij bisschoppelijk vicaris van het bisdom Gent. In augustus van dit jaar werd hij door bisschop Luc Van Looy tot deken van Gent aangesteld. Aerts heeft ook verschillende publicaties op zijn naam staan.

Lode Aerts, die een sterke theologische opleiding (hij studeerde onder meer in Rome en Duitsland) genoot en veel pastorale ervaring heeft vooral bij jongeren, komt terecht in een van oudsher katholiek bisdom, met een rijke geschiedenis en historisch een van de vruchtbaarste qua roepingen. Met 350 parochies en 700 priesters is het ook een van de grootste bisdommen van ons land.

‘De Kerk is geen eenmanszaak’

De Kerk is niet zozeer een individuele beleving maar een groep mensen die samenwerkt aan een project. Lode Aerts.

De nieuwe bisschop kondigde kort na zijn aanstelling door paus Franciscus op 5 oktober aan dat hij als bisschop in teamverband wil blijven samenwerken. Hij hoopt terug te kunnen vallen op zijn ervaring als vicaris voor jeugdpastoraal en nadien voor vorming. Hij wil zich inzetten voor vitale geloofsgemeenschappen en meer mogelijkheden creëren om van het Evangelie op een gastvrije, niet-opdringerige maar zonder gêne manier te getuigen. Christenen hoeven zich niet te schamen. Geloof is het beste wat me ooit is overkomen.

In naam van onze Orthodoxe parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge willen wij Monseigneur Lode Aerts van harte feliciteren: Axios! Axios! Axios! Hij is waardig!

FEEST VAN DE HH. AARTSENGELEN
MICHAËL EN GABRIËL
KATHEDRAAL TE BRUSSEL

Brussel – In Brussel werd ook dit jaar het patroonsfeest van de Heilige Aartsengelenkathedraal van het Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, met luister gevierd. Volgens de kerkelijke kalender wordt de gedachtenis van de Synaxis van de Aartsengelen Michaël en Gabriël en de overige Onlichamelijke Krachten, op de 8e van de maand november gevierd. Omdat dit een werkdag is, werd het patroonsfeest verplaatst naar de eerste zondag na de feestdag. Zodoende werd de Goddelijke Liturgie op zondag 13 november 2016 in de feestende kathedraal gevierd, waarbij Z.E. Metropoliet Avgoustínos van Duitsland voorging, hiertoe vriendelijk uitgenodigd door Z.E. Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg.

Aan de Goddelijke Liturgie nam verder Z.E. de plaatselijke Metropoliet Athenagoras van België deel, net als Hunne Excellenties Aartsbisschop Simon (Patriarchaat van Moskou), Metropoliet Athanásios van Acháia (Directeur van het Kantoor van de Kerk van Griekenland bij de Europese Unie), Aartsbisschop Job van Telmessos (Oecumenisch Patriarchaat), Bisschop Dositeoz (Patriarchaat van Georgië), Bisschop Bartholomeos van Arianz (Aartsbisdom van Duitsland – Oecumenisch Patriarchaat) en Koorbisschop Porfýrios van Neápolis (Directeur van het Kantoor van de Kerk van Cyprus bij de Europese Unie).

De homilie werd uitgesproken door de Metropoliet van Duitsland, die uitvoering de getuigenis van de Orthodoxie aanhaalde in een Europa dat geschokt is door de huidige uitdagingen, waarbij de Orthodoxie oplossingen kan bieden aan de patstelling van de hedendaagse mens, door die te bevrijden uit de vele en ondraaglijke problemen die hem of haar teisteren.

De Goddelijke Liturgie werd bijgewoond door Z.E. Dhr. Ambassadeur Andréas Papastávrou, Permanent Vertegenwoordiger van Griekenland bij de Europese Unie, evenals Dhr. Argýrios Makrís, Plaatsvervangend Permanent Vertegenwoordiger, Dhr. Vasílios Katakalídis, 1e Adviseur van de Griekse Ambassade in België, Mevr. Eléni Petroulá, Directeur van het Consulaat te Brussel, evenals vertegenwoordigers van de militaire overheden van Griekenland in België, onder leiding van Luitenant-Generaal Nikólaos Zachariádis en Schout-bij-nacht (Divisieadmiraal) Spyrídon Konidáris, de Z.E. Moeder Johanna, Abdis van het Heilig Klooster van de Geboorte van de Moeder Gods te Asten (Nederland) met haar gemeenschap, voorzitters van plaatselijke etnische instanties en verenigingen, samen met een menigte gelovigen.

Op het einde van de Goddelijke Liturgie bedankte Z.E. Metropoliet Athenagóras van België eerst en vooral God die eens te meer de gelegenheid bood om een Eucharistie te vieren ter gedachtenis van de Aartsengelen Michael en Gabriël, de beschermheiligen van de stad Brussel, die werd bekroond door de Metropoliet van Duitsland als antwoord op de uitnodiging voor het feest, een grijzende en eerbiedwaardige Hiërarch van de Oecumenische Troon, goede herder en wijze stuurman van het aangrenzend diocees, de overige Hiërarchen, de vertegenwoordigers van de Diplomatieke en Militaire Overheden, de priesters en raadsleden van de Kathedraal, die bijdroegen aan de uitstekende organisatie van het feest, evenals de gelovigen die meebaden in de Kerk.

In zijn wederwoord, bedankte Z.E. Metropoliet Avgoustínos van Duitsland Z.E. Metropoliet Athenagoras voor zijn broederlijke uitnodiging, sprak hij hartelijke felicitaties voor zijn dienstwerk in het diocees van de Benelux, verwees hij naar zijn verkiezing drie jaar geleden door de Heilige Geest, waarbij hij zelf als synodale hiërarch deelnam, en kenschetste hij Metr. Athenagoras als trots van de Moederkerk van Constantinopel.

Panigiris_Taxiarxon1

SUCCESVOLLE AFSLUITING DRIEDAAGSE PRIESTERBIJEENKOMST AARTSBISDOM BELGIË EN EXARCHAAT VAN NEDERLAND EN LUXEMBURG

La Roche en Ardenne – Van 2 tot 4 november 2016 had, onder leiding van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, de eerste Bijeenkomst plaats van de geestelijkheid van het Heilig Aartsbisdom België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg. De geestelijken uit de drie landen van het Aartsbisdom verzamelden zich rond hun Herder in het schilderachtige stadje La Roche-en-Ardenne (Belgisch Luxemburg), met het oog op hun navorming, de sociale problematiek en verschillende belangrijke onderwerpen in verband met hun dienstwerk.

Drie vooraanstaande gastsprekers lichtten het algemene thema toe: “‘Het leven van de priester en zijn dienstwerk in het hart van de Europese Unie”. De eerste vergadering begon met het openingsgebed, en vervolgens het voorlezen van de brief van Z.A.H. Oecumenisch Patriarch Bartholomeos, die Zijne Eminentie feliciteerde met zijn initiatief, en vaderlijke en bemoedigende woorden tot de Bijeenkomst richtte. Daarna was het woord eerst aan Zijne Eminentie de Metropoliet van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, die Zijne Alheiligheid bedankte voor zijn vaderlijke belangstelling door de brief die hij tot de Bijeenkomst richtte. Zijne Eminentie vermeldde daarna het jubileum van de 25 vruchtbare jaren sinds de bestijging van de Oecumenische Troon door de Patriarch. Hij bedankte en verwelkomde nadien met hartelijke woorden de gastsprekers, evenals de geestelijken die zijn uitnodiging hadden beantwoord. In zijn uitgebreide en inspirerende toespraak sneed hij lastige vragen aan rond de brandende pastorale kwesties die de priester moet beantwoorden bij zijn dienstwerk in de diaspora.

De eerste dag werd afgesloten met een gebed ter nagedachtenis van de overleden Raphaël, zoon van protopresbyter Emmanouíl Mavrogiannákis, die kort geleden, op de leeftijd van 16 jaar, tot de Heer werd teruggeroepen. De gedachten en gebeden van de aanwezigen gingen uit naar het drama dat de familie doormaakt, en er werd in naam van de geestelijkheid van het Aartsbisdom een verklaring opgemaakt die door Metropoliet Athenagoras ondertekend werd.

Op de tweede werkdag van de bijeenkomst hadden de drie hoofdlezingen plaats van de driedaagse. De eerste toespraak werd gehouden door de Zeer Eerwaarde Archimandriet Zacharías Zácharou, geestelijk kind van Geronta (oudvader) Sophrony Zacharov, van het Heilig Patriarchaal en Stavropegiek Klooster van de Heilige Johannes de Doper (Maldon, Essex) over het onderwerp: “Het leven van de priester in de orthodoxe diaspora”.

De tweede toespraak werd gehouden door presbytera Vassilia Hookway-Charalámbous van het Heilig Aartsbisdom Thyateira en Groot-Brittannië over het onderwerp “Het leven van de presbytera in de orthodoxe diaspora”, die de verschillende facetten toelichtte in het leven en dienstwerk van de geestelijken, zoals die gezien worden door de presbytera als echtgenote en moeder, evenals haar eigen rol in het parochieleven van de Kerk.

De derde en laatste spreker was Professor Emeritus Pastoraal aan de Theologische Faculteit van de Universiteit van Athene, Dr. Aléxandros Stavrópoulos, over het onderwerp “Pastorale uitdagingen van de 21e eeuw”. De vooraanstaande Professor haalde bij zijn voordracht de uitdagingen aan waaraan de geestelijke in deze tijd het hoofd moet bieden bij de pastorale begeleiding, en hoe de priester van vandaag zijn kudde in de orthodoxe diaspora moet benaderen. De drie toespraken werden gevolgd door uitgebreide gesprekken en een opbouwende dialoog, met uitwisseling van standpunten en voorstellen over pastorale vraagstukken van de Orthodoxie in Europa.

Op de derde en laatste dag van de bijeenkomst waren er rondetafelgesprekken over liturgische, catechetische, bio-ethische, en jongerenpastorale onderwerpen, evenals over belangrijke aspecten voor de hedendaagse geestelijken en leken. Daarna volgde het slotwoord van de Metropoliet, waarbij hij met vaderlijke liefde belangrijke praktische kwesties vermeldde voor de goede werking en het bestuur van het Aartsbisdom, en aan de geestelijkheid raad en richtlijnen gaf voor hun aanwezigheid en dienstwerk in de landen van de Benelux. Vervolgens was er een speciale zitting over de evaluatie van de driedaagse, waarbij alle deelnemende geestelijken het woord kregen om op creatieve en opbouwende wijze voorstellen, bemerkingen en opmerkingen te geven. Een doxologie – lofzang tot God – slot deze eerste driedaagse Bijeenkomst van geestelijken af, en iets voor hun vertrek vernieuwden ze hun afspraak voor hun volgende bijeenkomst.

Proti_sinaxi_imb4

JAARLIJKSE ORTHODOXE
JONGERENBIJEENKOMST VAN DE BENELUX

Kinrooi – De ook dit jaar, op voorstel en met de zegen van Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg gehouden, driedaagse Bijeenkomst van de Orthodoxe Jongeren van de Benelux (OJB-JOB) was opnieuw een succes. Meer dan honderd jongeren tussen 15 en 35 jaar oud ontmoetten elkaar op de bijeenkomst die plaats vond van 7 tot 9 oktober 2016 in de omgeving van Kinrooi, met als hoofdthema “Ik bemin, dus ik ben”. De uitgelezen gastspreker was Hiëromonnik Melchisedék van het Heilig Patriarchaal en Stavropegiek Klooster van de Heilige Johannes de Doper te Maldon (Essex) in Engeland.

De bijeenkomst ving aan op vrijdag 7 oktober 2016 ‘s namiddags. Nadat de jongeren werden onthaald en een slaapplaats kregen toegewezen, werden de Completen gevierd. Vervolgens was er tijd om elkaar te ontmoeten, te leren kennen en met elkaar van gedachten te wisselen.
Zaterdagochtend 8 oktober 2016 begon met de dienst van de Metten, en vervolgde met de lezing door Hiëromonnik Melchisedek over het onderwerp “Ik bemin, dus ik ben”. Vader Melchisedek stelde in het bijzonder dat de relatie van de mens met God zich vooral ontwikkelt door te focussen op de bouwstenen van het christelijk leven, door middel van onze levende aanwezigheid en engagement in de Kerk, én door deelname aan het Mysterie (sacrament) van de Biecht. Hij benadrukte bovendien het belang van de eenheid van de Orthodoxen, vooral in de westerse wereld, en onderlijnde het begrip “begeleiding”. Er was een uitgebreide uitweiding over de biecht als een bij uitstek geestelijke relatie met God, als een kans op een andere kijk op onze zonden, maar ook als weg voor onze wandel door het christelijk leven. Tijdens de vruchtbare dialoog die volgde, legden wij, jongeren, onze zorgen voor, en lichtten we door onze vragen aspecten toe van onze persoonlijke relatie met God. V. Melchisedek legde bijzondere nadruk op het concept van de liefde, maar ook van de onthulling van de wil van God door middel van een levende relatie die niet wordt beperkt door onze eigen verlangens en eisen. Hij vertelde meer over het concept van de tijd zoals hij dat beleefde op zijn persoonlijke geestelijke levensweg, en wees er op dat onze beslissingen, middels gebed, moeten gezegend zijn door de wil van God.

Daarna volgden interactieve workshops in verschillende talen, waaruit de deelnemers ook dit jaar naar believen en voorkeur konden kiezen.
Op de avond van dezelfde dag werden de Vespers gevierd, waarbij de jongeren in het Nederlands, Grieks, Frans, Engels, Roemeens en Fins zongen. Voor dat laatste zorgde een groep jonge Finnen die, vergezeld door v. Heikki Huttunen, Secretaris-Generaal van de KEK [Conferentie van Europese Kerken nvdv] te Brussel, aan de driedaagse deelnamen. Na het avondmaal en de dienst van de Completen werd de avond gezellig, en in een zeer goede sfeer, afgesloten rond een kampvuur.
Op zondagmorgen 9 oktober 2016 werd de Goddelijke Liturgie gevierd in een daarvoor ingerichte ruimte, en voorgegaan door v. Melchisedek, samen met v. Heikki Huttunen, v. Spyrídon Tsekoúras, hulppriester van de H. Nikolaaskerk te Luxemburg, v. Ciprian Popescu, secretaris van de Commissie Jeugd van het Heilig Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, evenals Aartsdiaken Athanásios Toparlakis. De Goddelijke Liturgie werd in verschillende talen gevierd, waarbij de homilie van v. Melchisedek de evangelielezing van de dag belichtte.
Daarna volgden het middagmaal, de conclusies en de bedankingen. V. Ciprian Popescu bedankte eerst en vooral Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, en bracht de boodschap over van onze Herder aan de deelnemers, evenals zijn verontschuldigingen omdat hij wegens andere verplichtingen in het buitenland verbleef. Vervolgens bedankte hij v. Mechisedek voor de eer dat hij zich inschreef in de jaarlijkse jongerenbijeenkomst van de Benelux. Hij liet niet na om de organisatoren te bedanken – en vooral Nicolas Peckstadt – zonder wier medewerking er niets zou kunnen bereikt worden. Hij bedankte zeker ook de jongeren die zongen en met hun stem de kerkdiensten tijdens de driedaagse opluisterden. Een grote dank ging uit naar al degenen die massaal aan de jaarlijkse bijeenkomst deelnamen, en die met hun aanwezigheid eerden. Tot slot sprak iedereen al af voor de ontmoeting van volgend jaar.

ENKELE GEDACHTEN IN VERBAND MET HET JONGERENWEEKEND

Ik bemin dus ik ben

Enkele weken geleden heb ik de kans gehad om deel te nemen aan het Orthodoxe Jongerenweekend in Kinrooi, met als centraal thema de liefdes-relatie.
Ik ben blij en zeer dankbaar dat ik een beetje van Gods liefde mocht ervaren, bijzonder in de verhalen van enkele jongeren, die niet orthodox geboren zijn, en in sommige gevallen zelfs niet christelijk opgevoed, en toch op een bepaald moment van hun leven is er een interesse ontwaakt, een roeping gehoord. Zelf ben ik als orthodox-christen geboren en gedoopt, dus op dat vlak moest ik absoluut geen moeite doen. Maar denkend dat er personen bestaan die wel zelf de moeite moeten doen om de juiste weg te vinden, dat zie ik als een verdiende zegening.

Het is voor mij nogmaals een bevestiging van het feit dat, zoals de priester zegt tijdens de liturgie..”elke goede gave, en elk volmaakt geschenk komt van boven”…Vooraleer wij een keuze mogen maken zijn we eerst geroepen, en dat in gelijk welke situatie wij ons bevinden en ongeacht wat onze familie en vrienden van ons verwachten. Als God je iets duidelijk wil maken of iets van je verwacht dan zal Hij dat doen, onafhankelijk van je opvoeding of van je omgeving. Maar je moet wel naar Hem willen luisteren, en durven zeggen – zoals de kleine Samuël in de Bijbel – “spreek Heer, uw dienaar luistert” En dat is wat mij hoop geeft voor de generaties die zullen komen.

Gabriël Marinac

Sinantisi_neon_okt1

Jaarlijkse Orthodoxe jongerenbijeenkomst
van de Benelux terug een groot succes!!

Van 7 tot 9 oktober 2016

Kinrooi – De ook dit jaar, op voorstel en met de zegen van Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg gehouden, driedaagse Bijeenkomst van de Orthodoxe Jongeren van de Benelux (OJB-JOB) was opnieuw een succes. Meer dan honderd jongeren tussen 15 en 35 jaar oud ontmoetten elkaar op de bijeenkomst die plaats vond van 7 tot 9 oktober 2016 in de omgeving van Kinrooi, met als hoofdthema “Ik bemin, dus ik ben”. De uitgelezen gastspreker was Hiëromonnik Melchisedék van het Heilig Patriarchaal en Stavropegiek Klooster van de Heilige Johannes de Doper te Maldon (Essex) in Engeland.Sinantisi_neon_okt2
De bijeenkomst ving aan op vrijdag 7 oktober 2016 ‘s namiddags. Nadat de jongeren werden onthaald en een slaapplaats kregen toegewezen, werden de Completen gevierd. Vervolgens was er tijd om elkaar te ontmoeten, te leren kennen en met elkaar van gedachten te wisselen.

Zaterdagochtend 8 oktober 2016 begon met de dienst van de Metten, en vervolgde met de lezing door Hiëromonnik Melchisedek over het onderwerp “Ik bemin, dus ik ben”. Vader Melchisedek stelde in het bijzonder dat de relatie van de mens met God zich vooral ontwikkelt door te focussen op de bouwstenen van het christelijk leven, door middel van onze levende aanwezigheid en engagement in de Kerk, én door deelname aan het Mysterie (sacrament) van de Biecht. Hij benadrukte bovendien het belang van de eenheid van de Orthodoxen, vooral in de westerse wereld, en onderlijnde het begrip “begeleiding”. Er was een uitgebreide uitweiding over de biecht als een bij uitstek geestelijke relatie met God, als een kans op een andere kijk op onze zonden, maar ook als weg voor onze wandel door het christelijk leven. Tijdens de vruchtbare dialoog die volgde, legden wij, jongeren, onze zorgen voor, en lichtten we door onze vragen aspecten toe van onze persoonlijke relatie met God. V. Melchisedek legde bijzondere nadruk op het concept van de liefde, maar ook van de onthulling van de wil van God door middel van een levende relatie die niet wordt beperkt door onze eigen verlangens en eisen. Hij vertelde meer over het concept van de tijd zoals hij dat beleefde op zijn persoonlijke geestelijke levensweg, en wees er op dat onze beslissingen, middels gebed, moeten gezegend zijn door de wil van God.
Daarna volgden interactieve workshops in verschillende talen, waaruit de deelnemers ook dit jaar naar believen en voorkeur konden kiezen.

Op de avond van dezelfde dag werden de Vespers gevierd, waarbij de jongeren in het Nederlands, Grieks, Frans, Engels, Roemeens en Fins zongen. Voor dat laatste zorgde een groep jonge Finnen die, vergezeld door v. Heikki Huttunen, Secretaris-Generaal van de KEK [Conferentie van Europese Kerken nvdv] te Brussel, aan de driedaagse deelnamen. Na het avondmaal en de dienst van de Completen werd de avond gezellig, en in een zeer goede sfeer, afgesloten rond een kampvuur.Sinantisi_neon_okt14

Op zondagmorgen 9 oktober 2016 werd de Goddelijke Liturgie gevierd in een daarvoor ingerichte ruimte, en voorgegaan door v. Melchisedek, samen met v. Heikki Huttunen, v. Spyrídon Tsekoúras, hulppriester van de H. Nikolaaskerk te Luxemburg, v. Ciprian Popescu, secretaris van de Commissie Jeugd van het Heilig Aartsbisdom van België en Exarchaat van Nederland en Luxemburg, evenals Aartsdiaken Athanásios Toparlakis. De Goddelijke Liturgie werd in verschillende talen gevierd, waarbij de homilie van v. Melchisedek de evangelielezing van de dag belichtte.

Daarna volgden het middagmaal, de conclusies en de bedankingen. V. Ciprian Popescu bedankte eerst en vooral Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, en bracht de boodschap over van onze Herder aan de deelnemers, evenals zijn verontschuldigingen omdat hij wegens andere verplichtingen in het buitenland verbleef. Vervolgens bedankte hij v. Mechisedek voor de eer dat hij zich inschreef in de jaarlijkse jongerenbijeenkomst van de Benelux. Hij liet niet na om de organisatoren te bedanken – en vooral Nicolas Peckstadt – zonder wier medewerking er niets zou kunnen bereikt worden. Hij bedankte zeker ook de jongeren die zongen en met hun stem de kerkdiensten tijdens de driedaagse opluisterden. Een grote dank ging uit naar al degenen die massaal aan de jaarlijkse bijeenkomst deelnamen, en die met hun aanwezigheid eerden. Tot slot sprak iedereen al af voor de ontmoeting van volgend jaar.

ENKELE SFEERBEELDEN

2016-10-08 14.09.17

Sinantisi_neon_okt17

Gezellig rond het kampvuur

Sinantisi_neon_okt15

Sinantisi_neon_okt12

Workshop onder leiding van Christophe

Sinantisi_neon_okt9

Het maken van Kolyva de graanschotel voor de nagedachtenis van onze overledenen

Sinantisi_neon_okt10

Sinantisi_neon_okt4

De delegatie jongeren van onze parochie van Brugge samen met Vader Melchisedek. Nicolas, Gabriel en Sylvia.

IMG_5961 kopie

Intronisatie van een nieuwe abdis in het klooster van Asten

IMG_5906Asten – Op zondag 15 augustus 2016 had de intronisatie plaats van Moeder Johanna, de nieuwe Abdis van het Orthodox Klooster van de Geboorte van de Moeder Gods te Asten.

Deze had plaats tijdens de Dienst van de Vespers, voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg en in aanwezigheid van vele priesters en diakens, andere monialen en een menigte van gelovigen.

Moeder Johanna werd verkozen door de monialen van het Klooster op 2 augustus 2016, na de veertigste dag van nagedachtenis van het ontslapen van de betreurde Moeder Maria. Moeder Johanna, die afkomstig is uit de Verenigde Staten, was de eerste die zich vervoegde bij Moeder Maria in het Klooster in Asten.IMG_5914

In zijn toespraak vroeg Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras o.m. van : “vooral in eendracht samen te blijven, onder het nieuwe herderschap van Moeder Johanna, en van verder te willen bidden voor de redding van de gehele wereld, doorheen de zo mooie liturgische diensten en de rijkdom van het ascetische gebedsleven van onze Orthodoxe Kerk. In de Kerk zijn er vele charismen, en het is door Gods’ genade dat u, Moeder Johanna, het charisma ontvangt om het werk van Moeder Maria verder te zetten. Wees goed en barmhartig, zoals God algoed en menslievend is! Wees geduldig en vergevensgezind, zoals God altijd op ons blijft wachten en verdraagt wat wij misdoen! Weet dat u niet alleen bent in deze nieuwe taak die voortaan op uw schouders rust, maar dat u altijd overleg kan plegen met uw metropoliet en/of met uw geestelijke vader. Blijf trouw aan de Moeder-Kerk van Constantinopel. Ik vertrouw erop dat God u voldoende zal sterken en dat uw mede-zusters u moeilijkheden gaan willen besparen. Zij zijn het immers die u voorgedragen hebben tot deze opdracht, vertrouwend dat u dat zal doen in vreze Gods, in geloof en met liefde!

Nadien volgde een gebed over de nieuwe Abdis, die werd voorgedragen door Moeder Makrina en Zuster Thaïsia. Metropoliet deed de nieuwe Abdis vervolgens de mandya aan, het borstkruis, leidde haar naar de abdistroon en vertrouwde haar de herdersstaf, telkens onder de kreet ‘Axia’ (zij is waardig)!

Bij het einde van de Dienst vroeg Metropoliet Athenagoras om allen samen een trisagion te zingen aan het graf van Moeder Maria.

IMG_5964

Er volgde een gezellig samenzijn in de tuin en het archondariki van het Klooster, waar de aanwezigen lekkernijen werden aangeboden. Iedereen had de gelegenheid om met elkaar woorden te wisselen en te delen in de vreugde van het Monasterium.

Toespraak door onze Metropoliet Athenagoras van België bij de intronisatie van de nieuwe abdis: KLIK HIER

Meer foto’s: KLIK HIER

IMG_5931

IMG_4917[1]

OKEO-Banner-JEO2016.qxp_.

Openkerken-dagen dit jaar terug een groot succes!

Van zondag 4 juni 2016 namen wij met onze orthodoxe parochie van de H.H. Konstantijn en Helena voor de achtste maal deel aan het initiatief van openkerken-dagen. Vanaf 4 juni t.e.m. 15 augustus 2016 stelden wij onze kerk iedere vrijdag, zaterdag en zondag open en dit van 10.00u tot 17.00u.

IMG_4919[2]Wij waren heel blij dat wij terug met onze parochie te Brugge hebben mogen deelnemen aan dit initiatief van open Kerken en zo telden wij dit jaar meer dan 800 bezoekers.

Velen schreven ook enkele indrukken in het gastenboek en enkele kinderen maakten een mooie tekening in het tekenboek.

Graag houden wij er aan speciaal de vrijwilligers te danken die mee hielpen bij deze open kerkendagen. Dankzij hun medewerking zou dit initiatief niet mogelijk zijn.

077 kopie 2

Speciaal heel veel dank aan Lucienne die zich hiervoor heel hard inzette voor onze parochie.
Tenslotte hopen wij volgend jaar dit initiatief te herhalen en hopen wij terug te mogen rekenen op onze vrijwilligers voor hun aanwezigheid.

Voor meer info: websites: Open Kerken: http://www.openkerken.be/

image4

Bezoek van onze Metropoliet Athenagoras van België aan onze Parochie te Brugge.

image1Op zondag 21 augustus 2016 – de zondag na het Feest van de Onstlaping van de Moeder Gods – hadden wij het bezoek van onze Metropoliet Athenagoras, die voorging in de Pontificale Liturgie.

De Metten werden vooraf gecelebreerd door Vader Bernard, rector van de Parochie. Hebben geconcelebreerd met onze Metropoliet: de Aartspriesters Bernard Peckstadt (Brugge) en Georgios Lekkas, Oikonomos Bart D’Huyvetter, alsook Aartsdiaken Athanasios Toparlakis. Het was een heel mooie en ingetogen Goddelijke Liturgie met de deelname van een menigte gelovigen. Het koor zong er op voortreffelijke wijze o.l.v. van onze koorleider Stefaan Coudenys.

Op het einde van de Goddelijke Liturgie heeft de metropoliet Aartspriester Bernard Peckstadt verheven tot de waardigheid van ‘spirituele vader’, die dus nu ook geroepen is nog meer aandacht te hebben voor de geestelijke begeleiding van onze gelovigen en voor het sacrament van de biecht.

image3Na deze kleine wijding sprak de metropoliet ons allen toe en verwelkomde er heel speciaal Chrysoula Grigoriadou, die in Knokke-Heist woonachtig is en sinds enkele jaren ondergebracht is in een home. Het was de eerste maal dat ze sinds haar opname een Goddelijke Liturgie kon bijwonen.

Hij verwelkomde ook enkele gasten die op bezoek waren, zoals Nektaria Dermitzaki en haar kersverse echtgenoot Georgios, alsook Vader Georgios Lekkas, die werkt op het Kantoor van de Griekse Kerk bij de Europese Unie, en zijn familie.

Hij benadrukte hoe belangrijk het is van actieve orthodoxe christenen te zijn en te blijven en dat wij onze parochie moeten helpen, ieder op zijn manier. De ene in het koor met het zingen van de hemelse hymnen, de andere met het onderhoud van de kerk, onze kinderen en jongeren als acolyten, dienend in het Heiligdom, maar eerst en vooral door waardige gelovigen te zijn die regelmatig de liturgische diensten meevieren.

IMG_8329

Onze metropoliet Athenagoras amen met mevrouw Chrysoula Grigoriadou en de celebrerende priesters

Tenslotte namen onze Metropoliet Athenagoras, alsook de concelebrerende priesters, diakens en gelovigen deel aan de feestelijke agapen, gehouden bij het nieuwe jaar.

 

OKEO-Banner-JEO2016.qxp_.

IMG_4919[2]Op 4 en 5 juni 2016 gaat de 9de editie van de Open Kerkendagen door. Met de organisatie van dit tweedaagse evenement wil Open Kerken vzw aantonen dat de gebedshuizen in België en Luxemburg een gastvrij oord zijn, de moeite waard om beleefd te worden. De 85.000 bezoekers die we vorig jaar mochten ontvangen gaan hier alleszins mee akkoord. Ook jouw gebedshuis kan hier deel van uitmaken !

Voor de 9de editie kozen wij voor een welluidend thema: ‘Klanken & Stilte’. Binnen dit thema kan je zowel de klanken maar ook de hemelse stilte in de gebedshuizen benadrukken.

Op zondag 5  juni 2016 deden wij reeds voor de achtste maal mee met het initiatief van openkerken dag. Vanaf die dag t.e.m. 15 augustus zal onze kerk te Brugge zijn deuren open stellen op volgende dagen:

Op vrijdag van 10.00u t.e.m. 17.00u

Op zaterdag van 10.00u t.e.m. 18.00uIMG_4917[1]

En de zondag van 12.00u t.e.m. 16.00u

Wij zijn heel blij dat wij met onze parochie te Brugge ook terug deelnemen aan dit initiatief van open Kerken.

Graag houden wij er speciaal aan Lucienne te danken die steeds heel actief mee helpt bij deze open kerkendagen. Dankzij haar medewerking zou dit initiatief niet mogelijk zijn. Speciaal veel dank aan Lucienne die zich hiervoor inzet voor onze parochie. Voor meer info: websites:

Open Kerken: http://www.openkerken.be/

Voor meer foto’s over onze kerk: KLIK HIER

UITVAARTDIENST VAN GERONTISSA ABDIS MARIA

VAN HET HEILIG KLOOSTER VAN DE GEBOORTE
VAN DE ALHEILIGE
   MOEDER GODS

Moeder+Maria002Asten – Op 28 juni 2016 had de Uitvaartdienst plaats van moeder Maria, eeuwiger gedachtenis, de Abdis van het Heilig Klooster van de Geboorte van de Moeder Gods te Asten, Nederland. Om 9u30 vierde Zijne Eminentie de Metropoliet van België en Exarch van Nederland en Luxemburg de Goddelijke Liturgie, omringd door priesters van het Heilig Aartsbisdom, maar ook uit andere, naburige Europese landen.

Om 14u00 vierde Z.E. Metropoliet Athenagoras van België de Uitvaartdienst. Zijne Excellentie Bisschop Bartholoméos van Ariánzos, hulpbisschop van het Heilig Aartsbisdom Duitsland, en geestelijken van het Heilig Aartsbisdom België en Exarchaat van Nederland, van andere naburige Aartsbisdommen van het Oecumenisch Patriarchaat, evenals van andere Orthodoxe Kerken in Europa, namen ook deel. Zijne Eminentie Metropoliet Athanásios van Acháia was in gebed verenigd aanwezig. De zeer ontroerde zusters van het Heilig Klooster waren aanwezig, maar ook zusters uit België, Brazilië, Nederland en Griekenland. De aanwezigheid van de Abdis van het Heilig Klooster van de Ontslaping van de Moeder Gods te Boúra in het Arcadische Leontári bij Megalópolis op de Peloponnesos was bijzonder betekenisvol: Gerontissa Maria eeuwiger gedachternis had met haar sterke geestelijke banden, omdat ze meerdere jaren moniale was te Boúra. De graflegging gebeurde in grote eenvoud op het kerkhof van het Heilig Klooster.

ROUWREDE BIJ HET TEN GRAVE DRAGEN

VAN MOEDER MARIA

Orthodox Klooster Geboorte Moeder Gods – Asten (28 juni 2016)

Metropoliet Athenagoras van België Exarch van Nederland en Luxemburg

“Want wat mij betreft, mijn bloed wordt weldra geplengd, het uur van mijn heengaan is nabij. Ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop voleind, het geloof bewaard. Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid, waarmee de Heer, de rechtvaardige Rechter, mij zal belonen op de grote dag, en niet alleen mij, maar allen die met liefde uitzien naar Zijn komst” (2 Tim. 4, 6-8).

         Eerwaarde Vaders, Eerwaarde Moeders en Zusters,

         Geachte familieleden, Broeders en zusters,

Heden zijn we verzameld rond het lichaam van de ontslapen Moeder Maria, de gewezen Abdis van dit Heilig Monasterium, die haar leven heeft gegeven aan Christus en Zijn Kerk. Op dit heilig ogenblik van haar ten grave dragen, overdenken wij wat zij heeft betekend voor de Orthodoxe Kerk in Nederland en de omliggende landen. Bij het overschouwen van haar leven merken we ook op hoe moedig ze was in het nemen van belangrijke besluiten in haar leven. Geboren in Den Haag, groeide ze op in een liefdevol gezin met respect voor alle mensen en met de liefde voor de natuur. Hoewel ze geen echte christelijke opvoeding meekreeg, had ze heel vroeg belangstelling voor de grote levensvragen werd zo toen ze 18 was orthodox christen. Ze trad in het Orthodox Klooster in Den Haag, maar ging gauw op zoek naar nog meer orthodoxe traditie, eerst in Servië en vervolgens in Griekenland. In Griekenland voelde ze zich gauw thuis. Ze vond er de levende traditie die door de eeuwen in de kloosters verder geleefd wordt. Het was goed voor haar daar min of meer een nieuwe start te maken. Ze heeft er geleefd in de veronderstelling dat ze er haar leven lang zou blijven.

         In haar persoonlijk gebedsleven besefte ze evenwel dat ze geroepen was terug te keren naar haar land van herkomst. Ik herinner mij zeer levendig hoe ze me met Vader Silouan, zaliger nagedachtenis, en Matouchka Odette kwam opzoeken tijdens mijn langdurig verblijf in het ziekenhuis. Dat was in 1985. Er was toen weliswaar nog geen sprake van een monastieke stichting, hoewel dit project in haar gebedsleven steeds meer duidelijk werd. Ze zou immers met de ervaring van dertien jaar kloosterleven in een traditioneel orthodox land, deze levensvorm kunnen inplanten in eigen bodem. Deze beslissing nam ze uiteraard niet alleen, maar in overleg met geestelijke vaders en haar kloosterleiding. Eerst werd ze in 1986 gastvrij ontvangen door wijlen Archimandriet Pachom in het tuinhuisje van het klooster in St. Hubert, totdat ze in januari 1989 naar hier, in Asten, kon verhuizen. Mgr. Panteleimon, de vroegere Metropoliet van België heeft haar zonder aarzelen ontvangen in ons Aartsbisdom en op 8 september 1989 heeft hij toen de stichting van het kleine kloostertje gezegend.

Ieder zal het eens zijn dat het een moedige beslissing was van hier helemaal alleen een ascetisch leven te lijden. Ze was weliswaar gauw omringd door een groep van gelovigen en Vader Silouan, die in het begin van het jaar 1990 door Mgr. Panteleimon tot priester werd gewijd, zorgde hier, alsook in de Parochie van Eindhoven, voor een regelmatig liturgisch leven. Moeder Maria was terecht zeer begaan met een inculturatie van de Orthodoxie in eigen bodem, waar de lokale taal primeert en met een erkenning van de lokale heiligen van de Onverdeelde Kerk.

         Deze gehechtheid aan de werkelijke inplanting van de Orthodoxie in eigen bodem, doet me denken aan woorden van mijn vader die anderhalve maand geleden eveneens in de Heer is ontslapen. Hij had begin de jaren negentig aan de Oecumenische Patriarch Bartholomeos in een toespraak gezegd, dat de orthodoxe gemeenschappen in het Westen niet als bloempotten mogen worden geïntroduceerd, want dan zouden ze nooit wortel kunnen schieten! Zo is het ook gegaan in het Patriarchaal Monasterium in Maldon (Essex) en in de vele orthodoxe kloosters in Frankrijk en elders in West-Europa, weliswaar altijd een levendige band onderhoudend met de traditie van de Orthodoxe Kerk.

         De monastieke stichting van Moeder Maria hier in de prachtige streek van De Peel werd dan ook gezegend met een rijke diversiteit aan monialen, komende uit de diverse landen en met een verschillende culturele en linguïstische achtergrond. Het werd meteen een grote uitdaging om samen een gemeenschap te vormen en dit kon maar omdat het Evangelie de leidraad is. Dit orthodoxe kloosterleven is niet eenvoudig in deze uithoek van de westerse geseculariseerde wereld, maar onder bescherming van de Alheilige Moeder Gods en met de zegen en de gebeden van meerdere geestelijke vaders werd dit samenzijn en samen bidden een deugddoende constante; een getuigenis voor alle pelgrims en bezoekers; een vuurtoren van geloof en gebed voor de wereld; een haven voor al diegenen die noodlijdend zijn…

         Van meet af aan werd het Klooster door ontelbare orthodoxe gelovigen van Nederland, België, Luxemburg, Duitsland en andere landen bezocht. Ze genieten er van de ingetogen liturgische vieringen, van de oneindige gastvrijheid van ontmoetingen en steun – Asten is voor de orthodoxe christenen uit onze regio werkelijk een oase geworden van spiritueel leven en ascese. En dan is er het Kloosterfeest, een dag waar honderden pelgrims hun band met het klooster steeds opnieuw bevestigen.

         Maar Asten is ook een plek waar andere monniken en monialen wel eens naar toekomen, omdat er nu eenmaal een band is tussen al diegenen die kiezen voor een ascetisch leven. Dit gebeurt dan meestal ook in alle stilte en nederigheid. We gedenken hier in het bijzonder Archimandriet Arsenios van het Cypriotisch Klooster van ‘Machaira’, die Moeder Maria hier het grote schema heeft gegeven en die op tragische wijze is omgekomen in een ongeval met een helikopter, samen met Patriarch Petros van Alexandrië.

Het stokpaardje van Moeder Maria was ongetwijfeld het herzien van de liturgische teksten in het Nederlands, getoetst aan de oorspronkelijke Griekse tekst, en het verder vertalen van zovele liturgische hymnen en teksten die nog niet voor handen waren in onze taal. Moeder Maria blijft in ieders geheugen een grote persoonlijkheid van de Orthodoxe Kerk in de Lage Landen. Haar belangstelling, inzet en uitstraling voor de orthodoxe aanwezigheid in onze contreien is ontegensprekelijk heel belangrijk geweest. Ze heeft gezorgd dat zovele orthodoxe gelovigen een levendig contact konden hebben met een wezenlijk monastiek bestaan in Nederland.

         In 2014 ontving haar Klooster het hoge bezoek van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos, precies 25 jaar na de oprichting ervan, waarbij ze in haar toespraak een beeld heeft geschetst van de tragische toestand in dewelke het geseculariseerde Nederland zich heden bevindt. Deze toespraak had veel indruk gemaakt op de Oecumenische Patriarch. Volgens hem had zij de vinger op de wonde geplaatst.

         We zijn allen zo dankbaar om wat Moeder Maria voor onze Kerk en voor dit land heeft gedaan en ook omdat God haar – niettegenstaande de gezondheidsproblemen waarmee ze al jaren te kampen had – toch nog al die jaren onder ons heeft laten verder leven. Deze jaren waren van vitaal belang voor ons Monasterium, want zo kon ze, samen met haar medezusters, de jaren die nu volgen verder uitlijnen.

Haar medezusters zullen haar nu het hardst missen, maar zij weten, samen met ons, dat dit ons aller lot is en we de toekomst hoopvol moeten tegemoet gaan. We verzekeren de Zusters hier plechtig dat we hen niet in de steek laten, maar integendeel hen een hart onder de riem steken! We weten ook dat Moeder Maria nu bij God hun voorspreekster bij uitstek is. We blijven met haar verenigd in het eucharistisch leven en zullen haar altijd verder gedenken in ons nederig gebed, want ja, zij die ons zijn voorafgegaan hebben ook ons gebed nodig.

Eerwaarde Moeder Maria,

Wij doen u uitgeleide naar de eeuwigheid met de overtuiging dat u wellicht Diegene zult ontmoeten in Wie u gans uw leven uw geloof hebt gesteld, Die u trouw en met ijver hebt gediend en onvoorwaardelijk aan elke mens hebt gepreekt, onverschillig van zijn ras of taal. U zult Diegene ontmoeten die u zal zeggen: “Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben” (Joh. 20, 29).

Eeuwige gedachtenis, onvergetelijke Moeder Maria.

 Eeuwig zij uw gedachtenis, geliefde Moeder.

Eeuwige gedachtenis, Moeder Maria.

Koimisi_Igoumenis_Asten2

Deelname: Twee diakenwijdingen in het bisdom Brugge

Op woensdag 29 juni 2016 werden twee seminaristen, van het Bisdom Brugge, Birger Dassonneville (23) en de Ivoriaan Ettien Léon N’Guessan (28), tot diaken gewijd. Het was Mgr. Johan Bonny, bisschop van Antwerpen, die tijdens een eucharistieviering in de kerk van het Grootseminarie te Brugge die de twee seminaristen tot diaken heeft gewijd.

Birger Dassonneville (23, Heule) is de jongste uit een gezin van vier. Hij studeerde in de richting Latijn-wetenschappen aan het Spes Nostra Instituut te Heule. Daarna vatte hij de  priesteropleiding in het Brugse Grootseminarie aan. Tijdens zijn priesteropleiding deed hij gedurende een maand ziekenhuisstage in het Brugse AZ Sint-Jan. Vanaf januari begon hij een parochiestage in de pastorale eenheid Sint-Germanus te Ardooie. “Beide periodes hebben me doen groeien als mens en als een geroepene. Ik heb er veel van opgestoken en ik hoop die ervaringen verder met me mee te dragen”, aldus de wijdeling.

DSCN7126

Vader Bernard Peckstadt samen met de zopas gewijde diaken Etien Léon N’Guessan

Ettien Léon N’Guessan (28, Sankadokro, Ivoorkust) is de oudste zoon uit een geëngageerd christelijk gezin van vijf kinderen. Op 12-jarige leeftijd voelde hij voor het eerst zijn priesterroeping. Na zijn humaniora-studies behaalde Ettien een bachelor in de economische studies, in combinatie met een parallel-opleiding boekhouding. Op zijn 21ste bood zich de kans aan om vorm te geven aan zijn verlangen naar het priesterschap. “Ik kreeg een uitnodiging van de Provinciaal Generaal van de Orde van Augustinus in Gent om daar te komen studeren.” Twee jaar lang leefde Ettien in deze kloostergemeenschap terwijl hij de cyclus filosofie volgde aan het Grootseminarie te Brugge.

Eveneens volgde hij een intensieve cursus Nederlands voor Anderstaligen aan het Universitair Centrum voor Talenonderwijs te Gent. Op het einde van het academiejaar 2011-2012 rondde hij de eerste cyclus filosofie met succes af. Ook had hij toen het certificaat Praktische Kennis van de Nederlandse Taal niveau 5 op zak. “Gevolg gevend aan zijn aanvankelijke toekomstdroom besliste hij tevens over te stappen naar het seculiere ambt. Mgr. Jozef De Kesel willigde mijn  aanvraag in, zegt Ettien Léon N’Guessan die uitkeek naar een geschikte thuisparochie. Die zomer nam pastoor Willy Snauwaert de jonge seminarist op in de H. Familieparochie te Duinbergen. “De ommezwaai bood hem de gelegenheid tot nieuwe ervaringen. Als leider in de lokale KSA jeugdbeweging maar ook door ziekenbezoek en catechese-werk kreeg hij oog voor het belang van samenwerking op parochiaal vlak.

Deze ervaring verruimden zijn blik op sociaal gebied, zegt Ettien Léon N’Guessan die in het laatste jaar van zijn studie twee maand les combineerde met één maand ziekenhuisstage. Daarop volgde hij zes maand parochiestage in de federatie Knokke-Heist. “Daar kreeg hij nog meer inzicht in de vele facetten van het parochiaal herderschap.”

Aartspriester Bernard Peckstadt en zijn echtgenote Catherine, waren ook aanwezig op de diakenwijding en de receptie die daarop volgde, en vertegenwoordigen er de Orthodoxe Kerk. Langs deze weg willen wij nogmaals de twee nieuwe gewijde diakens feliciteren en wensen hen veel moed en kracht in hun pastorale taken.

We wensen de diakens Birger en Ettien Léon nog vele jaren toe.

HET HEILIGE EN GROTE CONCILIE VAN DE ORTHODOXE KERKEN

“EEN REACTIE VAN DE WERELDRAAD DER KERKEN”

27299828434_218dc9532eBij het begin van het Heilige en Grote Concilie deze week op het eiland Kreta in Griekenland, bad de secretaris generaal der Wereldraad voor Kerken Eerw. Dr. Olav Fykse Tveit tijdens de pinksterviering met de Orthodoxe gemeenschap ter intentie van een geslaagd Concilie.

“Het is prachtig om hier te zijn, om deel uit te maken van dit historisch moment, en ook de steun en de gebeden aan te bieden van de Wereldraad voor Kerken voor deze belangrijke gebeurtenis. Wij hopen dat deze bijeenkomst ten goede zal komen van de eenheid tussen de Orthodoxe Kerken maar ook van de eenheid van onze hele familie van Kerken”, zie Tveit.

Tien van de veertien autocefale Orthodoxe Kerken zijn aanwezig op de Grote en Heilige Concilie, dat officieel geopend werd op 20 juni en zal sluiten op 25 juni. Orthodoxe primaten debatteren over de hedendaagse missie van de Orthodoxe Kerk, regels voor het huwelijk en voor de vasten, de plaats van de Orthodoxe Kerken buiten hun historische grenzen en de oecumenische relaties met niet-orthodoxe Kerken.

De leider in de Wereldraad van Kerken voor Geloof en Orde, Eerw. Dr. Odair Pedroso Mateus was ook op het Concilie en vroeg aan alle christenen op de wereld om te bidden voor de synode als de manifestatie van eenheid en wederzijdse zorg tussen de Orthodoxe Kerken. “Wij in de oecumenische familie hebben vele spirituele gaven ontvangen van de Orthodoxe Kerken”, zei hij, “en wij herkennen ze heel vaak niet”.

De Wereldraad der Kerken promoot momenteel de studie van de tekst van de Commissie over Geloof en Orde “De Kerk naar een gemeenschappelijke visie”, waar in de Kerken verder over gedebatteerd wordt op hun weg naar de realisatie van de eenheid van de kerk en hoe dit onlosmakelijk verbonden is met een pelgrimstocht naar rechtschapenheid en vrede.

“Wij zijn al 30 jaar geleden aan die tekst beginnen werken”, zei Matheus. “Heel in het begin stelde een Orthodoxe theoloog dat de focus van de tekst de kerk van Christus moest zijn gezien als een beeld van de communie van de Drie-Ene God. Deze benadering werd aangehouden en is in heel de tekst terug te vinden. Het is een van haar krachtpunten.”

Over de agenda voor het Heilige en Grote Concilie werd meer dan 50 jaar gediscuteerd. Voor hen die niet vertrouwd zijn met de orthodoxe traditie kan dit lang lijken, zei Mateus. Wij vinden dit ongelooflijk. Maar dit toont dat, on het Orthodoxe leven, de synode zeer belangrijk is, en daarom heel veel voorbereiding vergt opdat alle Kerken zouden komen naar de bijeenkomst met een bepaalde vraag in gedachte. Het feit dat de synode gedurende meer dan een halve eeuw voorbereid werd is een andere gave van de Orthodoxe Kerk aan de oecumenische beweging: een uitdrukking van het belang om het Christelijke geloof te begrijpen als een gezamenlijk geloof eerder een individueel geloof. Niemand wordt gered alleen! Wij kunnen niet God als Vader hebben als we de Kerk niet hebben als Moeder.

De moeilijkheden waarop in deze historische vergadering gestoten werd zijn van het soort dat zorgt voor wederzijds begrip en waardering, voegde Mateus er aan toe.

“Het Heilige en Groet Concilie inspireert ons om door te gaan in de zoektocht naar een grotere communie tussen de kerken, ook al is het moeilijk. Het is onze roeping. Wij blijven omdat wij daarvoor geroepen zijn”.

Onder de punten waarover de Orthodoxe leiders zullen debatteren vinden wij ook de relatie van de Orthodoxe Kerk met de rest van de christelijke wereld, zo verklaarde Aartsbisschop Job van Telmessos, vertegenwoordiger van het Oecumenisch Patriarchaat op de Wereldraad van Kerken. “Het doel van dit Grote en Heilige Concilie is om de punten aan te snijden die relevant zijn voor de Orthodoxe Kerk van vandaag. Wat zeer belangrijk is om te begrijpen is dat het Concilie niet zomaar een gebeurtenis is, het is een proces”, zei hij. “Na het Concilie, zal dit verder gaan als een proces van opname”.

Vertaling Wim Charlet

Het Heilige en Grote Concilie van de Orthodoxe Kerken

20 tot 25 juni 2016 – Chania op het eiland Kreta

Van 20 tot 25 juni 2016 had het lang verwachte pan-orthodox Concilie van de orthodoxe Kerken plaats te Chania, op het eiland Kreta. De langdurige voorbereiding ervan begon in 1961, sinds 787 was er geen dergelijke bijeenkomst der orthodoxe Kerken geweest. Daarom was dit Concilie een hoopvolle gebeurtenis. De plechtige opening ervan begon met een pontificale Liturgie in concelebratie met alle aanwezige concilievaders. Daarmee werd meteen de grondtoon en de grondhouding van dit concilie aangezet, namelijk: een gezamenlijke en biddende luisterbereidheid naar de Heilige Geest en naar elkaar. De bedoeling van dit heilig en groot Concilie was en blijft de eenheid onder de 300 miljoen orthodoxe gelovigen te versterken.

27837133651_c1a5e5cd82Bartolomeus I, de oecumenische patriarch van Constantinopel, die als eerste onder de gelijken” van de hoofden van de zelfstandige of autocefale Kerken beschouwd wordt en de spirituele leider van de orthodoxe gelovigen, was de drijvende kracht achter het initiatief om dit concilie te houden.
Wat is het Heilige en Grote Concilie?

Het is – of zou moeten zijn – een synode van de bisschoppen van alle 14 erkende autocefale Kerken van de Oosterse Orthodoxe Christenen. In tegenstelling tot de katholieke Kerk, die een enkel, onbetwistbare leider heeft, de Paus, zijn de Orthodoxe Christenen verdeeld in zelf regerende provincies, elk met een eigen leider. Het concilie was bedoeld om de eerste bijeenkomst te zijn van alle Orthodoxe leiders sinds 787, toen het laatste van de zeven oecumenische concilies, erkend door de hoofden van zowel de Kerk uit het Westen als van uit het Oosten, gehouden werd in Nicea (het huidige Iznik in het noordwesten van Turkije).

Wat zijn de eerste zeven Oecumenische Concilies?
De eerste zeven oecumenische concilies, gehouden tussen 325 en 787, waren bijeenkomsten van bisschoppen en theologen samengeroepen om een antwoord te geven op bepaalde vragen en problemen binnen de Kerken, om aan de christenen een consensus aan te bieden en ervoor te zorgen dat de eenheid van het christendom hersteld werd, om een eengemaakt Christendom verder te zetten. Zij werden allen gehouden tijdens de regering van het Byzantijnse Rijk, maar tijdens het laatste oecumenische Concilie, stonden alle westerse grotere zetels, hoewel ze nog een gemeenschap waren met Kerk van de Byzantijnse staat, niet meer onder de politieke controle van het rijk. Het schisma van 1054 tussen Oost en West zou die splitsing tussen de Katholieke en de Oosterse Kerken formeel maken.

Wat zijn de hoofpunten ter discussie?
De voorbereidingen, die al in 1961 begonnen, richtten zich op de problemen binnen de Orthodoxe Christenen die sinds het begin van de twintigste eeuw naar boven gekomen waren en die betrekking hadden op de relaties tussen de verschillende zelfstandige autocefale Orthodoxe Kerken en organisaties van het kerkelijk leven, buiten de traditionele grondgebieden van deze Kerken, in morele en ethische kwesties.

Een lijst van zes punten werd officieel goedgekeurd om voor te leggen aan het Concilie:
• De missie van de Orthodoxe Kerk in de wereld van vandaag
• De Orthodoxe diaspora
• Autonomie van de lokale Kerken en de middelen waarmee die uitgeroepen wordt
• Het sacrament van het huwelijk en haar obstakels
• Het belang van de vasten en de naleving ervan vandaag
• De relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de Christelijke wereld
Sommige van de omstreden kwesties, die voor de aanvang van het concilie niet opgelost geraakten, zoals de kwestie van een gemeenschappelijke kalender en de kwestie van de orthodoxe diaspora werden uit de originele agenda voorlopig geschrapt en tot latere bespreking uitgesteld.
Hoeveel Autocefale Kerken bestaan er?
Er zijn 14 autocefale Orthodoxe Kerken. Vier ervan hebben er om diverse redenen niet aan deel genomen.

Kerken die deelnamen aan het Concilie:
De Kerk van Constantinopel
De Kerk van Alexandrië
De Kerk van Jeruzalem
De Kerk van Servië
De Kerk van Roemenië
De Kerk van Cyprus
De Kerk van Griekenland
De Kerk van Polen
De Kerk van Albanië
De Kerk van Tsjechië en Slowakije

27299821574_b87484dd9b

Patriarch Bartolomeus I (in het midden) en de hoofden van de andere orthodoxe Kerken op het Grote en Heilige Concilie van de Orthodoxe Kerken op Kreta op 20 juni 2016

Welke Kerken kwamen niet naar het Concilie?
De leider van de Russisch Orthodoxe Kerk, Patriarch Kirill, zei in een boodschap aan het concilie dat hij niet zou deelnemen aangezien hij de bijeenkomst in Kreta beschouwde als een voorbereidende sessie voor een synode die alle kerken “zonder uitzondering” zou verenigen op een later tijdstip. Waren eveneens afwezig: de Kerken van Bulgarije, Antiochië en Georgië.

Is dit Pan-Orthodox Concilie een hoopvolle gebeurtenis geweest?
Ondanks de weerstanden en tegenstellingen, ondanks de betreurde afwezigheid van sommige Concilievaders, hebben de aanwezige Vaders in wederzijdse eerbied naar elkaar geluisterd, en daar doorheen geluisterd naar wat de Heilige Geest te zeggen heeft aan de Heilige Kerken. Dit is alleszinds een vitaal proces dat begonnen is en ongetwijfeld verder groeien zal. Daarom blijven wij onze geliefde Patriarch Bartholomeus en de Concilievaders dankbaar. Het blijft intussen de heilige plicht van alle gelovigen te blijven bidden dat de Heilige Geest onze Kerken moge bezielen met zijn geest van liefde.27299821574_b87484dd9b

His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew concelebrates the Divine Liturgy of Pentecost with the Primates of the Autocephalous Orthodox Churches at St. Menas Cathedral in Heraklion, Crete. © 2016 JOHN MINDALA.

DE PATRIARCHALE ENCYCLIEK

25 juni 2016

In naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest

Wij richten een dankhymne aan de Drie-Ene God die het ons mogelijk gemaakt heeft om op deze dagen van Pinksteren samen te komen op Kreta, eiland dat gezegend is door Paulus, apostel der volkeren en zijn leerling Titus, “zijn wettig kind in het gemeenschappelijk geloof” (Tit. 1,4), en er , onder leiding van de Heilige Geest, het werk van het heilige en grote Concilie van onze Orthodoxe Kerk – samengeroepen door Zijne Heiligheid de oecumenische patriarch Bartolomeus, met het akkoord van hunne Zaligheden de Primaten der zeer heilige orthodoxe autonome Kerken – ter ere van zijn heilige Naam, en ten bate van het volk van God en de hele wereld, belijdend met de goddelijke Paulus: “Men moet ons dus beschouwen als helpers van Christus, belast met het beheer van Gods geheimen” (1 Kor. 4, 1).

Het heilige en grote Concilie van de ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk vormt een waarachtige getuigenis van het geloof in Christus als God en als mens, enige Zoon voortgekomen uit de Vader die, door zijn incarnatie, heel zijn werk op aarde, Zijn Offer op het Kruis en Zijn Verrijzenis, de Drie-Ene God geopenbaard heeft als oneindige Liefde. Sindsdien richten wij met één stem en met één hart het woord “van onze hoop” (cf. I Pet. 3, 15) niet alleen tot de gelovigen van onze zeer heilige Kerk, maar ook tot allen die “eerst veraf waren en dichterbij zijn gekomen” (Ef. 2, 13). “Onze hoop” (I Tim. 1,2) de Redder van de wereld werd geopenbaard als “God met ons” (Mat. 1, 23) en als “God voor ons” (Rom. 8, 32) “die wil dat alle mensen gered worden en tot de kennis van de waarheid komen” (I Tim. 2,4). Wij verkondigen de liefde zonder de weldaden te verbergen, ons bewust van de woorden van de Heer: “hemel en aarde zullen voorbijgaan, maar mijn woorden zullen niet voorbijgaan” (Mat. 24, 35). Met vreugde kondigen wij het woord aan van het geloof, de hoop en de liefde, in afwachting van “de dag die geen avond kent, noch een dag erna, noch een einde (Basilios de Grote, Homélies sur l’Hexaéméron II, PG 29, 52, SC 26bis, p. 185). Het feit dat onze stad zich “in de hemel” bevindt (Fil. 3,20), ontkracht onze getuigenis in de wereld niet, maar versterkt ze.

His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew concelebrates the Divine Liturgy of Pentecost with the Primates of the Autocephalous Orthodox Churches at St. Menas Cathedral in Heraklion, Crete. © 2016 JAROSLAW CHARKIEWICZ.

I De Kerk als lichaam van Christus, icoon van de Heilige Drie-Eenheid

1. De ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk is de gemeenschap tussen God en mens naar het voorbeeld van de heilige Drie-Eenheid; een voorsmaak en de ervaring van de laatste tijden beleefd in de goddelijke Eucharistie; de openbaring van de heerlijkheid der zaken die komen zal; als een blijvend Pinksteren en de getuigenis van het Koninkrijk van God “gekomen in kracht” (Marc. 9,1). Als het lichaam van Christus “verzameld” (cf. Mat. 23, 37), transfigureert en voedt de Kerk de wereld met “water dat in hem een waterbron wordt opborrelend tot eeuwig leven” (Joh. 4, 14).
2. De apostolische en patristieke traditie – gehoorzamend aan de woorden van de Heer en de stichter van de Kerk op het heilig Avondmaal met zijn leerlingen, toen Hij het sacrament van de goddelijke Eucharistie inriep – heeft vorm gegeven aan dit attribuut van de Kerk als “lichaam van Christus” (Mat. 25,26; Marc. 14,22; Luc. 22, 19; I Kor. 10, 16-17; 11, 23-29). Het zal de Kerk voor altijd vereenzelvigen met het mysterie van de Incarnatie van de Zoon en het Woord van God, met het mysterie van de Heilige Geest en met de Maagd Maria. In deze geest, heeft zij altijd de nadruk gelegd op het onlosmakelijk verband, zoals tussen het mysterie van de goddelijke economie in Christus en die der Kerk, als tussen het mysterie van de Kerk en het sacrament van de goddelijke Eucharistie dat onophoudelijke gewaarborgd is in het sacramentele leven van de Kerk door de werking van de Heilige Geest.
De orthodoxe Kerk, trouw aan deze apostolische traditie en unanieme sacramentele ervaring, is de authentieke continuïteit van de ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk, zoals beleid wordt in het Credo en bijgevolg bevestigd wordt door de lering der Kerkvaders. Daardoor voelt zij ook de enorme verantwoordelijkheid die op haar rust, om niet alleen de volheid van deze authentieke ervaring te doen leven, maar ook om aan de mensen de geloofwaardige getuigenis van dit geloof af te leggen.
3. In haar eenheid en katholiciteit, is de orthodoxe Kerk de Kerk der Concilies sinds de bijeenkomst der Apostelen te Jeruzalem (Hand. 15, 5-29). De Kerk is als dusdanig een Concilie gesticht door Christus en geleid door de Heilige Geest, volgens het apostolische woord “De Heilige Geest en wij hebben besloten” (Hand. 15,28). Door de oecumenische en lokale Concilies, kondigde en kondigt de Kerk het mysterie aan van de heilige Drie-Eenheid, geopenbaard door de Incarnatie van de Zoon en het Woord van God. Het conciliaire werk gaat onderbroken verder in de loop de geschiedenis door de meer recente concilies met een universeel gezag, zoals: het Grote Concilie (879-880) samengeroepen door Photius, patriarch van Constantinopel: de Concilies bijeengeroepen door in de tijd van de heilige Gregorius Palamas (1341, 1351, 1368), waar de waarheid van het geloof bevestigd werd, vooral in verband met de deelname van de mens aan de goddelijke ongeschapen energieën en de werking van de Heilige Geest; ook nog de heilige en Grote Concilies die gehouden werden in Constantinopel: dat van 1484 om het concilie van Florence (1438-1439) te weerleggen; die van de jaren 1638, 1642, 1672 en 1691 om de protestantse stellingen te weerleggen, en ook dat van 1872 om het etnofiletisme te veroordelen als ecclesiologische ketterij.
4. Buiten het lichaam van Christus “dat de Kerk is” (cf. Ef. 1, 23; Kol. 2, 17) is er geen heiligheid denkbaar. De heiligheid komt voort uit de enige Heilige; voor de mens komt het erop aan deel te nemen aan de heiligheid van God in de “gemeenschap der heiligen”, zoals de priester het zegt tijdens de Goddelijke Liturgie. “Het Heilige voor de Heiligen” – en de gelovigen antwoorden: “Een is Heilig, een is Heer, Jezus Christus, tot meerdere glorie van God de Vader. Amen.” In die geest onderlijnt de heilige Cyrille van Alexandrië in verband met Christus: “Daar Hij ook zelf God was van natuur (…) is Hij geheiligd omwille van ons in de Heilige Geest (…) En Hij heeft dat gedaan omwille van ons, niet voor Zichzelf, opdat van Hem en door Hem, die als eerste het principe van de heiliging ontving, die heiliging voortaan zou kunnen overgaan naar de mensheid …” (Commentaire sur l’évangile de Saint Jean, 11. PG 74, 548).

Bijgevolg, volgens de heilige Cyrille, is Christus onze “gemeenschappelijke persoon” door de samensmelting in zijn eigen menselijkheid van de hele menselijke natuur: “wij waren allen in Christus en de gemeenschappelijke persoon van de mensheid is in Hem herboren” ((Commentaire sur l’évangile de Saint Jean, 11. PG 73, 161). Daarom is hij ook de enige bron van heiliging der mensheid. In deze geest, is de heiligheid de deelname van de mensheid aan het mysterie van de Kerk en ook aan haar gewijde sacramenten, met als kern de Goddelijke Liturgie als “levend en heilig offer dat God aangenaam is” (cf. Rom. 12,1). “Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? Verdrukking wellicht of nood, vervolging, honger, naaktheid, levensgevaar of het zwaard? Er staat immers geschreven: Om uwentwil bedreigt ons de dood de gehele dag; wij worden behandeld als slachtvee. Maar over dit alles zegevieren wij glansrijk, dank zij Hem die ons heeft liefgehad” (Rom. 8, 35-37). De heiligen incarneren de eschatologische identiteit van de kerk, als voortdurende werking van genade voor de aardse en hemelse Troon van de Koning der glorie en stellen het Koninkrijk van God voor.
5. De orthodoxe universele Kerk bestaat uit veertien autonome lokale Kerken die op panorthodox niveau erkend zijn. Het principe van de autocefalie kan het principe van de katholiciteit en de eenheid van de Kerk niet tegenwerken. Wij vinden dus dat de stichting van de bisschoppelijke conferenties in de orthodoxe diaspora – die elk op zich samengesteld zijn uit canoniek erkende bisschoppen die blijven afhangen van de canonieke jurisdicties waar ze tot nog toe bij behoorden – een stap belangrijke vooruit is naar hun canonieke organisatie en dat hun regelmatige werking eerbied waarborgt voor het ecclesiologische principe van de conciliariteit.

II De missie van de Kerk in de wereld
6. Het apostolaat en de aankondiging van het Evangelie – van waar de missiewerking – behoort tot de kern van de identiteit van de Kerk: zo volgt zij het bevel van de Heer op en handelt ernaar: “Gaat dus en maakt alle volkeren tot mijn leerlingen” (Mat. 28, 19). Het is de “levensadem” die de Kerk uitdeelt aan menselijke gemeenschap en die de wereld kerkelijk maakt door het stichten van nieuwe lokale Kerken. In deze geest, zijn en moeten de orthodoxe gelovigen apostelen zijn van Christus in de wereld. Dit apostolaat moet niet op een agressieve manier ingevuld worden, maar op een vrije wijze, met liefde en respect voor de culturele identiteit van individuen en volkeren. Alle orthodoxe Kerken moeten meedoen met deze inspanning met het nodige naleving van de canonieke discipline.
De deelname aan de goddelijke Eucharistie is een bron van apostolische ijver om de wereld te evangeliseren. Door deel te nemen aan de goddelijke Liturgie en te bidden in de heilige bijeenkomst voor heel de bewoonde wereld, worden wij geroepen om de “Goddelijke Liturgie te doen voortduren na ons vertrek”; om te getuigen over de waarheid van ons geloof voor God en voor de mensen; om de gaven van God te delen met heel de mensheid; dit alles, in gehoorzaamheid aan de duidelijke geboden van de Heer voor zijn Hemelvaart: “Gij zult de kracht ontvangen van de Heilige Geest die over u komt, om mijn getuigen te zijn in Jeruzalem, in geheel Judea en Samaria en tot het uiteinde der aarde” (hand. 1, 18). De woorden uitgesproken voor de heilige Communie – “Het Lam Gods is gebroken en verdeeld, Hij is gebroken maar niet gedeeld, Hij is nog altijd voedsel en is nooit uitgeput, maar Hij heiligt hen die ermee communiceren” – suggereren dat Christus, als Lam van God (Joh. 1, 29), en als voedsel voor het leven (Joh. 6, 48), ons aangeboden wordt als eeuwige liefde, en ons verenigt met God en met elkaar. Het leert ons de gaven van God te delen en om onszelf aan te bieden voor allen zoals Christus deed.
Het leven der christenen is een degelijke getuigenis van de hernieuwing van alles in Christus: “Zo is dus wie in Christus is, een nieuwe schepping: het oude is voorbij, het nieuwe is al gekomen” (II Kor. 5, 17). Dit is een oproep tot de mensheid om persoonlijk deel te nemen, in alle vrijheid, aan het eeuwige leven, aan de genade van onze Heer Jezus Christus en aan de liefde van God de Vader, om binnen de Kerk de gemeenschap met de Heilige Geest te beleven: “Om het heilsmysterie te wensen uit volle wil en niet uit verplichting” (Maximos de Belijder, PG 90, 880). Het opnieuw evangeliseren van Gods volk in de hedendaagse geseculariseerde gemeenschappen, en ook het evangeliseren van degenen die Christus nog niet gekend hebben, is voor de Kerk een ononderbroken plicht.

III De Familie – icoon van de liefde van Christus voor Zijn Kerk
7. De orthodoxe Kerk beschouwt de hechte band die man en vrouw verbindt in liefde als “een groot mysterie … van Christus en van de Kerk” (Ef. 5, 32) en zij hecht veel belang aan het gezin dat eruit voortvloeit. Het is de enige waarborg voor de geboorte en de opvoeding van kinderen volgens het goddelijk plan en de goddelijke economie als “kleine kerk” (Heilige Johannes Chrysostomos, Commentaite surt l’épitre aux ‘Ephesiens, 20 PG 62, 143), mits de nodige pastorale steun.
De huidige crisis van het huwelijk en het gezin is een gevolg van de crisis van de vrijheid die teruggebracht is tot een zelfrealisatie gewijd aan het nastreven van het geluk; wat gelijkgesteld wordt met een verwaandheid, isolement en persoonlijke autonomie; die het verlies meebrengt van het sacramenteel karakter van de verbintenis tussen man en vrouw; en die de sacramentele ethos van de liefde vergeet. De geseculariseerde wereld van onze dagen bekijkt het huwelijk vanuit zuivere sociologische en pragmatische criteria, en beschouwt het eenvoudig als een manier van relatie, tussen zovele andere, en vordert een zelfde recht om te genieten van een institutionele garantie.
Het huwelijk is een werkplaats van het leven in de liefde door de Kerk gevoed en een onvergelijkbaar gift van Gods genade. De “machtige hand” van God, de “een maker, onzichtbaar aanwezig verenigt de echtgenoten” met Christus en met elkaar. De kronen die op de hoofden der echtgenoten geplaatst worden tijdens de viering van het sacrament verwijzen naar het offer en de toewijding aan God en van de echtgenoten aan elkaar. Zij suggereren ook het leven van Gods Koninkrijk, en tonen de eschatologische verwijzing aan naar het mysterie van de liefde.
8. Het heilige en grote Concilie richt zich met een uitzonderlijke liefde en tederheid naar de kinderen en de jongeren. Tussen de vele tegenstrijdige definities over de kindertijd, onderlijnt onze Kerk de woorden van onze Heer: “als gij niet opnieuw wordt als de kleine kinderen, zult gij het Rijk der hemelen zeker niet binnengaan” (Mat. 18, 3) en “wie het koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er zeker niet binnengaan” (Luc. 18, 17), net zoals onze Heiland spreekt over degenen die de kinderen “beletten” tot bij Hem te komen (cf. Luc. 18, 16) en aan hen die “aanstoot geven” (Mat. 18, 6).
De Kerk geeft aan de jongeren niet alleen “hulp”, maar de “waarheid”, die van het nieuwe goddelijk-menselijke leven in Christus. De orthodoxe jeugd moet beseffen dat zij de draagster is van een traditie van de eeuwenoude en gezegende orthodoxe Kerk die deze traditie voortzet die moedig moet bewaard worden. De eeuwige waarden van de Orthodoxie moeten met kracht ontwikkeld worden, om een levendige christelijke getuigenis af te leggen. Uit deze jeugd zullen de toekomstige dienaren van de Kerk van Christus opstaan. Op die manier zijn de jongeren niet alleen de “toekomst” van de Kerk, maar ook de actieve weergave van haar leven in dienst van de mens en van God in het heden.

IV De opvoeding volgens Christus
9. Tegenwoordig is het domein van de vorming en de opvoeding dooreengeschud als gevolg van controversen betreffende, niet alleen de inhoud en de doelen van de opvoeding, maar ook van de nieuwe perceptie van de jeugd, de rol van de onderwijzer en van de leerling, alsmede die van de moderne school. Wetende dat de opvoeding niet alleen gaat over wat de mens is, maar over wat hij moet zijn, en in het besef van haar verantwoordelijkheid, is het evident dat het beeld dat wij van de mens en van de zin van zijn bestaan maken ook onze visie bepaalt over zijn opvoeding. Individualistisch, geseculariseerd en enkel op zoek naar geluk, dat is het dominerend opvoedend systeem vandaag. De nieuwe generatie die er de vrucht van is een zorg voor de orthodoxe Kerk.
De opvoeding is de kern van de pastorale toewijding van de Kerk niet alleen met het oog op de intellectuele cultuur, maar ook met het oog op de uitbouw en de ontwikkeling van het menselijk wezen in zijn geheel als psychosomatische en spirituele eenheid, volgens de drie luiken: God, mens, wereld. In haar catechese, roept de orthodoxe Kerk het volk van God liefhebbend op, vooral de jeugd, tot bewuste en actieve deelname aan het leven van de kerk om aldus bij haar een “perfect streven” te ontwikkelen naar het leven in Christus. Aldus vindt de christelijke “volheid van God” in haar goddelijk-menselijke eenheid van de Kerk een wezenlijke steun, om er het perspectief van Pasen te beleven, dat van de vergoddelijking door genade.

V De Kerk tegenover de hedendaagse uitdagingen

10. De Kerk van Christus wordt vandaag geconfronteerd met extreme tot uitdagende manifestaties van het secularisme, inherent aan de politieke, culturele en sociale ontwikkelingen van de moderne wereld. Een fundamenteel element van het secularisme was en blijft het idee om de mens volledige weg te trekken van Christus en van de spirituele invloed van de Kerk, als overtollig, door dit eigenmachtig als conservatisme te beschouwen en de geschiedenis te negeren en aan te voeren dat zij een hindernis zou zijn voor vooruitgang en ontwikkeling. In onze verwereldlijkte gemeenschappen, afgesneden van de spirituele wortels, verwart de mens zijn vrijheid en de zin van het leven met een absolute autonomie, met een loslaten van zijn eeuwige bestemming; dat veroorzaakt een hele reeks misverstanden en valse interpretaties van de christelijke traditie. De vrijheid in Christus van hierboven uitgedeeld en de vooruitgang “tot wij allen komen tot de volmaakte Man, tot de gehele omvang van de volheid van de Christus” (Ef. 4, 13) worden beschouwd als iets wat hinderlijk is voor de zelf heilzame eigenschap van het menselijk wezen. De liefde gegeven aan het offer wordt beschouwd als zijnde onverenigbaar met het individualisme, en de christelijke ascetische aard als een ontoelaatbare uitdaging in het nastreven van individueel geluk.
De Kerk gelijkstellen met een conservatisme onverenigbaar met de vooruitgang van de beschaving is een arbitraire en foutieve bewering, aangezien het nationaal bewustzijn der christelijke volkeren het onuitwisbaar teken draagt van de eeuwenoude bijdrage van de Kerk niet alleen aan hun cultureel patrimonium, maar ook aan de evolutie van de eeuwenoude beschaving in het algemeen, aangezien God de mens geplaatst heeft op aarde als behoeder van de goddelijke schepping, als medewerker aan Zijn werk. In plaats van de “mens-god” van vandaag, bevestigt de orthodoxe Kerk de “God-mens” als ultieme maat van alles: “Wij spreken niet van de vergoddelijkte mens, maar van God die mens geworden is” (Jean Damascène, Exposé de la foi orthodoxe, 3, 2, PG 94, 988). Zij toont de waarheid van het reddende geloof van de God-mens en Zijn Lichaam, de Kerk, als oord en manier van leven en vrijheid. Zij laat toe “naar Christus te leven in liefde en waarheid” (cf. Ef. 4, 15); nu al op aarde deel te hebben aan het leven van de verrezen Christus. De god-menselijke aard van de Kerk – “die niet van deze wereld is” (Joh. 18, 36), die haar aanwezigheid en haar getuigenis “in de wereld” voedt en richting geeft – verbiedt haar zich gelijk te stellen met de wereld (cf. Rom. 12, 2).

June 25, 2016 - Signing of Documents at the Holy and Great Council Οι εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου συνεχίζονται στην Κρήτη Οι εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που ξεκίνησαν την περασμένη Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016, συνεχίζονται μέσα σε πνεύμα αγάπης, ενότητας και αδελφικής κατανόησης από τον πρώτο έως τον τελευταίο Ιεράρχη που συμμετάσχει εις αυτήν. Όλα προχωρούν ομαλά, με τη χάρη του Τριαδικού Θεού, τη συνεργασία όλους των μελών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και την ευστροφία του Προέδρου αυτής, Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου. PHOTOS: © GOA/DIMITRIOS PANAGOS11. De huidige ontwikkeling van de wetenschappen en van de technologie is bezig ons leven te veranderen. Alles echter dat een verandering meebrengt in het menselijk leven vereist onderscheidingsvermogen. Want naast de belangrijke goede zaken – die bijvoorbeeld het dagelijks leven vergemakkelijken, die toelaten ziekten te genezen die vroeger ongeneesbaar waren en om verder te gaan in de ontdekking van de ruimte – worden wij ook geconfronteerd met de negatieve gevolgen van de wetenschappelijke vooruitgang: risico’s zoals de manipulatie van de menselijke vrijheid, de poging mens tot een instrument te herleiden, de geleidelijke teloorgang van kostbare tradities, de beschadiging tot zelfs vernietiging van het natuurlijke milieu.

Uit zichzelf beschikt de wetenschap spijtig genoeg niet over de nodige middelen om een groot aantal van de problemen, die zij direct of indirect veroorzaakt, te voorkomen of te genezen. De wetenschappelijke kennis gaat niet samen met de morele wil van de mens die, zich bewust van de risico’s , toch verder gaat alsof hij niet verwittigd werd. Zonder een spirituele benadering, is het onmogelijk antwoorden te vinden voor de ernstige wezenlijke en ethische problemen van het menselijk wezen, noch op de eeuwige zin van zijn leven en van de wereld.
12. Heden ten dagen veroorzaakt de enorme voortuitgang, bereikt in het domein van de biologie, van de genetica en de neurofysiologie van het brein een algemeen enthousiasme. Het gaat om wetenschappelijke veroveringen waarvan een waaier aan toepassingen voor ernstige antropologische en ethische dilemma’s kan zorgen. De ongecontroleerde toepassing van de biotechnologie die betrekking heeft op het begin, de duur en het einde van het leven, test de volheid hiervan aan. Voor de eerste maal in zijn geschiedenis, houdt de mens zich bezig met buitengewone en gevaarlijke experimenten in verband met zijn eigen natuur. Hij riskeert getransformeerd te worden in een biologisch raderwerk, in een sociale eenheid of in een apparaat met gecontroleerde gedachten.
De orthodoxe Kerk kan het debat niet uit de weg gaan over zulke belangrijke antropologische, ethische en wezenlijke kwesties. Zij steun zich op de criteria door God gedicteerd om de actualiteit aan te tonen van de orthodoxe antropologie nu tegenwoordig zovele waarden omvergeworpen worden. Onze Kerk mag en moet getuigenis afleggen in de wereld van haar profetisch geweten in Christus die, in de Incarnatie, heel de menselijke natuur aannam en die het absolute voorbeeld is van het herstel van het menselijk ras. Zij bevestigt dat het leven van het menselijk wezen geheiligd is en dat het sinds zijn conceptie het attribuut van persoon heeft. Geboren worden is het eerste recht van de mens. De Kerk – als goddelijk-menselijke gemeenschap in wiens schoot de mens een unieke entiteit is, voorbestemd om persoonlijk te communiceren met God – verzet zich tegen elke poging om het menselijk wezen te herleiden tot een object, om het te transformeren tot een meetbaar gegeven. Geen enkele wetenschappelijke verwezenlijking mag raken aan de waardigheid en aan de goddelijke bestemming van de mens. Het menselijk wezen is niet alleen voorbestemd door zijn genen.
Het is op deze basis dat de bio-ethiek gestoeld is vanuit orthodox oogpunt. In een periode met tegenstrijdige beelden van de mens, tegenover seculiere concepties, autonoom en afbrekend, bevestigd de orthodoxe bio-ethiek de schepping naar het beeld en de gelijkenis met God, en de bestemming van het menselijk wezen tot de eeuwigheid. Zij draagt er op die manier bij om het filosofisch en wetenschappelijk debat te verrijken dat gehouden wordt over de bio-ethische kwesties door er een Bijbelse antropologie aan toe te voegen en de spirituele ervaring van de Orthodoxie.
13. In een wereldgemeenschap gericht op “hebben” en op individualisme, stelt de universele orthodoxe Kerk de waarheid voor van het leven in Christus en volgens Christus, vrijwillig geïncarneerd in het dagelijkse leven van elk menselijk wezen door het werk dat Hij volbracht heeft “tot de avond” (Ps. 103, 23). Daardoor wordt de mens medewerker van de eeuwige Vader – “want wij zijn Gods medewerkers” (I, Kor.3, 9) – en die van zijn Zoon [“Mijn Vader is tot op de dag van vandaag voortdurend aan het werk, en ook ik houd niet op met werken” (Joh. 5, 17)]. De genade van God heiligt alle werken van de mens die met God samenwerkt, en versterkt in hem de bevestiging van het leven en van de menselijke gemeenschap. In deze context is ook de christelijke ascese geplaatst, die totaal anders is dan elke duaal ascetisme dat de mens isoleert van de maatschappij en van zijn naaste. De christelijke ascese en de matiging, die de mens verbinden met het sacramentele leven van de Kerk, gelden niet alleen in het monastieke leven, het zijn attributen van het kerkelijke leven in al haar manifestaties, een tastbaar bewijs van de aanwezigheid van de eschatologische geest in het gezegende bestaan van de orthodoxe gelovigen.

14. De wortels van de ecologische crisis zijn spiritueel en moraal. Zij zijn ingegrift in het hart van elk menselijk wezen. In de loop der laatste eeuwen, werd deze crisis erger door de vele splitsingen veroorzaakt door de menselijke passies zoals de begeerte, de lust, de hebzucht, het egoïsme, de vernielzucht en de weerslag ervan op de aarde zoals de klimaatsverandering die reeds het natuurlijk milieu ernstig bedreigt, ons gemeenschappelijk “huis”. De breuk in de relatie tussen mens en natuur is een afdwaling van het waarachtig gebruik van Gods schepping. Om het ecologisch probleem op te lossen op basis van de principes van de christelijke tradities, moet men niet alleen berouw hebben voor de zonde om de natuurlijke bronnen van de planeet overdreven uit te putten, en dus de mentaliteit radicaal om te werpen, maar ook aan ascese doen als tegengif voor de verbruikersmentaliteit, voor de cultus van noden en de wens te bezitten. Dat impliceert ook de enorme verantwoordelijkheid die wij hebben om aan de toekomstige generaties een leefbaar milieu na te laten en hun te tonen hoe het te gebruiken in overeenstemming met de wil en de zegening van God. In de sacramenten is de schepping bevestigd en wordt de mens aangemoedigd om te handelen als econoom, bewaker en “officiant” van de schepping, en ze aan de Schepper aan te bieden als een dankgebed – “Het Uwe, genomen uit het Uwe, bieden wij U aan voor allen en voor alles”. Zo ontwikkelen wij een eucharistische band met de schepping. Deze orthodoxe, evangelische en patristieke benadering richt ook onze aandacht op de sociale aspecten en de tragische gevolgen die ontstaan door de vernietiging van ons leefmilieu.

June 25, 2016 - Signing of Documents at the Holy and Great Council Οι εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου συνεχίζονται στην Κρήτη Οι εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που ξεκίνησαν την περασμένη Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016, συνεχίζονται μέσα σε πνεύμα αγάπης, ενότητας και αδελφικής κατανόησης από τον πρώτο έως τον τελευταίο Ιεράρχη που συμμετάσχει εις αυτήν. Όλα προχωρούν ομαλά, με τη χάρη του Τριαδικού Θεού, τη συνεργασία όλους των μελών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και την ευστροφία του Προέδρου αυτής, Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου. PHOTOS: © GOA/DIMITRIOS PANAGOSVI De Kerk tegenover de globalisatie, het geweld als extreem fenomeen en de immigratie

15. De hedendaagse theorie van de globalisatie – in alle stilte opgelegd en vlug verkondigd – zorgt in de economie en de gemeenschappen op wereldniveau voor sterke beroeringen. De opgelegde globalisatie leidde tot nieuwe vormen van systematische uitbuiting en sociale onrechtvaardigheid. Zij plande stap per stap de vernietiging van de hindernissen die de nationale, religieuze, ideologische tradities inhielden die in hun weg stonden. Zij heeft geleid tot een verzwakking van de verworven sociale rechten in naam van de heroprichting van een wereldeconomie, die geacht wordt noodzakelijk te zijn, zij maakte de gracht nog dieper die arm van rijk scheidt en dynamiteerde de sociale cohesie der volkeren en wekte nieuwe haarden op van internationale spanningen.
Geplaatst tegenover de onpersoonlijke en inkrimpende homogeniteit veroorzaakt door de globalisatie en ook tegenover de zinloosheid van het ethno-fyletisme, stelt de orthodoxe Kerk voor de identiteit der volkeren te beschermen en het lokale karakter te versterken. Als alternatief model voor de eenheid der mensheid, stelt zij haar gestructureerde organisatie voor, gebaseerd op de gelijkheid der waarden van de lokale Kerken. De Kerk verzet zich tegen de uitdagende bedreiging die vandaag weegt op het individu en de culturele tradities der volkeren door de globalisatie; zij verzet zich ook tegen het principe dat de economie haar eigen wet of “economisme” zou bezitten, namelijk de geëmancipeerde economie in verband met de vitale levensbehoeften van de mens en omgevormd als doel op zich. Zij stelt dus een duurzame economie voor, gebaseerd op de principes van het Evangelie. Geënt op de woorden van de Heer: “De mens leeft niet van brood alleen” (Luc. 4, 4). Voor haar wordt de vooruitgang van de mens niet gemeten aan de vooruitgang van het menselijk ras aan de verbetering van het levenspeil alleen of de economische ontwikkeling ten koste van de spirituele waarden.
16. De Kerk moeit zich niet met de politiek in de strikte betekenis van het woord. Toch is haar getuigenis in wezen politiek waar zij haar bezorgdheid uitdrukt voor de mens en voor zijn spirituele vrijheid. Haar boodschap is eigen en het zal altijd haar plicht zijn tussen te komen voor het welzijn van de mens. De lokale orthodoxe Kerken worden vandaag opgeroepen om een nieuwe harmonieuze relatie te ontwikkelen met de rechtsstaat in de nieuwe context van de internationale betrekkingen, in overeenstemming met de Bijbelse woorden: “Geef aan Caesar wat aan Caesar toekomt en aan God wat aan God toekomt” (Mat. 22, 21). Deze samenwerking moet zowel de eigenheid van de Kerk behoeden als die van de staat, en een open samenwerking verzekeren ten bate van de unieke menselijke waardigheid waaruit de rechten van de mens ontstaan, maar die ook een sociale rechtvaardigheid waarborgen.
De rechten van de mens vormen momenteel de kern van de politiek, als antwoord op de huidige crisissen en sociale en politieke omwentelingen, en hebben als doel de vrijheid van het individu te beschermen. De orthodoxe Kerk is sterk bekommerd om de rechten van de mens en vreest dat het individuele recht degenereert tot individualisme en een beweging die deze rechten wil doen afbrokkelen. Een dergelijke dwaling tast de gemeenschappelijke boodschap van vrijheid aan. Zij wijzigt naar eigen dunk de rechten tot individuele aanspraken op het zoeken naar geluk. Zij verwart vrijheid en toegevendheid van het individu, en maakt van dit vergunningsrecht een “universele waarde” die de fundamenten ondermijnt van de sociale waarden, van het gezin, de godsdienst, de natie. Dit bedreigt ook de fundamentele ethische waarden.
De orthodoxe perceptie van de mens verzet zich dus zowel tegen de arrogante verheerlijking van het individu en van zijn rechten, als tegen de vernedering van de menselijke persoon die verpletterd wordt tussen de huidige gigantische economische, sociale, politieke en communicatie structuren. De traditie van de Orthodoxie is voor de mens een onuitputtelijke bron van vitale waarheden. Niemand heeft ooit de mens zoveel geëerd en voor hem gezorgd dan Christus en Zijn Kerk. De bescherming van het principe van de vrijheid van godsdienst in al haar perspectieven is een fundamenteel recht, namelijk de vrijheid van geweten, van geloof, van cultus en alle individuele en collectieve manifestaties van de godsdienstvrijheid, met inbegrip het recht van elke gelovige om vrij zijn geloofsverplichtingen na te komen, zonder inmenging van de publieke macht, als ook de vrijheid om openbaar de godsdienst te onderrichten en de voorwaarden te waarborgen om religieuze gemeenschappen te laten functioneren.
17. Vandaag, beleven we een toename van geweld in naam van God. De verharding van de fundamentalistische stellingen binnen de religies kunnen ertoe leiden dat de gedachte postvat dat het fundamentalisme behoort tot de essentie van het religieuze fenomeen. De waarheid is dat, “die ijver zonder inzicht is” (Rom. 10, 2), het fundamentalisme vormt een dodelijke verschijnsel van de gelovigheid. Het ware christelijk geloof, geënt op het Kruis van de Heer, offert zichzelf, niet de ander. Daarom is zij de meest onverbiddelijke rechter wat fundamentalisme betreft, van welke oorsprong ook. De open dialoog tussen godsdiensten draagt bij tot de ontwikkeling van een wederzijds vertrouwen in het streven naar vrede en verzoening. De Kerk strijdt om de “vrede van hierboven” meer tastbaar te maken. De ware vrede wordt niet door de macht van de wapens verworven, maar enkel door liefde die “zichzelf niet zoekt” (I Kor. 13, 5). De balsem van het geloof moet dienen om te verzachten en om de oude plagen te genezen en niet om nieuwe haarden van haat tot het leven te roepen.
18. De orthodoxe Kerk volgt, met pijn en in gebed, de vreselijke humanitaire crisis die we nu meemaken. De propaganda voor geweld en gewapende conflicten, vervolging, deportatie en moord tegen leden van religieuze minderheidsgroepen, het verdrijven met geweld van gezinnen uit hun woningen, de tragedie van mensensmokkel, de schending van de meest fundamentele rechten van het individu en van de volkeren, alsook de gedwongen religieuze bekering. Zij veroordeelt met klem de ontvoeringen, de martelingen en de afschuwelijke executies. Zij veroordeelt de vernietiging van kerken, van religieuze symbolen en van culturele monumenten.
De orthodoxe Kerk is vooral bezorgd om de toestand van de christenen, en die van andere nationale en religieuze minderheden in het Midden-Oosten. Zij doet een speciale oproep aan de regeringen van de landen in die regio om de christelijke bevolking te beschermen, de orthodoxen, de oude oosterlingen en de andere christenen, die erin slaagden te overleven in de wieg van het christendom. De christelijke bevolking en de andere autochtonen bezitten het ongeschreven recht om in hun land te blijven als burgers die genieten van gelijke rechten.
Wij sporen dus alle betrokken partijen aan, onafgezien van hun religieuze overtuigingen, te werken aan verzoening en aan eerbied voor de mensenrechten, en om bovenal het goddelijke van het leven te beschermen. Oorlog en bloedvergieten moeten ophouden, gerechtigheid moet heersen, om de vrede te doen terugkeren en de terugkomst mogelijk te maken van hen die uit hun voorouderlijke woongebieden verdreven werden. Wij bidden voor vrede en rechtvaardigheid in de getroffen gebieden van Afrika en Ukraine. Hier in Concilie bijeengekomen, vernieuwen wij met kracht onze oproep tot de verantwoordelijken om de twee bisschoppen te bevrijden die ontvoerd werden in Syrië, Paul Yagize en Yohanna Ibrahim. Wij bidden bovendien voor de bevrijding van al onze medemensen die gegijzeld of gevangen genomen werden.
19. De niet te voorziene hedendaagse crisis van vluchtelingen en immigranten om economische redenen, politieke en klimatologische, wordt voortdurend erger en wordt een punt van algemeen belang voor de wereld. De orthodoxe Kerk heeft degenen die verjaagd werden, die in gevaar of nood zijn, altijd beschouwd zoals de Heer het zei: “”Want Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, Ik was in de gevangenis en gij hebt Mij bezocht” (Mat. 25, 35-36) en “Voorwaar, Ik zeg u, al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan” (Mat. 25, 40). De Kerk stond in de loop van haar geschiedenis steeds aan de zijde van hen “die uitgeput zijn en onder lasten gebukt” (Mat. 11, 28). De mensenliefde van de Kerk beperkt zich nooit tot een eenvoudig gebaar van toevallige barmhartigheid voor de arme en de lijdende maar zij tracht de oorzaken te elimineren die de sociale problemen veroorzaken. Het “werk der bediening volbracht” door de Kerk (Ef. 4, 12) wordt door allen erkend.

June 25, 2016 - Signing of Documents at the Holy and Great Council Οι εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου συνεχίζονται στην Κρήτη Οι εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που ξεκίνησαν την περασμένη Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016, συνεχίζονται μέσα σε πνεύμα αγάπης, ενότητας και αδελφικής κατανόησης από τον πρώτο έως τον τελευταίο Ιεράρχη που συμμετάσχει εις αυτήν. Όλα προχωρούν ομαλά, με τη χάρη του Τριαδικού Θεού, τη συνεργασία όλους των μελών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και την ευστροφία του Προέδρου αυτής, Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου. PHOTOS: © GOA/DIMITRIOS PANAGOS

Z.E. Patriarch Daniël van Roemenië

VII De Kerk: getuigen in de dialoog
20. De Kerk is gevoelig voor hen voor wie haar verlaten hebben en lijdt voor allen die haar weg niet meer begrijpen. In haar bewustzijn dat zij de levende aanwezigheid is van Christus in de wereld, vervoert zij in concrete acties de goddelijke economie en gebruikt hiervoor alle middelen die zij ter beschikking heeft om te getuigen van de waarheid op een geloofwaardige wijze met de gestrengheid van het apostolisch geloof. Vertrekkend van dit plichtsgevoel om te getuigen en beschikbaar te zijn, in alle tijden, hecht de orthodoxe Kerk een groot belang aan de dialoog, vooral met andere orthodoxe christenen. Door deze dialoog, kennen de andere christenen tegenwoordig beter de Orthodoxie en de zuiverheid van haar traditie. Zij weten ook dat de orthodoxe Kerk nooit een theologisch minimalisme aanvaard heeft of het in twijfel trekken van haar dogmatische traditie en haar evangelisch ethos. De dialogen tussen christenen waren een gelegenheid voor de Orthodoxie het de eerbied te benadrukken die men moet hebben voor de leringen der Vaders en dat waardig moet getuigen van de authentieke traditie van de ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk. De dialogen die de orthodoxe Kerk aangegaan heeft waren nooit gericht en zullen ook nooit leiden tot een compromis van welke aard ook over zaken van geloof. Deze dialogen zijn een getuigenis van de orthodoxie gebaseerd op de evangelische boodschap: “Kom en zie” (Joh. 1, 46) en “God is liefde” (I Joh. 4, 8).
Terwijl ze dus heel de wereld evangeliseert, conform aan het bevel van de Heer, en “in zijn naam bekering tot vergiffenis van de zonde predikt onder alle naties” (cf. Luc. 24, 47) moeten wij elkaar en geheel ons leven toevertrouwen aan Christus onze God; wij moeten elkaar beminnen en eensgezind belijden “de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, Drie-Eenheid, een in wezen en onzichtbaar”. Hier in Concilie bijeengekomen, richten wij dit aan de gelovigen van onze zeer heilige orthodoxe Kerk en aan heel de wereld, de voetsporen volgend van de zeer heilige Vaderen en gehoorzamend aan de conciliaire beslissingen die opleggen om het apostolisch geloof dat wij geërfd hebben te bewaren en in ons dagelijks leven “in harmonie te zijn met Christus”, in de hoop van de “gezamenlijke verrijzenis”. Wij loven God in Drie Personen en zingen:
“Almachtige Vader, Woord en Geest van God, Enige Natuur in Drie Personen.”

article_25945

† Bartholomeos de Constantinople, voorzitter
† Théodore II d’Alexandrie
† Théophile III de Jérusalem
† Irénée de Serbie
† Daniel de Roumanie
† Chrysostome de Chypre
† Jérôme d’Athènes et toute la Grèce
† Sava de Varsovie et toute la Pologne
† Anastase de Tirana et toute l’Albanie
† Rastislav de Presov, des Pays tchèques et de Slovaquie
Délégation du Patriarcat œcuménique
† Léon de Carélie et toute la Finlande
† Étienne de Tallin et toute l’Estonie
† Jean du siège majeur de Pergame
† Démètre du siège majeur d’Amérique
† Augustin d’Allemagne
† Irénée de Crète
† Isaïe de Denver
† Alexis d’Atlante
† Jacques des Îles-des-Princes
† Joseph de Proikonissos
† Méliton de Philadelphie
† Emmanuel de France
† Nicétas de Dardanelles
† Nicolas de Detroit
† Gérasime de San Francisco
† Amphiloque de Kisamos et Sélinos
† Ambroise de Corée
† Maxime de Silivri
† Amphiloque d’Andrinople
† Calliste de Dioclée
† Antoine d’Hiérapolis, chef des orthodoxes ukrainiens aux États-Unis d’Amérique
† Job de Telmessos
† Jean de Charioupolis, chef de l’Exarchat patriarcal des paroisses orthodoxes de tradition russe en Europe occidentale
† Grégoire de Nysse, chef des orthodoxes carpatho-ruthènes aux États-Unis d’Amérique
Délégation du Patriarcat d’Alexandrie
† Gabriel du siège majeur de Léontopolis
† Macaire de Nairobi
† Jonas de Kampala
† Séraphin du Zimbabwe et Angola
† Alexandre du Nigeria
† Théphylactos de Tripolis
† Serge du Cap de Bonne-Espérance
† Athanase de Cyrène
† Alexis de Carthage
† Jérôme de Mwanza
† Georges de Guinée
† Nicolas d’Hermoupolis
† Démètre d’Irénoupolis
† Damascène de Johannesburg et Pretoria
† Narcisse d’Accra
† Emmanuel de Ptolémaïs
† Grégoire du Cameroun
† Nicodème métropolite de Memphis
† Mélèce du Katanga
† Pantéléimon de Brazzaville et du Gabon
† Innocent du Burundi et du Rwanda
† Chrysostome de Mozambique
† Néophyte de Nieri et du Kenya
Délégation du Patriarcat de Jérusalem
† Benoît de Philadelphie
† Aristarque de Constantine
† Théophylactos du Jourdain
† Nectaire d’Anthidone
† Philoumène de Pella
Délégation de l’Église de Serbie
† Jean d’Ohrid et Skopje
† Amphiloque de Monténégro et du Littoral
† Porphyre de Zagreb et de Ljubljana‎
† Basile de Syrmie
† Lucien de Budimlje-Nikšić
† Longin de Nova Gračanica
† Irénée de Bačka
† Chrysostome de Zvornik-Tuzla
† Justin de Žiča
† Pacôme de Vranje
† Jean de Šumadija
† Ignace Braničevo
† Photius Dalmatie
† Athanase Bihać-Petrovac
† Johanikije Budimlje-Nikšić
† Grégoire de Hum-Herzégovine et du littoral
† Milutin de Valjevo
† Maxime en Amérique occidentale
† Irénée en Australie et Nouvelle-Zélande
† David de Kruševac
† Jean de Pakrac et Slavonie
† André en Autriche et Suisse
† Serge à Frankfort et en Allemagne
† Hilarion du Timok
Délégation de l’Église de Roumanie
† Théophane d’Iași, Moldavie et Bucovine
† Laurent Sibiu Transylvanie
† André de Vad, Feleac, Cluj, Alba Iulia, Crişana et Maramureş
† Irénée de Craiova et Olténie
† Jean de Timişoara et du Banat
† Joseph en Europe occidentale et méridionale
† Séraphin en Allemagne et Europe centrale
† Niphon de Târgovişte
† Irénée d’Alba Iulia
† Joachim de Roman et Bacau
† Cassien du Bas-Danube
† Timothée d’Arad
† Nicolas en Amérique
† Sophronios d’Oradea
† Nicodème de Strehaia et Severin
† Bessarion Toulcea
† Petronios de Salaj
† Silvain en Hongrie
† Silvain en Italie
† Timothée, en Espagne et au Portugal
† Macaire en Europe du nord
† Barlaam de Ploesti, auxiliaire du Patriarche
† Emilien de Łovistea, auxiliaire de l’archevêque de Râmnic
† Jean-Cassien Vikin, auxiliaire de l’archevêque en Amérique
Délégation de l’Église de Chypre
† Georges de Paphos
† Chrysostome de Kition
† Chrysostome de Cyrénie
† Athanase de Lemessos
† Néophyte de Morphou
† Basile de Constantia-Famaguste
† Nicéphore de Kykkos et Tyllérie
† Isaïe de Tamassos et Orinie
† Barnabé de Trimythonte et Lefkara
† Christophe de Karpassia
† Nectaire d’Arsinoé
† Nicolas d’Amathonte
† Epiphane de Ledra
† Léonce de Chytres
† Porphyre de Néapolis
† Grégoire de Mésorée
Délégation de l’Église de Grèce
† Procope de Philippes, Néapolis et Thasos
† Chrysostome de Péristérion
† Germain d’Elide
† Alexandre de Mantineia et Cynourie
† Ignace d’Arta
† Damascène de Didymoteichon, Orestias et Soufli
† Alexis de Nicée
† Hiérothéos de Naupacte et Saint-Blaise
† Eusèbe de Samos et Icarie
† Séraphin de Kastoria
† Ignace de Dimitrias et Halmyros
† Nicodème de Cassandrie
† Ephrem de Hydra, Spetses et Égine
† Théologos de Serrès et Nigrita
† Macaire de Sidirokastron
† Anthime d’Alexandroupolis
† Barnabé de Néapolis et Stavroupolis
† Chrysostome de Messénie
† Athénagoras d’lion, Acharnes et Petropoulis
† Jean de Langada, Litis et Rentine
† Gabriel de Nouvelle-Ionie et Philadelphie
† Chrysostome de Nicopolis et Préveza
† Théoclet de Hiérissos, mont Athos et Ardamérion
Délégation de l’Église de Pologne
† Simon Łodz et Pozńan
† Abel Lublin et Cheł
† Jacques de Białstok et Gdańsk
† Georges de Siemiatycze
† Païssios de Gorlice
Délégation de l’Église d’Albanie
† Jean Korçë
† Démètre d’Argyrocastre
† Nicolas d’Apollonie et Fier
† Antoine d’Elbasan
† Nathanaël d’Amandia
† Asti de Bylis
Délégation de l’Église des Pays tchèques et de Slovaquie
† Michel de Prague
† Isaïe Sumperk
† Jérémie de Suisse, chef du Secrétariat panorthodoxe du saint et grand Concile

40-DAAGSE GEDACHTENISDIENST
VOOR AARTSPRIESTER IGNACE PECKSTADT

Mnimosino_40_Ignace_Peckstadt1Gent – Op de zaterdag van de overledenen, 18 juni 2016, vierde Zijne Eminentie Athenagoras van België in de H. Apostel Andreaskerk te Gent de gedachtenisdienst ter gelegenheid van de 40e dag na het overlijden van v. Ignace Peckstadt, zaliger gedachtenis.

Na het einde van de Bisschoppelijke Goddelijke Liturgie werd de gebruikelijke veertigdaagse gedachtenis dienst gevierd van Aartspriester Ignace Peckstadt, zaliger gedachtenis, vader naar het vlees van de Metropoliet van België.

De dienst verliep in een bijzondere, vrome sfeer, en werd voorgegaan door de Metropoliet van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, evenals Priestermonnik Theófilos van Pantocrator, die Hoofdsecretaris is van de Heilige Gemeenschap van de Athos, en Priestermonnik Grigórios van Xenofontos, die één van de vier leden is van de Heilige Epistasia (Bestuur) van de Athos.

Mnimosino_40_Ignace_Peckstadt2

Na het einde van de dienst bedankte Zijne Eminentie de Metropoliet van België Zijne Excellentie Bisschop Petros van Troas, hulpbisschop van het H. Aartsbisdom, en alle aanwezigen die gekomen waren om samen te bidden voor de rust van alle zielen op de zaterdag van alle overledenen en in het bijzonder Vader Ignace zaliger gedachtenis.

Hij bedankte in het bijzonder de buitenlandse gasten, Athonitische hiëromonniken, die van de Heilige Berg waren gekomen. Tot slot volgde er een receptie in de parochiezaal.

Mnimosino_40_Ignace_Peckstadt6 kopie

 

m-maria

Deze namiddag, vrijdag 24 juni 2016, is in in de Heer ontslapen de Zeer Eerwaarde Moeder Maria, Abdis van het Orthodox Klooster van de Geboorte van de Moeder Gods in Asten. Het was alom bekend dat Moeder Maria sinds enkele jaren te kampen had met gezondheidsproblemen. De laatste maand ging haar gezondheidstoestand fors achteruit en ze wist heel goed dat ze zich, met de Zusters van het Klooster, moest voorbereiden voor haar overgang naar het eeuwig leven. Samen met een novice kon ze na Pasen ook nog afscheid nemen van haar geliefd moeder-klooster in de Peloponnesos. Heden heeft de Heer haar in vrede tot zich geroepen. Ze blijft weliswaar een voorspreekster voor haar klooster en voor de Orthodoxie in de Lage Landen. Maar ook wij bidden voor haar eeuwige zielenrust en opdat God haar de vergeving schenke van haar zonden.

Moeder Maria, geboren in Den Haag, was niet christelijk opgevoed, maar wel in een liefdevol gezin met respect voor alle mensen en met de liefde voor de natuur. Ze had evenwel interesse voor de grote levensvragen, en werd zo orthodox christen toen ze 18 was. Ze trad in het Orthodox Klooster in Den Haag, maar ging gauw op zoek naar meer orthodoxe traditie, eerst in Servië en vervolgens in Griekenland. Daar voelde ze zich gauw thuis. Ze vond er de levende traditie die door de eeuwen in de kloosters verder geleefd wordt. Het was goed voor haar daar min of meer een nieuwe start te maken. In dezelfde traditie, met een iets andere mentaliteit en gebruiken. Ze heeft er geleefd in de veronderstelling dat ze er haar leven lang zou blijven.

2007-parochieuitstap-asten-046

Uitstap met onze parochie naar het klooster van Asten (2007)

Niet zonder aarzelingen, na veel gebed en na heel veel overleg met geestelijke vaders en haar kloosterleiding, is ze na 13 jaar buitenland weer in Nederland beland. Eerst werd ze in 1986 gastvrij ontvangen door wijlen Archimandriet Pachom in het tuinhuisje van het klooster in St. Hubert, totdat ze in januari 1989 naar Asten kon verhuizen om daar een nieuw klooster te stichten. Het was Mgr. Panteleimon, de vroegere Metropoliet van België en Exarch van Nederland en Luxemburg (Oecumenisch Patriarchaat), die haar in zijn Metropolia had ontvangen en op 8 september 1989 de stichting van het kleine kloostertje had gezegend.

DSC_0855De vijf zusters en de twee novicen die aan aan de deur van het klooster geklopt hebben, zijn van verschillende nationaliteiten. Hoe ze er terecht gekomen zijn, is niet alleen heel verschillend, maar ook een heel persoonlijke geschiedenis, die valt onder de privacy van iedere zuster, en daar wilt niemand verder op ingaan. Voor de communiteit is het wel bijzonder dát ze hier gekomen zijn uit verschillende landen. Dat betekent verschillende talen, heel verschillende achtergrond, cultuur, mentaliteit enz. Het is een hele uitdaging om zo samen een gemeenschap te vormen. Dit is alleen mogelijk wanneer het Evangelie de leiddraad is, wanneer men werkelijk het kloosterideaal hoog in ‘t vaandel heeft, wanneer men in alle nederigheid en dankbaarheid de weg volgt van de gezegende en geheiligde Traditie van het eeuwenoude kloosterleven. Gelukkig hebben de zusters veel banden met kloosters in Griekenland en Cyprus, in Engeland en Frankrijk, zodat ze een levende tak vormen van die grote orthodoxe kloosterboom. Zo leven ze het orthodoxe kloosterleven, zelfs in deze uithoek van de westerse geseculariseerde wereld, met de zegen en gebeden van verschillende geestelijke vaders, onder de bescherming van alle Heiligen: “Ik wil de Heer zegenen te allen tijde, altijd blijve zijn lof in mijn mond”.

DSC_3780Moeder Maria blijft in ieders geheugen een grote persoonlijkheid van de Orthodoxe Kerk in de Lage Landen. Haar belangstelling, inzet en uitstraling voor de orthodoxe aanwezigheid vin onze contreien is ontegensprekelijk heel belangrijk geweest. Ze heeft gezorgd dat zovele orthodoxe gelovigen een levendig contact konden hebben met een wezenlijk monastiek bestaan in Nederland en heeft veel tijd en energie gestoken in de vertaling en hervertaling van talrijke liturgische teksten.

In 2014 ontving haar Klooster het hoge bezoek van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch Bartholomeos, precies 25 jaar na de oprichting ervan.

DSC_0124

BEGRAFENIS MOEDER MARIA

De Begrafenisdienst zal gevierd worden op dinsdag 28 juni 2016, voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg. Details over de Uitvaart van moeder Maria volgen op deze website. Nadien wordt ze begraven op het kerkhof van het Klooster.

Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras vraagt aan alle priester en diakens en alle gelovigen van het Aartsbisdom te willen bidden voor Moeder Maria.

m-maria

Haar gedachtenis zij eeuwig!

Eeuwige gedachtenis,

Moeder Maria! Eeuwige gedachtenis!

Rouwkaart: KLIK HIER

TER NAGEDACHTENIS AAN MOEDER MARIA

Interview met moeder Maria: KLIK HIER

Interview met Moeder Maria: Deel 1: “GODS WEGEN” : KLIK HIER

Interview met Moeder Maria: Deel 2: “HUIS VAN GEBED”: KLIK HIER

Interview met Moeder Maria: Deel 3: “IN GODS HANDEN”: KLIK HIER

DSC_1016

  Verslag kindercatechese

Het thema was: De omgekeerde perspectief in het christelijke leven

zaterdag 11 juni 2016

Elke cultuur van elk land heeft een verschillend perspectief van het leven. Ook als individu hebben een totaal ander perspectief dan bijvoorbeeld onze buurman. Welk perspectief is dan het juiste? Jezus Christus, de Zoon van de God onze verlosser, gaf de mensheid een universeel perspectief dat past voor alle culturen, beschavingen en elk individu. Dit perspectief brengt het waardevolste concept, de positieve emotie die ons allen en alles met elkaar verbind: de liefde.

DSC_1008

Kindercatchese met Daniël

De liefde bevat niet negatief, anders is het geen liefde. Als mensen hebben we wel negatieve gedachten dus we moeten nog leren om de perfecte liefde te krijgen. Eens we dit doel bereiken, zijn we vrij van de duivel. Hij kan ons niet meer maken.

Jezus leerde de mensheid de weg naar de perfecte liefde. Hij was de eerste die ons het voorbeeld gaf. Christenen moeten leven volgens het omgekeerde perspectief. De Bijbel staat er vol van: heb uw vijanden lief, de eersten zullen de laatsten zijn, de armen zullen de rijkdom erven, de verdrietigen zullen getroost worden. Alles wordt omgekeerd. In het begin is het moeilijk maar stel je voor: als je je vijanden kan beminnen dan heb je geen vijand meer. Dan kan je de goddelijke liefde dragen. God heeft veel vijanden op aarde maar Hij heeft liefde voor iedereen. Hij wil dat niemand naar de hel gaat. De mensen kiezen bewust om naar de hel te gaan door de liefde van God te weigeren. De paradox is dat sommige mensen in de naam van de vrijheid, kiezen om slaven te worden: slaven van de duivel in plaats van kinderen van God.

De goddelijke liefde is niet alleen een soort moeilijke weg naar de gouden medaille op het Olympische spelen. Deze liefde beschermt ons ondertussen tegen alle problemen, zorgt voor het succes in ons leven en geeft ons kracht op onze weg om de goddelijke liefde waar te maken in ons leven.

Ik toonde de kinderen het voorbeeld van het ballon. Een ballon heeft twee sterke kanten: naast de knop en tegenovergestelde aan de knop. Als we een spitse metalen pin doorheen één van deze beide kanten of doorheen allebei steken, ontploft deze laatste niet. Hoe vreemd het ook lijkt, de ballon heeft een omgekeerd gedrag: hij ontploft niet. De twee sterke kanten van het ballon betekent de liefde en het geloof. De spitse pin staat voor de problemen die we als mens tegenkomen. Als we de problemen beantwoorden met liefde en geloof dan worden we beschermd. Als we antwoorden met jaloezie, haat of zorgen dan ontploffen we zoals de ballon die zwak is aan de zijkanten.

De techniek van het omgekeerde perspectief die gebruikt wordt bij het schilderen van de iconen toont de liefde van God. God lijkt naar ons te komen en we staan in het centrale punt van het schilderij. Bij het gewone lineaire perspectief lijkt door het effect van de diepte dat God weg van ons is.

Alle positieve emoties draaien rond de liefde zoals de armen van een windmolen rond de centrale as draaien. Daarom knutselden de kinderen ook de windmolen van papier met het teken van de Heilige Geest in het vuur en in de duif.

DSC_1016

Het nut van de windmolen is om de tarwe te malen tot fijne bloem. Bij de mensen is dit ook zo: alle positieve emoties met de liefde in het centrum draaien om de andere mensen te kunnen verfijnen en veranderen. Als in de windmolen geen tarwe gezet wordt draait ze voor niets. Als onze liefde alleen voor onszelf is, is het geen liefde meer maar egoïsme en dan is ook ons leven nutteloos.

Waarom is de liefde omgekeerd bij de christenen? Iedereen wil liefde tonen en iedereen wil liefde krijgen. Ja, inderdaad, maar onze liefde is de liefde van de barmhartige Samaritaan (Lucas: 10,25-37) die zonder eigenbelang, zonder hem te kennen de gewonde heeft geholpen terwijl de hoge priester hem geen hulp gaf.

Het omgekeerde christelijke perspectief is levend en verandert het leven. Wat we samen met de kinderen doen, lijkt op een spel maar het is een spel met diepe betekenis en grote gevolgen voor later. Het feit dat de kinderen naar de kindercatechese komen in plaats van met hun computer te spelen, lijkt ook omgekeerd in vergelijking met de moderne computerkinderen van vandaag.

Onze kinderen aten samen lekkere pannenkoeken, ze speelden samen en we maakten ook nog een wandeling door de stad. We aten er een heerlijke ijs!

DSC_1032

Deze plaats werd plots verlicht van de lachende gezichten, van de monden vol met ijs van verschillende kleuren, van praten met elkaar en met iedereen. Tussen al de mensen die een ijs kwamen eten met rustige en soms zorgelijke gezichten waren de kinderen samen als een omgekeerd perspectief van een icoon van Rublev in en galerij tussen de neutrale gezichten van de toeristen…

Laat ons niet neutraal zijn maar vol met liefde om het christelijke omgekeerde perspectief altijd te erkennen en te ontvangen in onze leven!

DSC_0018

DSC_0019

Bezoek aan onze kerk van twee monikken van de de Heilige Athosberg

DSC_0066

Op zaterdag 18 juni 2016, feest van de Heilige Apostel Judas Thaddeos, broeder des Heren, en de Heilige Paissios de Grote uit Egypte mochten wij in onze kerk het bezoek ontvangen van onze Metropoliet Athenagoras van België, samen met Priestermonnik Theófilos van Pantocrator, die Hoofdsecretaris is van de Heilige Gemeenschap van de Athos, en Priestermonnik Grigórios van Xenofontos, die één van de vier leden is van de Heilige Epistasia (Bestuur) van de Athos.

De vesperdienst werd voorgaan door Priestermonnik Theófilos.

DSC_0072

Naast ons parochiekoor werden ook enkele prachtige Byzantijnse hymnen gezongen door de Priestermonnik Grigórios en Elia Yannopoulos. Het was een heel innemende mooie vesperdienst met de deelname van een aantal gelovigen uit de parochie.

DSC_0093

Op het einde van de dienst verwelkomde Mgr Athenagoras nog de Athoniete monikken. Het was een eer voor onze parochie hen in ons midden te mogen hebben.

DSC_0102

798862607_3e5d670070_o

UIT HET WERK VAN AARTSPRIESTER IGNACE

twee boeken over de Orthodoxe Kerk en haar beleving

– Beide boeken brengen een evangelische boodschap –

Het eerste boek “De sterkte van Gods aanwezigheid” (uitg. Averbode 2001) laat ons binnentreden in het licht van de orthodoxe spiritualiteit.

Het tweede boek “Een open venster op de Orthodoxe Kerk” (uitg.Averbode 2005) is een algemene kennismaking met de Orthodoxe Kerk, niet als instelling maar als specifieke christelijke uitstraling.

Met het eerste boek “De sterkte van Gods aanwezigheid” wil ik al diegenen helpen die op een bepaald ogenblik van hun leven zouden ontredderd zijn of die en of ander aspect van de God-menselijke relatie in het licht van de orthodoxe spiritualiteit zouden willen verdiepen.

In mijn lange loopbaan als advocaat werd ik dagelijks geconfronteerd met allerlei menselijke problemen, niet alleen “louter juridische”! Inderdaad, het leven van de mens is niet in te delen in “schuifjes”! Neem maar de hele problematiek van iemand die misdrijven had gepleegd en voor de strafrechter werd gedagvaard. En wat dan voor zovele familiale twisten en ruzies : echtgenoten, ouders, kinderen! En het ergste dan nog wanneer een gezin dreigt uiteen te vallen, namelijk de hele problematiek van de echtscheiding. En op nog vele andere terreinen van het “recht”. De “advocaat” is steeds de eerste persoon gebleven die geraadpleegd wordt bij allerlei mogelijke problemen, niet omdat hij diegene zou moeten zijn die het allemaal moet weten, wel omdat hij diegene zou moeten zijn die in eerste instantie kan en mag aangesproken worden om “even te luisteren”, “om hulp te bieden”, zelfs in “radeloze gevallen”. Zo treedt de advocaat vaak tot het diepste en meest verborgen aspect van het menselijk leven, “altijd onder de mantel van het strikste beroepsgeheim”.

En als orthodox priester werd ik nog dieper betrokken bij de spirituele ontreddering van de mens. Inderdaad : heel vaak stelde ik bij toevallige ontmoetingen en pastorale gesprekken vast in welke angst en ontreddering vele mensen leven, met welke twijfels zij rondlopen, welke vragen zij zich stellen.

Voor velen is God de grote Afwezige. Zijn aanwezigheid wordt niet langer meer aangevoeld. Velen leven niet in ongeloof maar in totale onverschilligheid! Zij beseffen niet meer dat zij Hem broodnodig hebben, omdat Hij het is die ons iedere dag opnieuw het leven geeft, die al onze zorgen kent, die ons nooit alleen laat.

Slechts in diepe vereniging met God vindt de mens het geluk, zijn innerlijke rust en een harmonisch leven in relatie met anderen en in zijn gezin. “God is Mens geworden, opdat de mens zou kunnen god worden”, herhaalden de Kerkvaders.

Vele van deze overwegingen, die ik in dit boek geschreven heb, ontstonden vanuit een eenvoudige persoonlijke beleving. De meeste echter werden geïnspireerd door spirituele gesprekken met een of andere “schone ziel”.

Geen enkel moment komt het in mij op te denken dat deze teksten uitzonderlijk voorbeeldig of waardig zouden zijn. Ik voel mij slechts een heel gewone, onwaardige mens, bewust van zwakheid en zondigheid. Verschillende malen werd ik aangemoedigd om deze overwegingen, die al over verschillende jaren in ons tijdschrift “Apostel Andreas” gepubliceerd werden, samen te bundelen. Uiteindelijk ging ik hierop in met de hoop dat zij misschien toch een bescheiden hulp zouden kunnen zijn voor wie gewoon, bewust of onbewust, op zoek is naar “Gods aanwezigheid”. Ik wou vooral duidelijk stellen dat wij God niet voldoende kunnen “danken”.

Het tweede boek “Een open venster op de Orthodoxe Kerk” wil een antwoord geven op heel wat vragen die zich velen stellen over de Orthodoxe Kerk. Dikwijls werd ik aangesproken over een of ander aspect ervan. In het nederlandstalig gebied was er weinig of niets te vinden over de Orthodoxe Kerk.

Zo werd ook mijn tweede boek veel meer dan een loutere kennismaking. Zoals de titel het zelf zegt gaat het niet om een theoretische benadering van de orthodoxie, maar wel om het “openstellen” van het orthodoxe leven zelf.

Om te beginnen reeds is het eerste hoofdstuk, “over de kerkgeschiedenis” : een situering van de Orthodoxe Kerk vanuit de tijd van de “Onverdeelde Kerk” van de eerste elf eeuwen. Dit is een duidelijk antwoord op de vraag die velen zich in onze gewesten stellen : “vanwaar komt de Orthodoxe Kerk?” Naast een woord geschiedenis over de ontwikkeling van de Orthodoxe Kerk in de verschillende landen werd in dit boek ook “de kerstening van Vlaanderen in de periode van de Onverdeelde Kerk” behandeld.

Verder handelt dit boek over “het orthodox kerkbegrip”, waarin o.m. het probleem van het primaatschap in de Kerk aan bod komt, zo belangrijk op het gebied van de oecumene. Aansluitend hoofdstukken over “de orthodoxe spiritualiteit” en “de Goddelijke Liturgie” waaraan heel speciale aandacht werd besteed. Graag haal ik hier een belangrijke passage van mijn boek aan :

“In de Orthodoxe Kerk wordt sterk onderlijnd dat het de liturgie is – en zij alleen – die leven kan schenken aan de christelijke communauteit. In (door) de goddelijke liturgie is de communauteit een realiteit : de uitdrukking bij uitstek van de lokale kerk, gesteund op de aanwezigheid van Christus in de eucharistie.”

“De eucharistie ligt aan de basis van ons kerk-zijn. Onze levende ervaring van de kerk situeert zich in de eucharistie, die in het Lichaam van Christus al diegenen die eraan deelhebben tot eenheid brengt.” (pagina 80)

Volgen dan hoodstukken over “de sacramenten”, met sterke benadrukking van de rol van de Heilige Geest, over “de iconen”, die dienen beschouwd te worden als de manifestatie aan onze zintuigen van de “onzichtbare aanwezigheid van God en van de heiligen”. Inderdaad, ook de heiligen leven met ons verder, in de dimensie van de eeuwigheid.

Ook worden in mijn boek verduidelijkt : “het universeel priesterschap van het Godsvolk”, dat geen tegenstrijdigheid inhoudt met het functioneel priesterschap.

In een belangrijk deel van mijn boek wordt de specifieke orthodoxe getuigenis en beleving in het licht gesteld : “de zending van de Kerk”, met de missionaire betekenis van de “diaspora”, die in het Westen slechts gewoonweg een “orthodoxe getuigenis” wil brengen in alle respect voor de andere christenen.

Verder : aandacht voor “de vrouw in de Orthodoxe Kerk”, met het benadrukken van de gelijkwaardigheid van man en vrouw, evenwel met een verscheidenheid van charisma, voor “een orthodoxe visie op de moraal”, en voor “de kerkelijke economia”, een begrip dat uniek is en alleen in de orthodoxe theologie ingang heeft gekregen. Een woordje hierover : de “kerkelijke economia” biedt de mogelijkheid om op basis van ernstige en uitzonderlijke motieven van de kerkelijke regel af te wijken, zonder dat dit ooit een precedent kan scheppen voor latere mogelijke gevallen. Hierdoor wordt duidelijk gesteld dat boven iedere regel of norm “steeds de liefde primeert” zoals Christus het zo vaak voorhield en met vele parabels ondersteunde.

Tenslotte vindt men in mijn tweede boek hoofdstukken over “het Paasmysterie”, “de liturgische beleving van de zondag”, “de orthodoxe christenen in Europa”, en aandacht voor actuele levensproblemen, zoals “het probleem van leven en dood”, “ove de euthanasie”, “over de crematie”, “over drugs” om te besluiten met “de christelijke getuigenis in een geseculariseerde maatschappij”.

 Hierbij wil ik graag de conclusie van het laatste hoofdstuk van mijn boek in het licht plaatsen : “de christenen zijn geroepen om in de thans geseculariseerde maatschappij mee te werken aan een profetisch partnership” in de lijn van het evangelie.

Naast de niet-gelovigen “kunnen de christenen – zeer nederig – van de zingeving van het leven getuigen, gevoelens van hoop en verrijzenis uitstralen, Gods Licht weerkaatsen. Zij zijn geroepen om naar de anderen toe gewoon de warmte te brengen van de christelijke evangelische boodschap”. (pagina 282)

article_26011

Het Panorthodox concilie een hoopvolle gebeurtenis

Aartsbisschop Stephanos

Aartsbisschop Stefanos is metropoliet van Talinn en heel Estland, en voorzitter van de Heilige Synode van de Orthodoxe Kerk in Estland. In zijn Paasbrief moedigt hij de gelovigen aan om hoopvol uit te kijken naar het Panorthodox Concilie dat op Pinksteren zal geopend worden. Hij vraagt ons dat wij allen, met aandrang, zouden bidden in deze dagen opdat de Concilievaders zich mogen openstellen en ontvankelijk houden voor “wat de Heilige Geest aan de Kerk wil zeggen”. Wij citeren hierbij het tweede deel van zijn Paasbrief:

Het is waar dat er veel kwaad en slechtheid is in de wereld. De Heilige Johannes heeft het reeds bevestigd: “Wij weten dat de gehele wereld in de macht van de Boze is” (Joh.5,20). Maar wij weten ook dat Jezus ons heeft gezegd: “Heb goede moed, Ik heb de wereld overwonnen!” (Joh.16,33).

…/…Door het Mysterie van Christus’ dood en verrijzenis weten wij dat het niet waar is dat God dood is, wat de wereld vandaag ook moge beweren. God leeft! Christus leeft! En buiten Hem, zonder Hem zijn er in de wereld slechts leugens en valse problemen. Het Licht van Pasen komt tot de wereld met een nieuwe dynamiek, en ontwikkelt in de harten der gelovigen een verlangen naar gemeenschap en liefde.

Deze dynamiek naar onderlinge ontmoeting en liefdevolle gemeenschap zal binnenkort op zichtbare wijze de gehele orthodoxe Kerk beroeren, tijdens het aanstaande Panorthodox Concilie, dat zal plaats hebben op het eiland Kreta, van 17 tot 27 juni 2016. Op Pinksterzondag, 19 juni, zal de Plechtige inaugurale Liturgie gevierd worden door alle Concilievaders, in de Kerk van de Heilige Minas te Heraklion (Kreta).

Sinds het 7de Orthodox Concilie van 787 te Nicea –dus ongeveer 1230 jaar geleden- heeft de Orthodoxe Kerk geen dergelijke samenkomst meer gekend. De eerste voorbereiding tot dit Concilie is in 1961 begonnen, en pas in december 2015 is de definitieve en unanieme beslissing genomen tot de realisatie van dit project.

Wij weten dat het Paasmysterie uitmondt in het Mysterie van Pinksteren, en dààr zijn ware vervulling krijgt. Daarom zullen wij in deze dagen allen, eensgezind van hart en in gebed, met Christus vóór onze Hemelse Vader gaan staan, en tot Hem bidden en smeken dat de grote genade van de Heilige Geest overvloedig moge neerdalen over alle Concilievaders die aan dit groot en Heilig Panorthodox Concilie zullen deelnemen. En zullen wij tevens voor de Concilievaders vurig bidden: dat zij hun werk daar vervullen in oprechtheid, met een nederig hart en met moedige durf. En dan zal onze Kerk in eensgezindheid aan de wereld een waarachtige getuigenis kunnen zijn van levend geloof en van liefde.

Onze huidige mensenwereld heeft immers nood aan mensen van goede wil, van ware vredebrengers in de overspannen verhoudingen tussen de volkeren. Een dergelijke getuigenis zal tenslotte tegemoet komen aan de talrijke mannen en vrouwen en kinderen die in onze tijd door angsten worden gekweld en beproefd; en zo zullen zij hopelijk een antwoord ontvangen op hun verlangens.

article_25945

***

P.S. Mogen deze woorden van Aartsbisschop Stefanos voor ons een aanzet worden tot hoopvolle verwachting en vertrouwen in het werk van dit Panorthodox Concilie. En zo mogelijk ook een gezond-makend “tegengif” tegen alle mogelijke negatieve berichten en voorspellingen daaromtrent. Dat dit Concilie op het feest van Pinksteren geopend wordt kan niet toevallig zijn! Maar dat wij allen moeten bidden opdat de Heilige Geest moge neerdalen over de Concilievaders en over geheel onze Heilige Orthodoxe Kerk, dat is een dringende en heilige plicht!   (Vader Bart)

Geleerden waarschuwen de orthodoxe leiders:
doe het Heilige en Grote Concilie niet ontsporen

De historische bijeenkomst voorzien voor deze maand
riskeert te ontsporen door kerkleiders.

Een internationale groep geleerden heeft een open brief geschreven naar alle orthodoxe christenen waarin ze oproepen om het historisch Panorthodoxe Concilie dat voorzien is van 18 tot 26 juni in Kolymbari op Kreta niet uit te stellen. De brief is duidelijk speciaal gericht naar de leiders van de 14 hoofdkerken der Orthodoxie, wiens onderling getwist nog altijd kan zorgen dat het Concilie ontspoort.

Sinds 1901 werd er al geprobeerd om de Kerken bijeen te brengen om over eenheid te praten, maar steeds zonder resultaat. Het Concilie van deze maand was bevestigd door de Orthodoxe leiders in januari, maar sindsdien hebben verschillende Kerken bedenkingen bij de teksten van conciliaire documenten en ook over meer praktische punten tot zelfs over zaken als welke plaatsen hun zal toegekend worden. Sommigen hebben gedreigd het hele gebeuren te boycotten, wat meteen het doel ervan zou kelderen, namelijk te spreken met één Orthodoxe stem.
Meningsverschillen tussen de grootste Kerk, de Russisch Orthodoxe, en de zetelende Orthodoxe leider, Oecumenisch Patriarch Bartolomeus I, die verantwoordelijk was voor de organisatie van het Concilie, zijn een grote uitdaging voor harmonie. Maar de Griekse, Georgische, Bulgaarse Kerk en nog andere drukten al hun ongenoegen uit over de teksten van het Concilie. Een van de meest omstreden punten is de bereidheid van bepaalde Kerken om de Protestantse en Katholieke Kerken te erkennen als Kerken, iets wat anderen onaanvaardbaar vinden.
Strevend naar Panorthodoxe eenheid, benadrukken de geleerden dat er geen onoverkoombare moeilijkheden zijn in de aanloop van de opening van het Concilie deze maand. Zij erkennen dat er gewettigde bezorgdheden zijn over sommige van de teksten, maar herinneren de tegensputterende leiders eraan dat “de beste plaats om belangrijke meningsverschillen te beslechten vandaag, net zoals in vroegere tijden, het Concilie zelf is”.
“Het Concilie weer eens uitstellen”, zeggen zij aan de deelnemers, “is falen in het naleven van de conciliariteit in haar globaliteit”.
Dit uitstel zou uiteindelijk slechts te wijten zijn aan een kleine minderheid wiens motieven sterk in vraag kunnen gesteld worden. Zij benadrukken dat: “Een kleine minderheid die wenst het werk van het Concilie in gevaar te brengen door verder uitstel de indrukwekkende meerderheid der Orthodoxe leiders niet onder druk zetten mag, die wenst het Concilie te houden dit jaar op het feest van Pinksteren.
Het Grote en Heilige Concilie biedt een gelegenheid op een “nieuwe fase” van Orthodoxe getuigenis aan de wereld. Dit betekent dan ook dat mocht iemand het Concilie doen ontsporen, die schuldig zou zijn aan een onnoemelijk verraad.
De ondertekenaars zij tot nog toe: Eerw. Dr. Nicholas Denysenko, Loyola Marimount University (Orthodoxe Kerk in America); Dr. Paul L. Gavrilyuk, University of St. Thomas (Orthodoxe Kerk in America); Dr. Brandon Gallaher, University of Exeter (Oecumenisch Patriarchaat); Dr. Smilen Markov, Sofia University (Bulgaarse Orthodoxe Kerk) en Dr. Gayle Woloschak, Northwestern University (Oecumenisch Patriarchaat).

OPEN BRIEF VAN ORTHODOXE GELEERDEN VAN OVER DE WERELD

AAN HET HEILIG EN GROTE CONCILIE VAN KRETA

Wij ondergetekenden, een internationale groep van orthodoxe geleerden, richten deze brief aan de leiders van de Orthodoxe Kerk, aan alle Orthodoxe Christenen over de wereld, en aan alle mensen van goede wil. Wij schijven vanuit een diepe bezorgdheid voor onze Kerk, wiens eenheid het nieuwe leven in Christus zichtbaar maakt voor de hele mensheid. Wij bidden dat het nakend Concilie, zo lang verwacht en zo lang voorbereid, de vruchten van de Heilige Geest mag dragen, met als eerste resultaat de Panorthodoxe eenheid. Daarom steunen wij het akkoord van de Orthodoxe leiders, publiek aangekondigd op de Panorthodoxe Synaxis in januari 2016, om samen te komen voor het Heilige en Grote Concilie in Kreta midden juni 2016.

Wij zijn ervan overtuigd dat er geen onoverkomelijke moeilijkheden bestaan om het Concilie te beginnen in juni, ondanks belangrijke vragen die rezen over bepaalde teksten van het conciliaire document en de conciliaire werking. Wij erkennen dat bepaalde kwesties gewettigd zijn, zoals het verzoek om de discussie weer te openen over het ontwerp van de conciliaire documenten. Wij zijn het er ook over eens dat er nog vele andere punten zijn die handelen over de Kerk in de 21ste eeuw die nog verdere Panorthodoxe aandacht vragen. Niettemin, zijn wij ervan overtuigd dat de beste plaats om meningsverschillen te bespreken vandaag, net als in vroegere tijden, het Concilie zelf is. Het Concilie eens te meer uitstellen is falen in het naleven van het principe van de conciliariteit op globaal niveau.

Niemand kan van het Concilie verwachten dat het alle belangrijke kwesties regelt en alle juridische meningsverschillen oplost in tien dagen. Maar wij hopen dat dit Concilie een begin zal zijn van een genezingsproces en dat het een richtlijn zal zijn in een nieuw tijdperk van globale conciliariteit en eenheid. Een kleine meerderheid die het werk van het Concilie wil doen mislukken door verder uitstel mag de indrukwekkende meerderheid van Orthodoxe leiders niet intimideren die de gedane belofte willen houden en doorgaan met het Concilie dit jaar op het feest van Pinksteren. In de laatste eeuw legde de Orthodoxe Kerk getuigenis af aan de wereld door een rijke theologische erfenis en het bloed van nieuwe martelaren. Het Heilige en Grote Concilie geeft een gelegenheid om een nieuwe fase te beginnen van Orthodoxe getuigenis. Nu de ogen van de hele wereld gericht zijn op de Orthodoxe Kerk, smeken wij al onze leiders om de roep van de Heilige Geest te horen voor conciliaire eenheid.

Tot dusver getekend:

Eerw. Dr. Nicholas Denysenko, Loyola Marimount University (Orthodoxe Kerk in America);
Dr. Paul L. Gavrilyuk, University of St. Thomas (Orthodoxe Kerk in America)
Dr. Brandon Gallaher, University of Exeter (Oecumenisch Patriarchaat)
Dr. Smilen Markov, Sofia University (Bulgaarse Orthodoxe Kerk)
Dr. Gayle Woloschak, Northwestern University (Oecumenisch Patriarchaat).

10 juni 2016: door James Roberts

Het oecumenisch belang van het Heilige
en Grote Concilie van de Orthodoxe Kerk.

Het Heilige en Grote Concilie en de kwestie van de oecumene

Het heilige en grote concilie van de orthodoxe Kerk dat zal bijeengeroepen worden van 20 tot 26 juni 2016 zal het resultaat zijn van een eeuw voorbereiding. Inderdaad, de Patriarchale en Synodische Encycliek van de oecumenische Patriarch Joachim II van juni 1902, waarin de Primaten der Orthodoxe Autonome Kerken werden opgeroepen samen te werken om de problemen aan te pakken waar de Orthodoxe Kerk mee geconfronteerd werd op dat ogenblik was de aanzet tot de voorbereiding van een Groot Panorthodox Concilie. In die Encycliek werd er al gesproken over de oecumenische relaties en de theologische dialoog met de niet-orthodoxe Kerken. We kunnen daar lezen:

“Het behaagt bovendien God, en stemt overeen met het Evangelie, om na te gaan wat de meest heilige autonome Kerken denken over onze huidige en toekomstige relatie met de twee grote takken van het christendom, te weten de Westerse Kerken en de Kerk der Protestanten. Natuurlijk is de vereniging van hen en allen die geloven in Christus in het Orthodox geloof de vrome en hartsgrondige wens van onze Kerk en van alle oprechte Christenen die rotsvast geloven in de evangelische leer van eenheid, en het is het onderwerp van voortdurend gebed en smeking; maar tegelijkertijd zijn wij ons bewust dat deze vrome wens te kampen heeft met een sterke gehechtheid van deze Kerken aan de doctrines die zij verdedigen, zich baserend op wat zij in het verleden altijd deden. Zij schijnen weinig geneigd om een het pad naar de eenheid te bewandelen, zoals aangeduid in de evangelische en historische waarheid; evenmin vertonen zij enige bereidheid dit te doen, behalve op voorwaarden en grond waarop de verlangde dogmatische eenheid en broederschap voor ons onaanvaardbaar is” [1].

De encycliek richt zich verder tot de andere autonome orthodoxe Kerken:

“Daarom zou het aanvaardbaar zijn voor de heilige broeders om de suggestie op te volgens, die wij in deze broederlijk kwestie durven poneren: of het nu niet de juiste tijd is voor een voorafgaandelijke bijeenkomst over deze kwestie, om een basis vast te leggen voor broederlijke toenadering en vast te stellen, in gemeenschappelijk akkoord met de leden van de hele orthodoxe Kerk, wat de beste middelen en manieren kunnen zijn, en de beste basis” [2].

Het belangrijk te benadrukken dat 60 jaar voor het Tweede Vaticaans Concilie en 46 jaar voor de oprichting van de Wereldraad der Kerken, de Oecumenische Patriarch Joachim III alle andere Orthodoxe Autonome Kerken opriep om op een synodische wijze, “in gemeenschappelijk akkoord” de kwestie te bespreken van de relaties van de Orthodoxe Kerk met andere Christelijke Kerken, naast andere kwesties betreffend de inter-orthodoxe relaties, de kwesties van de kalender en verschillende kwesties van disciplinaire orde.

Oecumenisch Patriarch Athenagoras blies het idee voor de samenkomst van een Concilie weer nieuw leven in na de Tweede Wereldoorlog in 1951 en in 1952. In 1961 kwam de eerste Panorthodoxe Vergadering bijeen in Rhodos en lanceerde officieel en definitief het proces van de voorbereiding van het Heilige en Grote Concilie van de Orthodoxe Kerk, door een lange lijst goed te keuren van onderwerpen die aan de Kerken zouden voorgelegd worden, onderverdeeld in acht categorieën, waaronder een lijst met kwesties die verwezen naar de relaties van de Orthodoxe Kerken met de rest van de christelijke wereld. In 1986 werd de vierde Panorthodoxe bijeenkomst gehouden in Chambésy. Hier werd een secretariaat opgericht ter voorbereiding van het Heilige en Grote Concilie en ook de instanties van de Inter-Orthodoxe Voorbereidende Commissies en Panorthodoxe Preconciliaire Vergaderingen om de preconciliaire teksten voor te bereiden en een lijst te selecteren met zes thema’s die de het Concilie moesten onderzocht worden.

Deze lijst werd bewerkt door de eerste Panorthodoxe Preconciliaire Conferentie van Chambésy in 1976, die ze herleidde tot tien punten waaronder dat over de relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de christelijke wereld: 1) De relaties van de Orthodoxe Kerk met de andere Kerken en Christelijk geloof en 2) De relaties van de Orthodoxe Kerk met de Oecumenische Beweging. Daarom werden twee documenten over deze topics voorbereid en later goedgekeurd door de Derde Panorthodoxe Preconciliaire Conferentie van Chambésy in 1986. Al deze voorbereiding was gebaseerd op de bijdragen van elke Orthodoxe Autonome Kerk en unaniem goedgekeurd op Panorthodox niveau.

Na een periode van stagnatie, ging het voorbereidingsproces van het Heilige en Grote Concilie verder onder impuls van de Synaxis der Primaten van de Orthodoxe Kerken, die bijeenkwam in 1995, 1995 en 2000 op initiatief van de oecumenische patriarch Bartholomeus. Bijeengekomen in Synaxis in Constantinopel, op de zetel van de Oecumenische Patriarch op de Phanar in maart 2014, beslisten de Primaten van de Orthodoxe Kerken om een speciale inter-orthodoxe commissie op te richten om enkele teksten te herzien van de tweede en derde preconciliaire panorthodoxe conferenties van 1982 en 1986, waaronder twee teksten over de relaties van de orthodoxe Kerk met andere Kerken en christelijke geloofsbelijdenissen en over de relaties van de orthodoxe Kerk met de Oecumenische Beweging. Deze herziening was noodzakelijk omdat er heel was gebeurd was dat invloed had op zowel de Oecumenische Beweging als de bilaterale theologische dialogen sinds 1986.

Een speciale inter-orthodoxe commissie kwam bijeen op het Orthodox Centrum van de Oecumenische Patriarch in Chambésy in oktober 2014, februari 2015 en maart-april 2015 en bewerkte de teksten over de relatie van de Orthodoxe Kerken met de Oecumenische Beweging, over de relatie van de Orthodoxe Kerk met de Christelijke wereld en maakte er een geheel van in een enkel document getiteld: De relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de christelijke wereld”. Deze gecombineerde en herwerkte tekst werd uiteindelijk goedgekeurd door de vijfde panorthodoxe preconciliaire conferentie van Chambésy van 10 tot 15 oktober 2015. Tot slot kwam de Synaxis van de Primaten van de Orthodoxe Kerken bijeen in Chambésy in januari 2016 en besliste het op de agenda te plaatsen van het Heilige en Grote Concilie van de Orthodoxe Kerken dat zou bijeengeroepen worden op Kreta in juni 2016.

Het document over “De relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de Christelijke wereld”

Het document getiteld ” De relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de Christelijle wereld”[3] is zeker een van de meest controversiële documenten waarover het komende Concilie zal moeten praten, en evenzeer een zeer belangrijk document. Het is essentieel, om de geest van het document te kunnen begrijpen en te reageren op de kritiek die erover uitgebracht werd, om te onderlijnen dat het document de “de orthodoxe Kerk als de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk” beschouwt.

“De Orthodoxe Kerk, als de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk, in haar diepe en kerkelijke bewustzijn, gelooft rotsvast dat zij een centrale plaats inneemt in zaken die betrekking hebben met de promotie van de eenheid onder de Christenen in de hedendaagse wereld” (paragraaf 1).

Het vermeldt ook dat “De Oecumenische missie van de Orthodoxe Kerk en haar verantwoordelijkheid om de eenheid te bewaren gesteld werden door de Oecumenische Concilies, die de onlosmakelijke band vastlegden tussen het ware geloof en de sacramentele eenheid” (paragraaf 3) en dat sindsdien “er onophoudelijk gebeden wordt voor de eenheid van allen”, en zij “heeft altijd de dialoog vooropgesteld met hen die zich van haar vervreemdden, zowel ver als nabij” (paragraaf 4). De eenheid der christenen is duidelijk het doel volgens dit document dat besluit met het gebed “mogen allen christenen samenwerken opdat de dag vlug moge aanbreken waarop de Heer de hoop van de Orthodoxe Kerken zal vervullen voor een enkele herder (Joh. 10: 16)” (paragraaf 24).

515099254Het document stelt dat de Orthodoxe Kerk “het voortouw genomen heeft bij de inspanningen om de eenheid te herstellen tussen hen die geloven in Christus, en dat zij vanaf haar ontstaan deelgenomen heeft aan de Oecumenische Beweging, en bijgedragen heeft aan de vorming en de verdere ontwikkeling ervan” (paragraaf 4). In feite, stelde de oecumenische patriarchale encycliek van 1920 “aan de Kerken van Christus in heel de wereld”, dat de Orthodoxe Kerk, houdt aan die toenadering (προσέγγιση) tussen de verschillende Christelijke Kerken en dat broederschap tussen hen niet uitgesloten is door de leerstellige verschillen die er tussen hen bestaan” [4]. Verder spreekt zij van “de noodzaak van een contact en een band (broederschap – κοινωνία) tussen de Kerken” [5], in analogie met de Organisatie der Verenigde Naties opgericht in 1919. Dit document wordt beschouwd als baanbrekend voor de oprichting van de Wereldraad der Kerken in 1948. Op die basis stelt het preconciliaire document dat de Orthodoxe Kerk “altijd gepleit heeft voor het herstel van de christelijke eenheid. Daarom is de orthodoxe deelname aan de beweging om die eenheid tussen christenen te herstellen niet tegengesteld aan de natuur en de geschiedenis van de Orthodoxe Kerk, maar geeft het eerder een logische uitdrukking weer van het apostolisch geloof en traditie in een nieuwe historische context” (paragraaf 4). Het document verwerpt “elke vorm van zieltjesjagerij, elke offensieve daad van interconfessionele wedijver”, het document stelt dat “de Orthodoxe Kerk het als belangrijk beschouwt voor alle christenen, geïnspireerd door de gemeenschappelijke fundamentele principes van ons geloof, om een nobel en menslievend antwoord te geven aan de zware uitdagingen waar de wereld van vandaag voor staat, en om dit antwoord te baseren op het ideaal van het mensdom hernieuwd in Christus” (paragraaf 23).

Het is dus niet verwonderlijk te zien dat de Wereldraad voor Kerken een grote plaats inneemt in het preconciliair document (paragrafen 16-19 en 21). Het omschrijft “een gestructureerd inter-christelijk lichaam, ondanks het feit dat het niet alle Kerken en geloofsovertuigingen omhelst” (paragraaf 16) en spreekt tegelijkertijd van andere inter-christelijke organisaties en regionale lichamen, zoals de Conferentie van Europese Kerken en de Raad van Kerken uit het Midden-Oosten, en beklemtoont dat al deze oecumenische instituten “een belangrijke taak vervullen door de eenheid van de Christelijke wereld te promoten” (paragraaf 16). Terloops vermeldt het document dat het spijtig is dat de Orthodoxe Kerken van Georgia en Bulgarije zich terugtrokken uit de Wereldraad der Kerken in 1997 en 1998. Het erkent ook de inspanningen van die raad, na die terugtrekkingen, “om te antwoorden op haar verzoek omtrent de oprichting van de Speciale Commissie van Orthodoxe deelname aan de Wereldraad der Kerken, dat een mandaat kreeg van de inter-orthodoxe conferentie gehouden in Thessaloniki in 1998”. Dit leidde uiteindelijk tot de aanvaarding van het principe van consensus in het proces van het maken van beslissingen van de Wereldraad der Kerken en de vorming van het Permanente Comité voor Consensus en Samenwerking (paragraaf 17).

In het besef dat de Orthodoxe Kerk ontologisch de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk is (paragraaf 1), stelt het preconciliair document duidelijk dat “de deelname van de Orthodoxe Kerk aan de Wereldraad van Kerken niet betekent dat zijn de notie ‘gelijkheid van geloofsbelijdenissen’ aanvaardt, noch dat zij de eenheid van de Kerk beschouwt als een interconfessioneel compromis” (paragraaf 18) en dat “de deelname aan de Wereldraad gebaseerd moet zijn op het principe artikel van haar Constitutie, dat het lidmaatschap enkel toelaat aan die Kerken en Geloofsbelijdenissen die de Heer Jezus Christus erkennen als God en Heiland – volgens de Schriften – en de Drie-Ene God belijden, Vader, Zoon en Heilige Geest zoals gesteld in het Credo van Nicene-Constantinopel” (paragraaf 19). Bovendien benadrukt het document dat “de ecclesiologische vooronderstellingen van de Verklaring van Toronto uit 1950, ‘Over de Kerk, de Kerken en de Wereldraad van Kerken’, van doorslaggevend belang zijn voor de Orthodoxe deelname in de Raad. Het is daarom duidelijk dat de Wereldraad der Kerken op geen enkele manier een ‘super-Kerk’ vormt” (paragraaf 19).

Het document drukt ook de steun uit voor de Commissie van de Wereldraad die zich buigt over Geloof en Orde, gesticht in 1927, door te stellen dat het “haar theologische bijdrage tot op vandaag met grote interesse volgt”, en onderlijnt dat de theologische documenten van de Commissie “ontwikkeld werden met een aanzienlijke deelname van orthodoxe theologen en een prijzenswaardige stap voorwaarts zijn in de Oecumenische Beweging voor de toenadering tussen de Kerken” (paragraaf 21).

Alhoewel het document stelt dat de Orthodoxe Kerk de ware Kerk is, erkent het toch het bestaan van andere Christelijke Kerken, niet in gemeenschap met haar, en benadrukt de noodzakelijkheid om met hen tot een theologisch dialoog te komen om de eenheid te herstellen: “De Orthodoxe Kerk erkent het historisch bestaan van andere Christelijke Kerken en Geloofsbelijdenissen die niet met haar in gemeenschap leven en gelooft dat hun aansluiting met hen zou moeten gebaseerd zijn op een snelle en objectieve uitklaring van alle kerkelijke onderwerpen, in het bijzonder hun algemene lering over sacramenten, genade, priesterschap en apostolische opvolging. In dit kader, om theologische en pastorale redenen, heeft de Orthodoxie haar dialogen met verschillende Christelijke Kerken en Geloofsbelijdenissen, en ook haar deelname in het algemeen aan de Oecumenische Beweging vandaag, op een positieve manier ervaren” (paragraaf 6). Het ziet in deze dialogen de noodzaak tot synergie tussen de menselijke inspanningen en de genade van God: “terwijl de Orthodoxe Kerk praat met andere Christenen, onderschat zij de uitdagingen niet die ermee gepaard gaan; niettemin gaat zij op die uitdagingen in op de reis naar wederzijds begrip van de Traditie van de oude Kerk, in de hoop dat de Heilige Geest, ‘Die het hele instituut van de Kerk bijeenhoudt’, zal aanvullen wat er nog ontbreekt” (paragraaf 8).

Het preconciliair document benadrukt ook de noodzaak voor alle Orthodoxe Autonome Kerken om aanwezig te zijn en deel te nemen aan de Panorthodoxe bilaterale dialogen gehouden onder de leiding van de Oecumenische Patriarch met alle Christelijke Kerken en Geloofsbelijdenissen. Het staat er zo: “In het geval dat een of andere lokale Kerk geen afgevaardigde wil aanduiden voor een bepaalde dialoog of een van die sessies, gaat de dialoog nog altijd verder als de beslissing niet Panorthodox is. Voor de start van iedere sessie of dialoog, moet het Orthodox Comité van de dialoog de afwezigheid bespreken van de lokale Kerk ten teken van harmonie en eenheid van de Orthodoxe Kerk” (paragraaf 9). Het document stelt tegelijk dat “de problemen die op tafel komen tijdens de theologische discussies binnen de Verenigde Theologische Commissie niet altijd een voldoende basis zijn voor enige lokale Orthodoxe Kerk om unilateraal haar vertegenwoordiger terug te roepen of zich definitief terug te trekken uit de dialoog”, en het stelt duidelijk dat de terugtrekking van een Orthodoxe Autonome Kerk moet vermeden worden (paragraaf 10).

Volgens het preconciliair document, “valt het einde van een officiële theologische dialoog samen met de afronding van het relevante werk van de Verzamelde Theologische Commissie. Op dat ogenblik moet de Voorzitter van de Inter-Orthodoxe Commissie een rapport voorleggen aan de Oecumenische Patriarch, die, met instemming van de Primaten van de Lokale Orthodoxe Kerken, de conclusie van de dialoog mededeelt. Een dialoog wordt niet als volledig beschouwd alvorens het als zodanig bekendgemaakt is door een Panorthodoxe beslissing” (paragraaf 14). Het is “Op de succesvolle conclusie van het werk van een theologisch dialoog” dat “het herstel van ecclesiastische eenheid mag aangekondigd worden die volgt op een unanieme Panorthodoxe beslissing door alle lokale Orthodoxe Kerken” (paragraaf 15).

Een andere zeer belangrijke verklaring in dit preconciliair document is dat “de richtlijnen voor het voeren van theologische dialogen tussen Orthodoxe Kerken en andere Christelijke Kerken en Geloofsbelijdenissen altijd zullen afgeleid zijn van de canonieke criteria van de vastgelegde Tradities van de Kerk (Canon 7 van het Tweede Oecumenisch Concilie en Canon 95 van het Vijfde Oecumenisch Concilie)” (paragraaf 20). Deze twee canons, en vooral de tweede, zijn van enorm belang aangezien ze in feite de basis criteria formuleren over de praktijk van het doopsel met of zonder Trinitaire formule om de kerkelijkheid te kunnen vaststellen van groepen die zich afgescheurd hebben voor het kerkelijk lichaam en zo te kunnen vaststellen of zij al dan niet moeten opnieuw gedoopt worden wanneer ze terugkomen in gemeenschap met de Kerk [6]. En dus, volgens Canon 95 van het Vijfde Oecumenisch Concilie, moeten Arianen, Macedoniërs, Katharen, Aristeri, Tetradieten en Apppoliniariërs aanvaard worden bij het voorleggen van hun geloofsbelijdenis en hun afzwering van elke ketterij door hun zalving met het heilige oliesel, in tegenstelling tot Paulianisten, Enomenianen, Montanisten en Sabellianen die opnieuw moeten gedoopt worden, terwijl Manicheanen, Valentinianen, Marcionieten, Nestorianen, Eutuchianen, Dioscorieten, Severianen en alle gelijkaardige ketters hun geloofsbelijdenis mogen afleggen en elk van hun eigen ketterijen moeten afzweren om deel te mogen nemen aan de Eucharistie. En dus, als de heilige canons van de Orthodoxe Kerk niet voorschrijven dat sommige ketters moeten herdoopt worden, hoe kan de Orthodoxe Kerk vandaag dan Christenen verplichten zich te laten herdopen die zich bij hen willen vervoegen en die van Kerken kome, die niet in gemeenschap zijn met haar, maar niettemin, nooit door een Kerkraad veroordeeld werden als ketters?

Wat de fundamentalistische en anti-oecumenische strekkingen betreft binnen de Orthodoxe Kerk, herinnert het preconciliair document eraan dat “de Orthodoxe Kerk elke inspanning om de eenheid te breken van de Kerk, ondernomen door groepen onder het voorwendsel de ware Orthodoxie te bewaren of te verdedigen, beschouwt als veroordelingswaardig”, aangezien “enkel conciliariteit altijd de passende en finale rechter in zaken van geloof in de Kerk het authentieke Orthodoxe geloof kan bewaren” (paragraaf 22). In feite werd dit conciliaire principe ook aangehaald door de Patriarchale en Synodale Encycliek van de Oecumenische Patriarch Bartolomeus op de Conventie van de Heilige en Grote Raad der Orthodoxe Kerken, uitgegeven op de zondag van de Orthodoxie op 20 maart 2016. “Het onderscheid tussen waarheid en leugen – orthodoxie en ketterij – is niet altijd gemakkelijk te onderscheiden. Zelf ketters geloofden en blijven geloven, dat zij de waarheid bezitten; meer nog, er zullen er altijd zijn die, hen die niet akkoord gaan met hun standpunt, als ‘ketters’ zullen beschouwen. Buiten een conciliaire beslissing, is het onderscheid tussen orthodoxie en ketterij niet mogelijk. De dogma’s van de Kerk en de heilige canons dragen zegel van conciliariteit. Orthodoxie is de conciliaire Kerk” [7].

Reacties op het preconciliair document

Het document met als titel “De relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de Christelijke wereld” is stellig het preconciliair document dat de meeste reacties wist uit te lokken binnen de Orthodoxe Kerk. Leken, kloosterlingen, professors theologie, priesters, bisschoppen, en zelfs lokale synoden gaven commentaar en harde kritiek op het document.

Alle reacties kunnen gemakkelijk gebundeld worden in drie punten: 1) het is niet nodig de eenheid van de Kerk te hertstellen (zoals weergegeven in de artikelen 4, 5, 7, 12, 18 en 24), aangezien de enig mogelijke manier is dat de ketters en afgescheurde gelovigen terugkeren naar de ene Kerk, welke de Orthodoxe Kerk is, door berouw. Daarom wordt het gebed van de Orthodox voor “eenheid van allen” geïnterpreteerd als een gebed voor die mensen, opdat zij mogen terugkeren naar de ware Kerk; 2) er zijn geen Kerken en geen Christelijke Geloofsbelijdenissen (zoals gesteld in het document in de artikelen 6, 16, 18, 19 en 20) buiten de Orthodoxe Kerk, die de enige ware Kerk is; 3) daarom bestaat er geen “Christelijke wereld” (zoals vermeld in de titel van het document en de artikelen 8, 16 en 24) buiten de Orthodoxe Kerk.

Dergelijke hevige en uitdagende uitspraken die gedaan werden tijdens de laatste maanden in verschillende delen van de Orthodoxe Kerk tonen spijtig genoeg niet alleen onwetendheid over de geschiedenis en de ontwikkeling van de oecumenische relaties en de bilaterale gesprekken in de twintigste eeuw, maar ook een totale onwetendheid over geschiedenis, theologie en canonieke wetgeving.

De argumentering van de zogenoemde “strijders tegen de ketterij van de oecumene” is zeker gebaseerd op een letterlijke interpretatie van de fameuze woorden van Cyprianus van Carthago “Extra Ecclesiam nulla salus”, wat tussen haakjes niet aanvaard werd door de heilige Augustinus die het bestaan van sacramenten buiten de Kerk wel erkende. Natuurlijk, zolang wij de charismatische grenzen van de Kerk gelijkstellen met de canonieke grenzen van de Orthodoxe Kerk, zoals de verdedigers van dergelijke uitlatingen doen, kan men geen Christenen en Kerken zien buiten de Orthodoxe Kerk.

Niettemin, in een oecumenische context die maar net geboren is, heeft de grote Orthodoxe theoloog en patrologie kenner Georges Florovsky de kwestie onderzocht der grenzen van de Kerk. Hij schreef hierover een beroemd artikel in 1933 [8], dat de meest criticasters van het preconciliair document duidelijk niet gelezen hebben. Na de studie van de canonieke traditie van de Orthodoxe Kerk, noteerde Florovsky dat er omstandigheden zijn waar de Kerk erkent dat sacramenten kunnen gecelebreerd worden buiten haar strikte canonieke grenzen. Dit is het geval aangehaald door de canons 7 van het Tweede Oecumenisch Concilie en 95 van het Vijfde Oecumenisch Concilie, waar een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen de ketters die moeten herdoopt worden en die welke niet moeten herdoopt worden. Daarom stelde Florovsky voor om de woorden van Cyprianus als volgt om te draaien: “Waar de sacramenten uitgevoerd worden, daar is de Kerk”, met dien verstande dat de sacramenten die als geldig beschouwd worden onder de ketters of de afgescheurde gelovigen van de Kerk zelf komen, waardoor zij een band blijven hebben met de Kerk, vooral wanneer zij wensen terug te keren naar de volledige eenheid met de Kerk.

Naast de theologische bezinning over de notie der grenzen van de Kerk, schijnen de tegenstanders van de relaties der Orthodoxe Kerk met de rest van de Christelijke wereld alle gesprekken en beslissingen te willen negeren die in de tweede helft van de twintigste eeuw gemaakt werden op de Panorthodoxe Conferenties van Rhodos (1961, 1963 en 1964) en Chambésy (1968). Inderdaad de eerste Panorthodoxe Conferentie van Rhodos (1961) heeft de verwantschap benadrukt, die toen bestond tussen de Orthodoxe en de Anglicaanse Kerk, en moedigde relaties met de Rooms Katholieke Kerk aan. Twee jaar later besliste de Tweede Panorthodoxe Conferentie van Rhodos (1963) om Orthodoxe waarnemers te zenden naar het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en raadde aan om een dialoog te beginnen met de Rooms Katholieke Kerk op gelijk niveau. De Derde Panorthodoxe Conferentie van Rhodos (1964) herbevestigde de noodzaak om in dialoog te treden met de Rooms Katholieke Kerk, de Anglicanen en de Oude Katholieken. Tenslotte stelde de Vierde Panorthodoxe Conferentie van Chambésy (1968) dat het gunstig zou zijn er naar te streven de relaties met de Kerk van Rome te herstellen en een dialoog aan te gaan met de Lutheranen, en richtte zij, in dit perspectief, inter-orthodoxe comités op voor een theologisch dialoog met die Kerken en Geloofsbelijdenissen.

Een ander zeer belangrijk en betekenisvolle gebeurtenis dat vaak genegeerd wordt niet alleen bij de tegenstanders van de deelname der Orthodoxe Kerk aan de Oecumenische Beweging, ma    ar door vele Orthodoxen in het algemeen, is de opheffing van de banvloeken van 1054 tussen de Kerken van Rome en Constantinopel op het einde van het Tweede Vaticaans Concilie, op 7 december 1965. Zolas de kerkhistoricus en canon kenner Vlassios Phidas schrijft, “het is duidelijk, vanuit een canoniek oogpunt, dat deze kerkelijke situatie van de breuk van communie (ακοινωνησία), duidelijk onderscheiden is van de staat van een voltooid schisma, aangezien door de opheffing van de banvloeken van 1054, wij ons nu in de situatie bevinden van voor de oplegging” [9]. Daarom, als de Kerk van Rome en de Kerk van Constantinopel nu in een staat van breuk van communie zijn (ακοινωνησία), te wijten aan historische gebeurtenissen en theologische meningsverschillen, terwijl beide zijden vandaag de volledige kerkelijk communie wensen te herstellen, hoe kunnen dan sommigen het lef hebben, zelf door de stem van een lokale synode, de Kerk van Rome niet te erkennen als een Kerk, of haar leden beschouwen als afgescheurde gelovigen, of zelfs als ketters?

De Heilige en Grote Raad van de Orthodoxe Kerk, zal zeker en vast, en vooral door haar document getiteld “De relaties van de Orthodoxe Kerk met de rest van de Christelijke wereld” van cruciale oecumenische betekenis zijn. Daarom worden niet alleen de Orthodoxen, maar alle Christenen opgeroepen om te bidden, opdat de Heilige Geest de vader van de Raad moge bezielen en leiden. En in verband met de toekomst van de oecumene, laten wij de woorden indachtig zijn van wijlen Metropoliet Damaskinos Papandreoe, die de eerste secretaris was voor de voorbereiding van de Heilige en Grote Raad der Orthodoxe Kerk: “De toekomst van de oecumene bestaat in de missie van de Kerken, die hen vereenzelvigen met de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk, om te zoeken naar Kerken buiten hun eigen canonieke grenzen” [10]. Dit is precies wat het preconciliair document doet dat wij hebben voorgelegd. Wij hopen dat het goed zal ontvangen worden door de Raad zodat het evangelisch bevel kan vervuld worden dat “allen mogen één zijn” (Joh. 17, 21).

Aartsbisschop Job van Telmessos, permanente vertegenwoordiger van het Oecumenisch Patriarchaat bij de Wereldraad der Kerken

[1] Patriarchaal en Synodale Encycliek van de Oecumenische Patriarch uit 1902. G. Limouris (Ed.), Orthodoxe zienswijze omtrent Oecumene. Geneve: WCC Publicatie, 1994, p 2-3

[2] Ibidem p 3

[3]Cf: https://www.holycouncil.org/-/rest-of-christian-world?inheritRedirect=true&redirect=%2F&_101_INSTANCE_M8gWCQe69nZW_languageId=en_US

[4] Encyclek van het Oecumenisch Patriarchaat van 1920. G. Limouris (Ed.), Op. cit. p. 9

[5] Ibidem p. 11

[6] Cf.: V. Phidas, “Doop en Ecclesiologie”, The Ecumenical Review 54 (2002), p. 39-47; Id. “Το κύρος του βαπτίσματος των αιρετκών και το ζήτημα του αναβαπτίσματος”, Orthodoxia 11 (2004), p. 421-456

[7] https://www.patriarchate.org/-/patriarchike-kai-synodike-enkyklios-epi-tei-synklesei-tes-agias-kai-megales-synodou-tes-orthodoxou-ekklesias?inheritRedirect=true&redirect=%2Fpatriarchal-encyclicals-proclamations&_101_INSTANCE_fEZFt85tpm4T_languageId=en_US

[8] G. Florovsky, « The limits of the Church », Church Quarterly Review 117 (233) 1933, p. 117-131. See also : J. Famerée, « Les limites de l’Église : canoniques ou charismatiques ? », Le concile Vatican II et l’Église orthodoxe, (Analecta Chambesiana 5), Chambésy, 2015, p. 116-130.

[9] V. Phidas, « Les conséquences de la levée des anathèmes », », Le concile Vatican II et l’Église orthodoxe, (Analecta Chambesiana 5), Chambésy, 2015, p. 103-115

[10] Métropolite Damaskinos Papandréou, « Les dialogues œcuméniques de l’Église orthodoxe hier et aujourd’hui », Les dialogues œcuméniques hier et aujourd’hui (Études théologiques 5), Chambésy, 1986, p. 50.

777971783_869f6b3899_o


IN MEMORIAM AARTSPRIESTER IGNACE
ONVERMOEID DIENSTWERK IN DE KERK

Bij de geboorte voor de eeuwigheid van onze geliefde vader, Aartspriester Ignace Peckstadt, is het gepast zijn pastoraal dienstwerk voor de orthodoxen in Vlaanderen even in herinnering te brengen.

Vader Ignace mag inderdaad de spil en animator genoemd worden van de Orthodoxie in onze gewesten. Alles begon half de jaren zestig toen hij in Gent het genootschap “Apostolos Andreas” oprichtte, dat voordrachten inrichtte over de Orthodoxie, haar geschiedenis, leer en spiritualiteit. Zijn trouwe medewerkers van het genootschap waren de betreurden André Knapen en Antoine Van Bruaene. Het is niet zonder belang dat het genootschap onder de bescherming stond van de Heilige Apostel Andreas de Eerstgeroepene – patroonheilige van het Oecumenisch Patriarchaat – waaraan later de Orthodoxe Parochie van Gent zou worden toegewijd.

Congres_Maele_1972_003

Eerste Orthodox congres in de abdij van Maele – Sint-Kruis Brugge (1972) georganiseerd door Vader Ignace toen nog geen priester samen met Olivier Clément.

De voorbereidende rol van het genootschap “Apostolos Andreas” m.b.t. de oprichting van de Parochie mag noch onderschat, noch overschat worden. Haar bedoeling was niet van aan proselytisme te doen en van een soort recruteringscentrale voor de Orthodoxie te zijn. “Apostolos Andreas” was er wel in geslaagd een zeker klimaat van sympathie t.o.v. de Orthodoxie te scheppen, haar spiritualiteit en liturgie te doen kennen, velen ervan bewust te maken dat zij aan het Westen iets waardevols te zeggen had. Deze geest bracht wel mede dat de oprichting van de Parochie door de christelijke gemeenschap globaal genomen niet alleen aanvaard werd, maar zelfs bij de meesten gunstig onthaald werd.

391435797_fb45250778_o

Het prille begin van de Orthodoxe parochie te Gent gesticht door Vader Ignace (1972)

Vanaf 1971 is Vader Ignace zich gemeend gaan inzetten voor de oprichting van een Orthodoxe Parochie in Gent. Hij bekwam een huis in het Sint Elisabethbegijnhof, dat van zijn stichting af (in 1234) tot aan zijn opheffing (in 1874) ononderbroken gewijd was aan de beoefening van het gebed en de christelijke spiritualiteit. Op zondag werd er de eerste Goddelijke Liturgie gevierd, voorgegaan door de betreurde Aartspriester Marc Nicaise, rector van de Orthodoxe Parochie van de HH. Kosmas en Damianos te Brussel. Bij de tweede Goddelijke Liturgie, op zondag 17 december 1972, gaf Vader Ignace blijk van zijn muzikaal gevoel en slaagde erin een eigen koor samen te stellen, dat zeker niet de perfectie benaderde, maar toch minstens getuigde van zijn religieuze authenticiteit. In januari van 1973 verscheen het eerste nummer van het tijdschrift “Apostel Andreas”, dat tot op heden maandelijks verschijnt en duizenden bladzijden over Orthodoxie afleverde.

799732264_4fc9043f36_o-1

Mgr Georges Tarassoff, Vader Mar, Vader Eugéne en Vader Ignace en de diakens Vader Silouan en Jean-Jacques.

Op 2 juni 1974 had te Parijs de diakenwijding van Vader Igance plaats. Al was het ongetwijfeld de bedoeling van Vader Ignace het bij het diaconaat te houden, toch kregen de gebeurtenissen een andere wending, immers vele van de parochianen waren overtuigd dat hem een hogere opdracht was weggelegd. Iedereen wordt geroepen om volgens zijn charisma te handelen en velen dachten dat het charisma van Vader Ignace dat van het priesterschap was. Zo aanvaardde hij van zich in 1975 tot priester te laten wijden. Die stap was beslissend voor zowel Vader Ignace, als voor de ganse Parochie. Deze zou zijn verder leven in grote mate bepalen : zowel zijn familiaal als professioneel leven werd mede bepaald door dit nieuw “dienstwerk”.

Priesterw_Ignace_1975_007Wanneer men al die jaren van Vader Ignace’s pastorale ‘diakonia’ overschouwt, dan lijken onmiddellijk een aantal trekken in het oog te springen :
Vooreerst herkende men in hem een man van levendig geloof. Een geloof dat bergen verzet heeft. Zonder dit geloof was de Gentse Parochie er nooit gekomen. Het geloof is ecclesiaal geïncarneerd. De plaats waar het zich openbaart is de Kerk, die ook de plaats is van zijn handelen. Voor Vader Ignace waren de mensen geen loutere individuen, die afgescheiden van elkaar leven, die elkaar ontmoeten zonder elkaar te kennen. Slechts de mens in communio, is een volwaardig mens, is een persoon in de christelijke betekenis van het woord. Alleen in de Kerk komt die communio tot stand en wordt de mens tot waarachtig persoon geboren.

Zijn persoonlijke gaven van takt en convivialiteit, het aanvoelen van wat kan en mag opdat het samen leven leefbaar zou zijn, wezen in dezelfde richting en voeden zijn ecclesiaal bewustzijn. Dit maakte het mogelijk dat de Parochie van Gent zich werkelijk tot een mikrokosmos ontwikkelde: alle geledingen van de samenleving zijn er in vertegenwoordigd, jongeren en ouderen, alle standen en beroepen, maar eveneens vele naties van Oost- en West-Europa en zelfs van het Midden-Oosten.

798848297_2a455488b0_oTevens verscheen Vader Ignace voor zijn parochianen als een charismatische figuur. Charisma wordt hier gebruikt in de oorspronkelijke betekenis van het woord, als gave, genade en niet in een of andere illuministische betekenis. Hij bekleedde het priesterlijk ambt omdat hij daartoe het charisma ontvangen heeft. De bisschop heeft er hem toe geroepen en de Parochie gaf haar consensus en riep bij zijn wijding “Axios” (Hij is waardig), juist omdat beiden in hem de drager erkenden van charisma. Dit openbaart zich vooral in de celebratie van Goddelijke Diensten waar hij voorgaat. De Liturgie die hij celebreert is voor hem en voor de aanwezige gelovigen de actualisatie van de Kerk, dit betekent het steeds opnieuw concreet realiseren, in tijd en ruimte, van de gemeenschap met Christus en de Heilige Geest.

Tevens is de Liturgie voor hem de bron van zijn spiritualiteit. Het liturgisch, eucharistisch schrijn in de strikte zin van gemeenschap, helpt de mens om zich van zijn waardigheid bewust te worden. In de celebratie vindt de mens zijn waardigheid van “koning, priester en profeet” terug. Zij plaatst hem terug in de eschatologische dimensie.

798854005_d1a52fd1f3_o

Met Archimandriet Sophtony, Vader Tchedomir, Vader Silouan en Vader Ignace ter zaliger gedachtenis.

788572240_d79c814cee_o

Vader Ignace bij de bisschopswijding van zijn zoon Mgr Athenagoras nu Metropoliet van België.

Vader Ignace was van meet af aan de stichter en promotor van de Parochie van de Heilige Apostel Andreas van Gent, wat betekent dat zonder hem deze nooit tot stand zou zijn gekomen. Hij was er de motor van en door zijn priesterwijding werd hij er de geestelijke leider en herder van. Vele malen doorkruiste hij onze Vlaamse gewesten om er in alle soorten milieus voordrachten te houden over de “Orthodoxe Kerk”. Hij diende in de beginperiode tevens twee nieuwe parochies, deze van Kortrijk en deze van Brugge. Daarom richten wij ons in dankbaarheid tot God, die dit alles mogelijk heeft gemaakt, maar ook in dankbaarheid tot Vader Ignace, die in de Geest van God, in medewerking met God handelde.

Alvorens deze kleine hulde af te sluiten dient ook zijn echtgenote, Mita, niet te worden vergeten. Iedereen weet immers hoezeer ze Vader Ignace steeds heeft bijgestaan in zijn pastorale taken en opdrachten!

Rest ons de vurige bede dat God zijn ziel moge opnemen in Zijn Koninkrijk! Eeuwige gedachtenis! Eeuwige gedachtenis!
De redactie

* Deze tekst is hoofdzakelijk gebaseerd op een vroeger schrijven van de onvergetelijke Antoine Van Bruaene, nauwe medewerker van Vader Ignace en voorvechter van de Orthodoxie in Vlaanderen.

541342264_56a0c6b0a0_o

Bezoek van Z.M. Koning Boudewijn ter zaliger gedachtenis aan de orthodoxe parochie van Gent (1980)

 

 

14mei_Papous-79

UITVAART VAN VADER IGNACE PECKSTADT
AARTSPRIESTER EN ERE-ADVOCAAT

Uitvaart_Ignace_Peckstadt114.05.2016 – Gent – Op zaterdag 14 mei 2016 had in Gent de uitvaartplechtigheid plaats van de vorige week overleden orthodoxe Aartspriester Ignace Peckstadt. Ignace Peckstadt was een eminente ere-advocaat van de Balie van Gent en pionier van de Orthodoxe Kerk in Vlaanderen. Hij was 89 jaar.

Uitvaart geleid door zijn zoon metropoliet

De uitvaartplechtigheid werd geleid door zijn eigen zoon, Metropoliet Athenagoras, die aan het hoofd staat van de Orthodoxe Kerk in België, bijgestaan door tal van orthodoxe priesters uit diverse Europese landen.

Orthodoxe vertegenwoordigers

De Oecumenische Patriarch Bartholomeos, primus inter pares van de Orthodoxe Kerk wereldwijd, liet zich vertegenwoordigen door Bisschop Ireneos van Rhegion (Frankrijk). Er waren ook bisschoppen van het Patriarchaat van Georgië en van de Kerken van Cyprus en Griekenland, en priesters van de Patriarchaten van Moskou en Roemenië. De Griekse staat was vertegenwoordigd door drie ambassadeurs en de generaal bij de NAVO.

Vertegenwoordigers van alle christelijke Kerken

Op de begrafenis waren ook vertegenwoordigers van alle erkende christelijke Kerken van ons land, waaronder Mgr. Luc Van Looy, Bisschop van Gent, en monniken van het Monasterium van Chevetogne.

Ingetogen uitvaart

Eerst werd een Goddelijke Liturgie gevierd in de schoot van de Orthodoxe Parochie van de Heilige Andreas in Gent, die door Ignace Peckstadt werd gesticht en 40 jaar lang werd geleid. Er volgde een processie naar de Begijnhofkerk Sint-Elisabeth (nabij het Rabot), waarbij de kist van Aartspriester Ignace Peckstadt door zes priesters de kerk werd binnen gedragen.

14mei_Papous-63

14mei_Papous-72

Verdiensten

Metropoliet Athenagoras beklemtoonde dat de “kenmerkende verdiensten van Vader Ignace te situeren zijn in de inplanting van de Orthodoxie in Vlaanderen, de talrijke voordrachten die hij hield in de meerderheid van onze gemeenten en steden, alsook zijn overtuigde medewerking aan het ideaal van de eenheid van de christenen!” Hij had tevens bijgedragen tot de officiële erkenning van de Orthodoxe Kerk in ons land.

Een groot advocaat

Door zijn confraters werd hij gezien als “een groot advocaat, omdat hij vooral opkwam voor de minder bedeelden, voor de bedrukten, wat voor een advocaat wel belangrijk is”. Professioneel bleef hij nooit de middelmaat. Als waardig en gewetensvol advocaat behartigde hij op onvermoeibare wijze vaak moeilijke en delicate zaken. In zijn streven naar gerechtigheid gaf hij zich nooit vlug gewonnen. Overtuigd in zijn pleidooi dwong hij de waardering van de magistratuur af.

Brief van de Oecumenische Patriarch

Tijdens de uitvaart werd ook een patriarchale brief voorgelezen, waarin de Oecumenische Patriarch Bartholomeos zegt met droefheid vernomen te hebben dat Aartspriester Ignace Peckstadt overleden is en met vurigheid bidt dat deze goede herder bij zijn Vader opgenomen wordt. “Wij bidden, zoals onze Kerk het ons voordraagt, voor de rust van zijn ziel in de tenten van de rechtvaardigen en op de plaats van de levenden, maar ook voor u, zijn uitverkoren familie, opdat uw droefheid troost moge vinden in de hoop op onze gemeenschappelijke Verrijzenis en op onze ontmoeting in het licht van het gelaat van onze Heer en God en Verlosser Jezus Christus”.

Scout in hart en nieren

Een delegatie van de Eeklose scoutsgroep Baden-Powell was ook present en herinnerde aan het grootse scoutsengagement van Ignace Peckstadt. Hij had inderdaad twee scoutsgroepen opgericht: deze van Langerbrugge en de Baden-Powell-groep van Eeklo. Ignace Peckstadt was tevens jarenlang districtscommissaris en gouwvoorzitter van de scoutsbeweging.

Gehuwd priester

Op 2 mei 2016 vierde hij met zijn echtgenote Marie-Thérèse Janssens de 63e huwelijksverjaardag. Hij was de vader van vier kinderen, grootvader van tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Naast zijn zoon aartsbisschop, zijn eveneens de andere zoon (Bernard Peckstadt) en een schoonzoon (Dominique Verbeke) orthodox priester.

Foto’s: © Grégoire Verbeke

14mei_Papous-79

14mei_Papous-82

14mei_Papous-119

Dece_Ignace_Peckstadt

Voor de eeuwigheid geboren Aartspriester Ignace Peckstadt
“Pionier van de Orthodoxe kerk in Vlaanderen”

Op 7 mei is Aartspriester Ignace Peckstadt, een gewaardeerde advocaat van de Balie van Gent en geliefd orthodox priester van de parochie van de Heilige Apostel Andreas in Gent, overleden.

Aartspriester Ignace Peckstadt
Hij werd geboren in Evergem op 4 november 1926 in een Vlaams gezin en kwam tijdens zijn studiejaren in een eerste contact met de Orthodoxe Kerk, haar beleving en spiritualiteit. Hij was er door bezield en trok vele malen op reis naar de traditionele orthodoxe landen in de Balkan (Joegoslavië, Roemenië, Bulgarije, Griekenland, Turkije, Rusland), waar hij contacten legde met bisschoppen, theologen en monniken en monialen, waaronder met de grote Patriarch Athenagoras van Constantinopel. In de jaren zestig – in de periode van het IIe Vaticaans Concilie – richtte hij in Gent een genootschap op onder de noemer ‘Apostolos Andreas – contacten met de Orthodoxie’, dat grote figuren uit de Orthodoxe Kerk naar Vlaanderen bracht om er een divers publiek in te leiden in de rijkdom van de orthodoxe spiritualiteit.

Reis_1979_GR_088

In het Orthodox klooster Manasija te Servië met Higoumen Parasceva en Zuster Ambroise samen met Vader Ignace en zijn gezin. (1979)

In 1972 werd hij de stichter van de orthodoxe parochie van de Heilige Apostel Andreas in Gent. Vanuit deze parochie en onder zijn impulsen verspreidde de Orthodoxie zich verder over het Vlaamse landgedeelte, waardoor hij gezien wordt als een pionier van de Orthodoxe Kerk in Vlaanderen.

Priesterw_Ignace_1975_007

Priesterwijding van Vader Ignace in de Crypte van de kathedraal Alexander Nevski te Parijs door Z.E. Mgr George Tarassoff ter zaliger gedachtenis (1975)

In 1974 werd hij te Parijs tot diaken gewijd en een jaar later tot priester, door Aartsbisschop Georges van Syracuse (Oecumenisch Patriarchaat). Door zijn vele contacten kon hij efficiënt bijdragen in het bekomen van een officiële erkenning van de Orthodoxe Kerk in ons land. Hij maakte deel uit van het orthodox Aartsbisdom van de Benelux (Oecumenisch Patriarchaat), aartsbisdom dat sinds 2013 geleid wordt door zijn zoon, Metropoliet Athenagoras, hoofd van de orthodoxe eredienst in ons land.

Op 2 mei 2016 vierde hij met zijn echtgenote Marie-Thérèse Janssens de 63e huwelijksverjaardag. Hij was de vader van vier kinderen, grootvader van tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Naast zijn zoon aartsbisschop, zijn eveneens de andere zoon (Bernard Peckstadt, parochie Brugge) en een schoonzoon (Dominique Verbeke, parochie Gent) orthodox priester.

Op oecumenisch vlak was hij vele jaren lid van het Interkerkelijk Beraad in Gent, van de Oecumenische Studie- en Werkgroep West-Vlaanderen en van het Overlegorgaan van de Christelijke Kerken in België, de hoogste oecumenische instantie in ons land. Op Europees niveau was hij de medebezieler van vele orthodoxe congressen.

542286407_bf3812025f_o

Vader Ignace in de kerk die hij in 1972 stichtte in Gent toegewijd aan de Heilige Apostel Andreas.

Van 1950 tot 1998 was hij actief advocaat aan de Balie in Gent, waarvan 9 jaar lid van de Raad der Orde en 16 jaar voorzitter van het Pro-Deo bureau, de dienst voor rechtshulp. Tevens was hij meer dan 35 jaar plaatsvervangend vrederechter en docent voor de rechtsvakken in het hoger onderwijs voor verpleegkundigen.

Tenslotte was Aartspriester Ignace Peckstadt een graag gehoorde spreker. In de meest diverse middens werd hij uitgenodigd om er te spreken over de historische en spirituele aspecten van het orthodoxe christendom. Hij is tevens de auteur van twee boeken: De sterkte van Gods aanwezigheid. Wijsheid uit de orthodoxe spiritualiteit” (2001), Uitg. Averbode, 215p. en Een open venster op de Orthodoxe Kerk” (2005), Uitg. Averbode, 285p.

article_25296_126590

† B A R T H O L O M E O S

DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP VAN CONSTANTINOPEL,
NIEUW ROME EN OECUMENISCH PATRIARCH
DAT DE GRATIE, VREDE EN GENADE VAN DE GLORIERIJK
VERREZEN CHRISTUS MET HEEL DE KERK ZIJ .

EcumenicalPatriarchBartholomewIGeliefde broeders in de Heer,

Vanuit de zetel van het Oecumenisch Patriarchaat, zenden we jullie vanuit heel ons hart de vreugdevolle groet “Christus is verrezen!”. De verrijzenis van Christus is het centrum van ons Orthodox geloof. Zonder de Verrijzenis is ons geloof leeg. Door zijn Verrijzenis heeft het Woord van God de mens, geschapen in het beeld van God maar gewond en aangetast door de zonde, onsterfelijk gemaakt en vergoddelijkt. Hij heeft hem opnieuw de mogelijkheid gegeven om de gelijkenis te verwerven waarvan die hem ontnomen werd omwille van zijn ongehoorzaamheid.

Wat betekent echter het Paasfeest, de overwinning van het leven op de dood, in een wereld van geweld en oorlogen, die bovendien worden gevoerd in de naam van religie en van God?

Vele geleerden hebben getracht een oplossing te vinden op het probleem van de dood en om hem te overkomen door diverse theorieën. Wij orthodoxe christenen vieren de verrijzenis van Christus vanuit de doden en verkondigen standvastig de afschaffing van de dood. We weten dat het Woord van God de levensschenker is, in Wie “het leven was”. We bezitten de vreugdevolle ervaring van de Kerk dat de dood overwonnen is door de Verrijzenis van Christus. “Het universum werd vervuld van vreugde bij het nieuws van de Verrijzenis”. Dat geloof verlicht alle manifestaties van het kerkelijk leven en zit vervat in de Goddelijke Eucharistie. Het feit dat het in de Christelijke wereld voornamelijk de Orthodoxe kerk is die de Goddelijke Eucharistie als centrum van haar leven en spiritualiteit heeft gehandhaafd is onwrikbaar verbonden aan het feit dat de Verrijzenis de kern van het geloof, de aanbidding en de kerkelijke ethos is. Om deze reden is de Eucharistieviering steeds feestelijk en vreugdevol, en is voornamelijk verbonden met Zondag, de dag van de Verrijzenis des Heren.

De meest aangrijpende uitdrukking en interpretatie van de Verrijzenis en zijn vernieuwende kracht is het beeld van de neerdaling van onze Heer Jezus Christus in de hel, zoals we die hier in het klooster van Chora kunnen bewonderen. De Heer van de heerlijkheid daalt neer in de hel en verbrijzelt zijn poorten, en staat als een winnaar op, en doet met hem ook Adam en Eva opstaan, en heel het menselijk geslacht van het begin tot aan laatste tijden. “Nu wordt alles van licht vervuld, de hemel, de aarde en onderwereld”. De schepping gaat van het verschrikkelijk koninkrijk van de dood naar het nooit eindigende licht van het Koninkrijk Gods. De gelovige, deelnemer aan de Verrijzenis, wordt uitgenodigd het evangelie van de vrijheid in Christus te verkondigen “tot aan het uiteinde van de wereld”.

De moeder Kerk, die het mysterie van de kruisiging en de verrijzenis gelijktijdig beleeft, roept ons vandaag om met onze lichten stralend toe te naderen en het reddende Pasen van God samen te vieren.

Want, door de Verrijzenis van de Redder werden we één volk, één mensheid. We zijn verenigd in één lichaam. Met Zijn kruis en verrijzenis heeft Christus de bestaande vijandigheid definitief gedood. Op deze manier is onze Orthodoxe Kerk, de Ene Heilige Katholieke en Apostolische Kerk, de Kerk van de verzoening van allen, de Kerk van de liefde voor allen, vrienden en vijanden. Iedereen is verzoend, vol van nieuw leven, waar leven, en worden we medeburgers van de heiligen en vrienden van God.

Helaas, het terrorisme, de oorlogen en algemeen de wegneming van het leven blijft vandaag doorgaan. Het gehuil en de angst van de slachtoffers, wat snel rondgaat dankzij moderne technologische middelen, gaan door de atmosfeer en verscheuren ons hart. Daarom hebben de leiders van de mensheid, politieke, spirituele of geestelijke leiders, de plicht en verantwoordelijkheid tot liefde en om alles te doen wat nodig blijkt om zulke situaties van wanorde te vermijden.

In het midden van deze hedendaagse absurde wereld, zijn wij orthodoxe christenen vandaag uitgenodigd om de goede getuigenis van liefde en geven aan onze medemens te tonen.

Pasen is voor de orthodoxen geen tijdelijke vlucht uit de hatelijke realiteit van het kwaad in de wereld, het is de onwankelbare zekerheid dat Christus, die de dood met de dood heeft vertrappeld en uit de doden is opgestaan, met ons is, alle dagen, tot aan de voleinding van de wereld.

Broeders, ook dit jaar is dat de verrijzenisboodschap van de Heilige Apostolische en Patriarchale Oecumenische Troon, van het Heilig centrum van de Orthodoxie, aan al onze medemensen: Dat Christus is verrezen en het bewind van de dood wordt beëindigd. Het bewind van de macht van de sterke over de zwakke. Dat “het leven regeert”, de mensheid over de hele wereld, van het ene tot het andere uiteinde, omhelzende in de zachtheid van de liefde, de diepte van de genade en de onuitputtelijke Gratie van de verrezen Christus. Het volstaat dat wij mensen begrijpen dat Jezus Christus het ware licht is, en dat in Hem het leven was, en het leven was het licht van de mensen (Joh. 1, 3-4). Dat is onze boodschap aan de politieke en geestelijke leiders van de wereld.

Komt dus het licht ontvangen uit het onvergankelijke licht van de Fanar, hetwelke, als licht van Christus, als licht van liefde, allen verlicht; en in Hem is “geen spoor van duisternis” (1 Joh. 1,5). Laten we, broeders, dit Evangelie van vreugde en liefde aanhoren en laten wij Orthodoxen de pijn van de hedendaagse mensheid verzachten, met onze liefde en met ons offer.

Ere aan de schenker van het leven, hij die het licht, de liefde en de vrede aan de wereld en elk mens persoonlijk toont, ere aan de Koning van de heerlijkheid Jezus Christus, de overwinnaar van de dood en aanvoerder van het leven.

Fanar, heilig Pasen 2016
† Bartholomeos van Constantinopel
vurige voorspreker voor u allen bij de Opgestane Christus.

Paus Franciscus neemt twaalf Syrische vluchtelingen mee naar Vaticaan

Paus Franciscus heeft zaterdag drie Syrische families in zijn vliegtuig meegenomen naar het Vaticaan. De paus bezocht een vluchtelingenkamp op het Griekse eiland Lesbos en wou een symbolische daad stellen door twaalf vluchtelingen mee te nemen.

1c2db746-03aa-11e6-a350-6ff92f661dff_web_scale_0.1123235_0.1123235__Paus Franciscus kwam zaterdagochtend rond 9 uur aan op het Griekse eiland Lesbos voor een solidariteitsbezoek aan de migranten. De Griekse televisie zond de landing uit van het vliegtuig op de luchthaven van Mytilene om 9.04 uur Belgische tijd. “Het is een reis die wat verschilt van de andere. Een reis gemarkeerd door verdriet (…) We zullen te maken krijgen met de ergste humanitaire catastrofe sinds de Tweede Wereldoorlog”, had de paus nog in het vliegtuig gezegd.

Na zijn aankomst en zijn gesprek met premier Tsipras reisde de paus met de oecumenische patriarch Bartholomeos en de Grieks-orthodoxe aartsbisschop van Athene, Ieronymos, meteen per minibus naar het zestien kilometer verderop gelegen opvangkamp van Moria met 2.500 vluchtelingen.

24f99a66-03aa-11e6-a350-6ff92f661dff_web_scale_0.0802568_0.0802568__

In het kamp was er een stormachtig onthaal door de vluchtelingen. Franciscus vroeg er voor televisiecamera’s uit de hele wereld aandacht voor de levensomstandigheden en het gebrek aan toekomstperspectief voor vluchtelingen, vooral voor niet-begeleide minderjarige vreemdelingen en zwangere vrouwen. Vluchtelingenkinderen overhandigden hem tekeningen en brieven. Sommige droegen pancartes waarop stond “wij willen vrijheid” of “u bent onze enige hoop”.

AP_20160416_XYK106

De kerkleiders hielden hun middagmaal met de vluchtelingen, ondertekenden nog een gezamenlijke verklaring en baden voor de mensen die op hun vlucht hun leven in de Egeïsche Zee hebben verloren.
De paus zei dat hij naar Lesbos was gereisd om de honderden vluchtelingen en migranten te vertellen dat zij niet alleen zijn. “Vandaag wilde ik bij u zijn. Ik wil u zeggen dat u er niet alleen voor staat.”
Twaalf vluchtelingen

Bij zijn terugkeer naar het Vaticaan nodigde Franciscus drie families Syrische vluchtelinge mee in zijn vliegtuig. De twaalf mensen, onder wie zes kinderen, vlogen met de paus mee terug naar Rome. Het gaat om drie moslimgezinnen. Twee komen uit Damascus, één uit Deir Azzor (in door terreurorganisatie Islamitische Staat gecontroleerd gebied). Hun huizen zijn gebombardeerd.
Het Vaticaan zal voor de vluchtelingen zorgen, in eerste instantie via de katholieke ngo Sint-Egidiusgemeenschap.

Bron: BELGA

Paus Franciscus op Lesbos: ‘Jullie zijn niet alleen’

Hij noemde de reis “anders” dan zijn andere reizen.

article_25296_126591Paus Franciscus bezoekt zaterdag een opvangkamp voor asielzoekers op Lesbos. ,“Jullie zijn niet alleen’’, zo begon hij zijn toespraak.

Op de bodems van grote pizzadozen hadden de vluchtelingen in het Engels boodschappen geschreven voor de paus. Welcome. Pope is hope. Of simpelweg: Pakistan. Honderden mensen hebben vanachter dranghekken paus Franciscus de hand geschud, waarbij sommigen hem een brief met verzoeken om hulp in de hand drukten. Mensen scandeerden: ,,Freedom, freedom’’. Tientallen hebben hem persoonlijk kunnen begroeten binnen in een grote tent in het opvangkamp Moria, op het Griekse eiland Lesbos. Een enkeling brak in tranen uit en vroeg de paus zijn zegen voor hem en zijn familie.

Deze reis is wat anders dan mijn andere reizen, had Franciscus op de heenweg in het vliegtuig gezegd: ,,Dit is een trieste reis. We gaan naar de grootste humanitaire catastrofe sinds de Tweede Wereldoorlog. We gaan naar een heleboel mensen die lijden, die niet weten waar ze naar toe moeten, die hebben moeten vluchten. En we gaan ook naar een kerkhof: de zee. Zoveel mensen zijn daar verdronken.’’

In zijn toespraak zei de paus dat hij en de twee orthodoxe geestelijken die hem vergezelden, patriarch Bartolomeus van Constantinopel en aartsbisschop Hiëronymus van Athene, uit naam van de vluchtelingen een appèl wilden doen aan de wereld.

article_25308

Z.A. de Oecumenische patriarch Bartholomeos

“Vandaag wilde ik bij jullie zijn. Ik wil jullie zeggen dat jullie niet alleen zijn. […] We zijn hier gekomen om de aandacht van de wereld te vragen voor deze ernstige humanitaire crisis en om de oplossing ervan te smeken. […] God heeft de mens geschapen om één grote familie te vormen; wanneer een broer of zuster van ons lijdt, raakt ons dat allemaal.’’

Paus Franciscus besloot daartoe een tiental asielzoekers mee te nemen naar Rome. Het gaat om drie gezinnen uit Syrië, twaalf mensen in totaal, onder wie zes kinderen. „De paus wilde een verwelkomend gebaar richting vluchtelingen maken”, aldus een verklaring van het Vaticaan. Het is niet de eerste keer dat de kerkvader zich inzet voor vluchtelingen: vorig jaar besloot het Vaticaan ook al enkele vluchtelingengezinnen op te nemen. De kerkvader onderstreepte dat de keuze geen politiek, maar een humanitair gebaar was.

728603d1-a4fb-4537-a743-6a38eea8f810De drie geestelijke leiders, die hier een ongebruikelijke eensgezindheid toonden, gaven voordat ze met een aantal vluchtelingen in een container zouden lunchen, een gezamenlijke verklaring uit. Laten we proberen een einde te maken aan het geweld in het Midden-Oosten, zodat mensen weer kunnen terugkeren naar hun huizen, zeiden de drie. Zolang dat niet mogelijk is, moet iedereen die daar recht op heeft, tijdelijk asiel kunnen krijgen en als vluchteling worden erkend. Ze riepen ook op tot meer internationale samenwerking om de rechtstaat te verdedigen, mensenrechten te respecteren en mensensmokkel te bestrijden.

‘Globalisering van de onverschilligheid’

Paus Franciscus vraagt bij voortdurend aandacht voor mensen die oorlog, vervolging en slechte economische omstandigheden ontvluchten. Op 8 juli 2013, net drie maanden in het ambt, ging hij naar Lampedusa, waar veel vluchtelingen uit Libië aankomen – en waar ook veel stoffelijke resten zijn gebracht van mensen die onderweg zijn omgekomen. Hij hekelde daar ,,de globalisering van de onverschilligheid’’ voor het lot van vluchtelingen.

In februari van dit jaar, in Mexico, zei hij in antwoord op een vraag over de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump:

“Een persoon die muren wil bouwen en geen bruggen, is geen christen.’’

Paus Franciscus bood de vluchtelingen in het kamp Moria vooral zijn betrokkenheid en solidariteit aan. Zijn woordvoerder heeft onderstreept dat het bezoek niet gezien moet worden als een veroordeling van het beleid van uitzettingen waarover de EU met Turkije een akkoord heeft bereikt. Hij zei in zijn toespraak:

“Laten we hopen dat de wereld aandacht geeft aan deze tragische en vaak wanhopige situaties, en antwoord op een manier die recht doet aan onze gemeenschappelijke menselijkheid.”

De Lesbos-verklaring van Z.H. Paus Franciscus en
Z.A. de Oecumenische patriarch Bartholomeus I en
Aartsbisschop Ieronymos van Athene en Griekenland.

35a38861-cb2b-406a-bf92-b067e20f80e1“Wij, paus Franciscus, oecumenisch patriarch Bartholomeus en aartsbisschop Ieronymos van Athene en heel Griekenland, zijn bijeengekomen op het Griekse eiland Lesbos om aan te tonen dat we ons zorgen maken om de tragische situatie waarin talloze vluchtelingen, migranten en asielzoekers verkeren. Ze zijn naar Europa gereisd, op de vlucht voor gewelddadige situaties die in vele gevallen hun levens bedreigen. De wereld kan de reusachtige humanitaire crisis, aangewakkerd door geweld en vervolging van etnische minderheden, niet langer negeren. Families worden uit hun huizen verjaagd en hun fundamentele vrijheden en mensenrechten worden bedreigd.

De tragedie, waarbij mensen worden gedwongen om te migreren en te verhuizen, treft miljoenen, en is een humanitaire crisis die moet worden beantwoord met solidariteit, medeleven, vrijgevigheid en een onmiddellijke hulpverlening. Vanuit Lesbos roepen we de internationale gemeenschap op om deze immense humanitaire crisis aan te pakken op een moedige manier, waarbij ook de oorzaken worden aangepakt. Dit alles vereist diplomatiek, politiek en liefdadigheidsinitiatieven op basis van samenwerking, zowel in het Midden-Oosten als in Europa.

Als leiders van onze respectievelijke kerken streven we samen naar vrede, een oplossing voor het geweld, door middel van dialoog en verzoening. Terwijl we erkennen dat vluchtelingen, migranten en asielzoekers al op verschillende manieren worden geholpen, roepen we alle politieke leiders op om al het nodige te doen zodat individuen en gemeenschappen, ook christenen, in hun naties zouden kunnen blijven wonen en er zouden kunnen genieten van vrede en rechtvaardigheid. Er is dringend nood aan een internationale consensus inzake de uitoefening van wetten, om in deze onhoudbare situatie toch mensenrechten te kunnen respecteren en minderheden te beschermen, om mensenhandel tegen te gaan, om onveilig verkeer te elimineren en om procedures inzake huisvesting op te starten. Op die manier zullen we de landen die de noden van hun broeders en zusters moeten verzadigen, kunnen bijstaan. We moeten vooral tonen dat we meeleven met de mensen in Griekenland, die, ondanks hun eigen economische problemen, deze crisis op een vrijgevige manier hebben aangepakt.

Samen ijveren we voor een oplossing voor het geweld in het Midden-Oosten, een rechtvaardige en blijvende vrede en een eerbare terugkeer van diegenen die hun huizen hebben moeten ontvluchten. We vragen aan de religieuze gemeenschappen dat ze de vluchtelingen van gelijk welke religie opvangen en beschermen, en om voor burgerlijke initiatieven te zorgen om de diensten te coördineren. We roepen de landen op om, zolang daar nood aan is, gastvrij te zijn voor diegenen die tijdelijk asiel aanvragen en om voor vluchtelingenstatuten te zorgen voor diegenen die daarvoor in aanmerking komen. We vragen die landen ook om nog meer inspanningen te leveren en om samen te werken met alle mensen van goede wil, om zo een einde aan het huidige conflict te kunnen stellen.

article_25304

Europa wordt vandaag geconfronteerd met een van de meest ernstige humanitaire crises sinds de Tweede Wereldoorlog. Om met deze uitdaging om te kunnen gaan, roepen we christenen op om zich de woorden van de Heer te herinneren. Op een dag zullen we allemaal worden beoordeeld volgens wat we hebben gedaan: ‘Want ik had honger en jij hebt me te eten gegeven, want ik had dorst en jij hebt me drank gegeven, want ik was een vreemdeling en jij hebt mij onderdak verleend, want ik was naakt en jij hebt me gekleed, want ik was ziek en jij hebt me bezocht, want ik was gevangen en jij kwam naar me toe…’ (Mattheüs 25:35-36,40).

We streven er zelf naar om trouw te zijn aan de Heer Jezus Christus en om standvastig te werken aan de vereniging van alle christenen. We zijn er nogmaals van overtuigd dat de verzoening volledig steunt op sociale rechtvaardigheid onder alle volkeren. Samen zullen we doen wat we kunnen om migranten, vluchtelingen en asielzoekers in Europa een menselijke verwelkoming te geven. Door de verdediging van de fundamentele mensenrechten van migranten, vluchtelingen, asielzoekers en gemarginaliseerden, streven we ernaar om de missies van onze kerken in de wereld te vervolledigen.

Onze ontmoeting van vandaag is bedoeld om diegenen die op de vlucht zijn, en diegenen die hen verwelkomen, te bemoedigen. We roepen de internationale gemeenschap op om alle mensenlevens te beschermen, op ieder niveau, in gelijk welke religieuze gemeenschap. De vreselijke situatie, dit humanitaire conflict waarbij ook onze christelijke broeders en zusters zijn betrokken, is aanleiding tot onophoudelijk gebed.

Lesbos, 16 april 2016.”

Ieronymos II                     Francis                          Bartholomew I

article_25296_126607

Restkerk.net vertaalde voor u de gezamenlijke verklaring van Z.A. de Oecumenische patriarch Bartholomeus I en Z. H. Paus Franciscus en Aartsbisschop Ieronymos II, ondertekend op Lesbos op 16 april 2016.

Bron: http://www.news.va/en/news/pope-francis-patr-bartholomew-abp-ieronymos-sign-j

Voor enkele mooie videobeelden van het bezoek:

De welkom ceremonie op het eiland Lesbos: KLIK HIER

Bezoek aan het vluchtelingenkamp Moria  op Lesbos: KLIK HIER

 

2016-04-16T112448Z_281337700_LR1EC4G0VP1N1_RTRMADP_3_EUROPE-MIGRANTS-POPE-LESBOS-2048x1365

728603d1-a4fb-4537-a743-6a38eea8f810

Paus Franciscus gaat morgen naar Lesbos. Deze reis. Deze reis is niet politiek, maar humanitair en oecumenisch. Het zal het dertiende apostolisch bezoek worden van paus Franciscus, en de twee reis van een paus in Griekenland, na het bezoek van de heilige Johannes-Paulus II aan Athene in 2001.

10688127_897732943571644_4719566513767056802_o-1Het bezoek van de paus zal beginnen met een privé onderhoud van een twintigtal minuten met de Griekse eerste minister Alexis Tsipras. Daarna zal de paus zich naar het kamp van Moria begeven waar 2.500 vluchtelingen wonen die asiel wensen. De Heilige vader zal begeleid zijn van de oecumenische patriarch van Constantinopel Bartolomeus en de aartsbisschop van Athene Hyeronimos.

In een grote tent zullen de drie religieuze verantwoordelijken persoonlijk ongeveer 250 asielaanvragers begroeten en de maaltijd gebruiken met acht vluchtelingen in een uitgeruste container.

Zij zullen nadien toespraken houden en een gezamenlijke verklaring ondertekenen. Honderdvijftig meestal niet begeleide jongeren zullen hen opwachten aan de omheining. In de namiddag zal paus Franciscus bewoners ontmoeten de katholieke gemeenschap van Lesbos ontmoeten en ook daar een toespraak houden en nadien een eerbetoon brengen aan de migranten die op zee verdwenen zijn. Tot slot zal de paus zich met nog in privé met patriarch Bartolomeus en de aartsbisschop van Athene onderhouden en ook nog ene persoonlijk gesprek hebben met het Griekse regeringshoofd. De paus zal ook nog vertegenwoordigers ontmoeten van de Griekse katholieke gemeenschap.

Woensdag 13 april, tijdens een algemene audiëntie, had paus Franciscus de gelovigen opgeroepen te bidden voor deze reis, die kort was, maar zeer belangrijk op oecumenisch en humanitair vlak. “Ik zal naar Lesbos gaan, samen met mijn broeders, de patriarch van Constantinopel Bartolomeus en de aartsbisschop van Athene en heel Griekenland, Hyeronimos, om onze verbondenheid en solidariteit mee te delen aan de vluchtelingen, aan de inwoners van Lesbos en aan heel het Griekse volk, dat hen zo goed ontvangt.” Al deze reis niet politiek, toch vindt het Vaticaan het spijtig dan men geen oplossing gevonden heeft voor het leed van zoveel personen.

“Migranten laten niet alles achter voor hun plezier”

In een interview heeft kardinaal Christof Schönborn het afgestompte hart van Europa aan d kaak gesteld. De aartsbisschop van Wenen uitte zijn bedroefdheid over het verharden van de maatregelen om de migranten te beletten naar Europa te komen. “In plaats van te verwelkomen, trekken wij obstakels op” was zijn verwijt. Kardinaal Schönborn vraagt om de landen die de eerste opvang doen en vaak ook de kleinste zijn, niet in de staak te laten. “Waar zijn de waarden gebleven die ons verbonden hebben, vroeg de aartsbisschop van Wenen. “Natuurlijk moeten wij het fenomeen van de migratie beheersen en ons aan de uitzonderlijke toestanden aanpassen, maar zonder de menselijke waardigheid van de migranten uit het oog te verliezen, die mensen van vlees en bloed zijn, die vluchten uit wanhoop en die vaak alles verloren hebben.” Kardinaal Schönborn hoopt dat het christelijk Europa het hart zal terugvinden dat het verloren schijnt te hebben. “Europa mag de economie niet als enig criterium laten meetellen.”

Van zijn kant heeft de Latijnse patriarch van Jeruzalem, Fouad Twal, de inspanning van de Heilige Vader in het zoeken naar oplossingen voor de huidige crisis geprezen. Hij zei erbij: “Het lot der volkeren ligt in de handen van de regeringen die zich meer verantwoordelijk zouden moeten tonen. De migranten laten niet alles achter voo hun plezier. Zij ontvluchten oorlog en geweld. Als wij ze niet willen, laat ons dan zorgen voor vrede in hun land, laat ons dan ophouden wapens te verkopen en alleen maar aan ons eigen belang te denken. Dan zullen we zien dat deze mensen, die niemand wil, maar al te graag in hun vaderland zullen willen blijven”.

Radio Vaticaan

Vertaling Wim Charlet

DSC_0790

Akathist tot de Alheilige Moeder Gods
gevolgd door een Agripnia

Op vrijdag 8 april 2016 vierden wij in onze orthodoxe parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge een dienst van de Akathist tot de Alheilige Moeder Gods gevolgd door een Agripnia, volgens de traditie van de Heilige Athosberg.

Deze dienst werd voorgegaan door Vader Bernard Peckstadt in concelebratie met de priesters Vader Ciprian Popescu (Hasselt) en Vader Andreas D’hoe (Oostende), samen met diaken Barnabas Genbrugge (Antwerpen) en de Hiërodiaken Philadelphos Kafalis (Brussel).

Het was een heel ingetogen dienst waar we samen met een menigte van 40 gelovigen verenigd waren in gebed en in verbondenheid. We waren ook verheugd dat onze Metropoliet Athenagoras van Belgie in gebed aanwezig was, samen met zijn Aartsdiaken Athanasios Toporlakis en Diaken Nicolas Dura.

Deze dienst werd verzorgd door een prachtig Byzantijnskoor bestaande uit Hiëromonnik Romanos uit het klooster in Panorama, Thessaloniki, samen met zijn broer Vader Konstantinos Kenanidis, Georges Antoniou, Antonios Tarlizos en Stefaan Coudenys. Ze zongen er afgewisseld in het Grieks, het Nederlands en een klein deel in het Frans.

De dienst van de Akathist tot de Alheilige Moeder Gods is een dienst die misschien nog niet zo goed gekend is door iedereen daarom hierbij nog een korte uitleg. De akathist (Akathistos in het Grieks) is een hymne gewijd aan een heilige, een heilige gebeurtenis, of aan één van de personen van de Heilige Drie-eenheid. Het woord akathist zelf betekent “niet zitten.” De akathist bij uitstek is deze die geschreven is in de 6e eeuw tot de Moeder Gods .

De Moeder Gods is van oudsher de beschermheilige van de stad Konstantinopel. Zij wordt ook wel ‘Nikopoia’ genoemd; Zij die de overwinning brengt. Zij is dan ook degene die voornamelijk geëerd wordt in het Oosten. Een zeer bekende Hymne aan de Moeder Gods is de Hymne van de Akathist, toegeschreven aan Romanos de Melodos (ca. 600). Hieronder een citaat uit de vertaling van deze hymne:

Tot U de Aanvoerster die voor ons strijdt,
En die ons van rampspoed hebt bevrijd;
Zingen wij dank- en zegehymnen, Moeder Gods,
Gij die onoverwinnelijke macht bezit,
Bevrijd ons uit alle gevaren,
En wij roepen tot u:
Verheug U, ongehuwde Bruid. (Kondakion)

De gebedsdienst van de Akathist ook genoemd “Gegroet Moeder Gods”- wordt vaak opgesplitst in vier delen, en wordt gezongen op de eerste vier vrijdagavonden in de Grote Vasten. Op de vijfde vrijdagavond in de grote vasten wordt echter de gehele Akathist gezongen. De vier delen van de Akathist beschrijven achtereenvolgens de mysteries van onze verlossing: de Boodschap van de engel Gabriël aan Maria, de Geboorte van Christus in Bethlehem, de gebeurtenissen uit het leven van Christus en van de Moeder Gods zelf.

Doorheen de loop der eeuwen blijkt hoezeer elke Orthodoxe gelovige er aan houdt zoveel als in zijn vermogen ligt de Alheilige Moeder Gods te verheerlijken. Zij is immers de Beschermvrouwe van de christenen, en immer is Zij bereid om allen die Haar aanroepen te beschermen en bij te staan. Zij is een muur en schutswal, tegen alle zichtbare en onzichtbare vijanden die ons belagen. Zij is de burcht tegen de aanvallen van de hartstochten en het beschuttende schild in de strijd tegen de demonen.

Wie in zijn eigen hart verharding en verbittering ervaart, laat hij dan niet aarzelen de hulp te zoeken van de Moeder Gods. Zij is het die de verharding en de boosheid van de harten der mensen tot mildheid kan stemmen!

Wie zijn innerlijke vermogens van geloof en liefde wil ontwikkelen, wie zichzelf en anderen beter wil begrijpen, wie een moeilijke studie wil beginnen, wie zich wil verdiepen in de Heilige Schrift of in de theologie: doet er goed aan steeds beroep te doen op Haar, die het begrip doet toenemen.

Wie bescherming en zekerheid zoekt, laat hij dan het wonderbare visioen van de Heilige Andreas overwegen, die aanschouwen mocht hoe de Moeder Gods haar sluier ter bescherming uitspreidde over het Christus lievende volk. Wie de richting verliest en het spoor bijster raakt, laat hij dan zien naar de Maagd, die de Weg wijst naar haar Zoon, Die de Eeuwige Waarheid is. Wie bedroefd is of bedroefden uit zijn familie of vriendenkring kent, laat hij gaan tot Haar, die de Vreugde is van alle bedroefden.

Moge de Alheilige Moeder Gods de noodkreten horen van al wie tot haar roept en ons allen bijstaan om de Weg naar het Koninkrijk te vinden en erop te blijven wandelen tot wij bij Haar zijn om haar Eeuwige Zoon te verheerlijken. Daarom heeft de Moeder Gods ook in onze kerk een ereplaats gekregen boven en achteraan in het heiligdom in de abside. Daar hebben we de Moeder Gods Orante aangebracht of de Moeder Gods van het teken, of ook wel de “biddende” genoemd.

Deze “Orante-houding” van de Moeder Gods vindt zijn oorsprong in de bidhouding van de allereerste christenen. Door deze houding staat de biddende mens frontaal in Gods aanwezigheid. Door de wijd open gespreide armen beduidt hij dat hij bereid is zich open te stellen voor Gods genade. In de vroeg christelijke tijden wordt deze orante-houding zeer dikwijls afgebeeld in de catacomben-kunst.

Kenmerkend zijn de opgeheven armen van de Moeder Gods. Daardoor drukt Zij uit dat Zij onze voorspreekster is bij God, dat Zij voor ons Gods vergiffenis en genade afsmeekt. Als “Orante” staat Zij daar als middelares tussen mensen en God. Het orante-type heeft daarbij een diepzinnige theologische en mystieke inhoud: deze inhoud is immers verbonden met het dogma van de “Theotokos”. Deze dogma verklaring van het concilie van Ephese benadrukt en bevestigd de hechte verbinding van de Maagd Maria met de goddelijke Persoon van Jezus Christus. Hierdoor is Zij intiem verbonden zowel met het goddelijk Mysterie als met onze menselijke werkelijkheid. Zij is waarlijk de Moeder van God, “Theotokos”, en Zij is tevens de Moeder van de mensen. Zij is de verbinding tussen hemel en aarde. Zij is inderdaad onze middelares, onze eerste voorspreekster bij God.

Deze heel mooie dienst tot de Moeder Gods werd vervolgd door een Agripnia. Agripnia ook wel nachtwake genoemd waar we vooral bidden voor alle onheil in deze onrustige en woelende wereld waarin we leven. Deze dienst werd gevierd in een kerk met gedimpt licht en enkele kaarsen waar we even de rust en de stilte konden terug vinden.

De dienst van de Agripnia begon met de hoofdcelebrant die heel de kerk rond ging en iedereen bewierrookte. Nadien sprak hij een gebed uit tot de Heilige Drieëenheid. Hierbij citeer ik dit gebed:“Eer aan de Heilige, éénwezenlijke, levendmakende en onscheidbare Driëenheid, immer nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen Amen.”

De dienst van de metten werd dan verder vervolgd en bij het zingen van de Doxologie ging men over tot de Goddelijke Liturgie. De meeste van de gelovigen die er kwamen bleven tot op het einde van de dienst die omstreeks 1 u teneinde liep. Opvallend was het dat er nog zoveel gelovigen tot de heilige Communie naderden.

Het was voor onze parochie een heel mooie, aangename en rijke ervaring zo een dienst samen te mogen vieren. Wij hopen dan in de toekomst dit nogmaals te mogen herhalen maar dan misschien bij een feest van een belangrijke Heilige van onze kerk. Graag houd ik eraan allen te danken die van zover gekomen zijn om met ons samen in gebed verbonden te zijn. Speciaal onze Metropoliet Athenagoras, de priesters en diakens en de leden van dit uniek koor voor de uitmuntende verzorging van deze dienst.

Hierna volgen nog enkele indrukken van enkele aanwezigen.

Vader Bernard Peckstadt

Akathist & Agripnia

       Χαιρε Νυμφη Ανυμφευτε    –    Verheug U ongehuwde Bruid

Vijf weken lang tijdens de Grote Vasten weerklinkt in onze kerk op vrijdagavond de Akathist. Deze gebedstraditie heeft de mooiste hymnen gewijd aan het maagdelijke moederschap van Maria. Op de vijfde vrijdag van de Vasten verraste Vader Bernard ons naast de Akathist met een Agripnia.

Wat een belevenis!  De brandende kaarsen verlichtten de kerk met het zachte en stemmige licht. Het Byzantijnse koor met de serene melodiën, volgens de Athos-traditie namen ons mee naar een andere dimensie. Het was de Hemel op Aarde.

Wij vonden het een voorrecht om deze gebedsdienst , mee te mogen maken.We hebben in Griekenland diverse malen de Agripnia bijgewoond in een klooster.Het was voor ons, door de uitstekende uitvoering en de ingetogen sfeer, menigmaal alsof we daar waren!

Voor mij (Theo) is het nog altijd een voordeel dat het koor herhaaldelijk naadloos van het Grieks overging in het Nederlands en andere talen. Wij hopen van ganser harte dat deze gebedsdienst een vaste plaats zal krijgen in onze Vastentijd. We hebben op weg terug nog uitvoerig over onze zeer positieve ervaring gesproken

Onze hartelijke dank, Vader Bernard

 Alexandra en Theo Laven

Een bezielend gebeuren

 Toen ik van Vader Bernard een aantal weken geleden de melding kreeg van de Akathist tot de Alheilige Moeder Gods en Agripnia op 8 april, en de uitnodiging er aan deel te nemen, heb ik onmiddellijk besloten aan dit gebeuren deel te nemen, te meer omdat dit in de geest van Athos zou gebeuren. Jammer genoeg was het voor mij onmogelijk om tot het laatst te blijven en kan ik hier dus maar een indruk weergeven van wat dat eerste gedeelte bij mij teweeg bracht. Wanneer ik later de foto’s zag van wat er na mijn vertrek nog allemaal gebeurde, kon ik niet anders dan denken: Wat heb ik veel gemist!

Wat mij in het gedeelte dat ik dan wel kon bijwonen heel erg heeft getroffen is de voelbare, maar alles zeggende sfeer die er van bij het begin heerste. Er was het halfduister, er was de aandachtige aanwezigheid van toch nogal wat mensen, er was de prachtige zang door de monniken. Er was natuurlijk die hele hymne tot de Moeder Gods, zo mooi, zo vol eerbied en liefde gebracht! Vooraf had ik op het internet toch al de Nederlandse tekst gevonden (wat jammer dat ik hem niet bij me had toen) en wist ik dus dat in veelvoud de mysteries uit het leven van de Moeder Gods bezongen werden. De wijze waarop dit gebeurde, de wijze waarop de celebranten eer brachten en baden bij de mooi opgestelde icoon van O.-L.-Vrouw, het was ingrijpend en bezielend.

Dit alles maakte dat ik me tijdens deze dienst helemaal voelde alsof ik op de Athosberg in een of ander klooster aanwezig was. Ik ben in stilte naar huis gereden, waarlijk dankbaar om wat ik had mogen beleven.

Willy Milonas

We voelden ons vervoerd op de Athosberg door de prachtige gezangen van het koor. De gedempte verlichting zorgde voor een typische wake-sfeer in het altaar maar ook in het schip van de kerk. Het groot aantal leden van de clerus beginnende met de aanwezigheid van onze Metropoliet Athenagoras, de verschillende priesters en diakens maakte de dienst tot een uniek moment van samen-bidden in meerdere talen. Hopelijk tot binnenkort.

Vader diaken Nicolas

Het was mijn eerste keer dat ik een Agripnia mocht meemaken, en wat een prachtige momenten waren me dat! Het was onszelf onderdompelen in hymnes en onze de Heer toekomende stemmen verheffen tot Hem. Ik hoop dat we dit spoedig kunnen terug meemaken, zo’n stukje Athos in Vlaanderen!

Ik wil vader Bernard van harte bedanken voor de organisatie van ons samenkomen, en evenzeer ook de zusters van het klooster in Asten (NL), die ons van de nodige vertalingen hebben voorzien. Zo hebben we in het koor niet enkel de prachtige Athonitische zangen gehoord in melodie, maar hebben de Nederlandstaligen ook – hoop ik – genoeg kunnen verstaan van de teksten die gezongen werden.

Nogmaals mijn dank aan mijn dierbaren v. Konstantinos en v. Romanos, en Giorgos, die ons hebben geleid in deze prachtige diensten: ik sta al vast een stapje dichter om het Pasen des Here te schouwen!

Antonis Tarlizos

Ik vond het een fantastische en vooral inspirerende ervaring om deze avond meegemaakt te kunnen hebben. Het samen bidden met gelovigen, enkele uren aan een stuk, zo liefdevol, geven zoveel energie, zoveel voldoening. Ik had het niet willen missen! Het was hartverwarmend en echt fantastisch.

Sara

 Dear Father Bernard

Thank you very much for your initiative to organize Agrypnia. The devout atmosphere in the church and the excellent Byzantine Psalmody from Mount Athos helped us to pray individually and join all of our prays to the heaven. Me and my family enjoyed this deeply spiritual event and looking forward to the future.

With my best regards

Lt General Nikolaos Zachariadis
Military Representative of Greece to NATO & EU      

Révérend et cher père Bernard,

Je tiens tout d’abord à vous remercier de votre accueil chaleureux et fraternel, vendredi passé, en votre paroisse modèle. Chantée selon le rite athonite en Europe occidentale, avec la musique byzantine, la veillée fut un moment d’élévation spirituelle, notamment au milieu du saint et grand Carême. Je vous remercie aussi pour les belles photos que vous m’avez envoyées.

Je vous présente tous mes voeux pour le reste du Carême, en priant Dieu de nous donner des occasions de communion spirituelle comme celle de vendredi soir. Cordialement,

Diacre Philadelphos Kafalis

Het was heel mooie dienst met bijzondere sfeer! Het was het eerste keer dat ik in Agripnia deel genomen heb. En dan nog met Byzantijnse gezang! Het hielp me al mijn zorgen uit mijn hoofd laten en rustig bidden. Jammer dat ik niet altijd kon volgen. Misschien, voor de volgende keer zou ik een tekst van Akathist in het Nederlands voorbereiden.

met vriendelijke groeten,

Elena  Van Tomme

Akathist tot de Alheilige Moeder Gods en Agripinia van 8 april 2016

 

Al bij het binnenkomen in de kerk werd men gegrepen door de indringende sfeer. Mensen van alle leeftijden en herkomst, ingetogen verenigd in gebed. Ik dacht aan de eerste christenen die samenkwamen om te bidden.

De gebeden in verschillende talen vertolkten de universaliteit van Christus´ boodschap. Ondanks de soberheid van het ritueel geleid door vader Bernard en zij concelebranten, was de beleving zeer intens.

De prachtige Byzantijnse gezangen gaven aan deze gebedsstonde een uitzonderlijke dimensie. Men kan niet ongevoelig blijven voor deze wonder mooie meerstemmige gezangen, ze zijn tijdloos, rust brengend en zo ziel beroerend.

Voor mij hadden zij nog een bijkomende betekenis. Zij brachten mij weer naar de Athosberg waar ik in 1966 het uitzonderlijk voorrecht kreeg gedurende 10 dagen tal van kloosters te bezoeken, de kerkelijke diensten met de monniken te delen en met enkele monniken diepgaande gesprekken te voeren. Een enige beleving die mijn leven blijvend heeft beïnvloed.

De gebedsstonde akathist was dan ook een geweldige herbronning een ogenblik van bezinning en van grote vreugde. Dank u Vader Bernard.

Ronald van Belle

 

 

maria-skb2-1

INWIJDING VAN DE MOEDER MARIASTRAAT OP 31 03 2016

Tekst van Monseigneur Jean

EEN MOEDER MARIA SKOBTSOV STRAAT TE PARIJS

Een lange zwarte silhouet trekt door de straten van het vijftiende arrondissement van Parijs in deze duistere dagen van de Duitse bezetting; deze morgen komt de religieuze terug van de metro en draagt een zware zak om haar rug, zij is inkopen gaan doen in de Hallen om de kantine te bevoorraden van het home dat zij geopend heeft in de rue de Lourmel nummer 77.

P1160080

Mgr Jean van Charioupolis

De inwoners van de wijk kennen deze Russische religieuze, de kolenhandelaar levert haar kolen, de bakker brood. Op het commissariaat van de politie van Javel, ziet men haar regelmatig om de nodige stempels komen voor arbeidsvergunningen van de Russische vrouwen die werken in het confectieatelier dat ze geopend heeft. Men ziet haar ook in de avenue Félix Faure waar ze een ander home heeft gesticht voor alleenstaande mannen. Zij trekt door deze wijk, op zware schoenen, met energieke stap, haar ogen oplettend achter haar bril en vaak met een glimlach. Zij spreekt Frans met een Russisch accent. Het is Moeder Skobtsov.

Gisteren zag men haar nog omring door kinderen op de square Violet rue des Entrepeneurs. Aangezien de Duitsers de toegang verboden hebben aan de joodse moeders op de pleinen, heeft zij een groep kinderen meegenomen om van de zon te genieten. De buren van 77 rue de Lourmel zien dat er veel heen en weer geloop is rond dit home: ’s morgens komen de werksters van het atelier, rond de middag gaan de mensen naar de kantine, men kan er eten voor een zeer schappelijke prijs en in deze tijden van beperking, is dat van vitaal belang. Op donderdag komen de kinderen over de stoep, Moeder Maria heeft een kleine school geopend waar men de Russische culture studeert en catechese.

In de koer is er een kleine kerk voor de orthodoxe ritus ingericht in de oude paardenstal, moeder Maria heeft de ramen versiert en iconen geborduurd. Een priester dient deze parochie, hij woont ter plaatse met zijn vrouw en zijn twee kinderen, het is vader Dimitri Klépinine. Men kan hem zien aan het hospitaal Boucicaut waar hij de zieken bezoekt, hij gaat ook aan huis bij zijn vele parochianen uit de wijk en brengt hun wat steun of troost.

Meer discrete silhouetten glijden het huis binnen in deze tijden van vervolging: het zijn Joden die een bewijs komen halen dat ze tot de parochie behoren in de hoop dat ze daarmee een arrestatie kunnen vermijden. Later zal men vernemen dat moeder Maria en vader Dimitri tot de Weerstand behoorden en vele Joden hebben kunnen redden.

maria-skb2-1 Op 8 februari 1943 maken de Duitsers een einde aan de activiteiten van deze groep. Moeder Maria en vader Dimitri worden aangehouden en gedeporteerd. Moeder Maria sterft op 31 maart 1945 te Ravensbrück, vader Dimitri op 9 februari ,1944 te Buchenwald.

Het is niet alledaags om in de rue mère Marie te wonen!

Wanneer persoonlijkheden verdwijnen zoals moeder Maria Skobtsov verdwijnen, sinds 2004 sainte Marie de Paris, blijft hun spoor, hun voorbeeld, hun oproep leven in het bewustzijn van de komende generaties.

En ik hoop dat de voorbijganger die haar naam zal lezen op de plaat die op 31 maart 2016 zal aangebracht worden en die zich zal afvragen wie die moeder Maria was, bij de bewoners van deze straat en deze wijk voldoende zal te weten komen om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen.

Hélène Klépinine-Arjakovsky

Nota van G. Foniladosa

Op 8 februari 1943, was Hélène Klépinine pas vijf jaar toen haar vader gearresteerd werd door de Gestapo samen met moeder Maria en zijn zoon Youri, om Joden geholpen en gered te hebben, door een systeem van valse doopcertificaten in het leven te roepen.

In 1939, het geboortejaar van Hélène, werd Dimitri Klépinine rector benoemd van de parochie van de Bescherming van de Moeder Gods, rue de Lourmel in het home dat moeder Maria geopend had. Hij stapte in de organisatie die zij opgericht had, “l’ Action Orthodoxe” om de ongelukkigen in de wijk hulp te bieden.

Hij werd gecanoniseerd in 2004 samen met moeder Maria en zijn zoon Youri.

stemarie2c-1

1917515_527150844133461_7965429538411301241_n

26-03-2016 Brugge -Burg: Naar aanleiding van de vreselijke gebeurtenissen in Brussel, nodigen HART Boven HARD Brugge en Vormingplus regio Brugge alle Bruggelingen uit voor een Stille Wake.

12439107_528159030699309_6193134673268668692_nEen stille wake, zonder politieke symbolen, zonder grote speeches. Om de slachtoffers te herdenken en te tonen dat democratie, solidariteit en eendracht sterker zijn dan haat of extremisme.

Er zullen vertegenwoordigers zijn van vele verschillende geloofsgemeenschappen in Brugge: katholieken, vrijzinnigen, moslims, orthodoxen… Verenigd in het afwijzen van haat, onverdraagzaamheid en extremisme, verenigd rond onze democratie.

De organisatoren roepen alle burgers en democratische krachten op om de ideologische en levensbeschouwelijke verschillen te overstijgen en samen een boodschap van solidariteit, democratie en vastberadenheid uit te dragen.

Breng je stoepkrijt en kaarsjes mee.

Verslag van de Stille wake
Zaterdag 26 maart, om 16u00, op de Burg, Brugge

12717896_528158687366010_5498504140635567541_n

We zijn hier samen om de slachtoffers van de aanslagen in Brussel te eren en te herdenken. We leven mee met de families van de slachtoffers. We hopen dat de gewonden snel de draad van hun leven weer kunnen oppikken. We rekenen erop dat de politie en de staatsveiligheid vroeg of laat alle daders zal te pakken krijgen en voor het gerecht zal brengen. Geen enkele dader zal zijn straf ontlopen.

We zijn hier samen in een stille wake, zonder politieke symbolen, zonder toespraken.
Bruggelingen van allerlei politieke overtuiging, geloof of afkomst verenigen zich met een duidelijke boodschap: stop de haat, wij zijn niet bang, wij laten ons niet verdelen.

Vooraan, zij aan zij, staan vertegenwoordigers van de verschillende geloofsgemeenschappen in Brugge: katholieken, vrijzinnigen, moslims, orthodoxen.
Verenigd in het afwijzen van haat, onverdraagzaamheid en extremisme.
Verenigd rond onze democratie, de rechtsstaat, het respect voor de mening van een ander.

Dit verbindt ons, over alle ideologische en levensbeschouwelijke verschillen heen:
de vastberadenheid om de waarden waarop onze samenleving gebouwd is te verdedigen.

We roepen op om alert, verstandig en vastberaden te zijn. We vragen dat de Belgische overheid goed nadenkt over wat onze rol was en moet zijn in de conflictgebieden van de wereld. Ook hier voelen we de gevolgen van ondoordacht en eenzijdig militair optreden in Irak of Libië. Laat ons de wapenhandel met de regio stoppen, hard werken aan diplomatieke oplossing voor de conflicten in Syrie, Libie en Palestina/Israel, en niet treuzelen met het leveren van humanitaire hulp waar die nodig is.

1915680_528158940699318_8153151377088671822_nWe vragen alle burgers en politici om geen enkele groep in onze samenleving met de vinger te wijzen. De aanslagen zijn niet de schuld van “de vluchtelingen” of “de moslims”.
Vergis je niet van vijand. Blinde terreur treft iedereen. Vastberaden repressie moet samengaan met even vastberaden preventie. De criminelen die de aanslagen pleegden willen ons verdelen: wie bewust of onbewust aanstuurt op verdeeldheid speelt hun heilloze spel mee. Onze vijand is elkeen die de democratie en het respect voor de mening van een ander afwijst en zijn toevlucht neemt tot blind geweld tegen onschuldige mensen.

Het leuke was dat er ook toeristen spontaan mee kwamen bezinnen. Eendracht maakt macht. Geen enkele terrorist zal dat kapot krijgen, op voorwaarde dat we niet toegeven aan angst voor elkaar en dat we samenleven. Peace…

12670881_528158780699334_7502036431403373151_n

Bedankt voor jullie komst naar de Burg. Deze foto (bedankt, onbekende fotograaf) vat jullie boodschap mooi samen: niet in onze naam, niet in Gods naam! Met van rechts naar links Anne-Flor Vanmeenen (vrijzinnigheid), schepen Dirk de Fauw, Bernard Peckstadt (priester en rector van de Orthodoxe parochie te Brugge), Jan Tilleman (deken van de stad Brugge), burgemeester Renaat Landuyt, Aziz Karim Rajput van de Brugse moskee.

22.03.2016 Brussel – Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, vertegenwoordiger van het geheel van de Orthodoxe Kerk in België en aalmoezenier van de Luchthaven van Brussel, betuigt in zijn persoonlijke naam en in naam van alle orthodoxe christenen levend in België zijn verbazing, verdriet en medeleven voor de barbaarse daden die vanochtend het land hebben getroffen. Het spreekt voor zichzelf dat niets of niemand het gebruik van geweld en de onderdrukking van het menselijk leven kan rechtvaardigen.

In deze tragische momenten is hij in gedachten met de nabestaanden van de slachtoffers en is zijn gebed gericht tot de Heer, opdat het hart van menige broeders geraakt worde door de genade van de vrede en de vergeving. We verdienen een betere wereld!

Politici verzamelen op het Beursplein voor minuut stilte

Vlaams minister-president Geert Bourgeois stapte met collega’s en vertegenwoordigers van de verschillende geloofsgemeenschappen van het Vlaams Parlement naar de Beurs. Ze hebben er bloemen neergelegd en namen een minuut stilte in acht.

Zie verder – De redactie.be : Klik hier

12246768_10153645592337515_2893545651626071179_n

ZONDAG VAN DE ORTHODOXIE

21.03.2016 – Brussel – Met gepaste luister werd op 20 maart 2016, in de Heilige Aartsengelen kathedraal te Brussel de Zondag van de Orthodoxie gevierd.
De panorthodoxe Goddelijke Liturgie werd voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, samen met Zijne Excellentie Aartsbisschop Simon (Patriarchaat van Moskou), Zijne Excellentie Bisschop Dositeoz (Patriarchaat van Georgë), evenals geestelijken van het Oecumenisch Patriarchaat en de Patriarchaten van Moskou, Servië, Roemenië, Bulgarije en Georgië. De vijf koren verzorgden elk op gepaste wijze de gezangen van de Goddelijke Liturgie in het Grieks, Roemeens, Pools, Georgisch en Nederlands, in overeenstemming met de verschillende talen en tradities.

DSC_1010Opvallende aanwezigen onder de menigte kerkgangers waren Hare Excellentie de Ambassadeur van Griekenland, mevrouw Elefthería Galathianáki, de heer Argýrios Makrís, Plaatsvervangend Ambassadeur bij de Permanente Griekse Vertegenwoordiging bij de Europese Unie, een Vertegenwoordiger van de Wit-Russische Ambassade, evenals de Griekse Militaire Vertegenwoordiging bij de Navo te Evere, onder leiding van Generaal Nikólaos Zachariádis. Eveneens aanwezig waren de Archonten van het Heilig Aartsbisdom België.
De heer Geórgios Alexandrís en de heer Boris Gurov, Archonten van het Heilig Aartsbisdom België, waren eveneens aanwezig.

De homilie werd verzorgd door de Zeer Eerwaarde Heer Patriciu Vlaicu (Patriarchaat van Roemenië), die het historisch belang aanhaalde van het herstel van de Heilige Iconen, en de instelling van de Zondag van de Orthodoxie als dag van eenheid van de Orthodoxen.

Bovendien benadrukte hij het belang van de komende bijeenroeping van het Heilig en Groot Pan-orthodoxe Concilie, dat moet getuigen van die eenheid en harmonie van de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk, waarbij hij wees op de behoefte dat de gelovigen bidden voor het welslagen van de doelstellingen van deze belangrijke gebeurtenis.

DSC_1108
Aan de jaarlijkse viering was een bijzondere emotie toegevoegd door de aanwezigheid van Zijne Eminentie Metropoliet Panteleimon, voorheen van België, die was ingegaan op de uitnodiging van Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België, en zich een week lang in België bevond. De voormalige herder van België bezocht opnieuw het bisdom waar hij ruim een halve eeuw diende, de kerken en parochies die hij inrichtte, ontmoette bekende gezichten, en genoot van de waardering en de liefde van de geestelijken leken van het Heilig Aartsbisdom.

Dimanche_orthodoxie4

Bij zijn toespraak sprak Zijne Eminentie de Metropoliet van België woorden van dank en eerbied tot zijn voorganger, en zei onder andere het volgende:

“Uwe Eminentie, Geronda, U bent de grote weldoener van alle orthodoxe christenen in de Benelux. Als herder heeft u onmetelijk veel werk verricht, en u toonde uw grote geestelijke kracht door uw beslissing te nemen toen het tijd was om uw zware herderlijke taken over te laten in de handen van een opvolger. Een voorbeeld voor allen, omdat u het welzijn van onze Kerk verkoos en niet dat van uzelf. Dat siert u, en daarvoor zijn we u erkentelijk.

Vandaag ziet u iedereen terug bijeen: bisschoppen, priesters, diakens, vertegenwoordigers van de zusterkerken, diplomaten en vertegenwoordigers van de Griekse Staat, en talrijke gelovigen, die u allen eren met onze aanwezigheid en God danken voor alles wat u voor Zijn Kerk en voor ons heeft gedaan. Vandaag kwamen we u “Dank u!…” zeggen, “U zal steeds in onze gebeden en gedachten zijn als herder en geestelijke gids… We bidden de Heer dat hij Dimanche_orthodoxie5u nog vele jaren een stabiele gezondheid mag schenken en dat u nog terugkeert naar uw geliefde Aartsbisdom België, waar u thuis is, en wij allen, uw geliefde kinderen. Eis polla eti, Despota! Nog vele jaren, Meester!” Na het einde van de Goddelijke Liturgie werd een receptie gehouden in het Parochiecentrum van de Kathedraal, en in een hotel een Feestmaal ter ere van de hoge gast, de voormalige Metropoliet van België.

Aartsbisschop Simon van het Patriarchaat van Moskou zei kenschetsend tijdens het Feestmaal, dat het Heilig Aartsbisdom België inrichtte ter ere van Metropoliet Panteleimon, dat we vandaag in de Kathedraal te Brussel een echte Triomf van de Orthodoxie hadden door de aanwezigheid van Metropoliet Panteleimon die altijd open stond voor alle orthodoxen, ongeacht hun afkomst.

De Zondag van de Orthodoxie

  “Een getuigenis”

DSC_1566

Het Nederlandse koor o.l.v. Judith

Op zondag 20 maart was het feest in de orthodoxe Kathedraal van de HH. Aartsengelen Michaël en Gabriël (Stalingraadlaan) te Brussel. Tijdens de Goddelijke Liturgie werden wij er a.h.w. opgenomen in het hemels gezang van het koor, of liever gezegd, van vijf koren. In vijf talen werd Gods lof bezongen; afwisselend in het grieks, slavisch, vlaams, roemeens, pools…Melodieus en harmonisch, diversiteit in eenklank.

Deze zelfde eensgezinde diversiteit was zichtbaar en hoorbaar in de concelebratie van priesters en diakens uit diverse parochies van ons land, rondom het altaar verenigd met onze Metropoliet Aartsbisschop Athenagoras, in concelebratie met Aartsbisschop Simon (patriarchaat Moscou) en Bisschop Dositheos (patriarchaat Servië).DSC_1505

In de Altaarruimte stond ook onze vroegere Metropoliet Aartsbisschop Panteleimon, sinds twee jaar op rust in Chios (Griekenland). Gedurende meer dan 50 jaar is Monseigneur Panteleimon de onvermoeibare Herder geweest voor alle orthodoxe gelovigen van de Benelux. Zijn stille en nederige aanwezigheid gaf aan deze concelebratie een bijzondere stemming van innige dankbaarheid. Deze celebratie was een levende icoon van de gehele Kerk, staande voor het mysterie van de Heilige Drie-eenheid.
In de daarop volgende ontmoetingen in de Kathedraal ervaarden wij eens te meer de evidente vreugde van het samen-Kerk-zijn, de blijdschap van ons gemeenschappelijk geloof in onze levende God en Redder Jezus-Christus.

Als slot noteer ik graag de spontane enthousiaste reactie van één der aanwezige gelovigen, een parochiaan van de parochie van Oostende: “Ja, dat is voor mij de uitdrukking van de ware Orthodoxie in haar volle en eenvoudige schoonheid. Nu begrijp ik waarom de H. Olga van Kiev, zo diep geraakt was toen zij het levende christendom in Constantinopel had leren kennen, en waarom zij, kort daarna, zich tot het orthodoxe geloof bekeerde en zich liet dopen in 955, daar ontving zij de naam Helena. Ja, dat is het ware geloof”.

Verslag Vader Bart D’Huyvetter

Dimanche_orthodoxie6

Mgr Simon, Mgr Panteleimon, Mgr Athenagoras en Mgr Dositheoz

DSC_1835

Voor meer foto’s: KLIK HIER

 

Op vrijdag 22 januari 2016 kwamen zo’n 80 christenen samen voor de oecumenische gebedsdienst in de Heilig Hartkerk te Knokke-Heist.

Vanuit de anglicaanse, katholieke, protestantse en orthodoxe geloofsgemeenschappen hebben we samen gezongen en gebeden om de eenheid van de christenen.

DSC_0034Dit jaar waren we te gast in de Heilig Hartkerk en was het de Orthodoxe Kerk die dit jaar de organisatie van de dienst op zich nam. Het werd een stemmig en zinvol gebedsmoment met teksten aangereikt door de christenen uit Letland. Dit jaar heeft men als thema gekozen: “Geroepen worden tot het verkondigen van de wonderbare vervullingen des Heren” (Petrus 2,9) Het thema werd uitvoerig besproken door Vader Bernard Peckstadt tijdens zijn homilie.

Voorgangers in de dienst waren; Dominee Alexander Eberson (protestantse kerk), E.H. Pradip Smagge, E.H. Willy Snauwaert, (beide van de Federatie Knokke-Heist), (katholieke priesters), Reverend Father Stephen Murray (anglicaans kerk), en Aartspriester Bernard Peckstadt (orthodoxe kerk).

Het openingswoord als ook het evangelie en de homilie werd gehouden door de organiserende gemeenschap door Aartspriester Bernard Peckstadt. De eerste lezing uit de profetie van Jesaja werd gelezen door Monique vanuit de katholieke kerk en tweede lezing werd gezongen door Nicolas Peckstadt van de Orthodoxe kerk.

DSC_0036

De gezangen werden verzorgd o.l.v.  E.H. Priester Willy Snauwaert

De andere voorbeden en smeekbeden werden verder door de verschillende voorgangers voorgelezen. Vermits het aan de orthodoxe kerk was om deze viering voor te bereiden werd er ook door hen geopteerd om een typische heel oude Byzantijnse hymne te zingen in het Grieks namelijk Phos Ilaron wat in het nederlands vertaald betekent Vriendelijk licht. Deze hymne werd daar gebracht door Vader Bernard Peckstadt samen met zijn twee zonen Nicolas en Baptiste.

DSC_0024

Vader Bernard met zijn twee zonen Nicolas en Baptiste zingen samen Phos Ilaron (Vriendelijk licht)

Verder werd de oecumenische viering muzikaal begeleid door de pianist Koen Pauly van de Katholieke kerk en dit met samenzang traditie getrouw verzorgd door E.H. Willy Snauwaert. Het samen zingen en bidden in verbondenheid is een hoopvol teken voor de christenen in Knokke-Heist want we zijn allen van Christus en Christus maakt ons één.

DSC_0042

Van links naar rechts Father Stephen Murray, Priester Willy Snauwaert, Priester Pradip Smagge, Dominee Alexander Eberson en Vader Bernard Peckstadt

Na de gebedsdienst was er een gezellige ontmoeting bij een drankje en een koekje.  Moge dit samen bidden ons steeds dichter bij elkaar brengen. Met heel veel dank aan allen die deze liturgie ondersteunden en ook het gezellig samenzijn achteraf.

Op zaterdag 23 januari 2016 werd er in de orthodoxe parochie van de Heiligen Konstantijn en Helena te Brugge de orthodoxe vesperdienst gevierd in het kader van de bidweek voor de eenheid van christenen.

DSC_0617

Vader Bart en Vader Bernard tijdens de vesperdienst

Vader Bernard Peckstadt, de rector van de parochie ging er in de vesperdienst voor samen met Vader Bart D’Huyvetter. Er was een menigte van gelovigen van de verschillende zustergemeenschappen van Brugge aanwezig die er gekomen waren om samen te bidden als afsluiting van deze bidweek voor de Eenheid van alle Christenen.

DSC_0625

Het parochiekoor o.l.v. Stefaan Coudenys

De Katholieke kerk werd er vertegenwoordigd door E.H. Diaken Wilfried Desrumaux en en Diaken Guy Heirbaut. We waren ook blij dat er vanuit enkele klooster gemeenschappen in en rond Brugge, een delegatie aanwezig waren waaronder twee zusters van de Karmelitessen. Het koor stond onder leiding van Stefaan Coudenys.

Op het einde van de dienst gaf Vader Bernard er een homilie en verwelkomde hen allen heel hartelijk. Nadien was er ook nog een toespraak door Vader Bart D’Huyvetter die er sprak over het ontstaan en het belang van de Oecumene. Nadien volgde er nog een receptie in de parochiezaal voor alle aanwezigen. Dank aan allen die ons hebben geholpen voor de dienst en de ontvangst van onze medebroeders.

 

Toespraak na de vespersdienst en artoklasia
door Vader Bernard Peckstadt de rector van de parochie

Gebedsweek voor de eenheid van de Christenen

Van Harte welkom in onze orthodoxe parochie van de HH. Konstantijn en Helena hier in Brugge. Dank voor het komen meebidden met ons speciaal in deze gebedsweek voor de eenheid der christenen. Voor velen is het hier zelfs reeds een thuiskomen want zoals u weet proberen wij steeds een open parochie te zijn waar het gebed, het spiritueel leven en de vereniging met God hier heel centraal staan. Vergeten wij het niet : onze voornaam kan verschillend zijn (Rooms-Katholiek, Orthodox, Anglikaan, Protestant), maar onze familienaam blijft echter dezelfde. Maar wij zijn allen in werkelijkheid “Christenen”.

Dit jaar heeft men als thema gekozen : “Geroepen worden tot het verkondigen van de wonderbare vervullingen des Heren” (Petrus 2,9) Wij allen, christenen, zijn geroepen om de liefde van God en de vrede in de wereld uit te dragen, en deze enige ware liefde en vrede is slechts mogelijk in Christus. Concreet betekent dit dat wij deze vrede enkel en alleen kunnen vinden in de intieme en innige vereniging met God.

DSC_0622

Tijdens de dienst van de Artoklasia de zegening van de vijf broden, de olie, de wijn en de tarwe.

Deze intieme vereniging met God kunnen wij slechts bereiken door ons voortdurend gebed : in ons persoonlijk gebedsleven, maar vooral in het liturgisch gebed waarbij wij Christus, – hem op intieme wijze – in de Goddelijke Liturgie “eucharistisch” kunnen ontmoeten.

Zo spreken wij in onze Orthodoxe kerk nog heel dikwijls over het belang van het universeel priesterschap welke gebaseerd is op bepaalde passages uit de schriften. Wij verwijzen nogmaals naar de eerste brief van Petrus, hoofdstuk II vers 9: “Gij zijt echter een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een aangeworven volk: om te verkondigen de deugden van Hem, die u riep uit de duisternis tot zijn wonderbaar licht.”

Dit was ook de zending reeds bij de eerste apostelen. Maar ook bij de eerste christenen beleefden zij op een heel bewuste wijze hun volle deelname aan Christus: het feit dus dat zij echt “ledematen” waren van de Kerk. In de wereld krijgt het “universele priester­schap” waarmee iedere gelovige bekleed is werkelijk zin. De christenen moeten door de wereld “niet verleid” worden, maar zij moeten op hartstoch­­­te­lijke wijze “het Heil van de wereld betrachten”.

DSC_0628

Dierbare broeders en zusters,

Iedere christen heeft een “missionaire” roeping in de wereld. Onze missie vandaag in deze actuele wereld, zal niet zozeer meer bestaan in het houden van vurige “missiepredicaties”, maar vooral in het eenvoudig beleven van een christelijke levenswijze. Het christelijk geloof is vooral een levenswijze, het is het wezen van onze godsdienst, het is de liefde voor God en de mens, de zachtmoedigheid, de nederigheid, de vrede, de vergeving en de verdraagzaamheid. Nooit mag de wereld, de “andere”, de “broeder of zuster” hem onver­schillig blijven, om ‘t even wie… ook al is die “andere” niet-gelovig.

Als christenen vergenoeg zamen wij ons niet met het eenvoudig vervullen van onze plichten tegenover onze Kerken door slechts bepaalde uitwendige vormen. Er wordt van ons veel meer gevraagd : vooral de navolging van Christus in ons leven.

Bidden wij samen, alle dagen, maar heel speciaal vandaag voor de “vrede” in de wereld, en danken wij God voor deze grote genade die wij van Hem steeds mogen ontvangen, om zijn grote Menslievendheid en “vrede” hier zelfs samen terug te vinden in deze gemeenschappelijke getuigenis die wij hier hebben mogen beleven.

Aan ons om Zijn medewerkers te zijn en dit ideaal – de zichtbare eenheid van de christenen – na te streven!

Wij hebben hier zojuist 5 broden gezegend, tarwe, olie en wijn, als een – in een geest van onnoemlijke erkentelijkheid voor God – teruggave voor alles wat Hij ons heeft gegeven en ons nog geeft. Het zijn oerelementen van voedsel en drank geput uit Gods’ natuur, die noodzakelijk zijn voor het leven. Vanavond nodigen wij U uit dit brood broederlijk te delen in een geest van eenheid en samenhorigheid, maar ook als prefiguratie van onze zo zeer verlangde eucharistische communio of gemeenschapsband, die ooit hersteld zal worden op een ogenblik dat God zelf zal bepalen.

DSC_0630Vergeten wij in deze Bidweek voor de Eenheid van de Christenen immers niet dat wat ooit een Russisch theoloog heeft gezegd, nl. «dat de muren van de scheiding van de Kerken niet tot in de hemel reiken…». We mogen er ons van overtuigen, ook in de wereld van heiligen is er geen scheiding tussen Oost en West.

Alvorens u hier een stukje brood in ontvangst kan nemen gaan we nu nog even luisteren naar een heel mooie Byzantijnse hymne gezongen in het Grieks. “Agni Partene Despina”. Welke gecomposeerd is door de Heilige Nectarios van Aegina op het eiland Lesbos in de 19e eeuw. De Heilige Nectarios hield eraan om een hymne te schrijven om zijn groot respect en eer te willen betuigen aan de Moeder Gods en dit in zijn persoonlijk gebed en relatie tot Haar.

Op zondag 24 januari 2016 werd reeds voor de tiende maal in het kader van de Bidweek voor de Eenheid der Christenen in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge een “Oecumenisch gebedsdienst” gehouden. Dit jaar had men als thema gekozen: “Geroepen worden tot het verkondigen van de wonderbare vervullingen des Heren” (Petrus 2,9) Het

Anglicanen, Protestanten, Rooms-katholieken, en Orthodoxen kwamen in de Kathedraal bijeen om God te loven en te prijzen én om te bidden voor eenheid. Dit jaar was het de beurt aan de Anglicaanse Kerk om deze oecumenische dienst te vieren.

Zo gingen er voor: Revd. Father Augustine Nwaekwe van de Anglicaanse Kerk, E.H. Kanunnik Jan Tilleman (Deken van de stad Brugge) E.H. Henk Laridon (Professor aan het Grootseminarie van Brugge en voorzitter van de oecumenische studie en gebedsgroep van West-Vlaanderen) en E.H. Kurt Priem (Professor aan het Grootseminarie van Brugge en rector van de Oecumenische kapel van Brugge van de Rooms-Katholieke. E.H. Dominee Frans Van der Sar van de Protestantse Kerk, de Predikant Nick Vandeputte van de Pinkster gemeenschap en Aartspriester Bernard Peckstadt (rector van de orthodoxe parochie van de H.H. Konstantijn en Helena te Brugge) en Priester Andreas D’hoe (bedienaar van de orthodoxe parochie van de HH. Kyrillos en Methodios te Oostende van de Orthodoxe Kerk.

DSC_0668

De voorgangers tijdens de Oecumenische viering in de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge

Father Augustine Nwaekwe van de Anglicaanse Kerk die voorging in de dienst deed er het welkomstwoord en hield dit jaar de homilie welke nadien vertaald werd naar het nederlands door E.H. Henk Laridon. Vader Bernard Peckstadt las er het evangelie volgens de Heilige evangelist Mattheus (5, 1-16). Gebeden om de Heilige Geest te vragen werden er gelezen door Father Augustine samen met enkele kinderen van de Anlicaanse kerk. Enkele gebeden van hoop werden voorgelezen door de verschillende voorgangers.

DSC_0314

‘Gemengd Zangkoor Cantate’ o.l.v. Adriaan Debbaut

Dit alles werd afgewisseld met gezangen opgeluisterd door het prachtige ‘Gemengd Zangkoor Cantate’ o.l.v. Adriaan Debbaut en begeleid door Ignace Michiels op het orgel.

Dit jaar was er terug een grote opkomst en het werd een heel deugd-doende gebedsdienst voor de aanwezige gelovigen. Ook vanuit onze orthodoxe parochie was er een delegatie van parochianen aanwezig.

Moge dit samen bidden ons dichter bij elkaar brengen. Nadien werd er nog een glaasje aangeboden onder de toren van de Sint-Salvatorskathedraal en was er nog een broederlijke ontmoeting met de aanwezigen.

Predikatie door Rev. Augustine Nwaekwe (anglicaans priester)
in de Gebedsdienst in de Bidweek voor de eenheid van de christenen

Sint-Salvatorskathedraal te Brugge
zondag 24 januari 2016

Dierbare broeders en zusters in Christus,

Het thema voor de bidweek van de eenheid luidt dit jaar:’Jullie zijn geroepen om de grote daden van de Heer te verkondigen’ (1 Petrus 2,9). De inspiratie voor deze tekst is gebaseerd op Gods heilsdaden in de heilsgeschiedenis, toen God zijn volk bevrijdde uit de slavernij van Egypte met grote wonderen, en ook door de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Petrus schrijft nu aan christenen van zijn tijd temidden van vervolgingen, om hen eraan te herinneren welke hun identiteit is als christenen. Gelovigen in Christus zijn hierdoor een nieuw volk geworden. Daarom wijst de auteur erop dat zij en ook wij geroepen zijn de grote daden van de Heer te verkondigen. Het is een oproep voor alle gedoopte christenen, bewust van onze traditie.

DSC_0312

Revd Augustine Nwaekwe van de Anglicaanse Kerk

Als St Petrus zijn brief schreef tussen 70 en 80 n. C., richtte hij zich niet tot Rooms-katholieken of Anglicanen, of Orthodoxen, of Protestanten of mensen van de Pinkstergemeente. Hij schreef deze brief aan alle gelovigen in Christus, hen wijzend op hun nieuwe identiteit en hun roeping. Deze komen voort uit ons doopsel. Ons ene doopsel komt voort uit ons geloof en onze hoop in Jezus Christus onze Heer. Dat is het enige fundament van de kerk. We horen het straks in het slotlied.

DSC_0299De liturgische uitdrukking in de Roomse en Oosterse tradities bevat een krachtig gebed dat ons inspireert en vraagt dat de Heer ons ‘eenheid en vrede mag geven’ en dat is Zijn wil. Dat gebed is geïnspireerd door het gebed van Jezus bij zijn afscheid (in Joh 17):’Mogen zij allen een zijn, zodat ze weten dat jullie mijn leerlingen zijn’.

In het Anglicaanse Book of common prayer bidden wij:’Inspireer voortdurend de universele kerk met de Geest van waarheid, eenheid en eendracht’. De Heer Jezus is de Heer van de kerk en hij verhoort onze gebeden als we samen bidden en samenkomen.

In één van zijn geschriften schreef kardinaal Mercier, voormalig aartsbisschop van Mechelen-Brussel:’Willen we met elkaar tot eenheid komen, dan moeten we elkaar liefhebben; willen we elkaar liefhebben, dan moeten we elkaar kennen; willen we elkaar kennen, dan moeten we naar elkaar toegaan en elkaar ontmoeten’.

Als christenen van verschillende overtuigingen vinden we diepe inspiratie in het verlangen naar eenheid op bas van ons ene doopsel. Aldus worden we geroepen de grote daden van de Heer te verkondigen, te vechten tegen onrecht en ongelovigen te brengen tot de gemeenschap met Christus. Jezus heeft ons in het evangelie gezegd dat we ‘het licht der wereld en het zout der aarde zijn’. ‘Laat uw licht schijnen zodat allen uw goede werken zien en de God van de hemel verheerlijken’.

Als gelovigen zijn we niet geroepen om Jezus Christus voor ons alleen te houden, maar we zijn gedoopt opdat we anderen over Jezus Christus kunnen spreken; Hem kunnen verkondigen zo dat zij die nog niet in hem geloven tot geloof kunnen komen in Jezus Christus, onze Heer en Verlosser, de hoop van alle volken.

Rev. Augustine Nwaekwe

(vertaling: Henk Laridon)

Toespraak over de hoofdgedachten door zijne
Al Heiligheid de Oecumenisch Patriarch Bartolomeus
bij de aanvang van de Synaxis van de Hoofden van de Lokale Orthodoxe Kerken
Chambésy Geneve 22 januari 2016)

Gezegende en geliefde broeders in de Heer, Hoofden van de lokale zeer heilige Orthodoxe Kerken en geëerde vertegenwoordigers van broeder Primaten die hier zelf niet konden aanwezig zijn, en allen die hen vergezellen.

Welkom op deze heilige plaats van onze zeer heilige Kerk van Constantinopel, dit centrum gewijd aan de dienst van de Panorthodoxe eenheid, dat gedurende decennia vele Inter-orthodoxe en Panorthodoxe ontmoetingen verwelkomde en nog verwelkomt, en getimmerd heeft aan de eenheid van onze zeer heilige Orthodoxe Kerk en die eenheid ook bevorderd heeft.

Bij de openingsplechtigheid van de Synaxis van de Primaten van de Orthodoxe Kerk met Z.A. de Oecumenische Patriarch Bartholomeos

24642123116_498922d1c7

Z.A. de Oecumenische Patriarch Bartholomeos

Wij bidden met heel ons hart dat uw verblijf hier voor ieder van u bevredigend moge zijn en u volledig moge bevallen, terwijl uw werk moge geleid worden door de adem van de Heilige Geest opdat het voldoende vruchten moge dragen voor de liefde en de verlichting van de lichaam van de Kerk tot meerde eer van God.

Zoals we weten zou deze Synode gehouden worden in onze zetel, maar uitzonderlijke omstandigheden, die sommigen van onze broeders beletten daarheen te reizen verplichtten ons onze bijeenkomst naar hier te verplaatsen. Wij danken u allen voor uw begrip voor deze noodzakelijke wijziging en voor uw instemming naar hier te komen om het heilig doel van deze Synode te verwezenlijken.

Inderdaad, elke Synode waarop wij bijeenkomen, en die is toevertrouwd aan Gods goedgunstigheid en genade over het leiderschap van Zijn zeer heilige Kerk, is geheiligd. Deze bijzondere Synode heeft een speciaal karakter omdat ze gebonden is aan het fundamenteel kerkelijk principe van de conciliariteit voor zover het gaat om het eerste doel, namelijk de voorbereiding van de komende convocatie, zo God het wil, van het Heilig en Groot Concilie van onze zeer heilige Orthodoxe Kerk.

Wij zijn hier dus bijeengekomen om een waarlijk geheiligde verplichting te vervullen en precies daarom hebben wij nood aan de steun en de verlichting van de Heilige Geest, maar evenzeer aan de goede wil van ieder van ons, boven elke vorm van eigenbelang, opdat onze beslissingen mogen bijdragen tot de realisatie het Heilig en Groot Concilie, die we reeds aangekondigd hebben.

24642129346_f8289071f1

Tijdens de werkvergadering met al de Primaten van de Lokale Orthodoxe Kerken met hun medewerkers

Want de Goddelijke Voorzienigheid  gaf ons het voorrecht en de zware plicht vorm te geven aan de visies van onze voorgangers, die meer dan vijftig jaar geleden het idee opperden om dit Concilie bijeen te roepen. Op ons rust nu de grote verantwoordelijkheid om de tijd in te korten, die al te lang duurde, om zonder verder uitstel de visie om te vormen tot werkelijkheid. Uiteindelijk wordt dit van ons verwacht niet alleen door onze laatste voorgangers, maar ook door Gods gelovige mensen, en evenzeer door de Christenen buiten de canonieke grenzen van onze Kerk. Dit is waarom elk verder uitstel in het realiseren van het Concilie enkel de vijanden van onze Kerk zal verblijden en de Vijand die zich verheugd in het kwade.